Pełny tekst orzeczenia III SA/Łd 155/20

SENTENCJA

Dnia 23 lipca 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Alberciak Sędzia NSA Teresa Rutkowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 23 lipca 2020 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym skargi ze skargi G.W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku Nr [...] w przedmiocie zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę. [pic]

UZASADNIENIE

Postanowieniem z [...] nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14.06.1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.) oraz w związku z art. 33 § 1 pkt 7, art. 34 § 1, art. 17 § 1, art. 18 ustawy z dnia 17.06.1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2019r., poz. 1438 ze zm.), po rozpatrzeniu zażalenia G. W., utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...] nr [...], którym Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł. – W. uznał za nieuzasadniony zarzut w sprawie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...].

Jak wynika z akt sprawy, Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł. – W. prowadził postępowanie egzekucyjne wobec skarżącej, na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 13.05.2019 r. nr[...], wystawionego przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S., obejmującego zaległość z tytułu kary pieniężnej od osób fizycznych za urządzanie gier na automacie, które uprzednio prowadzone było przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego Ł - G.

Odpis powyższego tytułu wykonawczego został odebrany przez zobowiązaną w dniu 27.05.2019 r.

W dniu 03.06.2019 r. do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego Ł. – G.

wpłynęło pismo skarżącej zatytułowane "zarzuty". Jako podstawa prawna zgłoszonych zarzutów wskazany został art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a. Skarżąca podniosła, że wszelkie decyzje w sprawie były jej doręczane na adres: ul. A 7a m. 30 w Ł., natomiast zobowiązana nie zamieszkuje pod wskazanym adresem od około 2015 r. Wskazała, że w 2017 r. podała w Centralnej Ewidencji Działalności Gospodarczej jako adres korespondencyjny ul. B 45 w Ł. Mimo to, pod wskazanym adresem nie zostało jej doręczone pisemne upomnienie, o którym mowa "w art. 15 § 1 o.p.". W związku z powyższym zobowiązana wniosła o zawieszenie, a następnie umorzenie postępowania egzekucyjnego.

W dniu 13.06.2019 r. do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego Ł. – G.

wpłynęło pismo skarżącej zatytułowane "Oświadczenie", w którym poinformowała, że jej aktualnym adresem zamieszkania jest ul. C 300 m. 4 w Ł.

Zobowiązana wskazała także, iż w dniu 13.06.2019 r. dokonała odpowiedniego zgłoszenia zmiany adresu w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej w Urzędzie Miasta w Ł.

Z uwagi na wniesiony przez zobowiązaną zarzut w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego, Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego Ł. – G. pismem z dnia 11.06.2019 r. poinformował skarżącą, że postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie powyżej wskazanego tytułu wykonawczego uległo zawieszeniu. Zgodnie bowiem z art. 35 § 1 u.p.e.a, zgłoszenie przez zobowiązanego zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7 ,9 i 10 zawiesza postępowanie egzekucyjne do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zgłoszonego zarzutu, o ile wierzyciel po otrzymaniu zarzutu nie wystąpi z uzasadnionym wnioskiem o podjęcie zawieszonego postępowania egzekucyjnego.

Ponadto, w związku z oświadczeniem zobowiązanej z dnia 13.06.2019 r. o zmianie adresu, Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego Ł. – G. przekazał akta prowadzonego postępowania zgodnie z właściwością miejscową Naczelnikowi Urzędu Skarbowego Ł. - W.

W dniu 12.09.2019 r. do Urzędu Skarbowego Ł. – W. wpłynęło postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. z dnia 3.09.2019 r. nr [...], w którym wierzyciel uznał zarzut zgłoszony na podstawie art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a. w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 13.05.2019 r. nr [...] za nieuzasadniony.

W uzasadnieniu ww. postanowienia wierzyciel wskazał, że Naczelnik [...] Urzędu Celnego [...] w Ł., decyzją z dnia [...] wymierzył G. W. karę pieniężną w kwocie 12.000,00 zł za urządzanie gry poza kasynem gry na automacie APEX nr [...]. Po rozpatrzeniu odwołania strony Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. w dniu 30 maja 2017 r. utrzymał tę decyzję w mocy. Natomiast w dniu 19 października 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w sprawie sygn. III SA/Łd 695/17 odrzucił skargę na powyższą decyzję.

Wierzyciel wskazał, że w związku z brakiem uregulowania przedmiotowej kary pieniężnej, w dniu 14.03.2019 r. skierował do zobowiązanej upomnienie znak:[...]. Powyższe upomnienie zostało doręczone w dniu 3.04.2019 r. w trybie art. 44 § 4 k.p.a.

W dniu 13.05.2019 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w S. wystawił tytuł wykonawczy nr[...], który został przesłany do organu egzekucyjnego celem wszczęcia egzekucji administracyjnej wobec skarżącej. Powyższy tytuł został doręczony stronie 27 maja 2019 r.

W odniesieniu do zgłoszonego przez zobowiązaną zarzutu braku uprzedniego doręczenia jej upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a., wierzyciel wskazał, że przedmiotowe upomnienie zostało przesłane do zobowiązanej na zgłoszony do Urzędu Skarbowego adres zamieszkania, tj. ul. A 7A/30, [...] Ł. Wierzyciel otrzymał zwrot niepodjętego pisma wraz z adnotacją, że zawiadomienie o pozostawieniu pisma w Urzędzie Pocztowym numer 58 w Ł. zostało umieszczone w dniu 20.03.2019 r. w oddawczej skrzynce pocztowej adresata na okres 14 dni do jego dyspozycji. Powtórnie pismo awizowano w dniu 28.03.2019 r. Niepodjęcie awizowanej przesyłki w terminie do dnia 4.04.2019 r. skutkowało zwrotem przesyłki do nadawcy z adnotacją: nie podjęto w terminie. Wierzyciel wskazał, że zwrot przesyłki doręczony do tutejszego organu jest opisany przez operatora pocztowego we właściwy sposób.

Zdaniem wierzyciela upomnienie należało uznać za doręczone w trybie art. 44 § 4 k.p.a. Wierzyciel podniósł również, iż zgodnie z danymi identyfikacyjnymi i adresowymi osoby fizycznej zawartymi w centralnym rejestrze bazy SeRCe, skarżąca dopiero w dniu 13.06.2019 r. dokonała aktualizacji adresu zamieszkania, wskazując adres: ul. C 300/4 w Ł.

W związku z powyższym wierzyciel uznał, że upomnienie zostało doręczone, a zatem bezsprzecznie został spełniony warunek uprzedniego doręczenia upomnienia, tym samym zarzut zgłoszony na podstawie art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a. należało uznać za nieuzasadniony. Postanowienie zawierające stanowisko wierzyciela zostało zobowiązanej doręczone w dniu 12 września 2019 r. z pouczeniem o prawie wniesienia zażalenia do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w S. za pośrednictwem Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. w terminie 7 dni od dnia jego doręczenia.

Skarżąca nie wniosła zażalenia na powyższe postanowienie i jest ono ostateczne.

Po uzyskaniu ostatecznego stanowiska wierzyciela, postanowieniem z dnia 31.10.2019 r., Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] uznał zarzut podniesiony przez zobowiązaną za nieuzasadniony w uzasadnieniu podkreślając, że wypowiedź wierzyciela jest dla organu wiążąca

W zażaleniu skarżąca zarzuciła, że naruszenie art. 42 § 1 k.p.a. poprzez uznanie upomnienia za doręczone na adres przy ul. A 7A/30 w Ł, podczas gdy nie mieszkała ona ani nie pracowała pod ww. adresem. Z kolei miejsce, w którym wykonywała działalność gospodarczą, było wskazane w Centralnej Ewidencji Informacji Działalności Gospodarczej i to również nie był adres przy ul. Nałkowskiej. Kontynuując zobowiązana wskazała, że zgodnie z art. 42 § 1 k.p.a., pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. Skuteczne doręczenie jakiegokolwiek pisma w toku postępowania administracyjnego lub egzekucyjnego możliwe jest pod warunkiem, że miejsce, na które dokument jest zaadresowany spełnia warunki, o których mowa w powyżej wskazanym przepisie. Skarżąca podniosła, że wysłanie korespondencji na adres przy ul. A 7A/30 pozbawiło jej takiej szansy.

Strona poinformowała ponadto, że dniu 27.08.2019 r. złożyła wniosek o wznowienie postępowania, w którym wydano tytuł egzekucyjny ze względu na wadliwość doręczenia.

Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwołał się do treści art. 33 § 1 u.p.e.a, który w pkt od 1 do 10 wskazuje, co może być podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej.

Organ podkreślił , że w myśl art. 34 § 1 ww. ustawy, zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7,9 i 10 organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1 - 5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Zgodnie z art. 34 § 4 cytowanej ustawy, organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego.

DIAS wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie skarżąca, pismem z dnia 31.05.2019r., wniosła do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego [...] zarzut w sprawie prowadzonej egzekucji administracyjnej na podstawie art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a., tj. zarzut braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 ww. ustawy. Wierzyciel, postanowieniem z dnia 3.09.2019r., uznał zarzut zgłoszony na podstawie art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a. za nieuzasadniony. Postanowienie to jest ostateczne.

Wobec powyższego organ egzekucyjny, powołując się na wiążące stanowisko wierzyciela, postanowieniem z dnia [...] uznał podniesiony przez zobowiązaną w piśmie z dnia 31.05.2019 r. zarzut za nieuzasadniony.

Przechodząc do rozpatrzenia przedmiotowej sprawy w zakresie wniesionego przez stronę zarzutu, o którym mowa w art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a., DIAS zauważył, że jest to zarzut, w odniesieniu do którego organ egzekucyjny - w tym przypadku Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] jest bezwzględnie związany stanowiskiem wierzyciela. Organ wskazał, że art. 34 § 1 u.p.e.a., wyrażający związanie organu egzekucyjnego stanowiskiem wierzyciela, uniemożliwia organowi egzekucyjnemu kontrolę prawidłowości tego stanowiska. Organ ten jest pozbawiony instrumentów prawnych do weryfikacji rozstrzygnięcia wierzyciela i nie jest uprawniony do prowadzenia postępowania wyjaśniającego, w celu ustalenia istnienia podstaw do uwzględnienia zarzutu i zakwestionowania w ten sposób stanowiska wierzyciela. Ustawodawca nałożył na wierzyciela obowiązek badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym w przypadku wniesienia przez zobowiązanego zarzutu, ponieważ to wierzyciel ma w tym zakresie niezbędną wiedzę. Temu też służy instytucja uzyskania stanowiska wierzyciela.

Stanowisko wierzyciela w przedmiocie zarzutu winno znaleźć wyraz w postanowieniu, którego sentencja podlega objaśnieniu w uzasadnieniu, poprzez wykazanie okoliczności stanu faktycznego, na których wierzyciel się oparł i przytoczeniu oraz zinterpretowaniu przepisów, które zastosował.

Tym samym, skoro organ egzekucyjny uzyskał ostateczne stanowisko wierzyciela, to nie mógł wnikać w merytoryczną zasadność tego stanowiska.

Niezależnie od związania organu egzekucyjnego ww. stanowiskiem wierzyciela,

organ odwoławczy podkreślił, że w analizowanej sprawie wiążąca moc ostatecznego postanowienia Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. odnosi się także do organu nadzoru nad organem egzekucyjnym.

Wiążący charakter stanowiska wierzyciela w odniesieniu do zarzutu braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a., determinuje zatem sposób rozpatrzenia tego zarzutu przez organ egzekucyjny i organ odwoławczy

Zważywszy na powyższe, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. nie znalazł podstaw do zakwestionowania rozstrzygnięcia organu I instancji. Zgodnie bowiem ze stanowiskiem wierzyciela, obowiązek objęty tytułem wykonawczym z dnia 13.05.2019 r. istnieje.

W skardze skierowanej do sądu G. W. zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na jego treść, tj.:

1. art. 42 § 1 k.p.a. poprzez uznanie za doręczone upomnienia na adres przy ul. A 7A/30 w Ł. w sytuacji, gdy ani nie mieszkała, ani nie pracowała pod w/w adresem;

2. art. 34 § 1 u.p.e.a. przez uznanie stanowiska wierzyciela za wiążące w sytuacji, gdy czynność w postaci zajęcia stanowiska przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. nie podlega zaskarżeniu.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego [...].

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Zarządzeniem z dnia 30 kwietnia 2020 r. Sąd wezwał DIAS w Ł. do nadesłania kompletu akt administracyjnych dotyczących postępowania toczącego się przed wierzycielem, .w tym m.in. upomnienia wraz z dowodem jego doręczenia , a następnie w dniu 5 czerwca 2020 r. akt dotyczących postępowania w przedmiocie stanowiska wierzyciela, w tym dokumentów dotyczących ustalenia adresu skarżącej ( CEDiG i baza SeRCe).

W dniu 30 czerwca 2020 r. wpłynęło pismo wierzyciela – Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. , do którego załączono akta sprawy dotyczące postępowania wierzycielskiego znak sprawy :[...], z których wynika , że decyzje w postępowaniu w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej doręczane były pełnomocnikowi skarżącej na adres jego kancelarii, a w decyzji wskazany był adres prowadzenia przez skarżącą działalności gospodarczej (G. W. [...] Ł. ul. D. 9). Załączono także wydruki danych identyfikacyjnych i adresowych z Systemu Rejestracji Centralnej SeRCe :

- z 14 marca 2019 r., gdzie jako adres zameldowania ważny od 30 kwietnia 2012 r. podany był adres [...] Ł., ul. A 7A,nr lokalu 30 i ten sam adres figurował jako adres siedziby działalności gospodarczej ( od 1 marca 2013 ) i adres rejestracyjny ( od 23 lipca 2011 r.).

- oraz z 23 lipca 2019 r., gdzie nadal jako adres zameldowania (ważne od 30.04. 2012 r.) i adres siedziby działalności gospodarczej podano : [...] Ł., ul. A 7A, nr lokalu 30 .

W wydruku z 23 lipca 2019 r. zmianie uległ adres rejestracyjny i od 13 czerwca 2019 r. był następujący: [...] Ł., ulica C 300 nr lokalu 4.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga G. W. jest niezasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej p.p.s.a., który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Przedmiotem kontroli w rozpoznawanej sprawie jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z [...] w przedmiocie uznania za nieuzasadniony zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] wystawionego przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S.

Przeprowadzona przez Sąd w rozpoznawanej sprawie kontrola aktu administracyjnego we wskazanym wyżej aspekcie wykazała, że zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu egzekucyjnego z uwzględnieniem stanowiska wierzyciela nie narusza prawa.

Zgodnie z treścią art. 27 § 1 pkt 9 w związku z art. 32 u.p.e.a., zobowiązanemu przysługuje w terminie 7 dni od daty doręczenia mu odpisu tytułu wykonawczego prawo zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. W rozpoznawanej sprawie tytuł wykonawczy został skarżącej doręczony w dniu 27 maja 2019 r. , a pismo skarżącej z dnia 31 maja 2019 r. zawierające zarzut w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego oparty na art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a. został złożony osobiście przez skarżącą w [...] Urzędzie Skarbowym [...] dniu [...] ,a więc z zachowaniem 7 dniowego terminu, jaki wskazany jest w art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a.

Stosownie do treści art. 33 § 1 ustawy egzekucyjnej, podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej obowiązku o charakterze pieniężnym może być:

1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku;

2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej;

3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4;

4) błąd co do osoby zobowiązanego;

5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym;

6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego;

7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1;

8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego;

9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny;

10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 (...).

Przepis art. 34 § 1 powołanej wyżej ustawy stanowi, że zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10 organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca.

Organ egzekucyjny był więc związany stanowiskiem wierzyciela, tj. Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S., wyrażonym w postanowieniu z dnia 3 września 2019 r. o niezasadności zgłoszonego przez G. W. zarzutu.

W świetle wskazanego przepisu organ egzekucyjny nie jest uprawniony do prowadzenia postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia podstaw do uwzględnienia zarzutów i badania w tym trybie stanowiska wierzyciela, skoro w tym zakresie sprawa może być przedmiotem analizy w odrębnym postępowaniu wskutek wniesionego zażalenia na stanowisko wierzyciela.

Prawomocne postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela wykluczyło zatem rozważanie przez organ egzekucyjny zasadności zarzutu zgłoszonego na podstawie art. 33 § 1 pkt 7u.p.e.a.

Pomimo tego, że aktualne brzmienie art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. wyłącza skargę na postanowienia wierzyciela, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu, to legalność postanowień wierzyciela w sprawie zasadności zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej podlega jednak kontroli sądu administracyjnego.

Kontrola przez sąd administracyjny legalności postanowień wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu jest realizowana w razie wniesienia skargi na postanowienie organu egzekucyjnego. Skoro bowiem postanowienie zawierające wypowiedź wierzyciela jest wiążące dla organu egzekucyjnego i stanowi niezbędny element postanowienia tego organu w sprawie zgłoszonych zarzutów, to przy sądowej ocenie postanowienia organu egzekucyjnego i organu nadzoru nie można oderwać się od oceny zgodności z prawem stanowiska wierzyciela, które wiążąco oddziałuje na postanowienie organu egzekucyjnego.

Zarysowany tu zakres kognicji sądu administracyjnego, umożliwiający sądowi również kontrolę legalności postanowienia wierzyciela, daje się wyprowadzić z art. 135 p.p.s.a.

Na podstawie art. 135 p.p.s.a. sąd rozpatrujący skargę może stosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, przeprowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. Ocena przez sąd administracyjny zaskarżonego postanowienia wymaga zatem odniesienia się do sprawy w pełnym zakresie, a więc z uwzględnieniem okoliczności i rozstrzygnięć administracyjnych poprzedzających wydanie zaskarżonego postanowienia, zwłaszcza w sytuacji, gdy występuje między nimi bezpośredni związek, czy wręcz zależność polegająca na tym, że jedno z nich stanowi nie tylko podstawę wydania drugiego, ale ponadto jeszcze wypowiedź zawarta w pierwszym postanowieniu jest wiążąca dla drugiego.

Zatem dysponując zakresem uprawnień ujętych w art. 135 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonał oceny zgodności z prawem nie tylko zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] , ale także postanowienia wierzyciela - Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. uznającego zarzut zgłoszony przez skarżącą na podstawie art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a. za nieuzasadniony. Postanowienie wierzyciela stanowiło bowiem podstawę i niezbędny element postanowienia bezpośrednio objętego skargą.

Takie stanowisko znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2012 r., II GSK 1490/10, Lex nr 1113723; wyrok NSA z dnia 11 marca 2011 r., II FSK 1904/09, Lex nr 992243; wyrok NSA z dnia 28 października 2008 r., II FSK 1006/07, Lex nr 515958; wyrok NSA z dnia4 lutego 2011 r., II GSK 216/10, Lex nr 992340; postanowienie NSA z dnia 26 stycznia 2011r., Lex nr 952777; wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2009 r., II FSK 466/08, Lex nr 549018), co zostało wyrażone w uzasadnieniu wyroku NSA z dnia 17 września 2014 r., II GSK 1140/13; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 19 stycznia 2015 r., I SA/Gl 1274/14, Lex nr 1643312).

Należy także przypomnieć, że Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w S. został wyznaczony do wykonywania zadań wierzyciela należności pieniężnych , o których mowa w art. 28 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej, na całym terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na mocy § 4 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 27 lutego 2017 r. w sprawie wyznaczenia organów KAS do wykonywania niektórych zadań KAS oraz określenia terytorialnego zasięgu ich działania ( j.t. Dz. U z 2019 r. poz. 2055).

Po uprawomocnieniu się decyzji stanowiącej podstawę wystawienia tytułu wykonawczego – skarga G. W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] została odrzucona prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 19.10.2017 r - Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w S. jako wierzyciel skierował do zobowiązanej upomnienie z dnia 14 marca 2019 r. Nr [...] wzywające do uregulowania należności wynikającej ze wskazanej wyżej decyzji i kosztów upomnienia i odsetek za zwłokę w terminie 7 dni od dnia doręczenia upomnienia z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego. Upomnienie zostało przesłane skarżącej na adres zamieszkania, jaki figurował w bazie danych US Systemie Rejestracji Centralnej SeRCe, tj. [...] Ł., ulica A 7A nr lokalu 30 . Ten sam adres był tam wskazany jako adres siedziby działalności gospodarczej skarżącej.

Spór w rozpoznawanej sprawie dotyczy zasadności uznania przez wierzyciela, że upomnienie zostało skutecznie doręczone zobowiązanej w trybie art. 44 § 4 k.p.a. Doręczenie upomnienia jest bowiem warunkiem koniecznym skutecznego wszczęcia egzekucji administracyjnej.

Zgodnie z 15 § 1 u.p.e.a. egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy szczególne inaczej stanowią. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia .

Także art. 27 u.p.e.a. określając wymogi formalne tytułu wykonawczego w § 1 pkt 12 u.p.e.a. przewiduje, że tytuł wykonawczy zawiera datę doręczenia upomnienia, a jeżeli doręczenie upomnienia nie było wymagane, podstawę prawną braku tego obowiązku.

Brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1, zgodnie z art. 33 § 1 pkt 7, jest podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej i gdyby ten zarzut okazał się uzasadniony, uzasadniałby umorzenie postępowania egzekucyjnego, zgodnie z art. 34 § 4 u.p.e.a. Taki zarzut podniosła skarżąca G. W. w niniejszej sprawie wywodząc, że przesłanie upomnienia na niewłaściwy, jej zdaniem adres, nie spełnia wymogu określonego w art. 15 § 1 u.p.e.a.

W rozpatrywanej sprawie przed wszczęciem egzekucji administracyjnej wierzyciel miał obowiązek doręczenia upomnienia, gdyż należności z tytułu kar za urządzanie gier na automatach służących do hazardu nie zostały wymienione w § 2 i 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 30 października 2014 r. w sprawie określenia należności pieniężnych, których egzekucja może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia ( tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 131 ).

W ocenie Sądu, Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w S. jako wierzyciel prawidłowo przesłał upomnienie dla skarżącej na wskazany w przez nią w Urzędzie Skarbowym adres zameldowania, który był jednocześnie adresem siedziby działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącą. W dniu 14 marca 2019 r., jak wynika z wydruku z bazy danych identyfikacyjnych i adresowych osoby fizycznej, adres skarżącej Ł., ul. A 7A lok 30 był tym, którym organy skarbowe dysponowały. Skarżąca sama przyznała, że dopiero 13 czerwca 2019 r. dokonała zgłoszenia zmiany adresu w CEIDG i podała aktualny adres zamieszkania w Ł. na C 300 nr mieszkania 4. Jak wynika z wydruku z 23 lipca 2019 r. nadesłanego przez wierzyciela w bazie danych US SeRCe od 13 czerwca 2019 r uległ zmianie tylko adres rejestracyjny skarżącej, adres zameldowania i adres siedziby działalności gospodarczej nie uległy zmianie. W Centralnej Ewidencji I Informacji o Działalności Gospodarczej do chwili obecnej jako miejsce wykonywania działalności gospodarczej przez skarżącą wskazany jest adres: Ł. ul. A 7A lok 30, a nie jakiś inny adres, jak podaje w skardze. Skarżąca kwestionując adres, na jaki skierowane zostało upomnienie, nie przedstawiła żadnych dowodów potwierdzających, że zgłosiła przed 14 marca 2019 r zmianę dotychczasowego adresu.

Zasadnie skarżąca podnosi, że zgodnie z art. 42 § 1 k.p.a. zasadą jest, że pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. Skoro jednak skarżąca prowadząca działalność gospodarczą zaniedbała obowiązek podania w urzędzie skarbowym aktualnego adresu zamieszkania, nie może wywodzić z tego faktu korzystnych dla siebie skutków. Skarżąca nie wykazała także, aby w dacie wysłania upomnienia jej adres zamieszkania był inny niż zgłoszony do Urzędu Skarbowego. W takiej sytuacji organ wysyłając upomnienie na adres zamieszkania skarżącej wskazany w bazie danych US i CEIDG to jest: Ł, ul. A 7A nr lokalu 30, nie naruszył art. 42 § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a..

Skarżąca dopiero w dniu 13 czerwca 2019 r., jak sama podała, zgłosiła swój aktualny adres do CEIDG, co spowodowało, że w bazie danych prowadzonej przez organy podatkowe uaktualniony został adres rejestracyjny.

Wyjaśnić należy, że zasady funkcjonowania Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej określa ustawa z dnia 6 marca 2018 r ( t.j. Dz. U. z 2019, poz. 1291 ). Zadaniem CEIDG jest m.in. ewidencjonowanie przedsiębiorców będących osobami fizycznymi, udostępnianie informacji o przedsiębiorcach i innych podmiotach w zakresie wskazanym w ustawie. Dane i informacje udostępniane przez CEIDG są jawne . Każdy ma prawo dostępu do tych danych i informacji Wpisowi do CEIDG podlega m.in. adres do doręczeń oraz jeżeli przedsiębiorca takie miejsce posiada – adres stałego miejsca wykonywania działalności gospodarczej /../( art. 5 ust. 1 pkt 6). Jak wynika z art. 15 ust. 1 pk1a ustawy, przedsiębiorca jest obowiązany złożyć wniosek o zmianę wpisu w CEIDG w terminie 7 dni od dnia zmiany danych, gdy chodzi m.in. o dane z art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy. Ustawa wprowadza też domniemanie prawdziwości danych w CEIDG i odpowiedzialność osoby fizycznej za szkodę wyrządzoną zgłoszeniem do CEIDG nieprawdziwych danych, niezgłoszeniem danych podlegających obowiązkowi wpisu w ustawowym terminie albo niezgłoszeniem zmian danych objętych wpisem .

CEIDG przekazuje drogą elektroniczną nie później niż w dniu roboczym następującym po dniu uzyskania informacji i danych wpisanych do CEIDG do Centralnego Rejestru Podmiotów – Krajowej Ewidencji Podatników , GUS, ZUS , KRUS

W ocenie Sądu, przesyłka zawierająca upomnienie została prawidłowo uznana za doręczoną w trybie art. 44 § 1 k.p.a.

Przesyłka polecona zawierająca upomnienie została przesłana na adres strony w dniu 15 marca 2019 r. W dniu 20 marca 2019 r. r. doręczyciel podjął próbę doręczenia przesyłki i nie zastał adresata, co zostało odnotowane na przedniej stronie koperty "adresata nie zastałem; awizowano dnia 20 03 2019" i opatrzone odciskiem datownika 20032019 i podpisem doręczyciela oraz na załączonym do koperty dowodzie doręczenia. Jak wynika z adnotacji na dowodzie doręczenia przesyłka została w dniu 20 03 2019 r. awizowana z powodu niemożności jej doręczenia w sposób wskazany w punkcie 1, tj. adresatowi lub w przypadku nieobecności adresata, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy. Zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki na okres 14 dni do dyspozycji adresata w Urzędzie Pocztowym [...] wraz z informacją o możliwości jej odbioru w terminie 7 dni od dnia pozostawienia zawiadomienia umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata 20.03.2019 r., co zostało zaznaczone na dowodzie doręczenia. W dniu 28 marca 2019 r przesyłka była powtórnie awizowana, co zostało stwierdzone stosownym stemplem "awizo powtórne" odciskiem datownika 28032019 i podpisem doręczyciela, a w dniu 4 kwietnia 2019 r. nastąpił zwrot przesyłki do adresata, co odnotowano zarówno na kopercie : "zwrot nie podjęto w terminie", jak i zwrotnym potwierdzeniu odbioru, które było do niej załączone i opatrzono na kopercie odciskiem datownika z datą 04042019.

Do oceny skuteczności doręczenia przesyłki zawierającej upomnienie na mocy art. 18 u.p.e.a. zastosowanie ma art. 44 § 1 - § 4 k.p.a. W tym miejscu należy podnieść, iż stosowanie instytucji prawnej przewidzianej w art. 44 k.p.a. służyć ma zapewnieniu ekonomiki postępowania i zapobiegać przewlekaniu postępowania przez adresatów pism sporządzanych przez organy administracji. Jednocześnie omawiany sposób doręczenia stwarza stan fikcji prawnej w tym zakresie. Pozwala bowiem na przyjęcie, iż strona rzeczywiście odebrała skierowaną do niej przesyłkę, pomimo iż w rzeczywistości sytuacja taka nie miała miejsca. Wymaga to ścisłego spełnienia przez doręczyciela pocztowego wymogów określonych w przepisie. Wobec tego stosowanie tej instytucji nie może być dowolne i może mieć miejsce jedynie wówczas, gdy spełnione są wszystkie przesłanki wymienione w kolejnych paragrafach art. 44 k. p. a. przy czym poszczególne czynności doręczenia muszą być wykonane z należytą starannością.

Instytucja doręczenia zastępczego składa się z kilku istotnych czynności, których łączne wystąpienie warunkuje uznanie przesyłki za doręczoną. Czynności te wymienione są w poszczególnych paragrafach art. 44 k. p. a. Po pierwsze - nastąpić musi stwierdzenie niemożności doręczenia przesyłki adresatowi lub innej osobie uprawnionej do jej odbioru. Po drugie - musi mieć miejsce przechowanie przesyłki przez 14 dni w placówce pocztowej. Po trzecie - doręczyciel zobowiązany jest zawiadomić stronę o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia. Zawiadomienie to umieścić należy w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe - na drzwiach mieszkania adresata.

W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia.

Jeżeli powyższe czynności wykonano prawidłowo, organ administracji uprawniony jest uznać pismo za doręczone stronie z upływem ostatniego dnia okresu czternastodniowego, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Warunkiem jednak takiej oceny jest wykonanie wszystkich tych czynności z należytą starannością. W orzecznictwie sądowym podkreśla się bowiem, że niezawiadomienie o miejscu pozostawienia przesyłki, jak też zupełny brak informacji na zwrotce lub też jej nieczytelne wypełnienie oznaczają, że doręczenie jest bezskuteczne (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 września 2007 roku, sygn. akt I FSK 485/07, niepublikowane, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 sierpnia 1998 roku, sygn. akt I SA/Gd 1457/1996, Lex nr 34760, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 lutego 2001 roku, sygn. akt III RN 70/2000, OSNP 2001/19/574,wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 marca 2002 roku, sygn. akt II SA/Gd 2552/1999, Lex nr 76110). A zatem w sytuacji, gdy strona kwestionuje fakt otrzymania pisma, poprawnie wypełniony druk zwrotnego potwierdzenia odbioru jest dowodem niezbędnym dla ustalenia czy spełnione zostały przesłanki doręczenia w trybie art. 44 k.p.a..

W rozpoznawanej sprawie wszystkie przesłanki warunkujące uznanie przesyłki z upomnieniem za doręczoną w trybie art. 44 k.p.a., jak opisano wyżej, zostały w ocenie Sądu spełnione. Pozwalało to organowi uznać przesyłkę za doręczoną w ostatnim dniu 14 dniowego terminu przechowywania pisma w placówce pocztowej. Przesyłka została prawidłowo awizowana w dniu 20 marca 2019 r. i powtórnie awizowana 28 marca 2019 r. , a więc 14 dniowy termin przechowywania przesyłki w placówce pocztowej rozpoczął bieg 21 marca i zakończył się 3 kwietnia 2019 r.( w środę), a 4 kwietnia 2019 r nastąpił zwrot przesyłki do nadawcy. Skutek doręczenia przesyłki wystąpił więc w dniu 3 kwietnia 2019 r., co oznacza , że wystawiając tytuł wykonawczy w dniu 13 maja 2019 r. wierzyciel spełnił wymogi określone w art. 15 § 1 u.p.e.a.

Z powyższych względów nie ma podstaw do zakwestionowania stanowiska organu egzekucyjnego i organu nadzoru, że zgłoszony przez skarżącą na podstawie art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a. zarzut w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej jest niezasadny. Jak wyżej wskazano, nie jest uzasadniony zarzut naruszenia art. 34 § 1 u.p.e.a. Stanowisko organu egzekucyjnego, co do związania stanowiskiem wierzyciela w zakresie zgłoszonego przez skarżącą zarzutu, znajduje pełne oparcie w treści tego przepisu.

Art. 34 § 1 u.p.e.a. jednoznacznie stanowi, że " w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące".

Zgodnie z art. 34 § 2 u.p.e.a. na postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela przysługuje zażalenie, o czym skarżąca została prawidłowo pouczona w treści postanowienia zawierającego stanowisko wierzyciela. Natomiast jak wyjaśniono już na wstępie, kontrola zgodności z prawem tego postanowienia przez sąd administracyjny jest realizowana w razie wniesienia skargi na postanowienie organu egzekucyjnego w przedmiocie zarzutów.

Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.

Sąd rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie ze wskazanym przepisem sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli min. przedmiotem skargi są postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

d.j.