III SA/Łd 1066/19

SENTENCJA

Dnia 29 lipca 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski ( spr.), Sędziowie Sędzia NSA Janusz Nowacki, Asesor WSA Małgorzata Kowalska, , Protokolant specjalista Dominika Janicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lipca 2020 roku sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w R. na czynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie sposobu kalkulacji pobranych kwot w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę.


UZASADNIENIE

W piśmie z dnia 21 sierpnia 2019 r. A Spółka z ograniczoną z siedzibą w R. wystąpiła do Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. z żądaniem wydania pisemnej informacji według stanu na dzień jej sporządzenia o stanie zaległości w podatku od towarów i usług za styczeń 2016 r. objętej tytułem wykonawczym o nr [...] wystawionym w dniu 23 lutego 2018 r. Spółka podała, że żąda wydania informacji o sposobie rozliczenia wszelkich otrzymanych przez organ kwot w tym m.in. o sposobie rozliczenia kwoty pobranej w związku z błędnym ustaleniem kosztów egzekucyjnych, co potwierdziło postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...].

W piśmie z dnia 7 października 2019 r., stanowiącym odpowiedź na żądanie spółki zawarte w piśmie z dnia 21 sierpnia 2019 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w R. wyjaśnił, że organ egzekucyjny wszczął wobec spółki postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 23 lutego 2018 wystawionego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. obejmującego należność w podatku od towarów i usług za styczeń 2016 r. w kwocie 357 700,10 zł. W dniu 6 marca 2018 r. wierzyciel - Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. -poinformował organ egzekucyjny o zmianie wysokości zaległości objętej ww. tytułem wykonawczym na kwotę 241 254,80 zł (należność główna) w związku z dokonaną przez spółkę wpłatą w dniu 21 lutego 2018 r. Na podstawie przedmiotowego tytułu wykonawczego organ egzekucyjny wyegzekwował kwoty, których wysokość i sposób rozliczenia szczegółowo przedstawił w tabeli zgodnie z art. 68a oraz art. 115 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 1438 ze zm.), dalej u.p.e.a.

W myśl art. 115 § 1 u.p.e.a z kwoty uzyskanej z egzekucji zaspokaja się w następującej kolejności:

1) koszty egzekucyjne i koszty upomnienia;

2) należności zabezpieczone hipoteką morską lub przywilejem na statku morskim;

3) należności zabezpieczone hipoteką, zastawem, zastawem rejestrowym i zastawem skarbowym albo korzystające z ustawowego pierwszeństwa oraz prawa, które ciążyły na nieruchomości przed dokonaniem w księdze wieczystej wpisu o wszczęciu egzekucji lub przed złożeniem do zbioru dokumentów wniosku o dokonanie takiego wpisu;

4) należności, do których stosuje się przepisy działu III Ordynacji podatkowej, oraz należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, o ile nie zostały zaspokojone w trzeciej kolejności;

5)(uchylony);

6) inne należności i odsetki, z zastrzeżeniem 2a i 3.

Zgodnie z art. 68a u.p.e.a. wpłata dokonana przez dłużnika zajętej wierzytelności do organu egzekucyjnego wywiera ten sam skutek, co wpłata dokonana przez zobowiązanego do rąk wierzyciela.

W związku z powyższym, że w przedmiotowej sprawie wierzycielem jest Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. zastosowanie mają uregulowania w zakresie rozliczenia kwot oraz zapłaty podatku określone w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 900), dalej O.p.

Zgodnie z art. 55 § 2 O.p., jeżeli dokonana wpłata nie pokrywa kwoty zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, wpłatę tę zalicza się proporcjonalnie na poczet kwoty zaległości podatkowej oraz kwoty odsetek za zwłokę w stosunku, w jakim, w dniu wpłaty, pozostaje kwota zaległości podatkowej do kwoty odsetek za zwłokę. Natomiast za termin dokonania zapłaty podatku zgodnie z art. 60 § 1 pkt 2 O.p. uważa się w obrocie bezgotówkowym - dzień obciążenia rachunku bankowego podatnika, rachunku podatnika w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej lub rachunku płatniczego podatnika w instytucji płatniczej, w małej instytucji płatniczej lub instytucji pieniądza elektronicznego na podstawie polecenia przelewu, a w przypadku zapłaty za pomocą instrumentu płatniczego innego niż polecenie przelewu, zwanego dalej innym instrumentem płatniczym" - dzień uzyskania potwierdzenia autoryzacji transakcji płatniczej, o której mowa w art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 730).

W związku z powyższym, w przedmiotowej sprawie uznano datę obciążenia rachunku dłużnika zajętej wierzytelności oraz datę wpłaty dokonaną przez spółkę za równoznaczne z wpłatą zobowiązania do rąk wierzyciela w następujących terminach:

- 29 marca 2018 r. kwota 5 000 zł przekazana przez dłużnika zajętej wierzytelności WKG;

- 4 czerwca 2018 r. kwota 10 000 zł przekazana przez dłużnika zajętej wierzytelności WKG;

-12 lipca 2018 r. kwota 10 000 zł, przekazana przez dłużnika zajętej wierzytelności WKG;

- 24 sierpnia 2018 r. kwota 10 000 zł, przekazana przez dłużnika zajętej wierzytelności WKG;

- 17 września 2018 r. kwota 10 000 zł. wpłata przez spółkę;

- 16 listopada 2018 r. kwota 10 000 zł., przekazana przez dłużnika zajętej wierzytelności WKG

- 20 grudnia 2018 r. kwota 20 000 zł, wplata przez spółkę;

- 10 maja 2019 r. kwota 357,00 zł, przekazana przez dłużnika zajętej wierzytelności Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł.

- 18 lipca 2019 r. kwota 126 006,96 zł, przekazana z konta kosztów egzekucyjnych na konto sum depozytowych w związku z dokonanym zajęciem wierzytelności z tytułu zwrotu kosztów egzekucyjnych w wysokości 126 006,96 zł. Przedmiotowa wierzytelność z tytułu zwrotu kosztów egzekucyjnych powstała w związku wydanym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 9 stycznia 2019 r., sygn. akt III SA/Łd 932/18 nakazującym dokonanie miarkowania kosztów przez tutejszy organ egzekucyjny.

W związku z powyższym Naczelnik Urzędu Skarbowego w R. postanowieniem z dnia [...] nr [...] ustalił ponownie kwotę kosztów egzekucyjnych powstałych w wyniku postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 13 maja 2016 r. w wysokości 610,44 zł oraz określił zwrot pobranych kosztów egzekucyjnych w wysokości 126 006,96 zł. W tej sytuacji powstała wierzytelność z tytułu zwrotu kosztów egzekucyjnych, która została zajęta przez organ egzekucyjny zawiadomieniem z dnia 15 lipca 2019 r. Powyższa wierzytelność w wysokości 126 006,96 zł została w dniu 18 lipca 2019r. przekazana z konta kosztów egzekucyjnych na konto sum depozytowych i z tym samym dniem rozliczona proporcjonalnie zgodnie z art. 55 § 2 O.p. na należność główną w wysokości 99 096,30 zł oraz odsetki za zwłokę w wysokości 26 910,66 zł.

Ostatecznie według stanu na dzień 7 października 2019 r. wobec spółki A w zakresie podatku od towarów i usług za styczeń 2016 r. istnieje zaległość podatkowa w kwocie 93 828,20 zł należność główna i 27 145,91 zł odsetki za zwłokę. Powyższe pismo zostało doręczone pełnomocnikowi spółki w dniu 10 października 2019 r.

W dniu 21 października 2019 r. do Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. wpłynęło pismo pełnomocnika spółki nadane w dniu 16 października 2019 r. zatytułowane "pismo w sprawie", oraz "zażalenie" opatrzone tą samą datą. W treści obu pism pełnomocnik spółki wskazał, że nie zgadza się z kalkulacją przedstawioną przez organ egzekucyjny w piśmie z dnia 7 października 2019 r. Zdaniem pełnomocnika spółki błędny jest sposób kalkulacji przedstawiony przez organ, zgodnie z którym dokonano rozliczenia na pokrycie należności głównej oraz odsetek kwotę 126 006,96 zł w ten sposób, że około 99 000 zł jest zaliczane na poczet należności głównej, a blisko 27 000 zł na poczet odsetek. W ocenie pełnomocnika spółki zdecydowana większość kwoty zwróconych kosztów egzekucyjnych powinna zostać zaliczona na poczet należności głównej tj. około 126 000 zł a odsetki powinny być minimalne. Pełnomocnik spółki stoi na stanowisku, że odsetki powinny być kalkulowane na dzień pobrania kwoty przez organ tj. na dzień 25 i 30 maja 2016 r., a nie na dzień 18 lipca 2019 r., jak to uczynił organ.

Żaden przepis Ordynacji podatkowej nie uzależnia rozliczania odsetek od sposobu rozliczenia pobranej kwoty przez organ egzekucyjny. Odsetki nalicza się do dnia wpłaty, a wpłata następuje z momentem obciążenia rachunku bankowego. W niniejszej sprawie obciążenie rachunku bankowego nastąpiło w roku 2016, a nie w roku 2019. Sposób rozliczenia pobranej kwoty przez organ nie może mieć wpływu na datę końcową przyjętą do kalkulacji odsetek.

Ponadto pełnomocnik spółki zwrócił uwagę, że we wskazanym powyżej wyroku WSA w Łodzi uznał, że kalkulacja kosztów dokonana przez organ była błędna. Po pierwsze sytuacja, w której podatnik jest obciążony błędnymi i naruszającymi przepisy działaniami organu w sposób oczywisty narusza zawartą w art. 2 Konstytucji RP zasadę, że Polska jest demokratycznym państwem prawa.

Po drugie, w niniejszej sprawie mamy do czynienia z kuriozalną sytuacją, w której organ, jak twierdzi, "zajmuje" wierzytelność, w której sam jest stroną, tj. dłużnikiem. Organ powinien oddać pieniądze, które pobrał z naruszeniem prawa. Tymczasem Organ traktuje zaistniałą sytuacje jako "pojawiającą się nagle wierzytelność", którą sam sobie zajmuje stawiając się w tym samym momencie w dwóch rolach, tj. zarówno podmiotu uprawnionego do zajęcia, jak i dłużnika. W opinii strony taka sytuacja po prostu prawnie nie jest możliwa i pokazuje wadliwość rozumowania organu.

W związku z powyższym pełnomocnik spółki wniósł o dokonanie ponownej kalkulacji rozliczenia kwoty 126 006,96 zł pomiędzy należność główną a odsetki. Blisko cała kwota tj. 126 000 zł powinna zostać zaliczona na poczet należności głównej. Nie ma prawnej możliwości aby odsetki wynosiły blisko 27 000 zł, jak to kalkuluje organ.

Ustosunkowując się do podniesionych przez pełnomocnika spółki kwestii dotyczących błędnego rozliczenia kwoty kosztów egzekucyjnych w wysokości 126 006,96 zł na należność główną oraz odsetki, w piśmie z dnia 8 listopada 2019 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w R. wyjaśnił, że kwota kosztów egzekucyjnych uzyskana w postępowaniu egzekucyjnym została rozliczona i rozdysponowana przez organ egzekucyjny zgodnie z art. 68a oraz art. 115 § 1 u.p.e.a.

W przedmiotowej sprawie uznano obciążenie rachunku dłużnika zajętej wierzytelności za równoznaczne z wpłatą zobowiązania do rąk wierzyciela w dniu 18 lipca 2019 r. - kwota 126 006,96 zł przekazana z konta kosztów egzekucyjnych na konto sum depozytowych w związku z dokonanym zajęciem wierzytelności z tytułu zwrotu kosztów egzekucyjnych w wysokości 126 006,96 zł. Przedmiotowa wierzytelność z tytułu zwrotu kosztów egzekucyjnych powstała w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 9 stycznia 2019 r., sygn. akt III SA/Łd 932/18 nakazującym dokonanie miarkowania kosztów przez organ egzekucyjny.

W związku z powyższym Naczelnik Urzędu Skarbowego w R. postanowieniem z dnia [...] ustalił ponownie kwotę kosztów egzekucyjnych powstałych w wyniku postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 13 maja 2016 r. w wysokości 610,44 zł oraz określił zwrot pobranych kosztów egzekucyjnych w wysokości 126 006,96 zł. Z uwagi jednak na istniejącą zaległość w podatku od towarów i usług spółki objętą tytułem wykonawczym nr [...] z dnia 23 lutego 2018 r. organ egzekucyjny - po uprawomocnieniu ww. postanowienia dokonał zawiadomieniem z dnia 15 lipca 2019 r. zajęcia wierzytelności z tytułu przysługującego spółce zwrotu kosztów egzekucyjnych w wysokości 126 006,96 zł. Powyższa wierzytelność w wysokości 126 006,96 zł została z dniem 18 lipca 2019 r. przekazana z konta kosztów egzekucyjnych na konto sum depozytowych i z tym samym dniem została rozliczona proporcjonalnie zgodnie z art. 55 § 2 O.p. na należność główną w wysokości 99 096,30 zł oraz odsetki za zwłokę w wysokości 26 910,66 zł.

Ponadto organ wyjaśnił, że pismo z dnia 16 października 2019 r. zatytułowane "zażalenie" zostało przekazane do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. celem zajęcia stanowiska w przedmiotowej sprawie. Powyższe pismo zostało doręczone pełnomocnikowi strony w dniu 12 listopada 2019 r.

W dniu 12 listopada 2019 r. pełnomocnik spółki wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na sposób kalkulacji pobranych kwot w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym, zaprezentowany w piśmie Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...] w szczególności kalkulację kwoty 126 006,96 zł. Ponadto zaskarżył w całości pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. z dnia 8 listopada 2019 r., w którym organ podtrzymał stanowisko odnośnie prawidłowości rozliczenia kwoty 126 006,96 zł, zawarte w zaskarżonym piśmie z dnia 7 października 2019 r. Zarzucając w szczególności błędną kalkulację odsetek w związku z naruszeniem art. 60 O.p., zgodnie z którym za termin dokonania zapłaty podatku uważa się w obrocie bezgotówkowym dzień obciążenia rachunku bankowego podatnika wniósł o:

1. weryfikację działań Naczelnika Urzędu Skarbowego, w tym kalkulacji przedstawionej przez organ I Instancji w piśmie z dnia 7 października 2019 r. oraz podtrzymanej w piśmie z dnia 8 listopada 2019 r.,

2. nakazanie Naczelnikowi Urzędu Skarbowego wyliczenia odsetek w prawidłowej wysokości, tj. w kwocie około 2 500 zł,

3. wskazanie prawidłowego sposobu kalkulacji odsetek,

4. uchylenie zaskarżonego pisma oraz pisma z dnia 8 listopada 2019 r. w całości oraz nakazanie wydania pisma o prawidłowej treści, tj. wskazującego prawidłowy sposób kalkulacji odsetek,

5. zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi podniósł, że zdecydowana większość kwoty zwróconych kosztów egzekucyjnych powinna zostać zaliczona na poczet należności głównej, a odsetki powinny być minimalne, tj. powinny wynosić około 2 500 zł. Natomiast organ egzekucyjny rozlicza na pokrycie należności głównej oraz odsetek kwotę 126 006,96 zł w ten sposób, że około 99 000 zł jest zaliczane na poczet należności głównej a blisko 27 000 zł na poczet odsetek. Zdaniem pełnomocnika spółki odsetki powinny być kalkulowane na dzień pobrania kwoty przez organ I Instancji, tj. na dzień 11 lipca 2016 r. (kwota 50 000 zł), 18 lipca 2016 r. (kwota 50 000 zł) oraz 24 sierpnia 2016 r. (kwota 26 363,00 zł) a nie na dzień 18 lipca 2019 r., jak to zrobił Naczelnik Urzędu Skarbowego.

Pełnomocnik spółki ponadto ponownie wskazał, że żaden przepis Ordynacji podatkowej nie uzależnia rozliczania odsetek od sposobu rozliczenia pobranej kwoty przez organ egzekucyjny. Odsetki nalicza się do dnia zapłaty, a zapłata następuje z momentem obciążenia rachunku bankowego podatnika. W niniejszej sprawie bezsporne jest, że obciążenie rachunku bankowego spółki nastąpiło w roku 2016, a nie w roku 2019. Błędne zaliczenie przez organ I Instancji pobranej kwoty na koszty egzekucyjne jest faktem niemającym znaczenia w sprawie, ponieważ przepisy Ordynacji podatkowej nie odnoszą się do niego. Innymi słowy sposób rozliczenia pobranej kwoty przez Naczelnika Urzędu Skarbowego nie może mieć wpływu na datę końcową przyjętą do kalkulacji odsetek. Ponadto zwrócił uwagę, że WSA w Łodzi uznał, że kalkulacja kosztów dokonana przez organ była błędna. Tym samym potwierdzony został fakt, że Naczelnik Urzędu Skarbowego powinien stosowną kwotę zwrócić jako zatrzymaną bezprawnie.

W związku z powyższym wniósł o dokonanie przez sąd weryfikacji kalkulacji rozliczenia kwoty 126 006,96 zł pomiędzy należność główną a odsetki. Zdaniem pełnomocnika spółki blisko cała kwota ponad 123 000 zł (czyli bez kwoty odsetek w wysokości około 2 500 zł) powinna zostać zaliczona na poczet należności głównej. Wynika to z faktu, że praktycznie cała kwota, tj. 126 000 zł została zapłacona jeszcze w 2016 r., a nie w 2019 r. Nie ma prawnej możliwości, aby odsetki wynosiły blisko 27 000 zł, jak to kalkuluje organ I Instancji błędnie przyjmując 2019 r. jako datę, do której kalkulowane powinny być odsetki.

W odpowiedzi na skargę Naczelnik Urzędu Skarbowego w R. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

W dniu 29 stycznia 2020 r. do akt sprawy wpłynęło pismo nowego pełnomocnika spółki z dnia 27 stycznia 2020 r., w którym podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawioną w skardze podkreślił, że w niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że konto spółki zostało obciążone przez organ w datach pobrania, tj. 11 lipca 2016 r., 18 lipca 2016 r., 24 sierpnia 2016 r., 27 lutego 2017 r., 29 marca 2017 r., 30 maja 2017 r. i 13 lutego 2018 r., a kwoty pobrane we wskazanych datach zostały bezprawnie potraktowane jako koszty egzekucyjne. W związku z powyższym, że organ obciążył konto spółki i pobrał z niego środki, a jedyną zgodną z prawem podstawą dla takiego pobrania mogła być zaległość podatkowa spółki to w sposób oczywisty w datach pobrania zaległość ta powinna zostać uznana za częściowo spłaconą. Argumentacja organu, że inny organ był wierzycielem (tj. Naczelnik Urzędu Skarbowego w P.), a inny pobrał koszty egzekucyjne (tj. Naczelnik Urzędu Skarbowego w R.), a więc pobranych kwot nie można uznać za zapłatę podatku jest w oczywisty sposób sprzeczna z prawem, tj. art. 68a u.p.e.a. Tym bardziej, że jak sam organ przyznaje w dniu 18 lipca 2019 r. nie dokonał przelewu środków do innego podmiotu (wierzyciela) ale kwota została jedynie przeksięgowana pomiędzy kontami tego samego podmiotu. Całkowicie niezrozumiałe zatem jest dlaczego dzień przeksięgowania środków pomiędzy kontami organu uznany jest za dzień spłaty przez spółkę zaległości podatkowej, skoro środki zostały pobrane w datach pobrania i od tego czasu znajdowały się na kontach organu. Zdaniem pełnomocnika pobrane bezprawnie od spółki koszty egzekucyjne powinny być zaliczone na poczet zaległości podatkowych spółki ale w datach ich pobrania.

Zdaniem pełnomocnika spółki rozliczenie dokonane przez organ na dzień 18 lipca 2019 r. ma cechy zupełnej dowolności i jest dla spółki krzywdzące. W okresie bowiem pomiędzy datami pobrania a datą zaliczenia kosztów egzekucyjnych na poczet zaległości spółki organ naliczał od tej zaległości odsetki (a od kwot kosztów egzekucyjnych – nie), a spółka nie miała na tę sytuację żadnego wpływu. Dokonując zajęcia wierzytelności spółki organ powinien dokonać potrącenia ze swojej wierzytelności z mocą wsteczną, tj. za każdy dzień pobrania z uwzględnieniem kwoty należności głównej i odsetek za każdy z tych dni. Potrącenie było możliwe w momencie gdy istniały wierzytelności wzajemne, co miało miejsce w poszczególnych datach pobrania.

Pełnomocnik nadmienił również, że organ dokonał krzywdzącego dla spółki rozliczenia kosztów egzekucyjnych bez żadnego sprecyzowanego trybu. Spółka złożyła także zażalenie na pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. z dnia 7 października 2019 r. Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. stwierdził niedopuszczalność zażalenia. Na powyższe postanowienie spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 cyt. ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325) –dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest sposób kalkulacji pobranych kwot w postępowaniu egzekucyjnym przedstawiony przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. w piśmie z dnia 7 października 2019 r., w szczególności kalkulacja kwoty 126.006,96 zł.

W ocenie sadu pismo z dnia 7 października 2019 r. jest czynnością, o której mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a. podlegająca kognicji sądu administracyjnego.

Strona skarżąca zachowała termin do wniesienia skargi określony w art. 53 § 2 p.p.s.a. Zgodnie z treścią tego przepisu, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 czerwca 2017 r., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, wnosi się w terminie 30 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Sąd po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę.

W rozpoznawanej sprawie pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. z dnia 7 października 2019 r. doręczono skarżącej w dniu 10 października 2019 r., a trzydziestodniowy termin na wniesienie skargi upływał w dniu 9 listopada 2019 r. (w sobotę). Zgodnie z art. 83 § 2 p.p.s.a. jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniach wolnych od pracy. Skarga wniesiona została w dniu 12 listopada 2019 r.. Skoro dni 10 (niedziela) i 11 listopada 2019 r. (Narodowe Święto Niepodległości) były dniami ustawowo wolnymi od pracy, to wniesienie skargi w dniu 12 listopada 2019 r. nastąpiło z zachowaniem terminu określonego w art. 53 § 2 p.p.s.a.

W ocenie sądu zaskarżona czynność nie narusza prawa.

Skarżąca zarzuca organowi egzekucyjnemu błędny sposób kalkulacji, zgodnie z którym dokonano rozliczenia na pokrycie należności głównej oraz odsetek kwoty 126.006,96 zł. Jej zdaniem większość kwoty zwróconych kosztów egzekucyjnych powinna zostać rozliczona na poczet należności głównej, a odsetki powinny być minimalne. Odsetki bowiem nalicza się do dnia wpłaty, a wpłata następuje z momentem obciążenia rachunku bankowego. Konto spółki zostało obciążone przez organ w datach pobrania, to jest 11 i 18 lipca 2016 r., 24 sierpnia 2016 r., 27 lutego 2017 r., 29 marca 2017 r., 30 maja 2017 r. i 13 lutego 2018 r., a kwoty pobrane we wskazanych datach zostały bezprawnie potraktowane jako koszty egzekucyjne.

Jak wynika z treści zaskarżonego pisma organu egzekucyjnego kwoty uzyskane w trakcie postępowania egzekucyjnego, wszczętego na podstawie tytułu wykonawczego nr 100.2018 z dnia 23 lutego 2018 r., rozdysponowano zgodnie z art. 68 a oraz art. 115 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ( Dz.U. z 2019 r., poz. 1438 ze zm. – dalej: u.p.e.a.).

Sporna kwota 126.006,96 zł. została uzyskana w dniu 18 lipca 2019 r. w związku z zajęciem innej wierzytelności pieniężnej, potwierdzonej postanowieniem Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...] w przedmiocie zwrotu kosztów egzekucyjnych – zajęcie czynność nr 6994098. Powyższą wierzytelność przekazano z konta kosztów egzekucyjnych na konto sum depozytowych i z tym samym dniem rozliczono proporcjonalnie na należność główną w wysokości 99.096, 30 zł. oraz odsetki za zwłokę w wysokości 26.910,66 zł.

Powyższy sposób kalkulacji pobranych kwot był, zdaniem sądu, prawidłowy.

W rozpoznawanej sprawie postępowanie egzekucyjne prowadził Naczelnik Urzędu Skarbowego w R. Natomiast wierzycielem był Naczelnik Urzędu Skarbowego w P., który wystawił w dniu 23 lutego 2018 r. tytuł wykonawczy nr [...].

Skarżącej przysługiwała wierzytelność w kwocie 126.006,96 zł z tytułu przysługującego zwrotu kosztów egzekucyjnych. Jednocześnie posiadała ona zaległości wymienione w tytule wykonawczym nr [...] z dnia 23 lutego 2018 r.

Organ egzekucyjny właściwie rozliczył z zaległościami podatkowymi spółki środki uzyskane na skutek zastosowania czynności egzekucyjnej zajęcia wierzytelności. Środki uzyskane w postępowaniu egzekucyjnym na podstawie ww. tytułu wykonawczego nr [....] nie stanowiły wpłaty podatnika na konto wierzyciela w rozumieniu art. 62 § 1 Ordynacji podatkowej. Nie można zatem było stosować do nich regulacji dotyczących dobrowolnych wpłat podatnika, lecz przepisy dotyczące należności uzyskanych w wyniku środków przymusu. Sposób rozdysponowania kwoty uzyskanej w toku egzekucji określają przepisy u.p.e.a., a zatem organ egzekucyjny powinien je rozliczyć stosownie do tych przepisów ( v. wyrok NSA z dnia 13 lutego 2014 r. sygn. akt II FSK 956/12, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 20 marca 2018 r. sygn. akt I SA/Gd 151/18). Zajęcie wierzytelności w rozpoznawanej sprawie nastąpiło w dniu 18 lipca 2019 r. w oparciu o przepisy art. 68 a i 115 § 1 u.p.e.a. i dopiero z tą datą wierzytelność mogła zostać rozliczona z zaległościami podatkowymi skarżącej. Rozliczenie w sposób wskazany przez stronę miałoby zastosowanie w przypadku wpłat podatnika w rozumieniu art. 62 § 1 o.p. Jak wcześniej wskazano regulacja ta nie mogła być stosowana w przypadku uzyskania środków w postępowaniu egzekucyjnym.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a, skargę oddalił.

d.j.