Pełny tekst orzeczenia

III RC 1022 / 16

Oryginalna, niezmieniona treść orzeczenia. Jeżeli chcesz przeczytać analizę (zagadnienia prawne, podstawa prawna, argumentacja, rozstrzygnięcie), wróć do strony orzeczenia.

sygn. akt III RC 1022 / 16 UZASADNIENIE Działając w imieniu małoletniej córki N. S. jej matka B. G. (1) wniosła o zasądzenie od pozwanego R. S. (1) alimentów w wysokości 700 zł miesięcznie. W uzasadnieniu pozwu wskazała, że ojciec małoletniej nie łoży na jej utrzymanie. Wynagrodzenie pozwanego wynosi około 3000 zł miesięcznie ponadto ma on dochody z wynajmu mieszkania. Pozwany uznał powództwo do kwoty 200 zł miesięcznie. Podał, że jego zasadnicze wynagrodzenie w spółce Przedsiębiorstwo (...) w O. wynosi około 1900 zł netto. Dochody rzędu 3000 zł netto zależą od dodatków, które nie mają charakteru stałego. Pozwany płaci alimenty na starsze dzieci w wysokości łącznej 800 zł i spłaca kredyt zaciągnięty na zakup mieszkania. Sąd ustalił co następuje : N. S. urodzona (...) jest córką B. G. (1) i R. S. (2) . Wyżej wymienieni nie są już w związku zaś małoletnia zamieszkuje z matką w miejscowości S. . B. G. jest zatrudniona w Urzędzie Marszałkowskim w O. jako inspektor i zarabia około 2100 zł miesięcznie netto. Nie ma innych źródeł dochodu. Matka małoletniej ponosi opłaty mieszkaniowe w wysokości 100 zł miesięcznie. W czasie gdy pracuje małoletnią zajmuje się jej babcia macierzysta ( dowód : odpis aktu urodzenia k 5 , zaświadczenie o zarobkach k 6 , kopia zeznania podatkowego k 8-11 , przesłuchanie B. G. k 158-159 ). Pozwany R. S. (1) mieszka ze swoimi rodzicami w D. . Według oświadczeń rodziców partycypuje w opłatach mieszkaniowych w wysokości 300 zł miesięcznie. Toczy się postępowanie w przedmiocie ustalenia jego kontaktów z córką, jednak w chwili obecnej mają one trwać do kilku godzin w obecności matki dziecka. Pozwany jest zatrudniony w Przedsiębiorstwie (...) w O. i jego zasadnicze wynagrodzenie wynosi 2681 , 00 zł miesięcznie. W roku 2016r pozwany osiągnął dochód do opodatkowania w wysokości 54 369 zł. Posiada majątek w postaci części domu w D. , który wynajmuje i osiągnął z tego tytułu w roku 2016 dochód po opodatkowaniu w wysokości około 8000 zł. Pozwany dojeżdża do pracy do O. . Spłaca kredyt na zakup mieszkania zaś miesięczna rata wynosi około 1500 zł. Dwa lata temu pozwany sprzedał mieszkanie, które odziedziczył po dziadkach . Zakupił wtedy samochód osobowy V. (...) za 22 tysiące złotych. Pozostało mu około 10.000 zł oszczędności. Pozwany pali papierosy – paczkę dziennie. Z małżeństwa rozwiązanego rozwodem orzeczonym 18 lutego 2013r w sprawie VI RC 1528/12 Sądu Okręgowego w Olsztynie pozwany ma dwoje małoletnich dzieci w wieku 11 i 6 lat, które zamieszkują z matką zaś pozwany płaci alimenty w łącznej kwocie 800 zł miesięcznie. Małoletniej powódce robi drobne prezenty przy okazji świąt i uroczystości ( dowód : umowa o pracę k 35-36 , kopia wyroku rozwodowego k 44-45 , oświadczenie k 79 , kopia zeznań podatkowych k 115-122, przesłuchanie pozwanego k 159 ). Powyższy stan faktyczny sąd ustalił w oparciu o przedłożone przez strony dokumenty oraz ich przesłuchanie. Sąd zważył co następuje : Powództwo zasługuje na uwzględnienie co do zasady. Podstawą jego oceny były art. 133 § 1 i 135 § 1 kodeksu rodzinnego i opiekuńczego Zgodnie z art. 133 § 1 kodeksu rodzinnego i opiekuńczego rodzice są zobowiązani do świadczeń alimentacyjnych wobec dzieci, które nie są w stanie utrzymać się samodzielnie. Wysokość zaś obowiązku alimentacyjnego reguluje art. 135 § 1 kpc stanowiący, iż zakres świadczeń alimentacyjnych zależy od usprawiedliwionych potrzeb uprawnionego oraz zarobkowych i majątkowych możliwości zobowiązanego. Poprzez możliwości zarobkowe należy rozumieć nie tylko rzeczywiście osiągane przez zobowiązanego dochody, lecz także wszystkie te, które jest w stanie uzyskać przy właściwym wykorzystaniu wszystkich zdolności i sposobności legalnego zarobkowania. Okolicznością oczywistą i bezsporną pozostaje to, że powódka nie jest w stanie utrzymać się samodzielnie i na pozwanym ciąży obowiązek alimentacyjny. Uznana przez pozwanego kwota alimentów jest zdecydowanie zaniżona. Małoletnie dzieci mają prawo do równej stopy życiowej z rodzicami. Pozwany pomimo wydatków na własne utrzymanie, alimentów na starsze dzieci oraz spłaty kredytu dysponuje dochodem pozwalającym na płacenie alimentów w wysokości większej niż 200 zł miesięcznie. Dodać w tym miejscu należy, że część wydatków pozwanego jest zależnych także od niego samego to jest chociażby wydatki na papierosy czy wysokość opłat zależnych od zakresu świadczonych usług czy zakresu korzystanie z nich przez usługobiorcę. Pozwany dysponuje jeszcze pewnymi oszczędnościami. Stąd też sąd doszedł do przekonania, że pozwany może i powinien płacić alimenty w wysokości 350 zł miesięcznie. Przy przyjęciu równego wkładu matki dziecka powinno to dać kwotę około 700 zł miesięcznie i kwota ta powinna być wystarczająca na zaspokojenie potrzeb powódki. Są one standardowe dla dzieci w tym wieku. Zasadniczy koszt utrzymania powódki w postaci wynagrodzenia płaconego przez B. G. (1) własnej matce za opiekę nad wnuczką budzić musi pewne wątpliwości, gdyż pozostaje w sprzeczności z wiedzą płynącą z doświadczenia życiowego. Nietypowe jest również dokonywanie przelewów na rzecz osoby zamieszkującej pod tym samym adresem. Niezależnie od powyższego pozwanego nie stać na płacenie alimentów wyższych z tego przede wszystkim powodu, że ma trójkę małoletnich dzieci. Tą zaś okoliczność pozew pominął. Stąd też żądanie pozwu w części przekraczającej kwotę 350 zł miesięcznie zostało oddalone. O kosztach procesu orzeczono po myśli art.100 kpc mając na względzie wynik postępowania to jest częściowe uwzględnienie stanowisk obu stron. Sąd zwolnił strony od kosztów sądowych po myśli art. 102 kpc w zw. z art. 113 ust. 4 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych. Powódka nie ma własnych dochodów ani majątku zaś pozwany powinien przeznaczyć wszelkie środki na wykonywanie zobowiązań alimentacyjnych i własne utrzymanie. O zaliczeniu na poczet zasądzonych alimentów kwot uiszczonych tytułem zabezpieczenia sąd orzekł w oparciu o tezy wyrażone w Uchwale Sądu Najwyższego z dnia 21 czerwca 1977r w sprawie III CZP 46/77 oraz w glosie do powyższego orzeczenia autorstwa F. Z. . Sąd uznał za niewłaściwą praktykę pomijania w orzekaniu kwestii czy wierzyciel został zaspokojony z tytułu postanowienia o zabezpieczeniu. Szczegółową analizę zagadnienia przedstawił J. I. w Komentarzu do Spraw Rodzinnych ( LexisNexis Warszawa 2014r str.635-640 ).