III SA 1335/02

FSK 1735/04 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2005-03-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-07-29
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Artur Mudrecki /sprawozdawca/
Jan Zając /przewodniczący/
Joanna Kuczyńska
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Podatkowe postępowanie
Sygn. powiązane
III SA 1335/02 - Wyrok WSA w Warszawie z 2004-02-11
Skarżony organ
Izba Skarbowa
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 175
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 1993 nr 108 poz 486
art. 29
Ustawa z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych - tekst jedn.
Tezy
Niedopuszczalne w państwie prawa jest pozbawienie podatnika prawa do zwrotu nadpłaconego podatku od towarów i usług w sytuacji, gdy z obrotu prawnego wycofano decyzję organów celnych, na którym oparto wymiar podatku.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Zając, Sędziowie NSA Joanna Kuczyńska, Artur Mudrecki (spr.), Protokolant Jolanta Wędołowska, po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2005 r. na rozprawie w Wydziale I Izby Finansowej skargi kasacyjnej Barbary U., Stanisława U. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 lutego 2004 r. sygn. akt III SA 1335/02 w sprawie ze skargi Barbary U., Stanisława U. na decyzję Izby Skarbowej w W. z dnia 19 kwietnia 2002 r. (...) w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie 2) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz skarżących kwotę 565 zł /słownie: pięćset sześćdziesiąt pięć/ tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Zaskarżonym skargą kasacyjną wyrokiem z dnia 11 lutego 2004 r., III SA 1335/02 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Barbary U. i Stanisława U. na decyzję Izby Skarbowej w W. z dnia 19 kwietnia 2002 r. (...) w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie o zwrot podatku od towarów i usług.
Powyższe rozstrzygnięcie nastąpiło na tle następującego stanu faktycznego i prawnego:
Decyzją z dnia 7 grudnia 2001 r. Urząd Skarbowy w P. na podstawie art. 207 w związku z art. 330 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./, art. 175 par. 1 Kpa, art. 29 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. 1993 nr 108 poz. 486 ze zm./ po rozpatrzeniu wniosku Stanisława U. z dnia 7 listopada 2001 r. w sprawie zwrotu podatku od towarów i usług w kwocie 2.987,70 zł wraz z odsetkami za zwłokę: 1. stwierdził istnienie obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług od dopuszczonego do obrotu na polskim obszarze celnym w dniu 10 września 1993 r. samochodu marki Volkswagen Jetta w kwocie 2.621,50 zł, 2. odmówił zwrotu pobranego przez Urząd Celny w W. podatku od towarów i usług w kwocie 2.621,50 zł oraz wypłaty odsetek za zwłokę.
W motywach powyższej decyzji Urząd Skarbowy wyjaśnił, że Stanisław U. w dniu 3 września 1993 r. sprowadził na polski obszar celny samochód marki Volkswagen Jetta, który w dniu 10 września 1993 r. zgłosił do odprawy celnej. Organ celny wymierzył cło, obliczył i pobrał podatek od towarów i usług w wysokości 2.621,50 zł. Wnioskiem z dnia 7 lipca 1998 r. Stanisław U. zwrócił się do organu celnego o uchylenie decyzji zawartej w Dowodzie Odprawy Celnej, ponieważ towar przywieziony z zagranicy stanowił mienie podróżnego przebywającego czasowo za granicą, który winien być zwolniony od cła i należności podatkowych. Dyrektor Urzędu Celnego w W. postanowieniem z dnia 21 lipca 1998 r. wznowił postępowanie w sprawie przedmiotowego importu i decyzją z dnia 28 sierpnia 1998 r. odmówił uchylenia decyzji zawartej w dowodzie odprawy celnej z dnia 10 września 1993 r. Podatnik od powyższej decyzji wniósł odwołanie do Prezesa Głównego Urzędu Ceł w Warszawie. Prezes Głównego Urzędu Ceł w Warszawie decyzją z dnia 12 kwietnia 1999 r. uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Decyzją z dnia 30 listopada 1999 r. Urząd Celny w W. uchylił decyzję Dyrektora Urzędu Celnego w W. zawartą w dowodzie odprawy celnej przywozowej z dnia 10 września 1993 r. w części dotyczącej wymiaru cła i uznał samochód marki Volkswagen Jetta, będący przedmiotem odprawy, za wolny od cła i zarządził zwrot cła uiszczonego zgodnie z decyzją zawartą w Dokumencie Odprawy Celnej.
W związku z powyższym Stanisław U. pismem z 8 listopada 2001 r. zwrócił się do Urzędu Skarbowego o zwrot podatku od towarów i usług w kwocie 2.987,70 zł. Urząd Skarbowy wyjaśnił, że stosownie do art. 330 ustawy - Ordynacja podatkowa do nadpłat powstałych przed dniem 1 stycznia 1998 r. mają zastosowanie przepisy ustawy o zobowiązaniach podatkowych. Zgodnie zaś z art. 175 par. 1 Kpa, jeżeli obliczenie i pobranie podatku odbywa się za pośrednictwem płatnika, a podatnik kwestionuje obliczenie bądź istnienie obowiązku podatkowego, może on w terminie jednego miesiąca od dnia pobrania podatku przez płatnika wystąpić do organu podatkowego z żądaniem sprostowania obliczenia podatku bądź uznania nieistnienia obowiązku podatkowego oraz o zwrot niesłusznie pobranej kwoty. Stanisław U. wniosek w sprawie zwrotu podatku od towarów i usług złożył dopiero w dniu 8 listopada 2001 r., a zatem nie dotrzymał terminu z art. 175 par. 1 Kpa. Oznacza to również, że nadpłata w rozumieniu art. 29 ustawy o zobowiązaniach podatkowych z tytułu nienależnie obliczonej i pobranej kwoty podatku od towarów i usług przez organ celny w dniu 10 września 1993 r. również nie powstała.
W odwołaniu od powyższej decyzji podatnik wniósł o jej uchylenie. Podkreślił, że Urząd Skarbowy powinien uwzględnić wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego i pisma Głównego Urzędu Ceł, z których wynika, że w sprawie zwrotu należności podatku VAT należy się zwrócić do Urzędu Skarbowego właściwego dla miejsca zamieszkania. Skoro toczyło się postępowanie, to - zdaniem podatnika - uległy zawieszeniu wszelkie terminy, w tym również termin przewidziany w art. 175 par. 1 Kpa.
Decyzją z dnia 19 kwietnia 2002 r. Izba Skarbowa w W. uchyliła zaskarżoną decyzję w całości i umorzyła postępowanie w sprawie jako bezprzedmiotowe. Izba Skarbowa szczegółowo przedstawiając przebieg postępowania, wskazała również na wyrok NSA z dnia 1 sierpnia 2001 r., V SA 2850/00. Wyrokiem tym Sąd uchylił decyzję Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia 28 lipca 2000 r. oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Urzędu Celnego w W. z dnia 24 marca 2000 r. W związku z powyższym Dyrektor Urzędu Celnego w W. decyzją z dnia 20 września 2001 r. zarządził wypłatę odsetek od cła zwróconego decyzją z dnia 30 listopada 1999 r. Od tej decyzji strona złożyła odwołanie, żądając zwrotu pozostałej kwoty uiszczonej na podstawie Dowodu Odprawy Celnej przywozowej. Dyrektor Urzędu Celnego decyzją z dnia 16 października 2001 r. zarządził zwrot cła w kwocie 355,70 zł uiszczonego na podstawie dokumentu celnego z dnia 10 września 1993 r. wraz z należnymi odsetkami od dnia uiszczenia do dnia zwrotu. Następnie strona w dniu 8 listopada 2001 r. wystąpiła do Urzędu Skarbowego z wnioskiem o zwrot nienależnie pobranego podatku od towarów i usług w kwocie 2.987,70 zł wraz z odsetkami od samochodu sprowadzonego z USA.
Izba Skarbowa podzieliła stanowisko Urzędu Skarbowego wyrażone w decyzji z dnia 7 grudnia 2001 r., że w rozpatrywanej sprawie strona nie zachowała terminu określonego w ar. 175 par. 1 Kpa, który jest terminem materialnoprawnym i nie podlega przywróceniu. Izba powołała się jednocześnie na stanowisko, które w podobnej sprawie zajął NSA w wyroku z dnia 14 marca 2001 r., III SA 1477/00. Sąd stwierdził, że gdy obliczenie i pobranie podatku następowało za pośrednictwem płatnika, a podatnik kwestionował obliczenie podatku, zwrot nadpłaconego lub nienależnie pobranego podatku mógł nastąpić na podstawie art. 29 ustawy o zobowiązaniach podatkowych tylko na mocy wcześniej wydanej na podstawie art. 175 Kpa decyzji w przedmiocie obliczenia tego podatku bądź braku obowiązku podatkowego. Na podstawie art. 29 ustawy o zobowiązaniach podatkowych organ podatkowy nie mógł bowiem weryfikować ustaleń płatnika co do istnienia obowiązku podatkowego po stronie podatnika, jak też prawidłowości obliczenia podatku pobranego przez płatnika od podatnika.
Zdaniem Izby Skarbowej postępowanie w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranego podatku od towarów i usług jest bezprzedmiotowe /art. 208 par. 1 Ordynacji podatkowej/, bowiem Urząd Skarbowy w P. nie miał podstaw prawnych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Barbara i Stanisław U., wnosząc o uchylenie wydanych w sprawie decyzji, stwierdzili, że od 1993 r. przed organami Urzędu Celnego, a następnie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, toczyły się postępowania w sprawie zasadności naliczenia opłat celnych i podatku od towarów i usług od dopuszczonego do obrotu na polskim obszarze celnym samochodu marki Volkswagen Jetta. Tym samym wszelkie terminy powinny ulec zawieszeniu na podstawie art. 97 par. 1 pkt 4 Kpa. Ponadto wskazali, że przepis art. 175 par. 1 Kpa został skreślony, a zatem skarżący nie uchybili żadnym terminom określonym obecnie obowiązującymi przepisami prawa.
W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa w W. wniosła o jej oddalenie.
Na rozprawie w dniu 11 lutego 2004 r. pełnomocnik skarżących złożył pięć dokumentów /1. podanie Barbary U. z dnia 1 września 1993 r. skierowane do Prezesa Głównego Urzędu Ceł, 2. dowód odprawy celnej przywozowej pojazdu samochodowego z dnia 10 września 1993 r., 3.pismo Głównego Urzędu Ceł z dnia 20 września 1993 r. przekazujące pismo Barbary U. z dnia 1 września 1993 r. w sprawie mienia przesiedlenia według właściwości Urzędowi Celnemu w W., 4. pismo Urzędu Celnego w W. z dnia 4 października 1993 r., przekazujące pismo Barbary U. według właściwości do Urzędu Celnego (...) w W. dotyczące mienia przesiedlenia określonego w Dokumencie Odprawy Celnej z dnia 3 września 1993 r. oraz 5. pismo z dnia 10 października 1993 r. Urzędu Celnego (...) W. wzywające stronę do nadesłania oryginału Dokumentu Odprawy Celnej z dnia 3 września 1993 r. oraz uiszczenia opłaty skarbowej/, które Sąd włączył do akt.
Wojewódzki Sąd Administracyjny Warszawie oddalając skargę wyraził następujący pogląd prawny.
W sprawie jest niesporne, że 10 września 1993 r. Stanisław U. dokonał zgłoszenia celnego samochodu osobowego marki Volkswagen Jetta - dowód odprawy celnej (...). Dowód odprawy celnej z dnia 10 września 1993 r., znany Sądowi został ponownie przedstawiony przez pełnomocnika na rozprawie dnia 11 lutego 2004 r. Ponadto pełnomocnik przedstawił dowody dotyczące istnienia mienia przesiedlenia odprawionego na podstawie Dowodu Odprawy Celnej z dnia 3 września 1993 r., (...), a więc kolejnego dokumentu, dowodu odprawy celnej, który jednakże nie dotyczył samochodu osobowego marki Volkswagen Jetta.
Należy podkreślić, że z pisma z dnia 1 września 1993 r. skierowanego do Prezesa Głównego Urzędu Ceł /pismo włączone do akt sądowych/ wynika jedynie, że Barbara U. zwraca się "o zwolnienie od opłat celnych" dotyczących mienia przesiedlenia, w skład którego wchodzą: samochód osobowy marki Volkswagen Jetta, telewizor Sony, komputer TENDY 1000, drobne części samochodowe.
Sąd oceniając postępowanie organów podatkowych w sprawie, zebrany materiał dowodowy oraz oceniając dokumenty przedstawione na rozprawie, stwierdził, że skarga nie jest zasadna.
Kwestionowane zobowiązanie podatkowe, w którym powstała nadpłata, było regulowane za pośrednictwem płatnika - organów celnych. W takim przypadku zaś, gdy obliczenie i pobranie podatku następowało za pośrednictwem płatnika, a podatnik kwestionował obliczenie podatku, zwrot nadpłaconego lub nienależnie pobranego podatku mógł nastąpić na podstawie art. 29 ustawy o zobowiązaniach podatkowych tylko na mocy wcześniej wydanej na podstawie art. 175 Kpa decyzji w przedmiocie obliczenia tego podatku bądź braku obowiązku podatkowego. Na podstawie art. 29 ustawy o zobowiązaniach podatkowych organ podatkowy nie mógł bowiem weryfikować ustaleń płatnika co do istnienia obowiązku podatkowego po stronie podatnika, jak też prawidłowości obliczenia podatku pobranego przez płatnika od podatnika /por. m.in. wyrok NSA z 22 października 1987 r., SA/Kr 893/87 - ONSA 1987 Nr 2 poz. 72, wyrok NSA z 14 marca 2001 r., III SA 1477/00 - Lex nr 47494/.
Z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika, że strona skarżąca do dnia 7 listopada 2001 r. kwestionowała tylko dokonany wymiar cła. Pismem z 7 listopada 2001 r., które wpłynęło do Urzędu Skarbowego w P. 8 listopada 2001 r. Stanisław U. zwrócił się o zwrot podatku VAT, a zatem nie dotrzymał terminu z art. 175 par. 1 Kpa. Również pismo podatnika z 7 lipca 1998 r., skierowane do urzędu celnego, na które powołuje się Urząd Skarbowy w P. w decyzji z 7 grudnia 2001 r., nie stanowiło działania podatnika zgodnego z art. 175 par. 1 Kpa. Zgodnie z art. 175 Kpa, jeżeli obliczenie i pobranie podatku odbywało się za pośrednictwem płatnika, a podatnik kwestionował obliczenie bądź istnienie obowiązku podatkowego, mógł on w terminie jednego miesiąca od dnia pobrania podatku przez płatnika wystąpić do organu podatkowego z żądaniem sprostowania obliczenia podatku bądź uznania nieistnienia obowiązku podatkowego oraz o zwrot niesłusznie pobranej kwoty.
Gdyby podatnik wystąpił w terminie do dnia 10 października 1993 r. z odpowiednim wnioskiem do organu podatkowego w sprawie podatku VAT, wówczas termin uległby zawieszeniu do czasu zakończenia postępowania przed organami celnymi. Strona występowała do organów celnych w sprawie zwrotu należności celnych, nie wystąpiła w terminie jednego miesiąca od dnia pobrania podatku do organu podatkowego, dlatego też postępowanie w sprawie podatku VAT nie mogło być zawieszone.
Organy podatkowe prawidłowo zatem przyjęły, że strona skarżąca nie dochowała terminu wynikającego z art. 175 par. 1 Kpa, który jest przepisem prawa materialnego i nie podlega przywróceniu i zasadnie odmówiły zwrotu pobranego przez Urząd Celny podatku VAT oraz wypłaty odsetek za zwłokę.
Od powyższego wyroku podatnicy wnieśli skargę kasacyjną. Jako jej podstawę wskazano art. 174 pkt 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a mianowicie uznanie przez Sąd jako podstawy wyroku, iż skarżący nie dopełnili terminu wynikającego z art. 175 Kpa poprzez nie zgłoszenie w określonym tam terminie jednego miesiąca od dnia pobrania podatku wniosku o zwrot nienależnie pobranego podatku od towarów i usług od wwiezionego na polski obszar celny w ramach tzw. mienia przesiedleńczego samochodu osobowego marki Volkswagen Jetta /pozostałe dane w aktach sprawy/, naliczonego jak w dowodzie odprawy celnej przywozowej pojazdu samochodowego z dnia 10 września 1993 roku (...), podczas gdy stan faktyczny w sprawie przeczy tym ustaleniom.
W oparciu o powyższy zarzut pełnomocnik stron wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że pismo stron z dnia 1 września 1993 r. o zwolnieniu z opłat celnych jako skierowane do wszystkich należności celno-podatkowych naliczonych w decyzji z dnia 10 września 1993 r., w tym obejmująca 22% podatek od towarów i usług, powinno być potraktowane zgodnie z treścią art. 65 Kpa, tj. przekazane do właściwego organu z zachowaniem terminu do jego wniesienia. Ponadto autor skargi powołał się szereg orzeczeń Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego popierające wywody kasacji.
Na rozprawie w dniu 9 marca 2005 r. pełnomocnik skarżących podtrzymał zarzuty zawarte w skardze kasacyjnej.
Pełnomocnik Dyrektora Izby Skarbowej w W. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.
W rozpatrywanej sprawie mamy do czynienia ze specyficzną sytuacją. A mianowicie skarżący dokonując odprawy celnej mienia przesiedleńczego opłacili cło i podatek importowy od towarów i usług i dopiero po wielu latach zmagań z organami celnymi, korzystając z ochrony udzielonej przez Naczelny Sąd Administracyjny otrzymali zwrot cła wraz z należnymi odsetkami. A zatem powstaje pytanie czy wyeliminowanie z obrotu prawnego niekorzystnej dla stron decyzji organu celnego, na której oparto wymiar pobranego podatku od towarów i usług, daje postawę stronie do ubieganie się o zwrot nienależnie pobranego cła?
Podobną problematyka zajmował się już Sąd Najwyższy w uchwale z dnia z 22 lutego 1995 r. III AZP 1/95 /OSNP 1995 nr 14 poz. 166/. W uchwale tej wyrażono pogląd, że podatnik może na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /t.j. Dz.U. 1993 nr 108 poz. 486 ze zm./ żądać zwrotu nadpłaconej kwoty podatku akcyzowego, pobranego przez urząd celny w trybie art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./, jeżeli po upływie miesięcznego terminu, określonego w art. 175 par. 1 Kpa do żądania sprostowania obliczenia podatku, nastąpiła zmiana decyzji urzędu celnego w części dotyczącej podstawy obliczenia podatku akcyzowego, z której wynika, że pobrana kwota podatku jest wyższa niż należne świadczenie podatkowe. W uzasadnieniu orzeczenia podkreślono, że podatnik nie może być pozbawiony procesowej możliwości dochodzenia swych praw, gdy pozaprocesowy tryb postępowania podatkowego, realizowany za pośrednictwem płatnika, prowadziłby do pokrzywdzenia podatnika na skutek niezgodnego z prawem obliczenia i pobrania nienależnego świadczenia podatkowego. W razie zaistnienia takich okoliczności, z których wynika materialnoprawny obowiązek zwrotu nadpłaty bezpodstawnie pobranej wyższej kwoty podatku akcyzowego, niż należne zobowiązanie podatkowe, byłaby nieusprawiedliwiona prawem odmowa zwrotu nienależnego świadczenia z przyczyn braku jasno określonej przepisami proceduralnymi drogi dochodzenia przez podatnika roszczenia w postępowaniu podatkowym. Nie do przyjęcia byłoby stanowisko wyłączające w kwestiach nie uregulowanych postępowaniem podatkowym możliwości stosowania ogólnych zasad postępowania administracyjnego, którego częścią składową są przepisy szczególne postępowania w sprawach zobowiązań podatkowych /Dział III Kpa/. Kolidowałoby ono z prawem i konstytucyjną zasadą sprawiedliwości. Dlatego nie mogłoby być uznane za prawidłowe, zwłaszcza w państwie prawnym urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej.
Podobny pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 września 1997 r. III SA 559/96 /Lex nr 34640/. W wyroku tym zaakcentowano, że w przedmiotowej sprawie organ celny pobrał od spółki należności celne od sprowadzonych na polski obszar celny samochodów osobowych, gdy stosownie do treści art. 37 ust. 5 ustawy z 1991 r. o spółkach z udziałem zagranicznym samochody były wolne od cła przywozowego. Na żądanie skarżącej złożone do urzędu celnego cło zostało zwrócone. Odpadła zatem pierwotna podstawa obliczenia zobowiązania podatkowego, która nie może opierać się na nie istniejącej decyzji. Do prawidłowego obliczenia podatku od towarów i usług powinna być wzięta pod uwagę późniejsza ostateczna decyzja celna, która zgodnie z taryfą celną, określa podstawę opodatkowania podatkiem od towarów i usług. W tych okolicznościach powstała nowa szczególna sytuacja, w której nie ma zastosowania art. 175 par. 1 Kpa. Prawidłowo ustalona, zgodnie z warunkami dla zapłaty cła, kwota nadpłaty może być zwrócona skarżącej w drodze decyzji organu podatkowego wydanej na podstawie art. 29 ustawy z 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych.
Naczelny Sąd Administracyjny, w tym składzie, w pełni akceptuje przestawione poglądy Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego oparte na wykładni systemowej i funkcjonalnej. Niedopuszczalne w państwie prawa jest pozbawienie podatnika prawa do zwrotu nadpłaconego podatku od towarów i usług w sytuacji, gdy z obrotu prawnego wycofano decyzję organów celnych, na którym oparto wymiar podatku.
Dodatkowo należy zgodzić się z autorem skargi, że w stanie faktycznym rozpatrywanej sprawy pismo strony z dnia 1 września 1993 r. można było również potraktować jako wniosek o zwrot nadpłaty podatku od towarów i usług, zwłaszcza, gdy zważy się, że ustawa z 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ obowiązywała zaledwie ponad miesiąc, a skarżący wracali do kraju po długoletnim pobycie za granicą. Organ celny powinien precyzyjnie wyjaśnić powyższą kwestię i w zależności od oświadczeń strony zastosować art. 65 lub 66 Kpa. Z powodu powyższego zaniedbania podatnik nie może ponosić negatywnych konsekwencji w rozpatrywanej sprawie.
Z tych względów na podstawie art. 185 par. 1, art. 203 pkt 1 ustaw z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ orzeczono jak w sentencji.