III OZ 320/26

III OZ 320/26 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2026-07-08
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2026-05-29
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Przemysław Szustakiewicz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Sygn. powiązane
IV SAB/Wr 37/26 - Postanowienie WSA we Wrocławiu z 2026-05-12
Skarżony organ
Burmistrz Miasta
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2026 poz 143
art. 46 § 2a
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia T. O. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 12 maja 2026 r., sygn. akt IV SAB/Wr 37/26 o odrzuceniu skargi T. O. na bezczynność Burmistrza [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, postanowieniem z dnia 12 maja 2026 r., sygn. akt IV SAB/Wr 37/26, odrzucił skargę T. O. na bezczynność Burmistrza [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych skargi.
W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że warunkiem skutecznego wniesienia skargi w drodze elektronicznej jest wniesienie skargi podpisanej kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym lub podpisem osobistym. Należy dostrzec, że z uwagi na jednoznaczne brzmienie art. 46 § 2a i 2b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143, dalej: P.p.s.a.) nie można przyjmować, że opatrzenie pisma przewodniego podpisem elektronicznym skutkuje podpisaniem całego dokumentu elektronicznego, a więc również załączników. W art. 46 P.p.s.a. rozróżniono podpisywanie dwóch elementów korespondencji elektronicznej - pisma wnoszonego w formie dokumentu elektronicznego (§ 2a) oraz załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego (§ 2b), których dotyczą zasady podpisywania przewidziane w art. 46 § 2a P.p.s.a. Kwestia ta została ostatecznie przesądzona w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 grudnia 2021 r., sygn. akt I FPS 2/21, który uznał, że zgodnie z art. 57 § 1 w zw. z art. 46 § 1 pkt 4 oraz art. 12b § 1 i art. 46 § 2a i 2b P.p.s.a., skargę stanowiącą załącznik do formularza pisma ogólnego, podpisanego podpisem zaufanym, przesłanego przez platformę ePUAP, należy uznać za podpisaną jedynie wówczas, gdy została ona odrębnie podpisana podpisem kwalifikowanym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym.
Nie dysponując skargą podpisaną w sposób, o jakim mowa w art. 46 § 2a P.p.s.a., Sąd wezwał skarżącego do usunięcia w terminie 7 dni braku formalnego skargi, pod rygorem jej odrzucenia, poprzez podpisanie skargi kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym lub podpisem osobistym i nadesłanie w ten sposób podpisanej skargi na elektroniczną skrzynkę podawczą Sądu. Wezwanie to zostało doręczone skarżącemu na jego adres do doręczeń elektronicznych w dniu 17 kwietnia 2026 r. W związku z powyższym wyznaczony skarżącemu termin na podpisanie skargi i tym samym uzupełnienie braku formalnego skargi upłynął bezskutecznie z dniem 24 kwietnia 2026 r. (piątek), albowiem skarżący nie sanował braku formalnego skargi. Obligowało to Sąd do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.
Z powyższym postanowieniem nie zgodził się skarżący, wnosząc zażalenie oraz podnosząc, że pozostawał w przekonaniu, że podpisanie na platformie ePUAP całej przesyłki automatycznie autoryzuje wszystkie załączone dokumenty.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 49 § 1 P.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej.
Wyjątek od zasady pozostawienia pisma bez rozpoznania przewidziano w art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., wedle którego sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Brakiem formalnym pisma jest m.in. brak podpisu strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika pisma (art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a.). W odniesieniu do tego ostatniego wymogu formalnego ustawodawca w przepisie art. 46 § 2a P.p.s.a. zamieścił odrębną regulację dotyczącą przypadków, gdy pismo strony jest wnoszone w formie dokumentu elektronicznego. Wówczas powinno ono ponadto zawierać adres elektroniczny oraz zostać podpisane przez stronę albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym. Co więcej, w przepisie art. 46 § 2b P.p.s.a ustawodawca doprecyzował, że zasady podpisywania przewidziane w § 2a dotyczą także załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego. Zasada ta została następnie potwierdzona w uchwale NSA z 6 grudnia 2021 r., sygn. akt I FPS 2/21. Uchwała ta, z mocy art. 269 § 1 P.p.s.a., ma ogólną moc wiążącą, co oznacza, że każdy skład sądu jest pośrednio związany wyrażonym w tej uchwale poglądem. Jeżeli skład nie podziela stanowiska zawartego w uchwale, może ponownie przedstawić to zagadnienie poszerzonemu składowi Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skład orzekający w tej sprawie nie ma wątpliwości co do stanowiska zawartego w powołanej uchwale, a tym samym obowiązany jest uwzględnić pogląd wyrażony w jej sentencji.
W niniejszej sprawie strona wniosła w formie dokumentu elektronicznego załącznik, zawierający w swej treści skargę, który wymagał odrębnego podpisania podpisem kwalifikowanym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym. Nie został on jednak opatrzony którymkolwiek z nich. Braku tego skarżący nie usunął pomimo wezwania i zawartego w nim pouczenia o następstwach niewykonania wezwania w przewidzianym do tego terminie. W takiej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu był obowiązany skargę odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.