III OZ 513/25

III OZ 513/25 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2025-10-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-08-28
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Olga Żurawska - Matusiak /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6210 Dodatek mieszkaniowy
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
III SA/Gd 117/25 - Wyrok WSA w Gdańsku z 2025-05-09
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 158, 185, 197
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 17 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia L.B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 4 sierpnia 2025 r. sygn. akt III SA/Gd 117/25 o odmowie wykładni wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 9 maja 2025 r., sygn. akt III SA/Gd 117/25 w sprawie ze skargi L.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 23 stycznia 2025 r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z 4 sierpnia 2025 r., III SA/Gd 117/25, po rozpatrzeniu wniosku L.B. (dalej: "skarżąca"), odmówił wykładni wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 9 maja 2025 r., III SA/Gd 117/2025 w sprawie ze skargi L.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z 23 stycznia 2025 r., nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji wskazał, że we wniosku o dokonanie wykładni wyroku skarżąca zgłosiła wątpliwości, co do czterech fragmentów uzasadnienia:
- "Wskazać należy, że art. 5 ust. 4a ustawy o dodatkach mieszkaniowych został wprowadzony do ustawy o dodatkach mieszkaniowych i zaczął obowiązywać od dnia 1 lipca 2021 r.",
- "Niedopłata ta w całości obciąża bowiem cały następny okres rozliczeniowy zużycia wody, a więc cały rok 2024 r., a tym samym proporcjonalnie w skali każdego z miesięcy 2024 r., w tym w kwietniu 2024 r., obciążenie to należało przyjąć w proporcji 1/12",
- "Nie budzi wątpliwości Sądu, że od kilku lat rozliczenie zużycia wody w ramach [...] następuje w rocznych okresach rozliczeniowych",
- "Sąd dostrzega, że w zaskarżonej decyzji zabrakło, pomimo odwołania się przez organ do "Regulaminu rozliczania kosztów zużycia wody i odprowadzania ścieków", precyzyjnego podania numeru i daty zarządzenia Dyrektora [...], które wprowadzają obowiązujący aktualnie tekst jednolity wskazanego regulaminu".
Skarżąca wskazała kolejno, że pierwszy i trzeci fragment wprowadza ją w błąd i stanowi pomyłkę lub poświadczenie nieprawdy. Drugi fragment wzbudza jej wątpliwości, co do prawidłowego procedowania jej następnego wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego. Natomiast czwarty fragment wzbudził wątpliwości skarżącej, gdyż według jej zapewnienia, wskazany regulamin nie został jej doręczony, w związku z tym postawiła pytanie czy w takiej sytuacji przysługuje jej możliwość złożenia dodatkowej skargi.
Analizując powyższy wniosek Sąd pierwszej instancji podkreślił, że przedmiotem dokonanej w trybie art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935, dalej: "p.p.s.a.") wykładni może być zarówno sentencja, jak i uzasadnienie wyroku. Jednakże dokonuje się jej jedynie w wyjątkowych okolicznościach, gdy w wyniku wadliwości lub nieprecyzyjnego sformułowania, treść wyroku wzbudza obiektywne wątpliwości, co do samego rozstrzygnięcia lub sposobu jego wykonania. Wykładnia nie może sprowadzać się do udzielenia przez sąd wyjaśnień, co do dalszego postępowania w sprawie, zmiany, uzupełnienia rozstrzygnięcia, usunięcia jego merytorycznych błędów, czy udzielenia wyjaśnień co do dalszego prowadzenia analogicznych spraw. Przedmiotem wykładni nie mogą być pozorne niejasności, czy potrzeba udzielania odpowiedzi na kreowane przez stronę pytania.
Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd pierwszej instancji uznał, że w rozpoznawanej sprawie brakuje podstaw do dokonania wykładni przywołanego na wstępie wyroku. W sposób jednoznaczny i czytelny wskazano w orzeczeniu przedmiot sprawy oraz sposób rozstrzygnięcia, a w jego uzasadnieniu podano podstawę prawną oraz wyeksponowano motywy jakimi kierował się Sąd.
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku treść wniosku o wykładnię wyroku wskazuje, że w istocie wyrok ten budzi wątpliwości skarżącej, tylko w tym znaczeniu, że skarżąca chciałaby uzyskać wiedzę, jak niedopłata za wodę powinna być rozliczana w przypadku złożenia kolejnego wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego. Sąd pierwszej instancji podkreślił ponadto, że skarżąca nie zgadza się z powyższym wyrokiem, ponieważ uważa, że argumenty podniesione w skardze były zasadne. Jak wskazał jednak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku środkiem, który służy do zakwestionowania wyroku jest skarga kasacyjna, a nie wniosek o jego wykładnię.
W zażaleniu skierowanym do Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżąca zwróciła się o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz dokonanie wykładni wyroku z 4 lipca 2025 r., III SA/Gd 117/25 lub ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu pisma wskazała, że o potrzebie wykładni orzeczenia powinna przesądzać obiektywna perspektywa jego adresata, a nie przekonanie sądu wydającego wyrok. Podkreśliła, że jej wątpliwości mają istotny charakter i wpływają na prawidłowe wykonanie orzeczenia, a brak ich rozstrzygnięcia może prowadzić do dalszych sporów, narusza zasadę pewności prawa oraz prawo do skutecznej ochrony sądowej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 158 p.p.s.a. sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Zgodnie z ugruntowanym poglądem orzecznictwa i doktryny, konieczność dokonania wykładni konkretnego rozstrzygnięcia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, a więc taki, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia. Nie może ona jednak prowadzić do nowego rozstrzygnięcia, ani zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia, czy jego poszerzenia o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 6 kwietnia 2011 r., I OSK 1133/10; z 17 grudnia 2010 r., II OSK 1287/09; z 21 lipca 2010 r., II FSK 123/09; T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 652).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z 9 maja 2025 r., III SA/Gd 117/2025 oddalił skargę L.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z 23 stycznia 2025 r., nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego. Oznacza to, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku oraz poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta [...] o przyznaniu dodatku mieszkaniowego w określonej wysokości, zostały utrzymane w mocy. Treść rozstrzygnięcia oraz sposób jego wykonania nie budzi zatem obiektywnych wątpliwości.
Analiza wskazanych we wniosku wątpliwości prowadzi do stwierdzenia, że nie dają one podstaw do zastosowania instytucji przewidzianej w art. 158 p.p.s.a.
Wątpliwość pierwsza oraz trzecia sprowadza się do polemiki z uzasadnieniem Sądu pierwszej instancji i w rzeczywistości stanowi zarzut błędnego rozpatrzenia skargi oraz nieprawidłowego zrekonstruowania stanu faktycznego i prawnego sprawy. W tym zakresie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku trafnie wskazał, że tego rodzaju zarzuty, niezależnie od ich zasadności, powinny być przedmiotem skargi kasacyjnej, a nie wniosku o dokonanie wykładni wyroku.
Drugi zarzut wyraża wątpliwości, co do wpływu orzeczenia na procedowanie kolejnego złożonego przez skarżącą wniosku o wypłatę dodatku mieszkaniowego. Jednakże zgodnie z jednolitym orzecznictwem w ramach wykładni nie mieści się żądanie uzyskania wyjaśnień co do dalszego prowadzenia postępowania (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 20 października 2017 r., II GSK 302/17, z 9 stycznia 2008 r., II OZ 1364/07, z 27 listopada 2014 r., I OZ 1097/14).
Odnosząc się do ostatniej uwagi, w której skarżąca wskazała, że regulamin rozliczania kosztów zużycia wody i odprowadzania ścieków nie został jej doręczony i w związku z tym zadała pytanie o możliwość jego zaskarżenia, ponownie należy podkreślić, że uwzględnienie wniosku o dokonanie wykładni wyroku może nastąpić jedynie wówczas, gdy istnieje rzeczywista wątpliwość co do istoty rozstrzygnięcia. Tryb ten nie służy do udzielania odpowiedzi na kreowane przez stronę pytania (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 17 marca 2015 r., II GZ 896/14, 8 lipca 2014 r., I OSK 3043/13, 10 lutego 2012 r., I OZ 78/12).
W świetle powyższych argumentów należy stwierdzić, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku i dokonania wykładni orzeczenia.
Nie znajdując zatem usprawiedliwionych podstaw do uwzględnienia zażalenia, Naczelny Sąd Administracyjny, na postawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.