III OZ 351/26

III OZ 351/26 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2026-07-08
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2026-06-12
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Przemysław Szustakiewicz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 49 § 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia S. W. na zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 30 stycznia 2026 r., sygn. akt I SAB/Op 78/25 o pozostawieniu pism procesowych bez rozpoznania w sprawie ze skargi S. W. na bezczynność Wojewody Opolskiego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, zarządzeniem z dnia 30 stycznia 2026 r., sygn. akt I SAB/Op 78/25, pozostawił pisma procesowe skarżącej bez rozpoznania, wskazując, że skarżąca pomimo wezwania jej do uzupełnienia braków formalnych złożonych do sprawy pism procesowych – nie udzieliła odpowiedzi na wezwanie Sądu. Przesyłka sądowa zawierająca wezwanie do usunięcia braków formalnych pism poprzez wskazanie rodzaju i charakteru złożonych pism oraz ich podpisanie, została doręczona 7 października 2025 r. Siedmiodniowy termin do usunięcia braków formalnych upłynął z dniem 14 października 2025 r. Oznacza to, że do 14 października 2025 r. skarżąca powinna była usunąć braki formalne, jednakże tego nie uczyniła. Z tych względów WSA w Opolu pozostawił wniesione pisma procesowe bez rozpoznania na podstawie art. 49 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej P.p.s.a.).
Z powyższym zarządzeniem nie zgodziła się skarżąca, wnosząc zażalenie i domagając się uchylenia zaskarżonego zarządzenia i stwierdzenia, że braki formalne zostały usunięte skutecznie i w terminie. Zaskarżonemu zarządzeniu zarzuciła naruszenie art. 49 § 3, art. 46 § 2a P.p.s.a. oraz art. 45 Konstytucji RP, wskazując, że w odpowiedzi na wezwanie Sądu, w dniu 7 października 2025 r. złożyła pismo informujące o charakterze złożonych pism wraz z wymaganym podpisem.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 49 § 1 P.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Jeżeli strona nie uzupełniła lub nie poprawiła pisma w terminie, przewodniczący zarządza pozostawienie pisma bez rozpoznania (art. 49 § 2 P.p.s.a).
W rozpoznawanej sprawie, Sąd wezwał skarżącą do jednoznacznego określenia jaki charakter procesowy mają złożone przez nią do sprawy pisma procesowe pod rygorem pozostawienia pism bez rozpoznania, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. Jak wynika z akt sądowych, wezwanie zostało skutecznie doręczone w dniu 7 października 2025 r. Termin zatem do uzupełnienia braków formalnych kończył swój bieg w dniu 14 października 2025 r. r. Z akt sprawy wynika, że do tego dnia skarżąca nie wykonała wezwania Sądu. Prawidłowo zatem Sąd pierwszej instancji zastosował w art. 49 § 1 i 2 P.p.s.a. i pozostawił pisma bez rozpoznania.
Jednocześnie wskazać należy, że prawo do sądu nie jest prawem absolutnym i bezwzględnym. Nawet sposób ukształtowania postępowania przed sądem stwarza pewne ograniczenia, do których można zaliczyć m.in.: terminy procesowe i materialne, opłaty, zasady inicjowania postępowania, rygory postępowania dowodowego. Są one niezbędne ze względu na pozostałe wartości państwa prawnego, jak np. zaufanie do prawa czy bezpieczeństwo prawne. Dlatego też nie można zgodzić się ze skarżącą, że Sąd pierwszej instancji dopuścił się względem niej nadmiernego formalizmu procesowego, żądając od wypełnienia wymogów formalnych, określonych przepisami prawa.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 i art. 198 P.p.s.a., orzekł, jak w postanowieniu.