III OZ 359/26

III OZ 359/26 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2026-07-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2026-06-17
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Przemysław Szustakiewicz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne
Inne
Koszty sądowe
Sygn. powiązane
III SO/Gl 20/25 - Postanowienie WSA w Gliwicach z 2026-03-19
Skarżony organ
Prokurator
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2026 poz 143
art. 22 § 2, art. 64 § 3, art. 184, art. 197 § 2, art. 220 § 1, § 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
art. 45
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 16 lipca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 19 marca 2026 r., sygn. akt III SO/Gl 20/25 w sprawie z wniosku A. G. o wymierzenie Prokuratorowi Okręgowemu w [...] grzywny za nieprzekazanie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, postanowieniem z 19 marca 2026 r., sygn. akt III SO/Gl 20/25 odrzucił wniosek A. G. o wymierzenie Prokuratorowi Okręgowemu w Katowicach grzywny w trybie art. 55 § 1 P.p.s.a. za nieprzekazanie sądowi w ustawowym terminie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, z uwagi na niewykonanie wezwania do uiszczenia wpisu sądowego.
W zażaleniu na to postanowienie z 17 kwietnia 2026 r. wnioskodawca zarzucił naruszenie art. 45 Konstytucji RP, nie określając jednocześnie na czym to naruszenie miałoby polegać. Podniesiono również zarzut wydania powołanego postanowienia przez osobę, wobec której wnioskodawca złożył "liczne wnioski o wyłączenie, nie tylko ze względu na wątpliwości związane z powołaniem, ale na jednoznacznie okazaną niechęć do skarżącego i hurtowe odrzucenie jego kilku wniosków".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 220 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. − Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143, dalej: P.p.s.a.) sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata. Jeśli opłata nie została wniesiona przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania (art. 220 § 1). Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3). Według zaś art. 64 § 3 P.p.s.a. do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Trafnie zauważył Sąd I instancji, że wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od wniosku o wymierzenie grzywny zostało przesłane na adres ePUAP wnioskodawcy i uznane za skutecznie doręczone 17 lutego 2026 r., a więc termin wyznaczony do uiszczenia wpisu upłynął z dniem 24 lutego 2026 r. Wezwanie nie zostało wykonane do momentu wydania postanowienia, tj. 19 marca 2026 r. WSA w Gliwicach słusznie zatem odrzucił wniosek o wymierzenie grzywny za nieprzekazanie sądowi w ustawowym terminie skargi wraz z aktami sprawy.
WSA w Gliwicach, oddalając wnioski strony o wyłączenie asesora WSA Adama Pawlyty, który orzekał w przedmiotowej sprawie, oceniał oświadczenie, złożone na podstawie art. 22 § 2 P.p.s.a. oraz okoliczności powołania. Ocena ta nie budzi zastrzeżeń.
W wyroku z 10 maja 2000 r., sygn. K 21/99 Trybunał Konstytucyjny wskazał, że prawo do sądu nie jest prawem absolutnym i bezwzględnym. Nawet sposób ukształtowania postępowania przed sądem stwarza pewne ograniczenia, do których można zaliczyć m.in.: opłaty. Są one niezbędne ze względu na pozostałe wartości państwa prawnego, jak np. zaufanie do prawa czy bezpieczeństwo prawne. Ponadto wnioskodawca nie wskazał na czym miałoby polegać ‒ jego zdaniem ‒ naruszenie art. 45 Konstytucji przez Sąd I instancji.
Naczelny Sąd Administracyjny, z uwagi na powyższe, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak sentencji.