III PK 14/20

SN
Sygn. akt III PK 14/20
POSTANOWIENIE
Dnia 15 grudnia 2020 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Zbigniew Korzeniowski
w sprawie z powództwa T. Z.
‎
przeciwko Urzędowi Miejskiemu w D.
‎
o odszkodowanie,
‎
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 15 grudnia 2020 r.,
‎
na skutek skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Ś.
‎
z dnia 5 września 2019 r., sygn. akt VII Pa (…),
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,
2. zasądza od powódki T. Z. na rzecz pozwanego Urzędu Miejskiego w D. 240 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym.
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w Ś. wyrokiem z 5 września 2019 r. oddalił apelację powódki T. Z. od wyroku Sądu Rejonowego w K. z 14 maja 2019 r., który oddalił jej powództwo przeciwko pozwanemu pracodawcy Urzędowi Miejskiemu w D., wniesione po wypowiedzeniu umowy o pracę.
W skardze kasacyjnej powódka zarzuciła naruszenie naruszenia art. 38 § 1 k.p. i art. 30 ust. 3 ustawy z 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych. Wniosła o zmianę wyroku przez ustalenie, że wypowiedzenie umowy o pracę na czas nieokreślony zostało dokonane z naruszeniem przepisów o wypowiadaniu umów o pracę i zasądzenie odszkodowania w wysokości 3-miesięcznego wynagrodzenia.
We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano na istotne zagadnienie prawne (art. 398
9
§ 1 pkt 1 k.p.c.), dotyczące prawidłowej interpretacji art. 38 § 1 k.p.
„
Chodzi bowiem o rozstrzygnięcie czy obowiązek pracodawcy, polegający na pisemnym zawiadomieniu zakładowej organizacji związkowej reprezentującej pracownika, o zamiarze wypowiedzenia temu pracownikowi umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony można uznawać za zrealizowany, niezależnie od upływu czasu pomiędzy dokonaniem tej czynności, a samą czynnością wypowiedzenia stosunku pracy, jeżeli nie uległa zmianie przyczyna uzasadniająca rozwiązanie umowy.
Jest to problem o tyle istotny, że konstrukcja przywołanej normy prawnej nie zawiera w sobie żadnych wskazań co do istnienia obowiązku ponawiania konsultacji zamiaru wypowiedzenia stosunku pracy w przypadku upływu nadmiernie długiego okresu pomiędzy tymi czynnościami, a co ma bardzo poważne znaczenie dla zagwarantowania prawidłowej ochrony podstawowych praw pracowniczych.
Stanowisko Sądu Najwyższego, odnoszące się do tego zagadnienia, może zatem służyć nieocenioną pomocą przy ferowaniu innych rozstrzygnięć sądownictwa powszechnego
”.
Pozwany w odpowiedzi wniósł o nieprzyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądzenie kosztów.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania (wyżej
in extenso
) nie przedstawia zasadnej podstawy przedsądu i dlatego nie został uwzględniony.
Zgłoszone zagadnienie nie ma rangi istotnego zagadnienia prawnego, które ma na uwadze art. 398
9
§ 1 pkt 1 k.p.c. Dotyczy tylko wykładni – „
w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, dotyczące prawidłowej interpretacji art. 38 § 1 Kodeksu pracy
”. Problem nie wykracza też poza zwykłą wykładnię prawa. Wykładnia prawa to odrębna od istotnego zagadnienia prawnego podstawa przedsądu (art. 398
9
§ 1 pkt 1 i 2 k.p.c.). Zwykła wykładnia prawa nie składa się na podstawę przedsądu (
a contrario
art. 398
9
§ 1 pkt 2 k.p.c.).
Nie stanowi novum taka wykładnia, że konsultacja wypowiedzenia umowy o pracę z zakładową organizacją związkową nie powinna być czasowo odległa od samego wypowiedzenia. Taki jest sens regulacji art. 38 § 1 k.p.
Już w uchwale całej Izby Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z 19 maja 1978 r., V PZP 6/77 Sąd Najwyższy wskazał, że u
pływ czasu dzielący zakończenie postępowania przewidzianego w art. 38 k.p. od mającego nastąpić wypowiedzenia pracownikowi przez kierownika zakładu pracy umowy o pracę może uzasadniać konieczność ponownego zawiadomienia rady zakładowej o zamiarze wypowiedzenia (teza XII).
Choć wytyczne nie mają już oparcia w ustawie o Sądzie Najwyższy, to pierwotna wykładnia jest aprobowana w orzecznictwie Sądu Najwyższego.
Sąd Najwyższy w wyroku z 18 listopada 2014 r., II PK 12/14 potwierdził, że każde kolejne wypowiedzenie umowy o pracę musi być poprzedzone konsultacją w trybie art. 38 § 1 k.p., nawet wówczas, gdy przyczyna wypowiedzenia pozostaje niezmieniona (zob. także dalsze powołanie w nim orzeczenia).
Taką wykładnię miał też na uwadze Sąd powszechny w tej sprawie.
Czym innym jest jednak ocena zastosowania prawa w konkretnej sprawie, gdyż jest to domena podstawy przedsądu z art. 398
9
§ 1 pkt 4 k.p.c., do której skarżąca nie odwołuje się we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania.
Na etapie przedsądu ocenia się tylko sam wniosek o przyjęcie skargi. Ocena ta jest w tym przypadku negatywna, gdyż nie można stwierdzić występowania istotnego zagadnienia prawnego.
Z tych motywów orzeczono jak w sentencji (art. 398
9
§ 2 k.p.c.).
O kosztach orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z art. 398
21
k.p.c. oraz § 9 ust. 1 pkt 1 i § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie.