III OZ 511/25

III OZ 511/25 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2025-10-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-08-28
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Rafał Stasikowski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6135 Odpady
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Sygn. powiązane
IV SA/Wa 1300/25 - Postanowienie WSA w Warszawie z 2025-06-25
Skarżony organ
Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Rafał Stasikowski po rozpoznaniu w dniu 16 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia R. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 czerwca 2025 r., sygn. akt IV SA/Wa 1300/25 o odrzuceniu skargi R. B. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 17 marca 2025 r., znak DKO-WOPN.401.435.2022.ng (DKO-420/758/2021) w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z 25 czerwca 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny
w Warszawie odrzucił przedmiotową skargę. W uzasadnieniu wskazał, że skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z 17 marca 2025 r. w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej, która została doręczona pełnomocnikowi reprezentującemu skarżącego na etapie postępowania administracyjnego – S. S. 24 marca 2025 r. Termin do wniesienia skargi do sądu upływał zatem z dniem 23 kwietnia 2025 r. Skarga natomiast wniesiona została przez radcę prawnego 24 kwietnia 2025 r., a więc po upływie terminu do jej wniesienia.
Sąd pierwszej instancji odrzucił przedmiotową skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.; dalej: "p.p.s.a.").
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący. Podniósł w nim, że w postepowaniu administracyjnym był reprezentowany przez innego pełnomocnika, zaś skargę wniósł nowy pełnomocnik, który został ustanowiony dopiero 17 kwietnia 2025 r., wobec czego ustawowy termin na wniesienie skargi okazał się niewystarczający. Zdaniem skarżącego w sprawie nie można uznać, że doręczenie decyzji poprzedniemu pełnomocnikowi rozpoczynało bieg terminu na wniesienie skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie jest zasadne.
Stosownie do art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a ustawy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjął, że w niniejszej sprawie skarga została wniesiona po terminie, o którym mowa w ww. przepisie.
Należy zauważyć, że zgodnie z mającym zastosowanie w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym art. 40 § 2 zdanie pierwsze ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572; dalej "k.p.a.") jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Biorąc więc pod uwagę powyższe przepisy, należało dojść do wniosku, że trzydziestodniowy termin określony w art. 53 § 1 p.p.s.a. rozpoczął swój bieg od dnia doręczenia rozstrzygnięcia w sprawie pełnomocnikowi skarżącego, którym na etapie postępowania administracyjnego był S. S. Bezspornie takie doręczenie w sprawie nastąpiło 24 marca 2025 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzji, a więc termin na wniesienie skargi upłynął z dniem 23 kwietnia 2025 r. Oznacza to, że skarga wniesiona 24 kwietnia 2025 r. została wniesiona po terminie. Skarżący
w decyzji został prawidłowo pouczony o terminie i sposobie wniesienia skargi.
Wbrew twierdzeniom zażalenia z przepisów k.p.a. oraz p.p.s.a. nie sposób wywieść normy, która umożliwiałaby liczyć termin 30 dni na wniesienie skargi do sądu administracyjnego od daty ustanowienia pełnomocnika umocowanego do sporządzenia skargi. Termin ten wiąże stronę bez względu na to czy i kiedy ustanowi takiego pełnomocnika. Z treści zażalenia wynika, że radca prawny został jego zdaniem za późno poinformowany przez stronę (samego skarżącego czy też jego pełnomocnika z postępowania administracyjnego) o potrzebie sporządzenia skargi, co jednak należy do sfery wewnętrznej współpracy ww. osób i nie może mieć wpływu na bieg ustawowego terminu do wniesienia skargi. Sąd nie dopatrzył się naruszenia w sprawie zasady proporcjonalności.
Skoro skarga została wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia, to sąd pierwszej instancji prawidłowo zastosował art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., oddalił zażalenie.