III PZ 3/10

Sygn. akt III PZ 3/10 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 6 maja 2010 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Kazimierz Jaśkowski (przewodniczący, sprawozdawca) 
SSN Jerzy Kwaśniewski 
SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec 
 
w sprawie z powództwa J. W. 
przeciwko C.Polska Spółce Akcyjnej w W. 
o zadośćuczynienie, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń 
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 6 maja 2010 r., 
zażalenia powoda na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […] 
z dnia 26 października 2009 r.,  
 
oddala zażalenie. 
 
 
Uzasadnienie 
 
Powód J. W. w sprawie z przeciwko C. Polska Spółce Akcyjnej w W.e o 
zadośćuczynienie wniósł zażalenie na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 26 
października 2009 r., którym odrzucono jego skargę o wznowienie postępowania 
zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego – Sądu Pracy i 
Ubezpieczeń Społecznych z dnia 4 marca 2008 r., opartą na art. 403 § 2 k.p.c. 
Skarżący podniósł, że w sprawie zaistniały nowe okoliczności, tj. zaświadczenie 
lekarskie, które nie mogło być przedłożone w trakcie procesu. We wskazanym 
przez skarżącego zaświadczeniu lekarskim z dnia 27 lipca 2009 r. zawarto 
informację o rozpoznaniu: „U w/w podejrzewam  zaburzenia urojeniowe, tworzone 
m.in. przez czynniki sytuacyjne i stany lękowe”. Sąd Apelacyjny uzasadniając 

 
 
2 
postanowienie o odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania wskazał, że 
powołany w skardze środek dowodowy (zaświadczenie lekarskie) powstał po 
uprawomocnieniu się wyroku, a zatem nie zostały spełnione przesłanki wskazane w 
przepisie art. 403 § 2 k.p.c., a co za tym idzie skarga nie została oparta na 
ustawowej podstawie. 
W zażaleniu skarżący podniósł, iż w przedmiotowej sprawie zachodzi 
ustawowa podstawa wznowienia postępowania wskazana w art. 403 § 2 k.p.c., jako 
że diagnozę postawioną w zaświadczeniu lekarskim z dnia 27 lipca 2009 r. można 
było postawić wcześniej, albowiem zaburzenia istniały wcześniej w trakcie 
postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem. Choroba 
pozwanego mimo, że istniała wcześniej, została jednak zdiagnozowana dopiero w 
lipcu 2009 r. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Zażalenie jest nieuzasadnione. 
 
 W ocenie Sądu Najwyższego Sąd Apelacyjny trafnie przyjął, iż podnoszone 
w skardze okoliczności nie mogą uzasadniać wznowienia postępowania. Żądanie 
wznowienia postępowania oparte na podstawie art. 403 § 2 k.p.c. jest 
dopuszczalne wtedy, gdy po zakończeniu postępowania, którego dotyczy skarga, 
ujawniły się okoliczności faktyczne lub środki dowodowe, które mogłyby mieć 
wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim 
postępowaniu. Podstawą wznowienia postępowania na podstawie art. 403 § 2 
k.p.c. mogą być takie nowe okoliczności oraz środki dowodowe, które zaistniały 
przed rozstrzygnięciem sporu - w trakcie postępowania i przed jego zakończeniem. 
Środek dowodowy, który powstał po uprawomocnieniu się wyroku, nie stanowi 
podstawy wznowienia postępowania przewidzianej w art. 403 § 2 k.p.c. Sta-
nowisko to jest utrwalone (por. między innymi uchwałę składu siedmiu sędziów 
Sądu Najwyższego z dnia 21 lutego 1969 r., III PZP 63/68 mającej moc zasady 
prawnej, OSN 1969 nr 12, poz. 208; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 
października 2005 r., IV CZ 96/05, LEX nr 186917; postanowienie Sądu 
Najwyższego z dnia 15 września 2005 r. II CZ 78/05, LEX nr 453799; 
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 lipca 2008 r., II UZ 31/08, LEX nr 
500233). Sąd Najwyższy w obecnym składzie podziela także pogląd wyrażony w 

 
 
3 
przywołanym przez Sąd Apelacyjny postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 22 
kwietnia 1975 r., III PZP 4/75 (OSNC 1976 nr 2, poz. 38), zgodnie z którym 
uzyskanie - po uprawomocnieniu się wyroku - świadectwa lekarza specjalisty, które 
to świadectwo przedstawia wyniki badań strony procesowej i zawiera ocenę stanu 
zdrowia badanego odmienną od wyrażonej przez biegłych lekarzy w poprzednio 
zakończonym postępowaniu sądowym, nie stanowi późniejszego wykrycia takiego 
środka dowodowego, jaki ma na uwadze przepis art. 403 § 2 k.p.c. Także to 
stanowisko 
jest 
konsekwentnie 
podtrzymywane 
w 
orzecznictwie 
Sądu 
Najwyższego (por.: postanowienie z dnia 10 stycznia 1977 r., I CO 5/76, LEX nr 
7899 oraz postanowienie z dnia 9 listopada 2000 r., II CKN 510/00, LEX nr 
535989) a w przedmiotowej sprawie nie zachodzą żadne okoliczności, które 
mogłyby stanowić podstawę do jego zmiany. 
Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 39814 w związku z art. 
3941 § 3 k.p.c. orzekł, jak w sentencji.