III OZ 321/26

III OZ 321/26 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2026-06-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2026-06-01
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Piotr Korzeniowski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6099 Inne o symbolu podstawowym 609
Hasła tematyczne
Wymierzenie grzywny
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2026 poz 143
art. 112
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Piotr Korzeniowski po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polski na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 18 marca 2026 r. sygn. akt II SA/Kr 115/26 o wymierzeniu grzywny za niewykonanie zarządzenia w sprawie ze skargi Powiatowego Zarządu Dróg w N. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 28 listopada 2025 r. nr K.RUT.477.138.2025 w przedmiocie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej za korzystanie z usług wodnych bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego postanawia oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (dalej: WSA w Krakowie) postanowieniem z 18 marca 2026 r. sygn. akt II SA/Kr 115/26 wymierzył Dyrektorowi Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej: organ, Dyrektor Regionalnego Zarządu) grzywnę w wysokości 100 złotych za niewykonanie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z 12 lutego 2026 r. wzywającego organ do nadesłania odpowiedzi na skargę w odpowiedniej formie.
W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że Powiatowy Zarząd Dróg w N. złożył do WSA w Krakowie skargę na decyzję z 28 listopada 2025 r. nr K.RUT.477.138.2025 Dyrektora Regionalnego Zarządu w przedmiocie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej za korzystanie z usług wodnych bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 12 lutego 2026 r. wezwano organ o nadesłanie skargi złożonej drogą elektroniczną (przesłana skarga nie została opatrzona podpisem elektronicznym, nadesłano wydruk dokumentu) oraz odpowiedzi na skargę zgodnie z art. 54 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 3 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 27 maja 2019 r. w sprawie szczegółowego sposobu oraz szczegółowych warunków przekazywania skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę do sądu administracyjnego, w terminie 7 dni pod rygorem nałożenia grzywny. Korespondencję doręczono organowi w dniu 13 lutego 2026 r.
W dniu 16 lutego 2026 r. do Sądu wpłynęła skarga w formie elektronicznej podpisana kwalifikowanym podpisem elektronicznym. Z kolei w dniu 20 lutego 2026 r. do Sądu wpłynęły trzy egzemplarze odpowiedzi na skargę sporządzone w formie pisemnej i poświadczone za zgodność z oryginałem. Do dnia orzekania przez Sąd I instancji nie nadesłano odpowiedzi na skargę w formie wskazanej w § 3 ust. 3 ww. rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 27 maja 2019 r.
Sąd I instancji wskazał, że organ winien był wraz z przekazaniem do Sądu skargi sporządzonej w postaci elektronicznej, przekazać również uwierzytelnioną kopię w formie dokumentu elektronicznego odpowiedzi na skargę sporządzonej w postaci papierowej. W uzasadnieniu postanowienia podkreślone zostało, że materialnoprawną przesłanką ukarania organu grzywną, wynikającą z art. 112 p.p.s.a., jest niezastosowanie się do postanowienia sądu lub zarządzenia przewodniczącego wydanych w toku prowadzonego postępowania. WSA w Krakowie postanowił wymierzyć organowi grzywnę w wysokości 100 złotych. W ocenie Sądu I instancji wymierzona grzywna jest proporcjonalna do ciężaru zaniedbań po stronie organu i wydaje się wystarczająca dla osiągnięcia jej celu.
Pismem z 30 marca 2026 r. zażalenie na to postanowienie wywiódł reprezentowany przez radcę prawnego organ, w którym wskazano, że zarządzenie z 13 lutego 2026 r. było sformułowane nieprecyzyjnie i nie wskazywało jaki brak/uchybienie dotyczy przesłanej odpowiedzi na skargę i w jaki sposób ten brak/uchybienie winno zostać uzupełnione. Podkreślone zostało, że w zarządzeniu nie wskazano precyzyjnie podstawy prawnej, a nieprzekazanie skanu odpowiedzi na skargę nie wstrzymywało rozpoznania sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 112 p.p.s.a. w razie uchylania się organu od zastosowania się do postanowienia sądu lub zarządzenia przewodniczącego podjętych w toku postępowania i w związku z rozpoznaniem sprawy, sąd może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Przepis art. 55 § 3 p.p.s.a. stosuje się odpowiednio.
Wykładnia art. 112 p.p.s.a. prowadzi do wniosku, że grzywna, o jakiej stanowi ten przepis ma charakter mieszany, tj. dyscyplinująco-restrykcyjny, podobnie jak ma to miejsce w przypadku grzywny przewidzianej w art. 55 § 1 p.p.s.a. Sąd I instancji prawidłowo przy tym podkreślił, że jedyną materialnoprawną przesłanką ukarania organu grzywną wynikającą z art. 112 p.p.s.a. jest niezastosowanie się do postanowienia sądu lub zarządzenia przewodniczącego wydanych w toku prowadzonego postępowania. Ocena, czy zachodzi konieczność wymierzenia grzywny pozostawiona jest przy tym uznaniu sądu.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, ustalone w tej sprawie okoliczności odpowiadają dyspozycji przepisu art. 112 p.p.s.a. i z tej przyczyny należało uznać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zasadnie ocenił postępowanie organu jako wypełniające przesłankę określoną w tym przepisie, warunkującą możliwość wymierzenia mu grzywny.
Oznacza to, że organ nie zastosował się do wezwania Sądu I instancji dotyczącego nadesłania odpowiedzi na skargę w odpowiedniej formie, co uzasadniało wymierzenie grzywny na podstawie art. 112 p.p.s.a. Powtórnie wskazać należy, że ocena, czy zachodzi konieczność wymierzenia grzywny pozostawiona jest przy tym uznaniu sądu. Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia przedstawił stosowną argumentację co do zasadności wymierzenia grzywny.
Zawarte w zażaleniu stanowisko odnoszące się do nieprecyzyjnie sformułowanego wezwania nie zasługiwało na uwzględnienie. Wyjaśnić należy, że nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego treść zarządzenia z 12 lutego 2026 r., w której wezwano do nadesłania m.in. odpowiedzi na skargę, powołując się na rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 27 maja 2019 r. w sprawie szczegółowego sposobu oraz szczegółowych warunków przekazywania skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę do sądu administracyjnego. Przypomnieć należy, że organ reprezentowany był przez profesjonalnego pełnomocnika, a zatem brak było obowiązku dokonywania szczegółowych pouczeń przez Sąd I instancji.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.