Pełny tekst orzeczenia III RN 150/01

TEZY

W postępowaniu z rewizji nadzwyczajnej niemożliwe jest wstrzymania wykonalności zaskarżonego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, a tym bardziej poprzedzających ten wyrok decyzji organów administracji.

SENTENCJA

Sąd Najwyższy w sprawie ze skargi Tomasza G. i Lecha M. na decyzję Wojewody L. w przedmiocie pozwolenia na budowę, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Administracyjnej, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 4 października 2001 r. wniosku o wstrzymanie wykonania wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego -Ośrodka Zamiejscowego w Poznaniu z dnia 5 stycznia 2001 r., II SA/Po 654-655/00 oraz poprzedzających ten wyrok decyzji administracyjnych oddala wniosek.

UZASADNIENIE

Wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodka Zamiejscowego w Poznaniu z dnia 5 stycznia 2001 r. oddalone zostały skargi Tomasza G. i Lecha M. na decyzję Wojewody L. z dnia 14 lutego 2000 r. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta G. W. z dnia 30 listopada 1999 r. w przedmiocie udzielonego Zbigniewowi O. pozwolenia na budowę budynku mieszkalno-usługowego na działce nr 127/2 przy ul. T. w G. W.

Od wyroku tego Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego wniósł rewizję nadzwyczajną z wnioskiem o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy NSA do ponownego rozpoznania.

Rewizja nadzwyczajna zawiera również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego wyroku i poprzedzających ten wyrok decyzji obu instancji do czasu rozpoznania rewizji. W uzasadnieniu tego wniosku podniesiono, że prawdopodobne przystąpienie do realizacji projektu budowlanego, który był przedmiotem kwestionowanego pozwolenia na budowę powoduje realne zagrożenie naruszenia istniejącego na danym terenie ładu przestrzennego. Chodzi bowiem o realizację inwestycji dotyczącej czterokondygnacyjnego wielomieszkaniowego budynku na terenie, w którym pobudowane zostały wyłącznie niskie budynki jednorodzinne.

Sąd Najwyższy w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rewizją nadzwyczajną wyroku i poprzedzających ten wyrok decyzji administracyjnych zważył co następuje:

Wniosek w pierwszym rzędzie dotyczy wstrzymania wykonania wskazanego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, który - stosownie do art. 57 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368/ - jest orzeczeniem prawomocnym. Z prawomocności wyroku wynika jego wiążąca moc, która obejmuje nie tylko strony i sąd, który go wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe /art. 365 par. 1 Kpc w związku z art. 57 ust. 1 i art. 59 powołanej ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym/. Od tego zasadniczego skutku /zasady/ prawomocnego orzeczenia dopuszczone zostały pewne odstępstwa dla wyjątkowych sytuacji w ustawie określonych. Oprócz wznowienia postępowania w sprawie zakończonej prawomocnym orzeczeniem /por. art. 58 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym/ określone organy mogą wnieść rewizję nadzwyczajną do Sądu Najwyższego jeżeli prawomocne orzeczenie rażąco narusza prawo lub interes Rzeczypospolitej Polskiej /art. 57 ust. 2 powołanej ustawy/. Rozpoznanie rewizji nadzwyczajnej następuje według przepisów o postępowaniu kasacyjnym, stosowanych odpowiednio, w myśl art. 10 ustawy z dnia 1 marca 1996 r. o zmianie Kodeksu postępowania cywilnego, rozporządzeń Prezydenta Rzeczypospolitej - Prawo upadłościowe i Prawo o postępowaniu układowym, Kodeksu postępowania administracyjnego, ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych oraz niektórych innych ustaw /Dz.U. nr 43 poz. 189 ze zm./. Nie budzi wątpliwości, że w oparciu o tak ukształtowane podstawy prawne /por. także art. 236 ust. 2 Konstytucji RP/ Sąd Najwyższy w razie uwzględnienia kasacji może uchylić zaskarżony rewizją nadzwyczajną prawomocny wyrok NSA /art. 393[13] par. 1 i art. 393[15] Kpc w związku z powołanym wyżej art. 10 ustawy z dnia 1 marca 1996 r./

W rozpatrywanym wniosku z pewnością nie chodzi o taką weryfikację prawomocnego orzeczenia, która może wynikać dopiero z uwzględnienia rewizji nadzwyczajnej. Jednakże uwzględnienie wniosku, oznaczałoby, co prawda warunkowe i tylko na czas do rozpoznania rewizji nadzwyczajnej ale przecież wyraźne uchylenie wiążącego znaczenia prawomocnego orzeczenia. W tym kontekście może budzić zdziwienie, że we wniosku nie ma żadnego stanowiska co do jego podstawy prawnej.

Uznając, że wstrzymanie wykonania prawomocnego wyroku byłoby formą uchylenia skutków prawomocności i że w związku z tym musiałoby opierać się na szczególnym do tego upoważnieniem ustawowym, Sąd Najwyższy stwierdził, że w aktualnym stanie przepisów postępowania takiego upoważnienia nie ma. Inaczej rzecz się miała przed reformą procedury cywilnej wynikającej z powołanej wyżej ustawy nowelizującej Kodeks postępowania cywilnego. Poprzedni dwuinstancyjny model sądowego postępowania cywilnego uzupełniała w swoisty sposób instytucja rewizji nadzwyczajnej "Od każdego prawomocnego orzeczenia kończącego postępowania w sprawie (...)" /por. art. 417 par. 1 Kpc przed reformą wynikającą z ustawy z dnia 1 marca 1996 r./.

W ramach działu VII przepisów poświęconych rewizji nadzwyczajnej znajdowała się także norma kompetencyjna upoważniająca Sąd Najwyższy do wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia do czasu rozstrzygnięcia sprawy /art. 419 par. 2 Kpc/.

Natomiast po uchyleniu przepisów o rewizji nadzwyczajnej, w nowym modelu postępowania odwoławczego, brak jest przepisu upoważniającego Sąd Najwyższy jako sąd kasacyjny do wstrzymania wykonania orzeczenia zaskarżonego kasacją. W związku z czym wniosek o wstrzymanie wykonania wyroku może być złożony i rozpoznany wyłącznie przez Sąd drugiej instancji /por. w tej kwestii stanowisko Tadeusza Erecińskiego w Komentarzu do Kodeksu postępowania cywilnego Wydawnictwo Prawnicze Warszawa 1999 r. tom 1 str. 656/.

Jeżeli Sąd Najwyższy na podstawie przepisów o postępowaniu kasacyjnym nie jest upoważniony do wstrzymania wykonania wyroku Sądu drugiej instancji w sprawach cywilnych to konsekwentnie należy przyjąć, że odpowiednie - w myśl art. 10 ustawy z dnia 1 marca 1996 r. - stosowanie przepisów o postępowaniu kasacyjnym do rozpoznania rewizji nadzwyczajnej od prawomocnego orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego także, a nawet tym bardziej, nie stwarza niezbędnego upoważnienia do wstrzymania wykonania orzeczenia prawomocnego.

Nie ma ponadto - zdaniem Sądu Najwyższego - wystarczających racji ażeby wyinterpretować rozważaną tu kompetencję Sądu Najwyższego z przepisów art. 388 par. 1 Kpc na zasadzie odpowiedniego zastosowania do postępowania przed Sądem Najwyższym przepisów o apelacji /art. 393[19] Kpc/. Wymieniony przepis postępowania apelacyjnego określa bowiem instytucję właściwą temu postępowaniu i odnosi się do wyroków sądu drugiej instancji które choć nieprawomocne stają się z mocy prawa co do zasady natychmiast wykonalne. Na tym tle ukształtowane zostały przesłanki /gdyby wskutek wykonania wyroku mogła wyniknąć dla pozwanego niepowetowana szkoda/ wstrzymania wykonania wyroku aż do uprawomocnienia się. Określoną w tym przepisie, w zakresie kompetencji, właściwość sądu drugiej instancji /sądu rozpoznającego apelację/ nie można transponować do postępowania z rewizji nadzwyczajnej od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wskazać tu można byłoby szereg trudności poczynając od tej. że mało przydatne wydaje się odniesienie wynikającego z art. 388 par. 1 Kpc znaczenia wykonania wyroku - do wyroku NSA - oddalającego skargę, którego wstrzymanie nie spowodowałoby braku podstawy do wykonywania ostatecznej decyzji administracyjnej. Wątpliwe jest także odniesienie przesłanki zagrożenia niepowetowanej szkody pozwanego w stosunku do stron postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym /por. art. 41 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym - Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./. Nie ma jednakże potrzeby szczegółowego przedstawienia tych zagadnień gdyż o nieodpowiedniości odniesienia kompetencji sądu rozpoznającego apelację /sądu drugiej instancji według art. 388 par. 1 Kpc/ do kompetencji Sądu Najwyższego w postępowaniu z rewizji nadzwyczajnej od orzeczenia NSA przesądza to, że wskazana możliwość wstrzymania wykonania wyroku dotyczy określonej ingerencji w stosunku do wyroku nieprawomocnego - na czas do jego uprawomocnienia się. Przepis ten nie ma zatem odpowiedniej relacji do skutków orzeczenia prawomocnego, o których mowa w art. 365 par. 1 Kpc. Nie ma podstawy do przeniesienia instytucji wstrzymania wykonania nieprawomocnego wyroku do postępowania, którego przedmiotem jest wyrok prawomocny, który aż do jego uchylenia - wiąże nie tylko strony i sąd, który go wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe /art. 365 par. 1 Kpc/.

Rozpatrywany wniosek dotyczył także żądania wstrzymania wykonania zaskarżonej do NSA decyzji a nawet decyzji ją poprzedzającej. W tym zakresie należy, oprócz zastrzeżeń wyżej podniesionych zauważyć ponadto, że brak jest przepisu, który w postępowaniu z rewizji nadzwyczajnej stanowiłby równoważnik instytucji wstrzymania "wykonania aktu lub zawieszenia czynności", określonej w postępowaniu sądowoadministracyjnym /por. art. 40 ust. 1 i 2 powołanej ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym/. Podkreślić przy tym należy, że postanowienie NSA o wstrzymaniu wykonania aktu /decyzji/ wygasa w razie orzeczenia oddalenia skargi oraz, że z oczywistych względów wydanie takiego postanowienia już po prawomocnym oddaleniu skargi byłoby niedopuszczalne.

Nie zachodzi więc podstawa do jakiejś analogii kompetencji Naczelnego Sądu Administracyjnego w zakresie toku postępowania przed wydaniem wyroku i kompetencji Sądu Najwyższego w toku rozpoznawania rewizji nadzwyczajnej od prawomocnego wyroku, który aż do czasu jego uchylenia - zachowuje pełną moc wiążącą. Sąd Najwyższy dla swego prawa wstrzymania ostatecznej, a więc w pełni wykonalnej decyzji administracyjnej musiałby mieć szczególne ustawowe upoważnienie. Tymczasem, jak o tym już wyżej wspomniano, ustawa z dnia 1 marca 1996 r. uchyliła przepisy o rewizji nadzwyczajnej w tym przepis upoważniający do wstrzymania zaskarżonego orzeczenia. Ustawa ta nie zawiera żadnego uregulowania z którego mogłaby wynikać kompetencja Sądu Najwyższego do wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji administracyjnej co do której oddalający skargę wyrok sądu administracyjnego niejako tylko dodatkowo dodaje znaczenia prawomocności, a która korzystała z atrybutów wykonalności już mocą własnej "ostateczności".

Z powyższych przyczyn wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rewizją nadzwyczajną wyroku i "poprzedzających ten wyrok decyzji administracyjnych" nie ma podstawy prawnej, a więc jako bezzasadny podlega oddaleniu.

ZDANIE ODRĘBNE

Zdanie odrębne Andrzeja Wasilewskiego.

Niniejszym zgłaszam zdanie odrębne w związku z treścią uzasadnienia postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 4 października 2001 r. o oddaleniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rewizją nadzwyczajną wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz poprzedzających go decyzji administracyjnych w sprawie III RN 150/01. A oto motywy mego stanowiska w tej sprawie:

1. Art. 363 par. 1 Kpc stanowi, że: "Orzeczenie sądu staje się prawomocne, jeżeli nie przysługuje co do niego środek odwoławczy lub inny środek zaskarżenia". Oznacza to, że nie staje się również prawomocne orzeczenie sądu drugiej instancji, od którego przysługuje kasacja, przed upływem terminu do jej wniesienia /art. 392-392[1] w związku z art. 393[4] Kpc/. Skoro więc art. 388 par. 1 /zdanie pierwsze/ Kpc stanowi, że "wyrok drugiej instancji jest natychmiast wykonalny, jeżeli kodeks nie stanowi inaczej", to konsekwentnie należy stanąć na stanowisku, że nie jest natychmiast wykonalny wyrok sądu drugiej instancji, od którego przysługuje kasacja, przed upływem terminu do jej wniesienia.

Z kolei, art. 388 par. 1 Kpc stanowi w szczególności także, iż "Sąd drugiej instancji może (...) - gdyby wskutek wykonania wyroku mogła wyniknąć dla pozwanego niepowetowana szkoda -wstrzymać wykonanie wyroku aż do uprawomocnienia się", a ponadto w art. 388 par. 3 Kpc ustawodawca przesądził w sposób kategoryczny, że: "Do czasu uprawomocnienia się wyroku wstrzymuje się z urzędu sprzedaż nieruchomości". Analogicznych uregulowań brak jest natomiast w doniesieniu do postępowania kasacyjnego przed Sądem Najwyższym. Dlatego, stosownie do dyspozycji art. 393[19] Kpc, który stanowi, że "Jeżeli nie ma szczególnych przepisów o postępowaniu przed Sądem Najwyższym, do postępowania tego stosuje się odpowiednio przepisy o apelacji (...)", należy przyjąć, iż art. 388 par. 1 i par. 3 Kpc ma odpowiednie zastosowanie także w postępowaniu kasacyjnym.

2 Instytucja prawna "wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia prawnego" znana jest również w postępowaniu administracyjnym oraz w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

Art. 16 par. 1 Kpa stanowi, że: "Decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji, są ostateczne (...)" i podlegają wykonaniu /art. 40 a contrario ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym - Dz.U nr 74 poz. 368 ze zm./. Ponadto, zgodnie z art. 108 Kpa, także: "Decyzji, od której służy odwołanie, może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub żyda ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony (...)". Przy czym, stosownie do dyspozycji art. 152 par. 1 Kpa: "Organ administracji publicznej właściwy w sprawie wznowienia postępowania wstrzyma z urzędu tub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania".

Z kolei, art. 40 ust. 1 ustawy o NSA stanowi, że wniesienie skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego wprawdzie "nie wstrzymuje wykonania aktu lub zawieszenia czynności, jednakże Sąd może na wniosek strony lub z urzędu wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania tego aktu lub zawieszeniu czynności, zwłaszcza jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków", z tym że w sytuacji, gdy organ, który wydał akt bądź dokonał czynności, nie przedstawił Sądowi odpowiedzi na skargę wraz z aktami sprawy w terminie 30 dni od dnia doręczenia mu tej skargi: "Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności następuje z mocy prawa (...)" /art. 40 ust. 2 w związku z art. 38 ust. 1 ustawy o NSA/.

Natomiast orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego są w zasadzie prawomocne /art. 57 ust. 1 ustawy o NSA/ i jako takie podlegają wykonaniu. Ponieważ jednak art. 57 ust. 2 ustawy o NSA przewiduje możliwość wzruszenia prawomocnego orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego w drodze rewizji nadzwyczajnej do Sądu Najwyższego, jeżeli "orzeczenie rażąco narusza prawo lub interes Rzeczypospolitej Polskiej", to w konsekwencji także i w tym wypadku pojawiła się potrzeba dopuszczenia możliwości korzystania z instytucji prawnej wstrzymania wykonania prawomocnego orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego, w sytuacji gdy mogłoby ono powodować skutki nieodwracalne, a równocześnie społecznie niepożądane i niemożliwe do zaakceptowania /np. w wypadku, gdy wyrokiem sądowym utrzymano w mocy ostateczną decyzję administracyjną nakazującą rozbiórkę budowli stanowiącej zabytek lub ścięcie drzewa będącego pomnikiem przyrody, jeżeli w sprawie tej wniesiona została rewizja nadzwyczajna, a więc zaskarżonemu nią wyrokowi postawiony został zarzut "rażącego naruszenia prawa lub interesu Rzeczypospolite Polskiej"/. Uprzednio obowiązujący art. 419 par. 2 Kpc stanowił w tym względzie expressis verbis, iż:

"W razie wniesienia rewizji nadzwyczajnej Sąd Najwyższy może wstrzymać wykonanie zaskarżonego orzeczenia do czasu rozstrzygnięcia sprawy". Oznaczało to, że - podejmując /z urzędu lub na wniosek/ rozstrzygnięcie w sprawie wstrzymania wykonania zaskarżonego rewizją nadzwyczajną orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego - Sąd Najwyższy korzystał wówczas z kompetencji uznaniowej i nie był w tym zakresie związany żadnymi dodatkowymi ustawowo określonymi kryteriami oceny, które miałyby w konkretnym wypadku przesądzać o konieczności wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia. Jednakże art. 419 Kpc utracił moc prawną z dniem 1 lipca 1996 r. /na podstawie art. 1 pkt 55 ustawy z dnia 1 marca 1996 r. o zmianie Kodeksu postępowania cywilnego, rozporządzeń Prezydenta Rzeczypospolitej - Prawo upadłościowe i Prawo o postępowaniu układowym, Kodeksu postępowania administracyjnego, ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych oraz niektórych innych ustaw - Dz.U nr 43 poz. 189 ze zm./ i równocześnie w tym samym dniu wszedł w życie art. 10 ustawy o zmianie Kpc, który stanowi, że: "Rewizje nadzwyczajne od orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz organów pozasądowych, przewidziane w ustawach szczególnych, rozpoznaje Sąd Najwyższy stosując odpowiednio przepisy o postępowaniu kasacyjnym". Stąd wniosek, że skoro w aktualnym stanie prawnym dopuszczalne jest wstrzymanie wykonania zaskarżonego wyroku w postępowaniu kasacyjnym przed Sądem Najwyższym /art. 388 w związku z art. 393[19] Kpc/, to tym samym dopuszczalne jest takie wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu z rewizji nadzwyczajnej przed Sądem Najwyższym /art. 388 w związku z art. 393[19] Kpc oraz w związku z art. 10 ustawy o zmianie Kpc/. Należy jednak zwrócić uwagę na dwie istotne okoliczności:

Po pierwsze, zarówno w dyspozycji art. 10 ustawy o zmianie Kpc, jak i w art. 393[19] Kpc mowa jest w tym kontekście o "odpowiednim" stosowaniu przepisów prawnych, co oznacza, iż nie mogą być one stosowane "wprost", lecz: a/ przy uwzględnieniu specyfiki postępowania kasacyjnego, względnie postępowania z rewizji nadzwyczajnej w sprawach administracyjnych; oraz b/ w zakresie w jakim nie są w tym postępowaniu bezprzedmiotowe.

Po drugie, w aktualnym stanie prawnym /odmiennie niż uprzednio/, podejmując w postępowaniu z rewizji nadzwyczajnej rozstrzygnięcie w kwestii wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd Najwyższy korzysta z kompetencji uznaniowej, jednakże jest w tym zakresie związany ustawowo określonym kryterium oceny /przy odpowiednim zastosowaniu art. 388 par. 1 Kpc in fine: "gdyby wskutek wykonania orzeczenia mogła wyniknąć niepowetowana szkoda"/, które powinno w konkretnym wypadku przesądzić o konieczności wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia.

3. Mając na uwadze przedstawioną argumentację, nie podzielam sformułowanego w rozpoznawanej sprawie przez Sąd Najwyższy poglądu prawnego, w myśl którego w postępowaniu kasacyjnym, a w konsekwencji także w postępowaniu z rewizji nadzwyczajnej, co do zasady nie jest dopuszczalne wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia.

Ponadto jestem zdania, że ponieważ Sąd Najwyższy stanął na stanowisku, iż już co do zasady nie jest dopuszczalne odpowiednie stosowanie art. 388 par. 1 i par. 3 Kpc w postępowaniu kasacyjnym, a tym bardziej także w postępowaniu z rewizji nadzwyczajnej, to w konsekwencji w rozpoznawanej sprawie powinien był wydać postanowienie "o odrzuceniu" wniosku o wstrzymanie wykonania wyroku /art. 199 par. 1 pkt. 1 w związku z art. 354 oraz art. 391 par. 1 i art. 393[19] Kpc/, a nie o jego "oddaleniu" /art. 316 par. 1 w związku z art. 354 i art. 361 oraz art. 391 par. 11 art. 383[19] Kpc/.

4. Równocześnie, podejmując rozstrzygnięcie merytoryczne w rozpoznawanej sprawie, należało mieć na uwadze okoliczność, że wniosek rewizji nadzwyczajnej "o wstrzymanie wykonania kwestionowanego wyroku NSA w Warszawie OZ w Poznaniu i poprzedzających ten wyrok decyzji obu instancji" został uzasadniony jedynie lakonicznym stwierdzeniem wskazującym na "realne zagrożenie naruszenia istniejącego na danym terenie ładu przestrzennego w wyniku przystąpienia do realizacji uznanego za zgodny z prawem, zatwierdzonego w ramach pozwolenia na budowę projektu budowlanego", natomiast w ogóle nie podjęto w nim próby wykazania, że w danym wypadku wykonanie wyroku i poprzedzających go decyzji może spowodować "niepowetowaną szkodę" w rozumieniu art. 388 par. 1 Kpc.

Biorąc powyższe pod uwagę, jestem zdania, że sentencja rozstrzygnięcia Sądu Najwyższego w rozpoznawanej sprawie, mocą której wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz poprzedzających go decyzji administracyjnych został oddalony /art. 316 par. 1 w związku z art. 354 i art. 361 oraz art. 391 par. 1 i art. 393[19] Kpc/, jest trafna.