III OZ 140/26

III OZ 140/26 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2026-04-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2026-03-20
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Przemysław Szustakiewicz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6198 Inspekcja pracy
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
III SA/Łd 970/25 - Wyrok WSA w Łodzi z 2026-07-16
Skarżony organ
Inspektor Pracy
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2026 poz 143
art. 61 § 1 i § 3, art. 184, art. 197 § 2, art. 209
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia [...] Sp. z o.o. [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 21 stycznia 2026 r., sygn. akt III SA/Łd 970/25 o odmowie wstrzymania wykonania decyzji w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. [...] na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy w Łodzi z dnia 13 października 2025 r., nr Ld-O-5112-23/2025 LD-PPR-B.5112.23.2025 w przedmiocie nakazania wypłaty wynagrodzenia za czas przestoju postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, postanowieniem z 21 stycznia 2026 r., sygn. akt III SA/Łd 970/25, po rozpoznaniu wniosku [...] Sp. z .o.o., odmówił wstrzymania wykonania decyzji, w sprawie ze skargi tej Spółki na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy w Łodzi z 13 października 2025 r. w przedmiocie nakazania wypłaty wynagrodzenia za czas przestoju. Sąd I instancji zauważył, że sam fakt istnienia obowiązku wykonania decyzji nie może stanowić przesłanki motywującej wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Konieczność wypłaty wynagrodzenia pracownikom za
czas przestoju i związane z tym uszczuplenie majątku strony jest zwykłym następstwem decyzji wydanej przez właściwe organy Państwowej Inspekcji Pracy w przedmiocie nakazania pracodawcy wypłaty należnego wynagrodzenia za pracę. Natomiast kwestia wysokości zobowiązania nie może być sama w sobie przesłanką
do wstrzymania zaskarżonego aktu. Obowiązkiem wnioskodawcy jest uprawdopodobnienie, że na skutek wydania takiego orzeczenia grozi mu szkoda,
której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku realizacji zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Sąd I instancji podkreślił, że Spółka tego obowiązku nie dopełniła.
Spółka, w zażaleniu z 27 stycznia 2026 r., wniosła o uchylenie postanowienia w całości i zasądzenie kosztów.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uznanie.
Według art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. ‒ Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143, dalej: P.p.s.a.), wniesienie skargi nie powoduje automatycznie wstrzymania wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 P.p.s.a.). Z przepisu tego wynika, że katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zakwestionowanego aktu jest zamknięty.
Podnieść trzeba, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji skierowany do WSA w Łodzi zawierał wyłącznie ogólnikowe twierdzenia, że Spółka boryka się
obecnie z problemami finansowymi, a wykonanie decyzji tylko te problemy pogłębi. Podkreślić należy, że dokonując oceny tego rodzaju wniosku sąd musi mieć możliwość stwierdzenia – w oparciu o szczegółowe dane poparte stosownymi dokumentami – że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Obowiązek uprawdopodobnienia, a nie udowodnienia okoliczności uzasadniających wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie oznacza, że strona może poprzestać na gołosłownych, lakonicznych oświadczeniach. Zgodzić się należy z Sądem I instancji, że w sprawie nie przedstawiono żadnych dokumentów obrazujących
aktualną sytuację finansową oraz majątkową Spółki takich jak: bilans, rachunek zysków i strat, które pozwoliłyby ocenić, czy wykonanie obowiązku nałożonego decyzją Okręgowego Inspektora Pracy narazi ją na znaczną szkodę lub spowoduje nieodwracalne skutki. Tym samym stwierdzić trzeba, że lakoniczne stwierdzenia nie realizują obowiązku wynikającego z art. 61 § 3 P.p.s.a. i nie dają podstaw do przyjęcia, że zachodzą ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania aktu.
Naczelny Sąd Administracyjny, z uwagi na powyższe, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak sentencji.
Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do zasądzenia zwrotu
kosztów postępowania zażaleniowego w orzeczeniu, które nie jest jednym z orzeczeń,
o których mowa w art. 209 P.p.s.a.