III SA/Łd 200/25

III SA/Łd 200/25 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2025-07-17
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-03-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Paweł Dańczak /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 1539
art. 4 pkt 22, art. 7a, art. 8, art. 50, art. 85, art. 92a, art. 92b, art. 92c
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 572
art. 7, art. 77, art. 189e, art. 189f
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Sentencja
Dnia 17 lipca 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak, Sędziowie Sędzia WSA Paweł Dańczak (spr.), Sędzia WSA Anna Dębowska, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Dorota Czubak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lipca 2025 roku sprawy ze skargi D. R. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 10 lutego 2025 roku nr BP.500.241.2023.1103.LD5 w przedmiocie nałożenie kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z 10 lutego 2025 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego uchylił decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z 24 sierpnia 2023 r. o nałożeniu na D. R. (dalej: strona, skarżący) kary pieniężnej w wysokości 40 000 zł w całości i nałożył karę pieniężną w wysokości 40 000 zł.
W sprawie ustalono następujące okoliczności faktyczne i prawne.
6 lipca 2023 r. przeprowadzono kontrolę w siedzibie przedsiębiorstwa D. R., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "U." w B.. 5 maja 2023 r. przedsiębiorca dokonał zmian we wpisie w CEIDG w zakresie oznaczenia przedsiębiorcy, tj. z "U." na "D2". Kontrolą objęto okres od 15 marca 2022 r. do 14 marca 2023 r.
Decyzją z 24 sierpnia 2023 r. Łódzki Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 40 000 zł. Podstawę faktyczną powyższego rozstrzygnięcia stanowiło:
• nieudostępnienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek oraz pobranych i przechowywanych danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego - za każdy dzień w odniesieniu do każdego kierowcy;
• niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 ustawy o transporcie drogowym, w wymaganym terminie - za każdą zmianę.
Strona odwołała się od przedmiotowej decyzji, zarzucając naruszenie prawa materialnego, tj. art. 92c ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1539 ze zm., dalej: u.t.d.) poprzez jego niezastosowanie skutkujące prowadzeniem postępowania w sytuacji, w której strona została ukarana za naruszenia lp. 6.3.16 załącznika nr 3 do u.t.d. od 24 listopada 2021 r. do 23 listopada 2022 r., to jest w okresie objętym niniejszą kontrolą, decyzją ŁWITD z 13 marca 2023 r. Strona zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 77 k.p.a. poprzez błędną ocenę zebranego materiału dowodowego w postaci danych z systemu e-Toll i uznanie, iż wskazane w decyzji pojazdy były w dyspozycji prawnej strony w sytuacji, gdy pozostały materiał dowodowy, w tym zeznania strony oraz przedstawione faktury VAT wskazują na sytuację zgoła odmienną, art. 77 k.p.a. poprzez błędną ocenę zebranego materiału dowodowego, zwłaszcza uznanie, że z faktu stawienia się strony 14 marca 2023 r. podczas przeprowadzenia kontroli w budynku organu można wysnuć wniosek, że strona była w stanie prowadzić przedsiębiorstwo oraz dokonać zmian w danych w posiadanej licencji, art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie podjęcia czynności zmierzających do ustalenia, iż pojazdy wskazane w skarżonej decyzji były w dyspozycji prawnej strony w sytuacji, gdy zebrany materiał dowodowy nie udowodniania niniejszej okoliczności. W ocenie skarżącego organ I instancji naruszył również art. 189e k.p.a. poprzez jego niezastosowanie wynikające z uznania, iż fakt przebywania przez stronę na zwolnieniu lekarskim, praktycznie w sposób ciągły, od 13 stycznia 2022 r. do 6 maja 2023 r., nie spełnia znamion siły wyższej w rozumieniu niniejszego przepisu oraz naruszenie art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji nałożenie na stronę kary administracyjnej w sytuacji, w której waga naruszenia prawa przez stronę jest znikoma, a sama strona dokonała odpowiednich zmian w licencji, jeszcze przed rozpoczęciem kontroli, tj. 7 marca 2023 r.
Decyzją z 10 lutego 2025 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego uchylił decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z 24 sierpnia 2023 r.
Odnośnie naruszenia polegającego na nieudostępnieniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek oraz pobranych i przechowywanych danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego - za każdy dzień w odniesieniu do każdego kierowcy, sankcjonowanego karą pieniężną w wysokości 500 zł (Ip. 6.3.16 załącznika nr 3 do u.t.d.), wykazano, iż przedsiębiorca nie okazał podczas kontroli w przedsiębiorstwie plików cyfrowych lub wykresówek kierowców, którzy wykonywali przewozy drogowe:
1. Pojazdem o nr rej. [...] z okresu 15 marca 2022 r.-15 czerwca 2022 r. - pojazd sprzedany 16 czerwca 2022 r., dane e-TOLL do 15 czerwca 2022 r., tj. nie udostępniono danych za 93 dni. Kara pieniężna wynosi 93 x 500 zł = 46 500 zł.
2. Pojazdem o nr rej. [...] z okresu 15 marca 2022 r.-18 maja 2022 r. - pojazd sprzedany 16 czerwca 2022 r., dane e-TOLL do 18 maja 2022 r., tj. nie udostępniono danych za 65 dni. Kara pieniężna wynosi 65 x 500 zł = 32 500 zł.
3. Pojazdem o nr rej. [...] z okresu 28 kwietnia 2022 r.-7 czerwca 2022 r. - pojazd sprzedany 16 czerwca 2022 r., dane e-TOLL do 7 czerwca 2022 r., tj. nie udostępniono danych za 41 dni. Kara pieniężna wynosi 41 x 500 zł = 20 500 zł.
4. Pojazdem o nr rej. [...] z okresu 15 marca 2022 r.-16 czerwca 2022 r. - pojazd sprzedany 16 czerwca 2022 r., dane e-TOLL do 9 listopada 2022 r., tj. nie udostępniono danych za 94 dni. Kara pieniężna wynosi 94 x 500 zł = 47 000 zł.
5. Pojazdem o nr rej. [...] z okresu 15 marca 2022 r.-15 czerwca 2022 r. - pojazd sprzedany 16 czerwca 2022 r., dane e-TOLL do 15 czerwca 2022 r., tj. nie udostępniono danych za 93 dni. Kara pieniężna wynosi 93 x 500 zł = 46 500 zł.
6. Pojazdem o nr rej. [...] z okresu 21 marca 2022 r.-31 sierpnia 2022 r. - pojazd sprzedany 31 sierpnia 2022 r., dane e-TOLL do 31 sierpnia 2022 r., tj. nie udostępniono danych za 164 dni. Kara pieniężna wynosi 164 x 500 zł = 82 000 zł.
7. Pojazdem o nr rej. [...] z okresu 15 marca 2022 r.-31 sierpnia 2022 r. - pojazd sprzedany 31 sierpnia 2022 r., dane e-TOLL do 31 sierpnia 2022 r., tj. nie udostępniono danych za 170 dni. Kara pieniężna wynosi 170 x 500 zł = 85 000 zł.
8. Pojazdem o nr rej. [...] z okresu 15 marca 2022 r.-12 sierpnia 2022 r. - dane e-TOLL do 12 sierpnia 2022 r., tj. nie udostępniono danych za 151 dni. Kara pieniężna wynosi 151 x 500 zł = 75 500 zł.
9. Pojazdem o nr rej. [...] z okresu 17 marca 2022 r.-14 lipca 2022 r. - dane e-TOLL do 14 lipca 2022 r., tj. nie udostępniono danych za 120 dni. Kara pieniężna wynosi 120 x 500 zł = 60 000 zł.
10. Pojazdem o nr rej. [...]z okresu 18 marca 2022 r.-12 września 2022 r. - dane e-TOLL do 12 września 2022 r., tj. nie udostępniono danych za 179 dni. Kara pieniężna wynosi 179 x 500 zł = 89 500 zł.
11. Pojazdem o nr rej. [...] z okresu 5 maja 2022 r.-4 lipca 2022 r. - dane e-TOLL do 4 lipca 2022 r., tj. nie udostępniono danych za 61 dni. Kara pieniężna wynosi 61 x 500 zł = 30 500 zł.
12. Pojazdem o nr rej. [...] z okresu 15 marca 2022 r.-10 października 2022 r. - dane e-TOLL do 10 października 2022 r., tj. nie udostępniono danych za 210 dni. Kara pieniężna wynosi 210 x 500 zł = 105 000 zł.
13. Pojazdem o nr rej. [...]z okresu 20 maja 2022 r.-29 września 2022 r. - dane e-TOLL do 29 września 2022 r., tj. nie udostępniono danych za 133 dni. Kara pieniężna wynosi 133 x 500 zł = 66 500 zł.
14. Pojazdem o nr rej. [...] z okresu 24 marca 2022 r.-15 września 2022 r. - dane e-TOLL do 15 września 2022 r., tj. nie udostępniono danych za 176 dni. Kara pieniężna wynosi 176 x 500 zł = 88 000 zł.
15. Pojazdem o nr rej. [...] z okresu 15 marca 2022 r.-30 września 2022 r. - dane e-TOLL do 30 września 2022 r., tj. nie udostępniono danych za 200 dni. Kara pieniężna wynosi 200 x 500 zł = 100 000 zł.
16. Pojazdem o nr rej. [...]z okresu 15 marca 2022 r.-6 grudnia 2022 r. - dane e-TOLL do 6 grudnia 2022 r., tj. nie udostępniono danych za 267 dni. Kara pieniężna wynosi 267 x 500 zł = 133 500 zł.
17. Pojazdem o nr rej. [...] z okresu 21 marca 2022 r. - 25 stycznia 2023 r. - dane e-TOLL do 25 stycznia 2023 r., tj. nie udostępniono danych za 311 dni. Kara pieniężna wynosi 311 x 500 zł = 155 500 zł.
18. Pojazdem o nr rej. [...]z okresu 15 marca 2022 r.-22 lipca 2022 r. - dane e-TOLL do 22 lipca 2022 r., tj. nie udostępniono danych za 130 dni. Kara pieniężna wynosi 130 x 500 zł = 65 000 zł.
19. Pojazdem o nr rej. [...] z okresu 23 marca 2022 r.-19 kwietnia 2022 r. - dane e-TOLL do 19 kwietnia 2022 r., tj. nie udostępniono danych za 28 dni. Kara pieniężna wynosi 28 x 500 zł = 14 000 zł.
Odnosząc się do zarzutów skarżącego, organ odwoławczy wskazał, iż stwierdził nieudostępnienie podczas kontroli danych cyfrowych z pojazdów za okresy, kiedy pojazdy te były w prawnej dyspozycji przedsiębiorcy, bowiem przedsiębiorca nie udokumentował ich wynajmu lub sprzedaży, a jednocześnie w ww. okresach pojazdy te logowały się do systemu e-TOLL, a przedsiębiorca okazał noty obciążeniowe wystawione przez administrację skarbową za użytkowanie systemu e-TOLL i na notach tych widniały ww. pojazdy. Podkreślenia wymaga odnośnie pojazdów o nr rej. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] iż przedsiębiorca okazał dane z e-TOLL, który opłacał w okresie poddanym kontroli.
Organ odwoławczy wskazał, iż Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z 17 października 2024 r. uchylił decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z 13 marca 2023 r. w zakresie naruszenia Ip. 6.3.16 załącznika nr 3 do u.t.d. utrwalonego w protokole kontroli z 5 grudnia 2022 r. i umorzył postępowanie w powyższym zakresie. Tym samym zarzut strony dotyczący drugiego ukarania strony za to samo naruszenie jest bezzasadny.
Organ odwoławczy zważył, iż strona nie udostępniła podczas kontroli w przedsiębiorstwie plików cyfrowych lub wykresówek kierowców, którzy wykonywali przewozy drogowe w przypadkach, które zostały opisane powyżej w punktach 1-19 i za które łączna kara pieniężna wynosi 1 343 000 zł. Mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, organ odwoławczy uchylił karę pieniężną w wysokości 1 362 500 zł oraz nałożył karę pieniężnej w wysokości 1 343 000 zł za stwierdzone naruszenia określone w Ip. 6.3.16 załącznika nr 3 do u.t.d.
Odnośnie naruszenia polegającego na niezgłoszeniu w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 u.t.d., w wymaganym terminie - za każdą zmianę, sankcjonowanego karą pieniężną w wysokości 800 zł (Ip. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d.), wykazano, że przedsiębiorca nie dopełnił obowiązku zgłoszenia na piśmie lub w postaci dokumentu elektronicznego zmiany danych, o których mowa w art. 7a i art. 8 u.t.d., tj.:
1. Przedsiębiorca w terminie 28 dni nie wykreślił z posiadanych uprawnień pojazdu o nr rej. [...]. Pojazd ten został sprzedany 30 listopada 2021 r., lecz do 7 marca 2023 r. figurował na liście pojazdów zgłoszonych do licencji nr [...]. Kara pieniężna wynosi 800 zł.
2. Przedsiębiorca w terminie 28 dni nie wykreślił 9 listopada 2021 r., lecz do 7 marca 2023 r. figurował na liście pojazdów zgłoszonych do licencji nr [...]. Kara pieniężna wynosi 800 zł.
3. Przedsiębiorca w terminie 28 dni nie wykreślił z posiadanych uprawnień pojazdu o nr rej. [...] Pojazd ten został sprzedany 31 sierpnia 2022, lecz do 7 marca 2023 r. figurował na liście pojazdów zgłoszonych do licencji nr [...]. Kara pieniężna wynosi 800 zł.
4. Przedsiębiorca w terminie 28 dni nie wykreślił z posiadanych uprawnień pojazdu o nr rej. [...]. Pojazd ten został sprzedany 9 listopada 2021 r., lecz do 7 marca 2023 r. figurował na liście pojazdów zgłoszonych do licencji nr [...]. Kara pieniężna wynosi 800 zł.
5. Przedsiębiorca w terminie 28 dni nie wykreślił z posiadanych uprawnień pojazdu o nr rej. [...]. Pojazd ten został sprzedany 9 listopada 2021 r., lecz do 7 marca 2023 r. figurował na liście pojazdów zgłoszonych do licencji nr [...]. Kara pieniężna wynosi 800 zł.
6. Przedsiębiorca w terminie 28 dni nie wykreślił z posiadanych uprawnień pojazdu o nr rej[...]. Pojazd ten został sprzedany 30 listopada 2021 r., lecz do 7 marca 2023 r. figurował na liście pojazdów zgłoszonych do licencji nr [...]. Kara pieniężna wynosi 800 zł.
7. Przedsiębiorca w terminie 28 dni nie wykreślił z posiadanych uprawnień pojazdu o nr rej. [...]. Pojazd ten został sprzedany 30 listopada 2021 r., lecz do 7 marca 2023 r. figurował na liście pojazdów zgłoszonych do licencji nr [...]. Kara pieniężna wynosi 800 zł.
8. Przedsiębiorca w terminie 28 dni nie wykreślił z posiadanych uprawnień pojazdu o nr rej. [...]. Pojazd ten został sprzedany 31 grudnia 2021 r., lecz do 7 marca 2023 r. figurował na liście pojazdów zgłoszonych do licencji nr [...]. Kara pieniężna wynosi 800 zł.
9. Przedsiębiorca w terminie 28 dni nie wykreślił z posiadanych uprawnień pojazdu o nr rej. [...]. Pojazd ten został sprzedany 31 grudnia 2021 r., lecz do 7 marca 2023 r. figurował na liście pojazdów zgłoszonych do licencji nr [...].
Kara pieniężna wynosi 800 zł.
10. Przedsiębiorca w terminie 28 dni nie wykreślił z posiadanych uprawnień pojazdu o nr rej. [...]. Pojazd ten został sprzedany 9 listopada 2021 r., lecz do 7 marca 2023 r. figurował na liście pojazdów zgłoszonych do licencji nr [...]. Kara pieniężna wynosi 800 zł.
11. Przedsiębiorca w terminie 28 dni nie wykreślił z posiadanych uprawnień pojazdu o nr rej. [...]. Pojazd ten został przyjęty do demontażu 20 listopada 2021 r., lecz do 7 marca 2023 r. figurował na liście pojazdów zgłoszonych do licencji nr [...]. Kara pieniężna wynosi 800 zł.
12. Przedsiębiorca w terminie 28 dni nie wykreślił z posiadanych uprawnień pojazdu o nr rej. [...]. Pojazd ten został przyjęty do demontażu 27 grudnia 2021 r., lecz
do 7 marca 2023 r. figurował na liście pojazdów zgłoszonych do licencji nr [...]. Kara pieniężna wynosi 800 zł.
13. Przedsiębiorca w terminie 28 dni nie wykreślił z posiadanych uprawnień pojazdu o nr rej [...]. Pojazd ten został sprzedany 16 czerwca 2022 r., lecz do 7 marca 2023 r. figurował na liście pojazdów zgłoszonych do licencji nr [...]. Kara pieniężna wynosi 800 zł.
14. Przedsiębiorca w terminie 28 dni nie wykreślił z posiadanych uprawnień pojazdu o nr rej. [...]. Pojazd ten został sprzedany 31 grudnia 2021 r., lecz do 7 marca 2023 r. figurował na liście pojazdów zgłoszonych do licencji nr [...]. Kara pieniężna wynosi 800 zł.
15. Przedsiębiorca w terminie 28 dni nie wykreślił z posiadanych uprawnień pojazdu o nr rej. [...]. Pojazd ten został przyjęty do demontażu 17 października 2020 r., lecz do 7 marca 2023 r. figurował na liście pojazdów zgłoszonych do licencji nr [...]. Kara pieniężna wynos 800 zł.
Organ odwoławczy zważył, iż przebywanie przez stronę na zwolnieniu lekarskim nie stanowiło przeszkody do zgłoszenia zmian do licencji. Organ odwoławczy wskazał, iż z analizy wpisu w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej wynika, że działalność gospodarcza strony w tym okresie nie była zawieszona, co oznacza, iż działalność przebiegała w sposób ciągły i bez zakłóceń.
Mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, zdaniem organu odwoławczego zasadne było nałożenie kary pieniężnej w wysokości 12 000 zł za stwierdzone naruszenia określone w Ip. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d.
Organ odwoławczy zważył ostatecznie, że łączna kara za stwierdzone naruszenia wynosi 1 355 000 zł, jednakże z uwagi na treść art. 92a ust. 5 pkt 5 u.t.d. została ograniczona do kary pieniężnej w wysokości 40 000 zł.
Organ odwoławczy wskazał, iż w niniejszej sprawie nie ma zastosowania art. 189f k.p.a., bowiem kwestie odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej zostały uregulowane odrębnie przez ustawę o transporcie drogowym w art. 92c ust. 1 pkt 1, zaś w odniesieniu do naruszeń związanych z nieprzestrzeganiem przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku zastosowanie ma art. 92b ust. 1 u.t.d. Na gruncie niniejszej sprawy nie stwierdzono również zaistnienia przesłanek do zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. W przedmiotowej sprawie nie może znaleźć zastosowania art. 92b u.t.d., bowiem przepis ten może mieć zastosowanie wyłącznie w przypadku, gdy podczas kontroli zostały stwierdzone naruszenia dotyczące czasu pracy kierowców, zaś w niniejszej sprawie takie naruszenia nie zostały zaś stwierdzone.
Skargę do sądu na powyższą decyzję z 10 lutego 2025 r. Głównego Inspektora Transportu Drogowego złożyła strona, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucając jej:
Odnośnie naruszenia polegającego na nieudostępnieniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek oraz pobranych i przechowywanych danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego:
1) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to w szczególności:
a) art. 92a ust. 5 pkt 5 u.t.d. poprzez wszczęcie kontroli wobec skarżącego i nałożenie na niego w drodze decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego kary administracyjnej w sytuacji, w której skarżący ze względu na fakt nieposiadania pojazdów poddanych kontroli (na skutek ich sprzedaży lub najmu) nie wykonywał usług w zakresie przewozu drogowego w okresie objętym kontrolą organu i nie był zobowiązany do przechowywania i udostępniania na wezwanie organu wykresówek, danych z karty kierowcy oraz tachografu cyfrowego, przez co nie powinien być traktowany jako podmiot wykonujący inne czynności związane z przewozem drogowym i uznany za stronę postępowania;
2) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to w szczególności:
b) art. 77 k.p.a. poprzez błędną ocenę zebranego w toku sprawy materiału dowodowego w postaci danych z systemu e-Toll i uznanie, iż wskazane w decyzji pojazdy były w dyspozycji prawnej skarżącego, w sytuacji gdy pozostały materiał dowodowy, w tym zeznania skarżonego oraz przedstawione faktury VAT, wskazują na sytuację zgoła odmienną;
c) art. 77 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez dokonanie nieuzasadnionej, selektywnej i naruszającej zasadę prawdy obiektywnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego i wywiedzenie z tego materiału wniosku, że skarżący powinien dysponować wykresówkami, danymi z karty kierowcy oraz tachografu cyfrowego i udostępnić je na wezwanie organu, w sytuacji gdy skarżący nie świadczył we wskazanym przez organ okresie usług przewozu drogowego w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, a kontrolowane pojazdy zostały przez skarżącego sprzedane albo wynajęte innym podmiotom;
d) art. 77 k.p.a. w zw. z art. 92a ust. 1 u.t.d. poprzez błędne uznanie, że skarżący ponosi odpowiedzialność za zachowanie podmiotów zobowiązanych do udostępnienia wykresówek, danych z karty kierowcy oraz tachografu cyfrowego, tj. miał on wpływ na powstanie naruszenia lub godził się na powstanie naruszenia, w sytuacji gdy organ nie zwrócił się bezpośrednio do podmiotów, w których posiadaniu powinny pozostawać nieudostępnione dane;
e) art. 77 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez zaniechanie prowadzenia postępowania dowodowego w zakresie zwrócenia się przez organ do podmiotów wskazanych w toku postępowania jako kupujących i wynajmujących pojazdy od skarżącego w okresie objętym kontrolą organu o udostępnienie wykresówek, danych z karty kierowcy oraz tachografu cyfrowego i tym samym wywiedzenie wniosków, że skarżący dopuścił się naruszenia, w sytuacji gdy nie ustalono, czy na wezwanie organu podmioty te udostępniłyby dane potrzebne do przeprowadzenia kontroli;
Odnośnie naruszenia polegającego na niezgłoszeniu w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 u.t.d., w wymaganym terminie - za każdą zmianę;
3) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to w szczególności:
a) art. 77 k.p.a. poprzez błędną ocenę zebranego w toku sprawy materiału dowodowego, zwłaszcza uznanie, iż z faktu stawienia się strony 14 marca 2023 r. podczas przeprowadzenia kontroli budynku organu, można wysnuć wniosek, iż strona była w stanie prowadzić przedsiębiorstwo oraz dokonać zmian w danych w posiadanej licencji;
b) art. 77 k.p.a. poprzez błędną ocenę zebranego w toku sprawy materiału dowodowego i uznanie, iż przebywanie przez stronę na zwolnieniu lekarskim, praktycznie w sposób ciągły od 13 stycznia 2022 r. do 6 maja 2023 r. umożliwiało skarżącemu dokonanie zmian w licencji w terminie wymaganym ustawą.
Mając na uwadze powyższe, skarżący wniósł o: uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji organu II instancji oraz decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w zakresie naruszenia polegającego na nieudostępnieniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek oraz pobranych i przechowywanych danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego, a także uchylenie zaskarżonej decyzji organu II instancji oraz decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w zakresie naruszenia polegającego na niezgłoszeniu w formie pisemnej w postaci papierowej lub elektronicznej organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 u.t.d., oraz zwrot kosztów dla skarżącego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym rozstrzygnięciu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje.
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, bowiem podniesione w niej zarzuty okazały się bezzasadne, a ponadto działając w zgodzie z art. 134 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, skład orzekający w niniejszej sprawie nie dopatrzył się takich naruszeń prawa procesowego czy materialnego, które uzasadniałyby uwzględnienie skargi.
Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie była decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z 10 lutego 2025 r. uchylająca w całości decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z 24 sierpnia 2023 r. o nałożeniu na stronę skarżącą kary pieniężnej w kwocie 40000 zł i orzekająca merytorycznie o nałożeniu na przedsiębiorcę kary w takiej samej wysokości, jak wcześniej uczynił to organ I instancji.
Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 92a ust. 1 u.t.d., zgodnie z którym podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie, z tym że: 1) przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5000 złotych do 1 000 000 złotych za każde naruszenie; 2) przedsiębiorca wykonujący krajowy transport drogowy, o którym mowa w art. 5b ust. 1, podlega karze pieniężnej w wysokości do 120 000 złotych za każde naruszenie. Jednocześnie, zgodnie z ust. 5 powołanego wyżej przepisu, suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy, nie może przekroczyć: 1) 15 000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w średniej liczbie arytmetycznej do 10 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli; 2) 20 000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w średniej liczbie arytmetycznej powyżej 10 do 50 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli; 3) 25 000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w średniej liczbie arytmetycznej powyżej 50 do 250 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli; 4) 30 000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w średniej liczbie arytmetycznej większej niż 250 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli; 5) 40 000 złotych - dla podmiotu wykonującego inne czynności związane z przewozem drogowym; 6) 1 500 000 złotych - dla przedsiębiorcy prowadzącego pośrednictwo przy przewozie osób. Ponadto podstawę materialnoprawną kwestionowanej decyzji stanowiły stosowne pozycje załącznika nr 3 do u.t.d. w zakresie stwierdzonych podczas kontroli naruszeń przepisów o transporcie drogowym.
Ustosunkowując się bezpośrednio do podniesionych w skardze zarzutów, należy wskazać, że żaden nie zasługiwał na uwzględnienie.
Na wstępie strona skarżąca podniosła, że wobec skarżącego niezasadnie wszczęto kontrolę, a następnie nałożono administracyjną karę pieniężną, podczas gdy na skutek sprzedaży lub najmu pojazdów nie posiadał on pojazdów poddanych kontroli i nie wykonywał usług w zakresie przewozu drogowego w okresie objętym kontrolą.
Powyższe stanowisko jest błędne i świadczy albo o niezrozumieniu rozstrzygnięcia orzekających w sprawie organów albo przynajmniej o niepełnej znajomości treści wydanych w sprawie decyzji.
Po pierwsze, nie można się zgodzić już podstawową kwestią, jakoby wobec skarżącego niezasadnie wszczęto kontrolę. Jednym z zadań organów Inspekcji Transportu Drogowego, zgodnie z art. 50 pkt 1 lit. a u.t.d. jest kontrola przestrzegania obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w art. 4 pkt 22 u.t.d. Jednocześnie art. 85 u.t.d. określa ramy postępowania kontrolnego przedsiębiorcy. Wskazać trzeba, że postępowanie kontrolne zasadniczo nie ma na celu potwierdzenie z góry założonej przez organ tezy, lecz jest działaniem sprawdzającym, czy dany przedsiębiorca prowadzi działalność w zgodzie z obowiązującym prawem. Z tej zresztą przyczyny dopiero w przypadku ujawnienia w trakcie czynności kontrolnych naruszeń prawa wszczyna się odrębnie stosowne postępowanie administracyjne zmierzające do ewentualnego nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. Protokolarne stwierdzenie zaś, że do żadnych naruszeń nie doszło de facto kończy działania kontrolne. Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy, należy zauważyć, że w dacie doręczenia przedsiębiorcy zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli (01.03.2023 r.), a przede wszystkim także w okresie objętym kontrolą, tj. 15.03.2022 r. – 14.04.2023 r., zgodnie z załączonym do akt wydrukiem z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej z 13 lutego 2023 r. figurował on w ww. rejestrze pod nazwą "." a jako kod PKD przeważającej działalności wskazano "49.41.Z Transport drogowy towarów". Powyższe w wystarczającym stopniu uzasadniało prawo organu do przeprowadzenia czynności kontrolnych wobec przedsiębiorcy, a późniejsza zmiana przedmiotu jego działalności (dokonana 5 maja 2023 r.) nie ma dla sprawy znaczenia.
Po drugie, również w kontekście niezasadnego wszczęcia kontroli, skarżący podniósł argument, że na skutek sprzedaży lub najmu nie posiadał pojazdów poddanych kontroli i w związku z tym nie wykonywał usług w zakresie przewozu drogowego w okresie objętym kontrolą. Zdaniem skarżącego, nie był on zatem w tych okolicznościach zobowiązany do przechowywania i udostępniania na wezwanie organu wykresówek, bądź danych z karty kierowy oraz tachografu cyfrowego, a więc nie powinien być w konsekwencji uznany za stronę postępowania. W uzasadnieniu zarzutów skargi jej autor rozwinął swoje stanowisko, powołując się na treść art. 92a ust. 11 u.t.d., stwierdzając na tej podstawie, że warunkiem uznania za podmiot wykonujący czynności związane z przewozem drogowym jest wykazanie, że dany podmiot zlecił usługi transportowe innemu podmiotowi, który usługi te wykonał z naruszeniem prawa, a w niniejszej sprawie organ II instancji miał nie uwzględnić wyjaśnień skarżącego, że pojazdy poddane kontroli zostały przez skarżącego sprzedane albo wynajęte, a zatem to nowi właściciele – w ocenie strony skarżącej – mieli wpływ na realizowane przewozy. Ponadto w skardze podniesiono również, że w art. 92a ust. 11 u.t.d. ustawodawca wymienił podmioty, które można uznać podmioty wykonujące czynności związane z przewozem drogowym (m.in. spedytora, nadawcę, odbiorcę, podmiot wykonujący czynności ładunkowe, organizatora wycieczki, organizatora transportu, operatora publicznego transportu zbiorowego, podwykonawcy), o ile podmioty te wiedziały lub, w świetle wszystkich istotnych okoliczności, powinny były wiedzieć, że zlecone przez nich usługi transportowe wiążą się z powstaniem naruszenia.
Zaczynając niejako od końca ww. argumentacji strony skarżącej, należy zauważyć, że wskazane w art. 92a ust. 11 u.t.d. wyliczenie ma charakter przykładowy i służy przede wszystkim wyeliminowaniu wątpliwości interpretacyjnych wobec wskazanych tam podmiotów, co do tego, czy stosuje się do nich określone przepisy związane z nakładaniem kar pieniężnych za naruszenie przez nie obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Przepis ten wskazuje zatem podmioty, co do których – z różnych przyczyn – może nie być jasne, czy przepisy związane z nakładaniem kar powinny znaleźć do nich zastosowanie. W przypadku skarżącego nie ma takich wątpliwości, jest to bowiem oczywiste z uwagi na wskazany w urzędowej ewidencji przedmiot prowadzonej działalności gospodarczej. Na takie rozumienie wskazuje zresztą fragment powoływanego przez autora skargi art. 92a ust. 11 u.t.d., odwołujący się do wiedzy lub powinności jej posiadania w świetle wszystkich istotnych okoliczności, że zlecone usługi transportowe wiążą się z powstaniem naruszenia. Trzeba bowiem przyjąć, że w odniesieniu do podmiotów nietrudniących się wprost – odmiennie niż skarżący – transportem drogowym, kwestia ewentualnego wymierzenia kary wymaga poczynienia przez organ dodatkowych ustaleń odnośnie do ww. elementów świadomości przedsiębiorcy, podczas gdy dla podmiotu trudniącego się działalnością transportową wiedza ta powinna mieć charakter oczywisty (rutynowy) z uwagi na wykonywany w tym zakresie profesjonalny charakter prowadzonej działalności gospodarczej. Podniesione zatem w skardze twierdzenia zmierzające do wykazania, że podmiotem wykonującym czynności związane z przewozem drogowym jest wyłącznie podmiot zlecający usługi transportowe innemu podmiotowi, który usługi te wykonał z naruszeniem prawa, jest błędne i nie znajduje uzasadnienia w obowiązującym porządku prawnym.
Odnosząc się z kolei do tego, że w mniemaniu skarżącego, na skutek sprzedaży przez niego lub najmu pojazdów, nie wykonywał on nimi usług w zakresie przewozu drogowego w okresie objętym kontrolą, a przez to nie był także zobowiązany do przechowywania i udostępniania na wezwanie organu wykresówek, bądź danych z karty kierowy oraz tachografu cyfrowego, a więc nie powinien być w uznany za stronę postępowania, należy stwierdzić, że skarżący się myli. Z zaskarżonej decyzji jasno wszak wynika, że organ II instancji uwzględnił okoliczność sprzedaży, najmu lub użyczenia pojazdów będących w formalnej dyspozycji skarżącego, czemu dał wyraz na 11 stronie zaskarżonej decyzji (zresztą okoliczność ta została uwzględniona także przez organ I instancji – s. 4 decyzji) . Stwierdził tam bowiem, że kwestia wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej na podstawie lp. 6.3.16 załącznika nr 3 do u.t.d., tj. nieudostępnienia podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek oraz pobranych i przechowywanych danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego odnosiła się do ściśle wymienionych 19 przypadków (s. 9-10 zaskarżonej decyzji), co do których skarżący nie udokumentował wynajmu lub sprzedaży pojazdu, a jednocześnie w ww. okresach pojazdy tam wymienione logowały się do systemu eTOLL, rejestrując przejazd. Przypomnieć jednocześnie należy, że w toku postępowania administracyjnego ustalono znacznie większą liczbę przejazdów zrealizowanych w kontrolowanym okresie pojazdami będącymi formalnie w dyspozycji skarżącego, lecz na skutek złożonych przez skarżącego wyjaśnień i przedłożonych dokumentów (m.in. stosownych umów) organ ograniczył zarówno temporalny, jak i przedmiotowy zakres stwierdzonego naruszenia wyłącznie do okresów sprzed sprzedaży lub najmu oraz pojazdów, co do których nie przedstawiono żadnych dokumentów świadczących o wyłączeniu spod dyspozycji skarżącego, co wynika zarówno z protokołu kontroli, jak i bezpośrednio znalazło przełożenie w treści wydanych w sprawie decyzji, a co potwierdza również analiza zapisów z systemu eTOLL znajdujących się w aktach postępowania. Chodzi w tym również o zarejestrowane przejazdy wykonane pojazdami, których posiadanie skarżący negował (nr rej.: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]). Przy czym skarżący, formułując swoje zarzuty przeciwko zaskarżonej decyzji, całkowicie pomija okoliczność, że żądanie organu przedstawienia zapisów z tachografów (kart kierowcy) dotyczyło danych z systemu eTOLL mających potwierdzenie w notach obciążeniowych wystawionych przez Krajową Administrację Skarbową, które skarżący także przesłał do organu, i na których pojazdy, których dotyczyło żądanie organu również widniały. Skarżący nie potrafił, nie chciał lub być może, z sobie znanych powodów, nie mógł przedstawić dowodów i wyjaśnień związanych ze statusem pojazdów będących w jego formalnej dyspozycji, którymi dokonano przejazdów, z których przebiegu stosownych zapisów nie udostępniono organowi. W tej sytuacji retoryka autora skargi o odpowiedzialności "warunkowej" za cudze zachowanie jest w istocie rzeczy chybiona, bowiem – jak już wcześniej wskazano - organ wyłączył z kręgu zainteresowania okoliczności związane z "cudzymi" przejazdami, natomiast karę ustalił i wymierzył w oparciu o naruszenia, które należy przypisać skarżącemu, skoro nie przedstawił on dowodów, które by temu przeczyły. Przypomnieć w tym miejscu trzeba, że skarżący był w pozycji kontrolowanego i zgodnie z art. 85 ust. 2 pkt 1 u.t.d. organ był uprawniony do żądania od niego i ewentualnie jego pracowników pisemnych lub ustnych wyjaśnień, okazania dokumentów i innych nośników informacji oraz udostępnienia wszelkich danych mających związek z przedmiotem kontroli. Żądaniu temu odpowiada obowiązek właściwej reakcji ze strony kontrolowanego. Tymczasem w skardze jej autor usiłuje odwrócić niejako role procesowe wskazując, że to organ powinien ustalić m.in. na czyją rzecz określone pojazdy świadczyły usługi transportowe albo kim są nabywcy pojazdów i czy doszło do naruszenia przepisów o transporcie drogowym. Rzecz w tym, że organ klarownie wykazał wykonanie przejazdów określonymi pojazdami, które w świetle posiadanej przez niego dokumentacji, w tym przedłożonej przez skarżącego, miały w kontrolowanym okresie znajdować się w dyspozycji skarżącego. Jeśli było inaczej, to już rolą strony a nie organu było dowiedzenie tego faktu. Nie można wszak oczekiwać, że to organ będzie de facto występował w roli adwokata strony, tudzież poszukiwał dowodów świadczących na jej korzyść – nie jest to przecież jego zadaniem. Trzeba również dodać, że nawet w przypadku sprzedaży czy wynajęcia pojazdu innemu podmiotowi nie zwalnia to dotychczasowego właściciela, przed przekazaniem pojazdu, z obowiązku zabezpieczenia danych na wypadek kontroli, w tym m.in. z tachografu, w formacie umożliwiającym ich odczytanie. Przedsiębiorca transportowy, jako podmiot profesjonalny, powinien być bowiem świadomy obowiązku uregulowanego pod lp. 6.3.16 załącznika nr 3 do u.t.d. oraz tego, że ewentualna kontrola obejmuje okres wsteczny w stosunku do daty jej wszczęcia.
Mając na uwadze powyższe, sąd nie dopatrzył się, aby w zakresie naruszenia przez skarżącego ww. przepisu załącznika nr 3 do u.t.d. zaskarżona decyzja dotknięta była jakąkolwiek istotną wadą. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy należy uznać za w pełni wystarczający do potwierdzenia poczynionych przez organ ustaleń, które sąd uznaje za prawidłowe. Nie było zatem podstaw ku temu, by uwzględnić zarzuty natury procesowej, tj. związane z rzekomym uchybieniem przez organ art. 7 i 77 k.p.a., bowiem to skarżący nie przedstawił niezbędnych dowodów i wyjaśnień przeciwko ustaleniom organu, podczas gdy organ na potrzeby tych ustaleń dowody takie posiadał i w oparciu o nie wywiódł prawidłowe wnioski. W tej sytuacji zarzuty skargi należy uznać za gołosłowne, stanowiące wyłącznie polemikę z niezadowalającym, aczkolwiek uzasadnionym stanowiskiem organu.
W tym stanie rzeczy organ prawidło zidentyfikował naruszenie związane z lp. 6.3.16 załącznika nr 3 do u.t.d., bowiem mimo żądania organu nie przedstawiono zapisów z nośników, o których przepis ten stanowi, czego zresztą skarżący nie negował, wszak błędnie uważał, że nie był do tego zobowiązany. Ilość tych naruszeń, jak również kwoty cząstkowe i końcowa, zostały w ocenie sądu ustalone prawidłowo, dlatego w powyższej kwestii proces subsumpcji należało uznać za poprawny, a zatem nie naruszono także przepisów prawa materialnego.
Gdy chodzi o zarzut związany z brakiem możliwości zgłoszenia zmian do licencji w wymaganym prawem terminie, to wbrew twierdzeniom skargi, ustalenia organu II instancji nie są błędne, a racji nie ma skarżący. Faktu przebywania przez skarżącego na zwolnieniu lekarskim, nawet długotrwałym, nie sposób wszak traktować w kategoriach siły wyższej w rozumieniu art. 189e k.p.a. Siła wyższa to działanie nagłe i niespodziewane, tymczasem w niniejszej sprawie mówimy o stanie długotrwałym i przewlekłym, który w warunkach prowadzenia działalności gospodarczej powinien prowadzić albo do jej przerwania, np. poprzez zawieszenie, albo powierzenia obowiązków związanych z jej funkcjonowaniem innej osobie i skarżący nie jest w tym zakresie żadnym wyjątkiem. Dodać także należy, że zgłoszenia zmian do licencji może być dokonane drogą elektroniczną, podczas gdy skarżący nie wykazał, by taka formuła była dla niego nieosiągalna. Dodatkowo, jak ustalono w toku postępowania administracyjnego, a czemu skarżący w żaden sposób nie przeczy, w okresie przebywania na zwolnieniu lekarskim skarżący co najmniej dwukrotnie osobiście zgłaszał zmiany w zakresie posiadanych pojazdów w Starostwie Powiatowym w Kutnie, tj. 2 grudnia 2022 r. i 16 lutego 2023 r. Są to daty mieszczące się w okresie objętym kontrolą. Tłumaczenie zatem, że skarżący ze względu na chorobę nie mógł wykonywać czynności związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, w tym nie miał możliwości zgłoszenia zmian do licencji są zdaniem sądu niewiarygodne i nie zasługiwały na uwzględnienie.
Końcowo dodać należy, że organ rozważył okoliczności egzoneracyjne, tj. uwalniające przedsiębiorcę od odpowiedzialności za stwierdzone naruszenia (art. 92b i 92c u.t.d.), lecz nie dopatrzył się ich wystąpienia w kontrolowanej sprawie. Sąd tę konstatację podziela, bowiem art. 92b nie miał w sprawie zastosowania z uwagi na charakter stwierdzonych naruszeń, a jednocześnie nie stwierdzono przesłanek uzasadniających odstąpienie od wymierzenia kary, o jakich mowa w art. 92c. Przepis ten stanowi, że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. Z akt sprawy oraz analizy kluczowych dla jej toku dat nie wynika, aby sprawie ziściły się przesłanki określone w punktach 2 i 3. Jednocześnie skarżący nie wskazała żadnych okoliczności, których nie mogła przewidzieć, oraz na które nie miała wpływu, a zatem także przesłanka z punktu 1 nie mogła znaleźć w niniejszej sprawie zastosowania. Ustalenie na zasadzie lex specialis reguł odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej w ramach art. 92c u.t.d. powoduje, że w sprawie nie miał zastosowania art. 189f k.p.a.
W świetle powyższego nie można zatem podzielić pierwotnego zarzutu skargi dotyczącego naruszenia zaskarżoną decyzją art. 92a ust. 5 pkt 5 u.t.d., bowiem wymierzona skarżącemu kara stanowi prosty i bezpośredni skutek stwierdzonych w sprawie naruszeń i ustalonych kar cząstkowych, które w świetle powyższej regulacji zastępowane są swoistą "karą łączną". Przypomnieć zatem trzeba, że w zaskarżonej decyzji suma kar cząstkowych wyniosła 1355000,00 zł, co miało swoje uzasadnienie w ustalonym stanie faktycznym. W myśl ww. przepisu, w takim przypadku suma kar pieniężnych dla podmiotu wykonującego inne czynności związane z przewozem drogowym nie może przekroczyć 40000 zł. Tyle zaś wymierzono skarżącemu, co odpowiada dyspozycji przepisu, na którego niesłuszne uchybienie wskazywano w skardze.
Biorąc powyższe pod uwagę, sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa, które uzasadniałyby wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego, dlatego działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę w niniejszej sprawie oddalił.
eg