III SA 1733/03

III SA 1733/03 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2004-09-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-07-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Izabela Głowacka-Klimas
Magdalena Bosakirska /przewodniczący sprawozdawca/
Maria Jagielska
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: s. Sędziowie : s. WSA Protokolant: Jarosław Lenard apl. prok. po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 września 2004 r. sprawy ze skargi M. W. na z dnia [...] czerwca 2003 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej w celu szkoleniowym - uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta Policji z dnia [...] maja 2003 r.
Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia [...] stycznia 2002r. M. W. wystąpił do Komendanta Policji w o pozwolenie na posiadanie 30 sztuk broni do celów szkoleniowych. Wyjaśnił, że jest instruktorem strzelectwa sportowego a broń ta jest mu potrzebna do doskonalenia własnych kwalifikacji jako instruktora strzelectwa, opracowania metodyki nauczania i strzelania dla różnych rodzajów broni palnej i przygotowania programu najbardziej efektywnych rodzajów strzelań z broni palnej niesklasyfikowanej przez Polski Związek Strzelectwa Sportowego. Wyjaśnił także, że jest wiele rodzajów broni a każdy rodzaj wymaga odmiennego podejścia, jemu zaś chodzi o metodykę kształcenia osób posługujących się różnymi rodzajami broni. Wnioskodawca spełniał wszystkie pozytywne przesłanki ustawowe dla uzyskania pozwolenia na broń i nie zachodziły co do niego żadne przesłanki negatywne z art.15 ustawy o broni i amunicji z dnia 21 maja 1999r. /Dz.U. nr 53 z 1999r. poz. 549 z późniejszymi zmianami/. Miał też wydane wcześniej pozwolenie na 21 sztuk broni sportowej i 150 sztuk broni kolekcjonerskiej. Co do sposobu korzystania z tej broni i wywiązywania się z obowiązków nałożonych przez ustawę na posiadaczy broni nigdy nie było żadnych zastrzeżeń. Wnioskodawca sam wyjaśnił, że nie uczestniczył w żadnych zawodach strzeleckich, natomiast "indywidualnie pokonywał bariery własnego organizmu" i doskonalił swoją wiedzę i umiejętności. Wnioskodawca był prezesem i założycielem [...] Towarzystwa Strzeleckiego, które w czasie złożenia wniosku było w fazie rejestracji. Był też prezesem zarządu Przedsiębiorstwa Konsultingowo-Usługowego "[...]" spółka z o.o. zajmującego się prowadzeniem strzelnic, organizowaniem szkoleń i strzeleckich imprez rekreacyjnych. Spółka ta ubiegała się w tym czasie o pozwolenie na 60 sztuk broni palnej sportowej na wyposażenie strzelnicy, która była wówczas w fazie organizacji i budowy.
Decyzją z [...] sierpnia 2002r. Komendant Policji odmówił wnioskodawcy wydania pozwolenia na broń palną w celu szkoleniowym podając jako podstawę prawną art.10 ust.3 p.6 ustawy o broni i amunicji. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że uwzględnienie wniosku prowadziłoby do całkowitego odejścia od reglamentacji posiadania broni.
Od decyzji tej odwołał się M. W. podnosząc wadliwą ocenę sytuacji przez Komendanta i wyciągnięcie wadliwych wniosków. Podnosił też, że on sam i reprezentowane przez niego firmy zapewniają prawidłowe przechowywanie broni oraz organizowanie strzelnicy imprez i szkoleń strzeleckich, a podnoszenie przez niego własnych kwalifikacji jest koniecznością.
Decyzją z dnia [...] września 2002r. Komendant Główny Policji uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu wskazał na konieczność ustalenia przez organ czy skarżący prowadził kiedykolwiek szkolenia, z jakiej broni oraz czy wskazana we wniosku ilość broni jest mu rzeczywiście potrzebna a także czy [...] Towarzystwo Strzeleckie zostało już zarejestrowane i czy strona ubiega się też o pozwolenie na broń na świadectwo broni dla potrzeb strzelnicy.
Rozpoznając sprawę ponownie organ ustalił, że [...] Stowarzyszenie Strzeleckie zarejestrowano [...] sierpnia 2002r., wnioskodawca nie ma publikacji z dziedziny broni, nigdy nie prowadził żadnych szkoleń, w żadnych zawodach sportowych nie uczestniczył, uprawia strzelectwo z broni krótkiej, chce prowadzić szkolenia z broni innej niż sportowa w strzelnicy klubowej Stowarzyszenia, jest kolekcjonerem i miłośnikiem broni a szkolić chce członków klubu - miłośników broni, którzy gdzie indziej nie mają żadnych możliwości strzelania z broni innej niż sportowa.
W toku postępowania [...] lutego 2003r.wnioskodawca zrezygnował z ubiegania się o pozwolenie na 30 sztuk broni szkoleniowej i w zamian wystąpił o pozwolenie na 100 sztuk broni sportowej. Komendant Policji decyzją z dnia [...] lutego 2003r. umorzył postępowanie dotyczące pozwolenia na broń szkoleniową, a ponieważ odmówił również pozwolenia na broń sportową, wnioskodawca zaskarżył decyzję o umorzeniu postępowania wnosząc o jej uchylenie i ponowne rozpoznanie sprawy dotyczącej pozwolenia na broń szkoleniową przy czym [...] marca 2003r. wniosek swój rozszerzył i wnosił o pozwolenie na 100 sztuk broni szkoleniowej. Do wniosku tego dołączył opracowany przez siebie program szkolenia w dwóch nietypowych kategoriach : "[...]" oraz "[...]".
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2003r. Komendant Główny Policji uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia wobec rezygnacji skarżącego z umorzenia postępowania i podtrzymania wniosku o merytoryczne rozpoznanie sprawy.
Decyzją z dnia [...] maja 2003r. Komendant Policji odmówił wnioskodawcy wydania pozwolenia na broń palną w celu szkoleniowym podając jako podstawę prawną art.10 ust.3 p.6 oraz art. 29 ust.1 p.4 ustawy o broni i amunicji. W uzasadnieniu podał, że art.29 ustawy o broni i amunicji wskazuje podmioty, które mogą realizować cele szkoleniowe. Ponieważ skarżący nie należy do wymienionych w ustawie podmiotów, wobec tego nie można mu udzielić pozwolenia na broń szkoleniową.
Od decyzji tej odwołał się M. W. Podnosił, że ustawa o broni i amunicji nie zabrania organizowania szkoleń innych niż na licencję pracownika ochrony fizycznej ani samodoskonalenia się osób posiadających różnego rodzaju uprawnienia strzeleckie a także demonstracji i pokazów broni unikalnej. Wyjaśnił również, że nie będzie mógł udostępnić do strzelania egzemplarzy swojej ciekawej broni kolekcjonerskiej, gdyż dopóki nie ma ona statusu szkoleniowego, nie można nabyć do niej amunicji. Chciałby szkolić kadrę instruktorską, gdyż jest pasjonatem i miłośnikiem broni.
Decyzją z dnia [...] czerwca 2003r. Komendant Główny Policji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję wskazując jako podstawę prawną art. 10 ust. 3 p.6 ustawy o broni i amunicji. W uzasadnieniu wskazał, że uznanie iż pozwolenie na broń szkoleniową mogą uzyskać wyłącznie podmioty wymienione w art. 29 ustawy jest nadinterpretacją tego przepisu, jednak okoliczności przedstawione przez wnioskodawcę nie uzasadniają, w świetle art. 10 ust. 1 ustawy wydania mu pozwolenia na broń. Zdaniem organu skarżący może bez pozwolenia organizować pokazy swojej broni kolekcjonerskiej, a także prowadzić szkolenia, gdyż ma już pozwolenie na 19 sztuk broni sportowej. Organ wyjaśnił również, że [...] Towarzystwo Strzeleckie ma także 100 sztuk broni palnej sportowej na okaziciela, a "[...]" spółka z o.o. ma pozwolenie na 40 sztuk broni palnej sportowej na okaziciela i wnioskodawca jako prezes obu tych podmiotów ma do tej broni swobodny dostęp, może więc realizować swoje cele.
Na tę decyzję skargę do NSA wniósł M. W. Podnosił, że chce krzewić strzelectwo rekreacyjne z broni innej niż sportowa, niedostępnej a nawet nieznanej nigdzie indziej w kraju. Mając pozwolenie tylko na broń sportową celu tego realizować nie może. Nie może też realizować pokazów broni kolekcjonerskiej "w akcji", gdyż nie ma prawa nabyć do niej amunicji. Dopiero nadanie tej broni statusu broni szkoleniowej umożliwi jej używanie do szkoleń i strzelania.
W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wnosił o jej oddalenie podnosząc, że skarżący nie przekonał organu, iż potrzebna jest mu taka ilość broni, gdy posiada już dostęp do 140 sztuk broni sportowej Stowarzyszenia i spółki "[...]".
Z mocy art. 97 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. 153 p.1271/ sprawy, w których skargi zostały wniesione do NSA przed 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /dalej zwane p.p.s.a. , Dz.U. nr 153 z 2002r. poz.1270/. Zgodnie z art. 13 ust. 2 tej ustawy sądem właściwym do rozpoznania sprawy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Wobec tego, że sprawa dotyczy skargi na decyzję Komendanta Głównego Policji, którego siedziba znajduje się w Warszawie, sprawa rozpatrywana jest przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, a postępowanie toczy się na podstawie p.p.s.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :
Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. nr 153 z 2002r. poz.1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc m.in. kontrolę decyzji administracyjnych pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Badając pod tym kątem zaskarżone decyzje Sąd stwierdził naruszenia prawa, skarga jest więc uzasadniona.
Zgodnie z art. 10 ust.1 ustawy o broni i amunicji decyzja o wydaniu pozwolenia na broń jest decyzją uznaniową w tym znaczeniu, że organ musi ocenić czy istnieją okoliczności uzasadniające jego wydanie. Jeśli okoliczności te istnieją, organ wydaje pozwolenie na broń. Przedmiotem badania organu powinno być więc zbadanie samego istnienia wskazanych przez wnioskodawcę okoliczności i wnikliwe rozważenie ich znaczenia a następnie dokonanie oceny czy uzasadniają one wydanie pozwolenia na broń. To właśnie na tym etapie, przy ocenie znaczenia powołanych okoliczności, jest miejsce na uznaniowość ze strony organu. Nie oznacza to jednak dowolności, bowiem w każdym przypadku organ powinien wskazać dlaczego powołane przez wnioskodawcę i jego zdaniem znaczące okoliczności, zdaniem organu nie uzasadniają jednak wydania pozwolenia na broń.
W sprawie niniejszej taka ocena w ogóle nie została przeprowadzona a organ właściwie w ogóle nie ustosunkował się do argumentów podnoszonych przez wnioskodawcę. Wnioskodawca wnosząc o wydanie pozwolenia na broń szkoleniową podnosił, że chce szkolić się sam i prowadzić szkolenia dla innych z nietypowej broni nie będącej bronią sportową, zaś organ I instancji odmówił mu wydania pozwolenia na tę broń gdyż uznał, że nie jest on w ogóle uprawniony do prowadzenia szkoleń. Organ II instancji uznając, że wnioskodawca jest uprawniony do prowadzenia szkoleń, odmówił mu pozwolenia na broń szkoleniową wyjaśniając, że ma on już dostęp do 140 sztuk broni sportowej i może realizować swoje cele przy jej użyciu. Takie działanie świadczy o nierozpatrzeniu całego zgromadzonego materiału dowodowego z naruszeniem art. 7 i 77 § 1 KPA i nierozważeniu argumentów wnioskodawcy. Jest oczywiste, że podnoszonych przez wnioskodawcę celów, nie można w ogóle realizować przy użyciu broni sportowej, zatem uzasadnienie przez organ odmowy wydania pozwolenia na broń szkoleniową faktem, iż wnioskodawca ma już dostęp do 140 sztuk broni sportowej nie spełnia wymogów z art.107 § 3 KPA. Wskazane wadliwości polegająca na nierozważeniu argumentów wnioskodawcy dotyczą decyzji II instancji. Wadliwością, polegającą na błędnej interpretacji art.29 ustawy o broni i amunicji, dotknięta jest jednak również decyzja I instancji, na co zwrócił uwagę Komendant Główny Policji w uzasadnieniu swojej decyzji. W tym stanie rzeczy obie decyzje musiały zostać uchylone.
Zważywszy powyższe na zasadzie art. 145 § 1 p.1 lit.c p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.