III PK 1/08

Sygn. akt III PK 1/08 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 10 kwietnia 2008 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Jerzy Kuźniar 
 
 
w sprawie z powództwa M. K. 
przeciwko Gminnej Bibliotece Publicznej w G. 
o uznanie wypowiedzenia umowy o pracę za bezskuteczne 
oraz z powództwa M. K. 
przeciwko Gminnej Bibliotece Publicznej i Gminie G. 
o wynagrodzenie, 
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw 
Publicznych w dniu 10 kwietnia 2008 r., 
na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej Gminnej Biblioteki Publicznej od 
wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych  
z dnia 24 września 2007 r.,  
 
odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania. 
 
 
                                              Uzasadnienie 
 
 Pozwana Gminna Biblioteka Publiczna w sprawie z powództwa M. K. o 
uznanie wypowiedzenia umowy o pracę za bezskuteczne i o wynagrodzenie 
wniosła skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego – Sądu Pracy i 
Ubezpieczeń Społecznych z dnia 24 września 2007 r. Zaskarżonym wyrokiem 
oddalono jej apelację od wyroku Sądu Rejonowego – Sądu Pracy z dnia 19  
czerwca 2007 r., którym oddalono powództwo w zakresie żądania uznania 
wypowiedzenia umowy o pracę za bezskuteczne, zaś powództwo o wynagrodzenie 
uznano za zasadne co do kwoty 21.756,67 zł. 

 
 
2 
   
Wnosząca skargę zarzuciła w niej naruszenie art. 47 § 1 i art. 81 § 1 k.p. 
przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu przez 
Sądy pierwszej i drugiej instancji, że powódce oprócz zasądzonego jednomiesięcznego 
wynagrodzenie na podstawie art. 47 § 1 k.p. za czas pozostawania bez pracy, 
przysługuje także wynagrodzenie za czas gotowości do pracy na podstawie art. 81 § 1 
k.p. poczynając od dnia 3 stycznia 2006 r. w sytuacji, gdy wyrok ustalający, że 
uchybienie terminu zgłoszenia się powódki do pracy u pozwanej nastąpiło z przyczyn 
od niej niezależnych uprawomocnił się w dniu 15 marca 2007 r. a od dnia 16 marca 
2007 r. powódka została dopuszczona do pracy u pozwanej. Jako okoliczność 
uzasadniającą przyjęcie skargi do rozpoznania wskazała, iż istnieje potrzeba 
wykładni przepisów prawnych, na których oparta została skarga kasacyjna, a które 
wywołują rozbieżności w orzecznictwie Sądów rozpoznających niniejszą sprawę w 
pierwszej i drugiej instancji  z orzecznictwem Sądu Najwyższego wyrażonym w 
uchwale z dnia 27 kwietnia 1977 r. w sprawie I PZP 3/77 (OSNC 1977 nr 9, poz.163), 
której teza brzmi „Pracownikowi, który podjął pracę w wyniku przywrócenia do pracy, 
przysługuje wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy przez okres nie dłuższy 
niż określony w art. 47 § 1 k.p.; przepis art. 81 k.p. w przypadku takim nie ma 
zastosowania" . Skarżąca podkreśliła, że Sądy obu instancji przepisy te zastosowały 
łącznie, kumulując roszczenia z nich wynikające. Nadto w skardze podniesiono 
potrzebę wyjaśnienia, czy w sytuacji gdy postępowanie sądowe przedłużyło się z 
przyczyn niewłaściwego ustalenia przez Sąd pierwszej instancji strony pozwanej (w 
sprawie pierwotnie Gminy zamiast Gminnej Biblioteki Publicznej) oraz niewłaściwego 
składu Sądu - co spowodowało nieważność postępowania i konieczność ponownego 
przeprowadzenia postępowania w składzie ławniczym - należy skutki tych 
nieprawidłowości przypisać wyłącznie stronie pozwanej, bowiem za taki wydłużony 
okres z przyczyn niezależnych od stron, została pozwana obciążona skutkami poprzez 
zasądzenie od niej wynagrodzenia za czas pozostawania powódki bez pracy z 
ustawowymi odsetkami. 
Powódka złożyła odpowiedź na skargę kasacyjną; nie zgłosiła w niej jednak 
żadnego wniosku. 
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 

 
 
3 
       Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do 
rozpoznania, jeżeli: 
1)  w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, 
 2) istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości 
lub wywołujących rozbieżności  w orzecznictwie sądów, 
3) zachodzi nieważność postępowania lub 
 4) skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. 
 W rozpoznawanej sprawie żadna z tych okoliczności nie zachodzi. W 
szczególności nie można zgodzić się ze skarżącą, iż Sąd drugiej instancji  orzekł w 
sprawie w sposób sprzeczny z orzecznictwem Sądu Najwyższego oraz, że w 
sprawie występuje istotne zagadnienie prawne. Wyrok Sądu Najwyższego 
wskazany w skardze należy bowiem uznać za nie mający zastosowania w stanie 
faktycznym sprawy, a zagadnienie prawne sformułowane przez skarżącą zostało w 
pełni wyjaśnione w adekwatnej do okoliczności rozpoznawanej sprawy uchwale 
Sądu Najwyższego z dnia 28 maja 1976 r., V PZP 12/75 (OSNC 1976 nr 9, poz. 
187). W orzeczeniu tym Sąd Najwyższy przesądził jednoznacznie, że odmowa 
pracodawcy ponownego zatrudnienia pracownika przywróconego do pracy, który 
zgłosił gotowość jej podjęcia w okolicznościach usprawiedliwiających przekroczenie 
terminu przewidzianego w art. 48 § 1 k.p. uzasadnia prawo żądania prze niego 
wynagrodzenia za czas istnienia przeszkody w jej świadczeniu, wynikającej z 
przyczyn dotyczących zakładu pracy (art. 81 § 1 k.p.) 
Z tych względów na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.  orzeczono, jak sentencji.