Pełny tekst orzeczenia

III PUO 47/24

Oryginalna, niezmieniona treść orzeczenia. Jeżeli chcesz przeczytać analizę (zagadnienia prawne, podstawa prawna, argumentacja, rozstrzygnięcie), wróć do strony orzeczenia.

SN
III PUO 47/24
POSTANOWIENIE
Dnia 27 sierpnia 2024 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Bohdan Bieniek
w sprawie z wniosku B. W.
o stwierdzenie prawomocności orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 5 grudnia 2001 r., sygn. akt III SW 138 - 139/01
‎
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 27 sierpnia 2024 r.,
odrzuca wniosek
[SOP]
UZASADNIENIE
Uchwałą Sądu Najwyższego z dnia 5 grudnia 2001 r. (III SW 138 - 139/01) w składzie całej Izby Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych, na podstawie sprawozdania z wyborów przedstawionego przez Państwową Komisję Wyborczą, stwierdzono ważność wyborów do Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej i do Senatu Rzeczypospolitej Polskiej, przeprowadzonych dnia 23 września 2001 r. Uchwała została ogłoszona w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej (z 2001 r. Nr 140, poz. 151; zob. art. 82 ust. 5 ustawy z dnia 12 kwietnia 2001 r. Ordynacja wyborcza do Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej i do Senatu Rzeczypospolitej Polskiej, Dz.U. Nr 46, poz. 499 ze zm.).
W dniu 8 maja 2024 r. B. W. złożył wniosek o stwierdzenie prawomocności orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 5 grudnia 2001 r. w sprawie III SW 138-139/01.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Wniosek jako niedopuszczalny podlega odrzuceniu. Po pierwsze, wnioskodawca nie był uczestnikiem postępowania w sprawie III SW 138-139/01, bowiem w takiej sprawie uczestnikami postępowania jest wyłącznie Prokurator Generalny i przewodniczący Państwowej Komisji Wyborczej (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 3 września 2010 r., I CO 37/10, OSNC-ZD 2011 nr 1, poz. 18). Stąd składane przez niego w tej sprawie wnioski są niedopuszczalne (zob. także postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 kwietnia 2012 r., I CO 8/12, OSNC-ZD 2012 nr 3, poz. 67).
Po wtóre, o ile
wniosek o stwierdzenie prawomocności może być złożony w każdym czasie, o tyle sens tej instytucji (art. 364 k.p.c.) dotyczy przede wszystkim orzeczeń, które charakteryzują się skutecznością po uprawomocnieniu się. Nie wchodzi natomiast w rachubę w przypadku orzeczeń natychmiast skutecznych z mocy prawa (zob. J. Jagieła [w:] Kodeks postępowania cywilnego. Koszty sądowe w sprawach cywilnych. Dochodzenie roszczeń w postępowaniu grupowym. Przepisy przejściowe. Komentarz do art. 364, (red) T. Zembrzuski, Warszawa 2020).
Po trzecie, nie stwierdza się prawomocności uchwały, której treść została opublikowana w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej.
Mając powyższe na względzie Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji postanowienia (art. 364 k.p.c.).
[AGM]
[ms]
‎