III RN 167/99Odliczenie renty od podatku forma umowy 2

Sąd Najwyższy rozpoznał sprawę ze skargi Grażyny i Wiktora K. na decyzję Izby Skarbowej w P.T. dotyczącą podatku dochodowego od osób fizycznych za 1997 rok. Sprawa trafiła do Sądu Najwyższego na skutek rewizji nadzwyczajnej Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego od wyroku NSA-Ośrodka Zamiejscowego w Łodzi, który uchylił decyzję Izby Skarbowej. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że umowy zawarte przez Wiktora K. na okres trzech miesięcy, zobowiązujące go do świadczenia renty na rzecz Ireny i Edwarda W., miały charakter umowy renty, a nie darowizny, co pozwoliło skarżącym na odliczenie wypłaconych kwot od dochodu. Prezes NSA zarzucił w rewizji nadzwyczajnej, że NSA rażąco naruszył przepisy, nie badając innych przyczyn zawarcia umów niż chęć obniżenia podatku oraz nie ustalając celu ustanowionych rent i warunków majątkowych stron. Sąd Najwyższy oddalił rewizję nadzwyczajną, wskazując, że zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, od dochodu można odliczyć kwoty rent i innych trwałych ciężarów. Podkreślono, że przepisy Kodeksu cywilnego o rentach nie wykluczają umów zawartych na czas określony. Zgodnie z art. 890 § 1 zd. drugie KC, umowa renty, nawet jeśli nie została zawarta w formie aktu notarialnego (wymaganej dla rent bez wynagrodzenia na mocy art. 906 § 2 KC w związku z art. 890 § 1 zd. pierwsze KC), jest ważna, jeżeli świadczenie zostało faktycznie spełnione. Sąd Najwyższy stwierdził, że forma aktu notarialnego nie jest decydująca dla dopuszczalności odliczenia, o ile umowa jest zgodna z przepisami KC i nie jest pozorna. Organy podatkowe nie zakwestionowały przyczyny zawarcia umowy ani jej pozorności, co czyniło zarzuty rewizji nadzwyczajnej bezzasadnymi.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający