III SA/Łd 1021/21

III SA/Łd 1021/21 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2022-03-23
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2021-11-09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Anna Dębowska /sprawozdawca/
Małgorzata Kowalska
Monika Krzyżaniak /przewodniczący/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Sygn. powiązane
II GSK 1082/22 - Wyrok NSA z 2025-12-11
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 919
art. 1 ust. 1-2, art. 4 ust. 1, art. 4 pkt 11, art. 5b ust. 1, art. 18 ust. 4a-4b, art. 92a ust. 1, art. 92a ust. 7, art. 92c ust. 1
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
Sentencja
Dnia 23 marca 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Kowalska Asesor WSA Anna Dębowska (spr.) Protokolant asystent sędziego Krystyna Adamczewska-Reguła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 marca 2022 roku sprawy ze skargi S. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] numer [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z [...], nr[...] , wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 4 pkt 11 i 22, art. 5 ust. 1, art. 5b ust. 1, art. 18 ust. 4a i 4b, art. 87 ust. 1, art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r., poz. 919 ze zm.), zwanej dalej "u.t.d.", oraz Ip. 1.1. oraz 2.11 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpatrzeniu odwołania S.S. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...], nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 12 000 zł utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny.
2 grudnia 2019 r. około 10.20 na ul. A 60 w Ł. funkcjonariusze Policji dokonali kontroli drogowej samochodu osobowego marki SEAT o nr rej. [..]. Pojazdem kierował S.S., który w chwili zatrzymania do kontroli zrealizował przewóz dwóch pasażerów z ul. B 1/3 na Dworzec C w Ł. Usługa przewozu została zamówiona poprzez aplikację Uber. Opłata została uiszczona gotówkowo po zakończonym kursie. Paragon nie został wydany. W trakcie czynności kontrolnych skarżący okazał dowód osobisty, dowód rejestracyjny i prawo jazdy. Skarżący zeznał, że wykonuje przewozy za pomocą aplikacji Uber na podstawie licencji nr [...], wydanej dla przedsiębiorcy M.B., którą okazał w formie elektronicznej. Skarżący nie okazał dokumentów świadczących o posiadanych uprawnieniach przewozowych. Stwierdzono również wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d. Kontrola została udokumentowana protokołem kontroli drogowej nr [...] z 2 grudnia 2019 r., protokołami z przesłuchań kierowcy i pasażerów z 2 grudnia 2019 r. oraz faktografią okazanych dokumentów.
Pismem z 4 lutego 2020 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił skarżącego o wszczęciu wobec niego postępowania administracyjnego z urzędu. Zawiadomienie zostało uznane za doręczone w trybie art. 44 § 4 k.p.a. 25 lutego 2020 r. Jednocześnie skarżący został wezwany do przedstawienia dokumentacji.
Do organu pierwszej instancji wpłynęły pisma z Urzędu Miasta Ł. z 13 lutego 2020 r. oraz Biura ds. Transportu Międzynarodowego Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego z 17 lutego 2020 r. świadczące o braku jakichkolwiek uprawnień przewozowych udzielonych S.S. Dane z aplikacji Uber przesłane przez pasażera 19 lutego 2020 r. nie wniosły nowych dowodów do sprawy.
Pismem z 1 lipca 2020 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego ponownie wezwał skarżącego do uzupełnienia dokumentacji. Wezwanie zostało uznane za doręczone w trybie art. 44 § 4 k.p.a. 23 lipca 2020 r.
M.B., dwukrotnie wzywany do nadesłania dowodów na okoliczność współpracy pomiędzy nim a skarżącym, nie zajął stanowiska.
Pismem z 28 września 2020 r. organ pierwszej instancji zawiadomił skarżącego o zakończeniu gromadzenia materiału dowodowego. Zawiadomienie zostało doręczone 5 października 2020 r.
[...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z [...] nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 12 000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji oraz wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d. z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy.
Skarżący złożył wniosek o uzupełnienie decyzji odnośnie roli, jaką w kontrolowanym przewozie odegrał podmiot dostarczający aplikację mobilna Uber oraz o przedstawienie upoważnienia od [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego dla D.W. – Naczelnika Wydziału Prawnego.
Postanowieniem nr [...] z [...] [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego odmówił uzupełnienia decyzji z [...].
Następnie skarżący wniósł odwołanie od decyzji z [...], w którym wniósł o jej zmianę i umorzenie postępowania, ewentualnie o jej uchylenie i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił:
1) naruszenie art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 81a § 1 k.p.a. i błędne ustalenie faktyczne na podstawie wybiórczo zebranego i arbitralnie zinterpretowanego materiału dowodowego, że za kontrolowany przewóz odpowiada skarżący;
2) naruszenie przepisów prawa procesowego, tj.:
a. art. 7, art. 9, art. 24 § 1 pkt 5) i art. 111 § 1 k.p.a. poprzez wydanie postanowienia odmawiającego uzupełnienia zaskarżonej decyzji przez D.W., w sytuacji gdy urzędnik ten brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji i z mocy prawa podlega wyłączeniu od dalszego udziału w tym postępowaniu;
b. art. 7, art. 9 i art. 111 § 1 k.p.a. poprzez wskazanie jakoby zaskarżona decyzja była kompletna, podczas gdy skarżący wniósł o jej uzupełnienie w szczególności odpowiedzialności podmiotu udostępniającego aplikację Uber,
3) naruszenie przepisów prawa materialnego polegające na zastosowaniu pkt 1.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym w związku z art. 92a ust. 1 u.t.d. poprzez zastosowanie i ukaranie skarżącego za wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem konstrukcyjnie przeznaczonym do przewozu mniej niż 7 osób bez licencji na ten przewóz, w sytuacji gdy ustawodawca nie przewidział licencji na taki przewóz i skarżący nie mógł być zobowiązany do uzyskania takiej licencji, a tym bardziej nie powinien zostać ukarany za wykonanie takiego przewozu.
Organ drugiej instancji utrzymując w mocy decyzję z [...] podniósł, że skarżący nie okazał do kontroli zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji na przewóz osób wydanych na jego rzecz ani na rzecz innego podmiotu. Nie przedstawił żadnego wiarygodnego dowodu świadczącego o posiadaniu uprawnień w transporcie drogowym. Nie przedstawił również wiarygodnych dowodów na wykonywanie przewozu w imieniu i na rzecz innego podmiotu.
W ocenie organu drugiej instancji zgromadzony materiał dowodowy w sprawie wskazuje, że celem i intencją pasażerów było skorzystanie z usługi przewozu, aby przemieścić się z ul. B 1/3 na Dworzec C w Ł. Jak wynika z zeznań pasażerów opłata za przewóz w wysokości 25,29 zł została pobrana gotówkowo przez skarżącego. Nie można więc w tym przypadku mówić o przewozie grzecznościowym, czy koleżeńskim. Odpłatny charakter usługi potwierdzają również informacje z aplikacji Uber. Tym samym skarżący korzystając z aplikacji Uber przy nawiązywaniu kontaktu z klientami, realizował zamówione za jej pośrednictwem zlecenie na przewóz osób oraz uzyskiwał wynagrodzenie za wykonany przewóz. Skarżący wykonując te usługi w zakresie transportu drogowego realizował je we własnym imieniu i na swoją rzecz. Gdyby kierowca realizował przewozy na rzecz innego podmiotu, jak to stwierdził podczas kontroli, to wykazałby to organowi. Skarżący ani w toku kontroli drogowej, ani podczas postępowania administracyjnego nie przedstawił wiarygodnych dowodów w tym zakresie, co powoduje przypisanie mu odpowiedzialności za wykonanie tejże usługi. Skarżący przedstawił kopię zaświadczenia o zatrudnieniu z 2 grudnia 2019 r., skan licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w telefonie oraz kopię umowy zlecenia z 2 kwietnia 2019 r. Pomimo wezwań do okazania oryginałów dokumentów lub ich poświadczonych kopii, skarżący nie uprawdopodobnił współpracy oraz wykonywania przewozu w imieniu i na rzecz innego przedsiębiorcy. Skarżący wykonywał zarobkowo przewóz osób, o którym mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 u.t.d. Dlatego organ pierwszej instancji prawidłowo zakwalifikował przewóz z dnia kontroli, jako wykonywany bez licencji, skutkujący nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 12 000 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1 i 7 u.t.d. oraz Ip. 1.1 załącznika nr 3 ustawy o transporcie drogowym. Fakt uiszczenia zapłaty za przewóz przez pasażera jest niewątpliwy i nie został przez stronę zakwestionowany. Według organu drugiej instancji analiza zebranego materiału dowodowo wykazała, że przewóz wykonywany przez skarżącego w dniu kontroli nie spełnił także wszystkich wymogów wykonywania przewozu okazjonalnego. Mianowicie pojazd marki SEAT o nr rej. [...], którym S.S. wykonywał w dniu kontroli przewóz osób, jest przeznaczony do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. Powyższe organ odwoławczy ustalił w szczególności na podstawie protokołu kontroli drogowej oraz informacji z bazy CEPiK. Zgodnie z art. 18 ust. 4a u.t.d. przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Zatem pojazd skarżącego tego warunku nie spełniał. Przewóz wykonywany przez skarżącego w dniu kontroli nie spełniał również wymogów określonych w art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d., tj. samochodem osobowym na podstawie umowy zawartej w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa. Przewóz został zamówiony za pomocą aplikacji Uber. Opłata została pobrana w gotówce przez kierowcę. Dlatego organ pierwszej instancji prawidłowo nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 8 000 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1 i 7 u.t.d. oraz Ip. 2.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Obowiązek posiadania stosownego zezwolenia lub licencji uprawniającej do wykonywania transportu drogowego dotyczy podmiotów faktycznie wykonujących działalność odpowiadającą definicji transportu drogowego zawartej w art. 4 u.t.d., nawet w przypadku gdy taka działalność nie została przez podmiot zgłoszona jako przedmiot prowadzenia przez niego działalności gospodarczej. Skarżący wykonywał zarobkowo przewóz osób bez posiadania ważnych uprawnień, a zarazem wykonywał przewóz okazjonalny pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b u.t.d. Z tych względów organ drugiej instancji za zasadne uznał nałożenie na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 12 000 zł z tytułu popełnienia naruszenia z Ip. 1.1. oraz Ip. 2.11. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.
Organ drugiej instancji odmowę dania wiary kopii umowy zlecenia uzasadnił tym, że pomimo załączenia do odwołania przez profesjonalnego pełnomocnika skarżącego będącego adwokatem, nie została poświadczona stosownie do treści art. 76a § 2 k.p.a., a skierowane do skarżącego wezwania do przedłożenia oryginału dokumentu lub jego poświadczonej kopii, świadczącego o współpracy z podmiotem, w imieniu którego wykonywał sporny przewóz, były bezskuteczne.
W skardze na powyższą decyzję S.S. zaskarżył ją w całości oraz zarzucił organowi drugiej instancji rażące naruszenie przepisów postępowania polegające na zastosowaniu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i bezpodstawnym niezastosowaniu art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., pomimo że organ pierwszej instancji wydał decyzję z 12 kwietnia 2021 r. z naruszeniem zarzutów wskazanych w odwołaniu, co spowodowało, że obydwa organy przy wydaniu decyzji:
1. naruszyły art. 7, art. 76 § 2 i 2a, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. oraz niezastosowały art. 81a § 1 k.p.a., co doprowadziło organy administracji do bezpodstawnego i błędnego uznania skarżącego za podmiot odpowiedzialny za kontrolowany przewóz, w sytuacji gdy skarżący:
a. wykonywał przewóz na podstawie licencji nr [..] wydanej dla przedsiębiorcy M.B.;
b. M.B. nie przedstawił w trakcie postępowania administracyjnego stanowiska w sprawie współpracy ze skarżącym pomimo dwukrotnego wezwania dokonanego przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego,
c. przedstawił kopię zaświadczenia z 2 grudnia 2019 r. o zatrudnieniu skarżącego przez M.B.,
d. przedstawił umowę zlecenia z 2 kwietnia 2019 r. zawartą przez skarżącego z M.B.,
e. przedstawił do akt sprawy wydruki wiadomości e-mail pełnomocnika skarżącego, skierowane do M.B. z prośbą o zorganizowanie przez M.B. podpisu S.S. na dokumencie pełnomocnictwa potrzebnego do reprezentowania S.S. w postępowaniu, co jednoznacznie dowodzi, że M.B. jest podmiotem odpowiedzialnym za naruszenia stwierdzone w trakcie kontrolowanego przewozu,
2. błędnie zastosowały:
a. pkt 1.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym – wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji,
b. pkt 2.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym – wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., w sytuacji gdy równocześnie organy obu instancji uznały kontrolowany przewóz za przewóz okazjonalny wykonywany pojazdem konstrukcyjnie przeznaczonym do przewozu mniej niż 7 osób, który to przewóz okazjonalny nie wymaga licencji, a tym bardziej skarżący nie mógł uzyskać licencji lub zezwolenia na przewóz okazjonalny wykonany pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu mniej niż 7 osób, ponieważ ustawodawca nie przewidział możliwości uzyskania licencji lub zezwolenia na przewóz okazjonalny takim pojazdem konstrukcyjnie, który przeznaczony jest do przewozu mniej niż 7 osób,
3. poprzez błędne przyjęcie, że art. 5b ust. 1, art. 18 ust. 4a i 4b w związku z art. 4 pkt 11 u.t.d. może być zastosowany wobec skarżącego, w sytuacji gdy są to przepisy techniczne, które nie zostały prawidłowo notyfikowane Komisji Europejskiej w świetle art. 8 ust. 1 dyrektywy nr 98/34/ WE Parlamentu Europejskiego i Rady, a więc zdaniem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej – na taki przepis nie można się powoływać wobec jednostek.
W oparciu o powyżej sformułowane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, a także poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Na rozprawie 23 marca 2022 r. pełnomocnik skarżącego oświadczył, że popiera skargę. Skarżący nie dysponuje oryginałami dokumentów potwierdzającymi współpracę z M.B.
Pełnomocnik organu administracji wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r., poz. 137) i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem stosując środki określone w ustawie. W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c); 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. W przypadku zaś gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a. skarga, zgodnie z art. 151 p.p.s.a., podlega oddaleniu w całości albo w części.
Z wymienionych przepisów wynika, że badanie legalności zaskarżonej decyzji lub postanowienia przez sąd administracyjny obejmuje ocenę prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego i ich wykładni przez organ administracji oraz zgodność z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji. Dokonując kontroli działalności administracji publicznej sąd administracyjny nie jest uprawniony do merytorycznego załatwienia sprawy i posiada jedynie uprawnienia kasacyjne.
Badając legalność zaskarżonej decyzji w tak zakreślonej kognicji sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego lub procesowego uzasadniającego uwzględnienie skargi.
Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie była decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] nakładającą na skarżącego karę pieniężną za wykonywanie przewozu drogowego bez wymaganego zezwolenia lub licencji oraz wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d.
W rozpoznawanej sprawie poza sporem jest, że 2 grudnia 2019 r. skarżący wykonał samochodem osobowym marki SEAT LEON usługę przewozu dwóch osób na trasie z ul. B 1/3 na Dworzec C w Ł. Przejazd został zamówiony przez jednego z pasażerów (M.B.) za pomocą aplikacji Uber. Za pomocą tej aplikacji pasażerowie zostali skojarzeni ze skarżącym jako kierowcą. Należność za przejazd została uiszczona gotówką przez pasażera R.N. Nie otrzymał on paragonu. Kontrolowany pojazd był przystosowany do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. Kierowca nie posiadał uprawnień do wykonywania przewozu osób samochodem osobowym.
Materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym określającej m.in. zasady podejmowania i wykonywania krajowego transportu drogowego, międzynarodowego transportu drogowego, niezarobkowego krajowego przewozu drogowego, niezarobkowego międzynarodowego przewozu drogowego, jak również zasady odpowiedzialność za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego podmiotów wykonujących przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, kierowców, osób zarządzających transportem i innych osób wykonujących czynności związane z przewozem drogowym (art. 1 ust. 1 i 2).
Zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5000 złotych do 40 000 złotych za każde naruszenie. W myśl art. 92a ust. 7 u.t.d. wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403: 1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9, 2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10 – załącznika nr 3 do ustawy.
W niniejszej sprawie stwierdzono naruszenia opisane w lp. 1.1. i 2.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, tj. wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji oraz wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem samochodowym nie przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą.
W ocenie sądu organy administracji trafnie uznały, że skarżący wykonywał działalność mieszczącą się w pojęciu krajowego transportu drogowego.
Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 4 ust. 1 u.t.d. przez krajowy transport drogowy należy rozumieć podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym jazda pojazdu, miejsce rozpoczęcia lub zakończenia podróży i przejazdu oraz droga znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Warunki podjęcia i wykonywania krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób określa art. 5b ust. 1 u.t.d., który stanowi, że podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób: 1) samochodem osobowym, 2) pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, 3) taksówką – wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Licencji takiej udziela się na czas oznaczony, nie krótszy niż 2 lata i nie dłuższy niż 50 lat, uwzględniając wniosek strony i jest ona zezwoleniem w rozumieniu ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (art. 5b ust. 3 i 4 ustawy). W myśl art. 18 ust. 4a u.t.d. przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Zgodnie z art. 18 ust. 4b u.t.d. dopuszcza się przewóz okazjonalny: 1) pojazdami zabytkowymi, 2) samochodami osobowymi: a) prowadzonymi przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę, b) na podstawie umowy zawartej w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa, c) po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem tego przewozu; zapłata za przewóz regulowana jest na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej; dopuszcza się wniesienie opłat gotówką w lokalu przedsiębiorstwa – niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a i będącymi wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy.
W stanie faktycznym rozstrzyganej sprawy nie ma wątpliwości, że w dacie przeprowadzonej kontroli drogowej skarżący wykonywał odpłatny przewóz, w ramach którego przewoził pasażerów z ul. B 1/3 na Dworzec C w Ł. Za przejazd jeden z pasażerów zapłacił gotówką kwotę 25,29 zł. Przewóz wykonywany był samochodem osobowym marki SEAT LEON zarejestrowanym na terenie Rzeczypospolitej Polskiej. Do realizacji usługi doszło na skutek skorzystania przez pasażera i skarżącego z aplikacji telefonicznej Uber, służącej do organizowania usług przewozu. Jest ona sposobem porozumiewania się pomiędzy wykonującym usługę, a pasażerem i za jej pośrednictwem doszło do zawarcia umowy o wykonanie tej usługi. Należy przy tym wskazać, że zasady działania aplikacji Uber są dostępne dla każdego korzystającego z niej, w szczególności osób korzystających z dostępnych obecnie usług telekomunikacyjnych. Zasady działania tej aplikacji należy uznać za fakt powszechnie znany. Przedsięwzięcie polegające na organizowaniu usług przewozu poprzez aplikację Uber ma charakter zarobkowy, zorganizowany i ciągły. Usługę, realizowaną przy wykorzystaniu aplikacji Uber, która polega na odpłatnym umożliwianiu skojarzenia kierującego i pasażera, należy uznać za usługę wchodzącą w zakres usług w dziedzinie transportu.
Powyższe znajduje potwierdzenie w dokonanej przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) w wyroku z 20 grudnia 2017 r., C-434/15 (opublikowany na stronie internetowej http://curia.europa.eu/juris) analizie charakteru usługi pośrednictwa poprzez platformę informatyczną, jaką jest aplikacja Uber. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku tym wskazał, że usługę pośrednictwa, która polega na odpłatnym umożliwianiu nawiązywania kontaktów poprzez aplikację na inteligentny telefon, między właścicielami pojazdów niebędącymi zawodowymi kierowcami a osobami chcącymi przebyć trasę miejską, należy uznać za usługę nierozerwalnie związaną z usługą przewozową, a tym samym za usługę wchodzącą w zakres "usług w dziedzinie transportu" w rozumieniu art. 58 ust. 1 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE). Usługa pośrednictwa w przekazywaniu zleceń przewozowych złożonych za pomocą aplikacji mobilnych, pomiędzy pasażerami a kierowcami nie ogranicza się do umożliwiania nawiązywania kontaktów, poprzez aplikację na inteligentny telefon (smartfon), między właścicielami pojazdów niebędącymi zawodowymi kierowcami a osobami chcącymi przebyć trasę, ale polega na selekcjonowaniu właścicieli pojazdów niebędących zawodowymi kierowcami, którym przedsiębiorstwo dostarcza aplikację, bez której, po pierwsze, kierowcy ci nie świadczyliby usług przewozowych, a po drugie, osoby chcące przebyć trasę miejską nie miałyby dostępu do usług tych kierowców.
W kontekście podnoszonych przez skarżącego zarzutów dotyczących błędnego ustalenia, że skarżący jest podmiotem odpowiedzialnym za kontrolowany przewóz, podczas gdy podmiotem tym jest M.B., stwierdzić należy, że skarżący nie wykazał, aby wykonywał przewóz w imieniu i na rzecz innego podmiotu.
Z akt administracyjnych wynika, że skarżący był dwukrotnie przez organ pierwszej instancji wzywany do złożenia dokumentów, wyjaśnień mogących świadczyć o okolicznościach wyłączających jego odpowiedzialność (zawiadomienie i wezwanie z 4 lutego 2020 r., wezwanie z 1 lipca 2020 r.). Organ administracji wezwał bowiem skarżącego do przedłożenia regulaminu świadczenia usług transportowych w ramach aplikacji Uber, licencji na wykonywanie transportu drogowego w zakresie transportu drogowego w zakresie przewozu osób ważnej 2 grudnia 2019 r., umowy współpracy z Uber lub innym podmiotem w ramach, której wykonywał przewóz drogowy osób 2 grudnia 2019 r. na trasie Ł., ul. B 1/3 – Dworzec C, rozliczeń za wykonaną usługę przewozu osób 2 grudnia 2019 r. na tej trasie, rozliczeń z Uber lub z innym podmiotem, dla którego wykonywał przewóz 2 grudnia 2019 r., umowy zawartej w siedzibie przedsiębiorstwa z przewożonym w dniu kontroli pasażerem M.B., wskazania danych personalnych i adresowych osoby zarządzającej transportem w dniu kontroli, wszelkich dokumentów i wyjaśnień wyłączających odpowiedzialność za stwierdzone naruszenia. M.B., pomimo dwukrotnego wezwania, nie zajął stanowiska w sprawie. Zwrócić w tym miejscu należy uwagę, że organ pierwszej instancji przed wydaniem decyzji zawiadomił skarżącego o zakończeniu postępowania dowodowego. Do odwołania została załączona jedynie niepoświadczona za zgodność z oryginałem przez pełnomocnika skarżącego, będącego adwokatem, kserokopia umowy zlecenia z [...], która miała łączyć skarżącego z M.B. Nie okazano jednak oryginałów dokumentów, o które dwukrotnie się zwracał organ administracji. Tego rodzaju dokumenty nie zostały przedłożone również w postępowaniu przed organem drugiej instancji i przed sądem. Skarżący ani w toku postępowania administracyjnego, ani w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie przedłożył innych dokumentów. Co więcej na rozprawie 23 marca 2022 r. pełnomocnik skarżącego oświadczył, że skarżący nie dysponuje oryginałami dokumentów potwierdzających współpracę z M.B. W tym stanie rzeczy nie można uznać za wiarygodne twierdzeń, że skarżący wykonywał przewóz w imieniu i na rzecz M.B. Doświadczenie życiowe nakazuje bowiem przyjąć, że gdyby istotnie skarżącego łączyła umowa z M.B., w ramach której wykonywał on przewóz osób 2 grudnia 2019 r., to z pewnością dysponowałby on oryginałami stosownych dokumentów, które okazałby organom administracji. Tymczasem skarżący żadnych dokumentów potwierdzających chociażby jego rozliczenia z M.B. z tytułu wykonywania umowy zlecenia nie przedłożył. Wydruku z wiadomości e-mail kierowanych przez pełnomocnika skarżącego na adres [...] nie można uznać za wystarczający dowód świadczący o tym, że skarżący 2 grudnia 2019 r. wykonywał przewóz osób w imieniu i na rzecz M.B. Z wydruku tego nie wynika nawet, czy wskazany wyżej adres był prawidłowy i czy M.B. udzielił jakiejkolwiek odpowiedzi. Dodać przy tym należy, że z umowy z 2 kwietnia 2019 r., mającej według skarżącego łączyć go z M.B., wynika zobowiązanie do przyjmowania tylko i wyłącznie zleceń z płatnością online lub z użyciem kasy fiskalnej (pkt 6). Tymczasem w kontrolowanym pojeździe skarżący nie posiadał kasy fiskalnej, a opłata za przejazd 2 grudnia 2019 r. w wysokości 25,29 zł została uiszczona przez jednego z pasażerów R.N. gotówką (zeznania skarżącego, zeznania świadków R.N. i M.B.), co również świadczy o wykonaniu przez skarżącego tego przewozu we własnym imieniu i na swoją rzecz.
W okolicznościach rozpoznawanej sprawie za prawidłowe uznać zatem należy stanowisko organów administracji, że skarżący jest podmiotem odpowiedzialnym za wykonywanie przewozu i stwierdzone naruszenia.
Wyjaśnić należy przy tym, że zaniechanie zarejestrowania prowadzonej działalności gospodarczej, w tym uzyskania stosownych licencji, nie wyłącza odpowiedzialności podmiotu wykonującego przewóz za popełnione naruszenia. W wyroku z 20 stycznia 2009 r. w sprawie o sygn. akt II GSK 760/08 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że z przepisów ustawy o transporcie drogowym nie można wyprowadzić wniosku, że przewóz osób lub rzeczy bez licencji podlega sankcji tylko wtedy, gdy dokonujący przewozu podmiot prowadzi działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego o wszelkich cechach wynikających z przepisów o swobodzie działalności gospodarczej i jej ewidencjonowaniu. Gdyby taka była wola ustawodawcy, nałożenie kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji byłoby w praktyce niemożliwe, gdyż jedną z podstawowych cech działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego jest właśnie jej prowadzenie na podstawie licencji. Podkreślić również należy, że podmiot wykonujący transport to również ten, kto faktycznie podejmuje czynności z zakresu transportu drogowego, chociaż nie dopełnił warunków do legalnego wykonywania działalności gospodarczej. Wykonywanie transportu drogowego musi być bowiem traktowane jako działanie faktyczne polegające na przewozie osób lub rzeczy odpowiadające definiowaniu transportu drogowego, z tym jednak, że nie musi stanowić przedmiotu trwale prowadzonej działalności gospodarczej, a tym bardziej ewidencjonowanej (por. wyrok NSA z 4 listopada 2009 r., II GSK 166/09; wyrok WSA w Gdańsku z 29 listopada 2017 r., III SA/Gd 823/17; wyrok WSA w Krakowie z 2 kwietnia 2019 r., III SA/Kr 55/19). Wykonywanie transportu drogowego będzie zachodziło nawet wówczas, gdy podmiot nie jest przedsiębiorcą i nie prowadzi trwale działalności gospodarczej w rozumieniu art. 2 i art. 4 ust. 1 ustawy z 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (obecnie na podstawie ustawy z 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców – Dz. U. z 2019 r., poz. 1292 ze zm.), czyli działalności zarobkowej w sposób zorganizowany i ciągły na własny rachunek, nie figuruje w ewidencji działalności gospodarczej lub rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym, lecz faktycznie świadczy odpłatnie usługę przewozu osób lub rzeczy (nawet jednorazowo) odpowiadającą definicji transportu drogowego zawartej w art. 4 pkt 1 u.t.d. (por. wyrok WSA w Opolu z 16 maja 2013 r., II SA/Op 529/12). Z tego względu ustalanie przez organy orzekające w sprawie szczegółowych cech wykonywanej przez skarżącego działalności gospodarczej, posiadania przez niego formalnego statusu przedsiębiorcy i zgłoszenia działalności do właściwej ewidencji nie było konieczne. Wystarczające jest, że jego działanie było faktycznie prowadzoną działalnością odpowiadającą definicji działalności gospodarczej, zawartej w art. 3 ustawy z 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców.
Dla nałożenia kary na podstawie art. 92a ust. 1 u.t.d. wystarczającym zatem było ustalenie, że skarżący faktycznie odpłatnie świadczył nawet jednorazowo usługę przewozu osób odpowiadającą definicji transportu drogowego zawartej w art. 4 ust. 1 u.t.d., co też organ w niniejszej sprawie prawidłowo ustalił w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy.
W ocenie sądu w okolicznościach sprawy istniały podstawy do uznania, że wykonywany przez skarżącego przewóz miał charakter odpłatny (nie był przewozem niezarobkowym). Z zebranego materiału dowodowego wynika także, że opłata za usługę trafiła bezpośrednio do skarżącego, została bowiem uiszczona gotówką. Przewóz został wykonany na zlecenie pasażera. Do realizacji usługi doszło na skutek skorzystania przez pasażerów i skarżącego z aplikacji telefonicznej Uber, służącej do organizowania usług przewozu. Zdaniem sądu przedsięwzięcie polegające na organizowaniu usług przewozu poprzez aplikację Uber miało charakter zorganizowany i ciągły. Organy prawidłowo ustaliły, że usługa przewozu była przez skarżącego świadczona w jego własnym imieniu, jako wykonawcę przewozu, za którą był odpowiedzialny. Działanie skarżącego mieściło się zatem w ramach pojęcia wykonywania krajowego transportu drogowego osób, czyli podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób pojazdem samochodowym zarejestrowanym w kraju, niezależnie od tego ile razy skarżący świadczył w ten sposób usługi przewozu. W tej sytuacji na skarżącym ciążył obowiązek posiadania licencji uprawniającej do wykonywania transportu drogowego. W ocenie sądu organy prawidłowo przyjęły, że skarżący wykonywał zarobkowy przewóz osób, o którym mowa w art. 5b ust. 1 u.t.d. i prawidłowo zakwalifikowały przewóz z dnia kontroli, jako wykonywany bez licencji, skutkujący nałożeniem kary pieniężnej w kwocie 12 000 zł. Zachowanie skarżącego wyczerpywało bowiem znamiona lp. 1.1 złącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.
Zaakcentować należy, że kara pieniężna została nałożona na kierującego nie za prowadzenie niezarejestrowanej działalności gospodarczej, ponieważ przepisy ustawy takiego naruszenia nie przewidują, lecz za wykonywanie transportu drogowego osób bez wymaganej licencji. Okoliczność nieposiadania przez skarżącego licencji na podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym jest bezsporna.
Dodać należy, że z akt sprawy nie wynika, aby do okazanej podczas kontroli licencji udzielonej M.B. został zgłoszony pojazd skarżącego. Wykonywania przez skarżącego transportu drogowego bez wymaganej licencji nie może konwalidować fakt, że M.B. legitymuje się licencją.
Wbrew twierdzeniom skarżącego prawidłowe są także ustalenia organów orzekających w sprawie, że skarżący w dniu kontroli wykonywał przewóz okazjonalny. W myśl art. 4 pkt 11 u.t.d. przez przewóz okazjonalny należy rozumieć przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, odwołując się do przepisów prawa wspólnotowego, tj. rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 1073/2009 z dnia 21 października 2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniającym rozporządzenie (WE) Nr 561/2006 (Dz.U.UE.L2009.300.8.), że w odróżnieniu od przewozów regularnych, przewóz okazjonalny osób wiąże się ze świadczeniem usług przewozowych osób w nadarzających się okazjach zainicjowanych przez zleceniodawcę lub przewoźnika (por. wyrok NSA z 20 września 2007 r., I OSK 1361/06).
W ocenie sądu przewóz wykonany przez skarżącego 2 grudnia 2019 r. był właśnie przewozem okazjonalnym. Nie stanowił on przewozu regularnego ani regularnego specjalnego, ani wahadłowego, gdyż nie zostały spełnione warunki określone dla tych przewozów w art. 4 pkt 7, 9 i 10 u.t.d. Organy administracji prawidłowo uznały, że przewóz poddany kontroli drogowej w niniejszej sprawie to przewóz okazjonalny, o którym mowa w art. 4 pkt 11 u.t.d. Wskazać należy, że wykonywanie przewozu okazjonalnego jest dopuszczalne jedynie po spełnieniu warunku określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., a mianowicie można go wykonać jedynie pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Pojazd, którym 2 grudnia 2019 r. był wykonywany sporny przewóz, nie spełniał tego wymogu. Z dowodu rejestracyjnego pojazdu marki SEAT LEON nr rej. [...] oraz zeznań skarżącego jednoznacznie wynika bowiem, że samochód ten został zarejestrowany i jest przeznaczony do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. Nie został zatem spełniony warunek wykonywania przewozu okazjonalnego określony w art. 18 ust. 4a u.t.d.
W stanie faktycznym sprawy nie miał miejsca również żaden z przypadków określonych w art. 18 ust. 4b u.t.d. uprawniających do wykonywania przewozu okazjonalnego bez spełnienia wymogu konstrukcyjnego pojazdu opisanego w art. 18 ust. 4a u.t.d. W szczególności nie została spełniona przesłanka określona w ustępie 4b pkt 2b, gdyż nie doszło do zawarcia pisemnej umowy na przewóz osób w lokalu przedsiębiorstwa.
Jak wynika z zeznań pasażerów R.N. i M.B., usługa przewozu z ul. B 1/3 w Ł. na Dworzec C została zamówiona za pomocą aplikacji Uber. Pasażerowie nie zawierali żadnej pisemnej umowy, a za usługę R.N. zapłacił kierowcy – skarżącemu gotówką 25,29 zł. Opłata za przewóz nie została zatem uregulowana bezgotówkowo na rzecz przedsiębiorcy ani gotówką w lokalu przedsiębiorstwa. Prawidłowo zatem organy administracji przypisały skarżącemu także drugie ze stwierdzonych w toku kontroli naruszeń. Dodać należy, że świadkowie nie otrzymali paragonu.
Z uwagi na to, że suma kar pieniężnych za stwierdzone naruszenia przewidziane w lp. 1.1. oraz lp. 2.11. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym przekraczała sumę kar, o której mowa w art. 92a ust. 3 u.t.d., ostatecznie wymierzono skarżącemu karę w maksymalnej przewidzianej w tym przepisie wysokości 12 000 zł.
Trafna jest także ocena administracji organu o braku podstaw do zastosowania w sprawie art. 92c ust. 1 u.t.d. Nie ma podstaw aby przyjąć, że skarżący nie miał wpływu na powstanie naruszenia, skoro to on sam z naruszeniem obowiązujących przepisów prowadził skontrolowany pojazd, którym odpłatnie przewoził pasażerów 2 grudnia 2019 r.
Odnośnie technicznego charakteru przepisów ustawy o transporcie drogowym, która nie była notyfikowana Komisji Europejskiej zauważyć należy, że dyrektywa 98/34/WE została zastąpiona dyrektywą (UE) 2015/1535 Parlamentu Europejskiego i Rady z 9 września 2015 r. ustanawiającą procedurę udzielania informacji w dziedzinie przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.2015.241.1 z 17 września 2015 r.), w art. 1 ust. 1 lit. b definiuje pojęcie "usługa" jako każdą usługę społeczeństwa informacyjnego, to znaczy każdą usługę normalnie świadczoną za wynagrodzeniem, na odległość, drogą elektroniczną i na indywidualne żądanie odbiorcy usług oraz "przepisy techniczne" – art. 1 ust. 1 lit. f jako specyfikacje techniczne i inne wymagania bądź zasady dotyczące usług, włącznie z odpowiednimi przepisami administracyjnymi, których przestrzeganie jest obowiązkowe, de iure lub de facto, w przypadku wprowadzenia do obrotu, świadczenia usługi, ustanowienia operatora usług lub korzystania w państwie członkowskim lub na przeważającej jego części, jak również przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne państw członkowskich, z wyjątkiem określonych w art. 7, zakazujące produkcji, przywozu, wprowadzania do obrotu lub stosowania produktu lub zakazujące świadczenia bądź korzystania z usługi lub ustanawiania dostawcy usług.
Usługa przewozu w tej definicji się nie mieści, gdyż polega na wykonaniu przewozu przy wykorzystaniu odpowiedniego pojazdu i nie ma znaczenia okoliczność sposobu zawarcia umowy przy użyciu aplikacji Uber. W wyroku z 20 grudnia 2017 r., C-434/15 Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej stwierdził, że usługę pośrednictwa, która polega na odpłatnym umożliwianiu nawiązywania kontaktów, poprzez aplikację na inteligentny telefon (smartphone), między właścicielami pojazdów niebędącymi zawodowymi kierowcami a osobami chcącymi przebyć trasę miejską, należy uznać za usługę nierozerwalnie związaną z usługą przewozową, a tym samym za usługę wchodzącą w zakres "usług w dziedzinie transportu" w rozumieniu art. 58 ust. 1 TFUE. Skoro Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej potraktował firmę pośredniczącą jako wykonującego w części usługę transportową (w zakresie pośrednictwa), to tym bardziej skarżący, jako realizator tej usługi (przewóz pasażerów) również wykonuje niepodlegającą Dyrektywie usługę transportową (por. wyrok WSA w Gliwicach z 1 kwietnia 2019 r., II SA/Gl 1048/18; z 10 marca 2020 r., III SA/Gl 37/20; wyrok WSA w Warszawie z 27 lutego 2018 r., VI SA/Wa 2358/17; wyrok WSA w Gdańsku z 17 października 2019 r., III SA/Gd 501/19; wyrok WSA w Gdańsku z 28 listopada 2019 r., III SA/Gd 668/19).
Zdaniem sądu orzekającego w niniejszej sprawie postępowanie poprzedzające wydanie kontrolowanej decyzji i decyzji ją poprzedzającej, przeprowadzone zostało z poszanowaniem zasad określonych w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Przed wydaniem rozstrzygnięcia organy wyczerpująco zebrały, a następnie rozpatrzyły całość materiału dowodowego, dokonując analizy wszelkich istotnych okoliczności faktycznych występujących w sprawie, a następnie do tak ustalonego stanu faktycznego zastosowały prawidłowe normy prawa materialnego celem podjęcia rozstrzygnięcia, przy czym swoje stanowisko przedstawiły w uzasadnieniu odpowiadającym wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Podkreślić trzeba, że obowiązek wyczerpującego zebrania przez organ materiału dowodowego nie oznacza nieograniczonego obowiązku poszukiwania przez ten organ materiałów dowodowych, mających wykazać okoliczności korzystne dla stron postępowania. Zasada ta nie zwalnia strony postępowania administracyjnego z obowiązku przedstawienia takich dowodów, z których wywodzi korzystne dla siebie skutki. W niniejszej sprawie skarżący, negując twierdzenia organów, dowodów takich nie przedstawił. Skoro skarżący był użytkownikiem aplikacji i występował w roli przewoźnika realizującego usługę przewozu, to na tej podstawie można było przyjąć, że podjął się on działalności polegającej na zarobkowym przewozie osób. Przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że skarżący dopuścił się wskazanych w decyzji naruszeń przepisów z zakresu transportu drogowego, które uzasadniały nałożenie kary pieniężnej. Wysokość kary została ustalona w sposób prawidłowy, na podstawie właściwych przepisów ustawy i załącznika do ustawy o transporcie drogowym. Wobec powyższego nie można podzielić zarzutu naruszenia przez organy art. 7, art. 76 § 2 i 2a, art. 77 § 1, art. 81a § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. Organ drugiej instancji nie naruszył także art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
Mając na uwadze powyższe sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.
d.j.