III OZ 515/23

III OZ 515/23 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2023-10-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-09-25
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jerzy Stelmasiak /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6132 Kary pieniężne za naruszenie wymagań ochrony środowiska
Sygn. powiązane
IV SA/Wa 1412/23 - Wyrok WSA w Warszawie z 2023-10-25
Skarżony organ
Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak po rozpoznaniu w dniu 17 października 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia L.M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 27 lipca 2023 r. sygn. akt IV SA/Wa 1412/23 o odmowie wstrzymania wykonania decyzji Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z 27 kwietnia 2023 r., nr [...] w sprawie ze skargi L.M. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z 27 kwietnia 2023 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z 27 lipca 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił L.M. (dalej: skarżący) wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z 27 kwietnia 2023 r. w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że Główny Inspektor Ochrony Środowiska decyzją z 27 kwietnia 2023 r. utrzymał w mocy decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z 9 września 2020 r. o wymierzeniu skarżącemu administracyjnej kary pieniężnej w wysokości 10000,00 zł za utrudnianie inspektorom Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Warszawie przeprowadzania kontroli w okresie od 13 września 2019 r. do 25 listopada 2019 r., polegające na nieudzieleniu ustnych i pisemnych informacji oraz nieokazaniu dokumentów związanych z przedmiotem kontroli.
W skardze na powyższą decyzję skarżący wniósł między innymi o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżący wyjaśnił, że nie może uiścić przedmiotowej administracyjnej kary pieniężnej, bez uszczerbku dla bieżącego funkcjonowania oraz zaspokojenia potrzeb rodziny. Wskazał, że jego jedynym źródłem utrzymania jest emerytura w wysokości 2971,35 zł. Dochód z tytułu emerytury w całości przeznacza na bieżące potrzeby, związane nie tylko z życiem codziennym, kosztami utrzymania domu ale również z leczeniem. Skarżący z uwagi na wiek oraz liczne choroby pozostaje pod stałą opieką lekarza specjalisty. Podkreślił, że wysokość nałożonej administracyjnej kary pieniężnej może wpłynąć na utratę płynności finansowej.
Odmawiając wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Sąd I instancji wskazał, że argumenty zawarte we wniosku ograniczają się tylko do stwierdzenia, że wykonanie decyzji może wpłynąć "na przypuszczenie utraty płynności finansowej przez Skarżącego i potrzebę jego upadłości". Jako dowód skarżący przedstawił potwierdzenie otrzymywanego świadczenia emerytalnego w kwocie 2971,35 zł oraz zaświadczenie lekarskie na dowód pozostawania pod opieką specjalisty chorób wewnętrznych. Skarżący nie przedstawił natomiast oświadczeń i dokumentów źródłowych wiążących się z ponoszonymi wydatkami, które pozwoliłyby na ocenę utraty płynności finansowej. Sąd I instancji uznał, że tak sformułowany wniosek nie jest wystarczający. Wskazane argumenty nie przesądzają o występowaniu okoliczności nadzwyczajnych przesądzających o zastosowaniu ochrony tymczasowej, ponieważ wykonanie decyzji w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej, jeszcze nie uzasadnia twierdzenia o potencjalnej możliwości wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub wywołania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący nie przedstawił dokumentacji uprawdopodobniającej jego aktualną sytuację finansową. Decyzja organu I instancji wymierzająca administracyjną karę pieniężną wydana została we wrześniu 2020 r. Już wtedy powinna zostać dokonana kalkulacja kosztów i zabezpieczenie środków. Skarżący powinien uwzględnić skutki finansowe swoich działań i zabezpieczyć odpowiednie środki finansowe na zapłatę należności.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący zarzucając naruszenie art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej: p.p.s.a.) przez błędną wykładnię.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie zaś do art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji prawidłowo orzekł, że skarżący nie uprawdopodobnił w sposób wystarczający przesłanek wskazanych w cytowanym przepisie. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Natomiast złożony przez skarżącego wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zawiera jedynie lakoniczne uzasadnienie, które sprowadza się do stwierdzenia, że uiszczenie administracyjnej kary pieniężnej wpłynie na sytuację finansową skarżącego, który utrzymuje się z emerytury w wysokości 2971,35 zł. Obowiązek uprawdopodobnienia, a nie udowodnienia okoliczności uzasadniających wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie oznacza, że strona może poprzestać na gołosłownych, lakonicznych oświadczeniach. W przypadku wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nakładającej określony obowiązek o charakterze pieniężnym, strona jest zatem zobowiązana przedstawić przede wszystkim swoją sytuację finansową w relacji do wysokości tego świadczenia oraz uprawdopodobnić, że uiszczenie danej kwoty pieniężnej spowoduje wyrządzenie znacznej szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Tego rodzaju przesłanek skarżący nie wskazał we wniosku złożonym do Sądu I instancji, jak i w zażaleniu, które w istocie stanowi wyłącznie powtórzenie argumentów wniosku. W szczególności skarżący nie uprawdopodobnił ponoszonych przez siebie wydatków, poprzestając jedynie na ogólnych stwierdzeniach dotyczących rosnących cen i inflacji. Sąd I instancji prawidłowo orzekł, że tego rodzaju uzasadnienie jest niewystarczające do uwzględnienia wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej.
Z tych względów i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.