III PZ 5/10

Sygn. akt III PZ 5/10 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 10 listopada 2010 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Kazimierz Jaśkowski (przewodniczący) 
SSN Jolanta Strusińska-Żukowska (sprawozdawca) 
SSN Andrzej Wróbel 
 
w sprawie z powództwa M. S. 
przeciwko Urzędowi Miasta R. 
o odszkodowanie, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń 
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 10 listopada 2010 r., 
zażalenia strony pozwanej na postanowienie Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i 
Ubezpieczeń Społecznych w […] 
z dnia 6 kwietnia 2010 r.,  
 
 
oddala zażalenie.  
 
 
 
Uzasadnienie 
 
Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych postanowieniem z 
dnia 6 kwietnia 2010 r. zmienił na skutek zażalenia powoda postanowienie Sądu 
Rejonowego zawarte w wyroku z dnia 2 lutego 2010 r., zasądzające od pozwanego 
Urzędu Miasta na rzecz M. S. kwotę 60 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa 
procesowego, w ten sposób, że zasądził z tego tytułu od pozwanego na rzecz 
powoda kwotę 900 zł, a ponadto zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 
225 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu 
zażaleniowym. 

 
 
2 
Pozwany wniósł zażalenie na postanowienie Sądu Okręgowego w części 
zasądzającej od niego 225 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego 
powoda w postępowaniu zażaleniowym, zarzucając naruszenie art. 98 § 1 k.p.c. i 
wnosząc o uchylenie postanowienia w części zaskarżonej oraz o zasądzenie 
kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu 
zażalenia podniesiono, że niewłaściwe naliczenie przez Sąd pierwszej instancji 
kosztów zastępstwa było błędem tego Sądu i nie wynikało z działania pozwanego. 
Pozwany nie wnosił nawet odpowiedzi na zażalenie powoda, uznając iż Sąd 
powinien w sposób prawidłowy rozstrzygnąć o tych kosztach. W takiej sytuacji 
obciążenie pozwanego przez Sąd Okręgowy dodatkowo kosztami postępowania 
zażaleniowego narusza art. 98 § 1 k.p.c.   
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Zgodnie z art. 98 § 1 k.p.c., strona przegrywająca sprawę obowiązana jest 
zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia 
praw i celowej obrony (koszty procesu). W przepisie tym wyrażona została w 
zakresie kosztów procesu zasada odpowiedzialności za jego wynik. Strona 
przegrywająca sprawę zwraca na żądanie przeciwnika koszty procesu. Dla oceny, 
czy strona przegrała sprawę, obojętne jest, czy ponosi ona winę za prowadzenie 
procesu. Sam fakt, że sprawę przegrała, choćby nawet tylko formalnie, kwalifikuje 
ją jako stronę przegrywającą, obowiązaną do zwrotu kosztów przeciwnikowi (por. 
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 października 1967 r., I CZ 81/67, LEX nr 
6221). Przepis art. 98 § 1 k.p.c. stanowiący o obowiązku strony przegrywającej 
sprawę do zwrócenia przeciwnikowi na jego żądanie kosztów niezbędnych do 
celowego dochodzenia praw i celowej obrony, jest podstawą do orzeczenia także o 
kosztach postępowania zażaleniowego i obciążenia nimi - na ogólnych zasadach - 
przeciwnika procesowego, niezależnie od faktu, że kosztów tych „nie wywołał", nie 
biorąc bezpośredniego udziału w postępowaniu międzyinstancyjnym (por. 
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 listopada 2009 r., II UZ 39/09, LEX nr 
560848). Powoływanie się przez pozwanego na to, że „niewłaściwe naliczenie 
przez Sąd I instancji kosztów zastępstwa było błędem Sądu, nie wynikało z 
działania pozwanego” nie może zatem doprowadzić do oczekiwanego przez niego 
rezultatu, albowiem nie ma znaczenia dla oceny, iż pozwany był stroną 

 
 
3 
przegrywającą 
w 
postępowaniu 
zażaleniowym, 
czego 
konsekwencją 
jest 
konieczność zwrotu powodowi kosztów poniesionych przez niego w tym 
postępowaniu, stosownie do  zasady wyrażonej w art. 98 § 1 k.p.c. 
Zarzuty żalącego okazały się zatem nieuzasadnione, w związku z czym 
należało postanowić ja w sentencji (art. 3941 § 3 k.p.c. w związku z art. 39814 
k.p.c.).