III OW 50/25

III OW 50/25 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2025-10-07
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-07-10
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Artur Kuś /przewodniczący/
Paweł Mierzejewski
Teresa Zyglewska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6135 Odpady
643  Spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego (art. 22 § 1 pkt 1 Kpa) oraz między tymi organami
Hasła tematyczne
Spór kompetencyjny/Spór o właściwość
Skarżony organ
Marszałek Województwa
Treść wyniku
Wskazano organ właściwy do rozpoznania sprawy
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1587
art. 41 ust. 3
Ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t. j.)
Dz.U. 2019 poz 1839
§ 2 ust. 1 pkt 47
Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znaczącą oddziaływać na środowisko
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Artur Kuś Sędziowie: Sędzia NSA Teresa Zyglewska (spr.) Sędzia del. WSA Paweł Mierzejewski po rozpoznaniu w dniu 7 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku Starosty Krośnieńskiego o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy Starostą Krośnieńskim a Marszałkiem Województwa Lubuskiego w przedmiocie wskazania organu właściwego w sprawie wydania pozwolenia na wytwarzanie odpadów z uwzględnieniem przetwarzania odpadów postanawia: wskazać Starostę Krośnieńskiego jako organ właściwy w sprawie.
Uzasadnienie
Pismem z 7 lipca 2025 r. Starosta Krośnieński wniósł o rozstrzygnięcie negatywnego sporu o właściwość między Marszałkiem Województwa Lubuskiego a Starostą Krośnieńskim w zakresie kompetencji organu do rozpatrzenia wniosku H. sp. z o.o. z siedzibą w K. (dalej: wnioskodawca, spółka) z 7 grudnia 2024 r. o wydanie pozwolenia na wytwarzanie odpadów z uwzględnieniem przetwarzania odpadów poprzez wskazanie Marszałka Województwa Lubuskiego jako organu właściwego do prowadzenia postępowania administracyjnego w tej sprawie.
W uzasadnieniu wniosku Starosta wskazał, że zawiadomieniem z 11 marca 2025 r. Marszałek na podstawie art. 65 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 572 ze zm.; dalej: k.p.a.) w związku z art. 45 ust. 7 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U. z 2023 r.. poz. 1587 r. ze zm.; dalej: ustawa o odpadach) przekazał Staroście wniosek z 7 grudnia 2024 r. wraz z uzupełnieniami złożony przez pełnomocnika spółki, o wydanie pozwolenia na wytwarzanie odpadów z uwzględnieniem przetwarzania odpadów przy ul. [..] w K. na dz. nr [...] zgodnie z właściwością.
W uzasadnieniu Marszałek powołując się na regulację art. 45 ust. 7 ustawy o odpadach wskazał, iż pozwolenie na wytwarzanie odpadów wydaje organ właściwy do wydania zezwolenia na przetwarzanie odpadów.
W ostatecznej wersji wniosku z 6 marca 2025 r. wnioskodawca doprecyzował swoje żądanie i wystąpił z wnioskiem w zakresie pozwolenia na wytwarzanie odpadów z uwzględnieniem przetwarzania odpadów prowadzonego w związku z art. 30 ust. 2 pkt 2 ustawy o odpadach, odzysk poza instalacjami w procesie R5-Recykling lub odzysk innych materiałów organicznych.
Wobec powyższego Starosta wskazał, że przedmiotowy wniosek obejmuje wytwarzanie odpadów w instalacji lakierowania płyt drewnopochodnych oraz innych działań nieobjętych procedowanym wnioskiem o wydanie pozwolenia nowego zintegrowanego (prowadzonego przez Marszałka). Wnioskodawca wskazuje, iż w instalacji będą wytwarzane odpady niebezpiecznie w ilości 93,2 Mg/rok oraz inne niż niebezpieczne w ilości 762,1 Mg/rok. Jednocześnie na terenie zakładu wnioskodawca zamierza przetwarzać poza instalacjami odpady w procesie R5 w ilości do 37 500 Mg/rok.
Obecnie wytwarzanie odpadów oraz przetwarzanie odpadów objęte niniejszym wnioskiem jest prowadzone przez wnioskodawcę w oparciu o pozwolenie zintegrowane udzielone decyzją Starosty Krośnieńskiego z 8 lipca 2015 r. znak: BS.6222.1.2015 zmienioną decyzjami Starosty Krośnieńskiego z 19 lipca 2017 r. znak: BS.6222.1.2017 i z 9 stycznia 2020 r. znak: BS.6222.4.2019 oraz decyzjami Marszałka Województwa Lubuskiego z 9 czerwca 2022 r. znak: DŚ.7222.40.2020 oraz z 7 grudnia 2023 r. znak: DŚ.7222,40.2020, na eksploatację instalacji do produkcji płyt drewnopochodnych o zdolności produkcyjnej ponad 600m3 na dobę oraz instalacji spalania paliw o nominalnej mocy nie mniejszej niż 50 MW. Zmiana właściwości organu z zakresu ochrony środowiska nastąpiła w związku z wejściem w życie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r., poz. 1839; dalej: rozporządzenie), które w § 2 ust 1 pkt 47 wymienia instalacje do przetwarzania (...) odpadów inne niż wymienione w pkt 41 i 46, w tym składowiska inne niż wymienione w pkt 41,mogące przyjmować odpady w ilości nie mniejszej niż 10 ton na dobę (..).Na terenie zakładu jest eksploatowana instalacja, w której następuje odzysk odpadów w procesie R1 w ilości ponad 10 ton na dobę.
Dalej zauważono, że na terenie zakładu spółki znajdują się instalacje zakwalifikowane jako instalacje wymagające pozwolenia zintegrowanego, na podstawie pkt 1 ppkt 1 oraz pkt 6 ppp 1c załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 sierpnia 2014 r. w sprawie rodzajów instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości (Dz.U. z 2014 r., poz. 1169), instalacje zlokalizowane są na działce ewidencyjnej oznaczonej nr [...] obręb [...] miasto [...].
Starosta podkreślił, że właściwość organu do wydania decyzji zezwalającej na prowadzenie zbierania odpadów i prowadzenie przetwarzania odpadów wynika z art. 41 ust. 3 ustawy. Przepis ten enumeratywnie wymienia przypadki (rodzaje i skalę działalności w zakresie gospodarki odpadami), w których właściwym organem jest marszałek województwa, natomiast w pozostałych sprawach właściwy jest starosta.
Zgodnie z art. 41 ust. 3 lit. a ustawy marszałek województwa jest organem właściwym dla przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Rodzaje przedsięwzięć zaliczane do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko wymienia § 2 rozporządzenia. Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 47 rozporządzenia, instalacje do przetwarzania w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 21 ustawy, odpadów inne niż wymienione w pkt 41 i 46, w tym składowiska odpadów inne niż wymienione w pkt 41, mogące przyjmować odpady w ilości nie mniejszej niż 10 t na dobę lub o całkowitej pojemności nie mniejszej niż 25 0001, z wyłączeniem instalacji do wytwarzania biogazu rolniczego w rozumieniu art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (Dz.U. z 2024 r., poz. 1361 ze zm.) zaliczane są do przedsięwzięć zawsze znacząco oddziałujących na środowisko.
Wniosek złożony przez spółkę w przedmiotowej sprawie dotyczy przetwarzania odpadów w ilości 37 500 Mg/rok łącznie, czyli 102,74 Mg/dobę, a więc w ilości nie mniejszej niż 10 ton na dobę i zaliczanej do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko i w konsekwencji, w ocenie Starosty, zgodnie z art.41 ust. 3 lit. a ustawy o odpadach, organem właściwym jest marszałek.
W odpowiedzi na wniosek Marszałek wskazał, że w jego opinii organem właściwym do rozpoznania niniejszej sprawy jest Starosta.
Wskazano, że zgodnie z ujednoliconym wnioskiem z 6 marca 2025 r., wytwarzanie odpadów ma odbywać się z instalacji lakierowania płyt drewnopochodnych zlokalizowanej na terenie zakładu wnioskodawcy oraz w wyniku innych działań, z wyłączeniem odpadów wytwarzanych w istniejących instalacjach do produkcji płyt drewnopochodnych, do spalania paliw oraz do oczyszczania ścieków technologicznych, wymienionych w załączniku do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 sierpnia 2014 r. w sprawie rodzajów instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości, a które zostały uwzględnione we wniosku o wydanie pozwolenia zintegrowanego i nie dotyczą przedmiotowej sprawy. Odpady wytwarzane z instalacji, objęte niniejszym wnioskiem będą tymczasowo magazynowane, a w dalszej kolejności przekazywane do zagospodarowania uprawnionym podmiotom. Instalacje do lakierownia płyt drewnopochodnych nie zostały wymienione w rozporządzeniu w sprawie rodzajów instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości, a zatem nie są wymagane prawem do uzyskania pozwolenia zintegrowanego, stąd do decyzji przedsiębiorcy należało złożenie wniosku o wydanie pozwolenia sektorowego.
Marszałek podkreślił, że wytwarzanie odpadów spoza instalacji, które nie będą przetwarzane w ramach przedmiotowego wniosku, nie wymaga uzyskania pozwolenia, stosownie do art. 180a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2025 r., poz. 647 ze zm.; dalej: p.o.ś.), gdyż pozwolenie na wytwarzanie odpadów jest wymagane do wytwarzania odpadów w związku z eksploatacją instalacji. Z kolei objęte procedowanym wnioskiem odpady o kodach: ex10 01 01, 17 01 01, 17 01 02 i ex17 01 03 przewidziane są do przetwarzania w procesie R5 Recykling lub odzysk innych materiałów organicznych, prowadzonym w związku z art. 30 ust. 2 pkt 2 oraz ust. 5 ustawy o odpadach, a zatem zgodnie z wymaganiami określonymi w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 11 maja 2015 r. w sprawie odzysku odpadów poza instalacjami (Dz.U. z 2015 r., poz. 796). Odpady przetwarzane, zgodnie z załącznikiem do ustawy o odpadach w procesie R5, będą wykorzystywane do utwardzania powierzchni terenów tj. dróg, poboczy i placów, zlokalizowanych na terenie Zakładu.
Następnie Marszałek zauważył, że wnioskodawca wystąpił z wnioskiem nie o wydanie wyłącznie pozwolenia na wytwarzanie odpadów, które odbywa się tylko na gruncie ustawy Prawo ochrony środowiska, a o wydanie pozwolenia na wytwarzanie odpadów z uwzględnieniem przetwarzania odpadów, do którego zastosowanie mają przepisy ustawy o odpadach.
Zgodnie z art. 41 ust. 3 pkt 1 lit. a ustawy o odpadach marszałek województwa jest właściwym organem do wydania zezwolenia dla przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Przy czym proces przetwarzania odpadów poza instalacjami, o którym mowa we wniosku spółki polegający utwardzaniu powierzchni terenów nie jest kwalifikowany w ogóle do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, tym samym nie jest to przedsięwzięcie zawsze znacząco oddziaływujące na środowisko, bowiem nie zostało ujęte w § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.
Zgodnie z wnioskiem, podmiot planuje przetwarzanie odpadów w ilości do 37.500 Mg/rok poza instalacjami, które odbywać się ma w zgodzie z rozporządzeniem w sprawie odzysku odpadów poza instalacjami - tj. odzysku, który będzie polegał na utwardzaniu powierzchni ziemi, dróg, poboczy na terenie zakładu. Zdaniem Marszałka, to nie ilość przetwarzanych odpadów w okresie roku lub na dobę, w omawianym przypadku jest podstawą do określenia organu właściwego do rozpatrzenia wniosku.
W ocenie Marszałka, w omawianej sprawie nie będzie mieć zastosowania art. 41 ust. 3 pkt 1 lit. a ustawy o odpadach. Aby zamierzenie (tj. planowane działanie, przedsięwzięcie) było zakwalifikowane do zadań marszałka województwa, musiałoby to być przede wszystkim przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, tj. takie które jest wymienione w § 2 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.
Planowane zamierzenie, o którym mowa we wniosku z 6 marca 2025 r., to wytwarzanie odpadów z instalacji do lakierowania płyt z uwzględnieniem przetwarzania odpadów poza instalacjami i urządzeniami w procesie odzysku polegającym na utwardzaniu terenów na obszarze zakładu wnioskodawcy. Marszałek stoi na stanowisku, wedle którego proces przetwarzania poza instalacjami i urządzeniami objęty wnioskiem nie stanowi żadnej z działalności wymienionej w treści rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.
Marszałek nie zgodził się z twierdzeniem Starosty, iż działanie planowane przez przedsiębiorcę tj. przetwarzanie w procesie odzysku pozainstalacyjnego, stosownie do art. 30 ust. 2 pkt 2 ustawy o odpadach i zgodnie z rozporządzeniem w sprawie odzysku odpadów poza instalacjami, jest przedsięwzięciem, o którym mowa w § 2 ust. 1 pkt 47 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, gdyż przetwarzanie w procesie odzysku R5, polegające na utwardzaniu terenu, nie jest instalacją. Jest to przedsięwzięcie prowadzone poza instalacjami i urządzeniami i jak wskazuje również strona, prowadzone zgodnie z rozporządzeniem w sprawie odzysku odpadów poza instalacjami i urządzeniami. Przedsięwzięcie planowane przez spółkę nie należy do przedsięwzięć, o których mowa w rozporządzeniu w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, gdyż przetwarzanie nie odbywa się ani w instalacji, ani w urządzeniach. Ponadto w przedmiotowej sprawie nie dochodzi również do wypełnienia terenu niekorzystnie przekształconego odpadami, co oznacza, że planowane przedsięwzięcie nie mieści się w zamkniętym katalogu przedsięwzięć, o których stanowi art. 41 ust 3 pkt 1 lit. a-d ustawy o odpadach.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek, a organami administracji rządowej. Rozstrzyganie sporów polega na wskazaniu organu właściwego do rozpoznania sprawy (art. 15 § 2 p.p.s.a.).
Spór o właściwość ma miejsce wtedy, gdy zachodzi rozbieżność poglądów co do zakresu działania organów administracji publicznej w odniesieniu do rozpatrywania i rozstrzygania tej samej sprawy, czyli gdy mamy do czynienia z tożsamą sprawą, którą zajmują się co najmniej dwa organy. Spór ten może mieć wymiar pozytywny lub negatywny. W pierwszym przypadku oba organy twierdzą, że są właściwe do załatwienia sprawy. W drugim żaden z organów, do którego trafiła sprawa, nie uważa się za właściwy.
W niniejszej sprawie wystąpił spór negatywny, bowiem zarówno Starosta Krośnieński, jak i Marszałek Województwa Lubuskiego uważają, że nie są właściwi do rozpoznania wniosku o wydanie pozwolenia na wytwarzanie odpadów z uwzględnieniem przetwarzania odpadów.
Właściwość organów w zakresie zezwolenia na zbieranie i prowadzenie przetwarzania odpadów została uregulowania w art. 41 ust. 3 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U. z 2023 r.. poz. 1587 r., ze zm.; dalej: ustawa o odpadach). Zasadą jest, że organem właściwym jest starosta (art. 41 ust. 3 pkt 2 ustawy), natomiast wyjątkowo, w ściśle określonych przypadkach organem właściwym może być marszałek województwa. Dotyczy to między innymi zezwoleń dla przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (art. 41 ust. 3 pkt 1 lit. a ustawy). Przepisy te znajdują zastosowanie również w odniesieniu do pozwoleń na wytwarzanie odpadów, co wynika wprost z art. 45 ust. 7 ustawy o odpadach.
Nie ulega wątpliwości, że w niniejszej sprawie wniosek spółki dotyczył wydania pozwolenia na wytwarzanie odpadów z uwzględnieniem przetwarzania odpadów. Z treści podania spółki wynika, iż planowane przedsięwzięcie zmierza do przetwarzania odpadów o oznaczonych kodach, prowadzone poza instalacjami i urządzeniami w procesie odzysku R5, a odpady przewidziane do przetwarzania w procesie R5 będą wykorzystywane do utwardzania powierzchni terenów, tj. dróg, poboczy i placów, zlokalizowanych na terenie zakładu. Spółka planuje zatem przetwarzanie odpadów w ilości do 37,500 Mg/rok poza instalacjami, które odbywać się ma w zgodzie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 11 maja 2015 r. w sprawie odzysku odpadów poza instalacjami i urządzeniami (Dz.U. z 2015 r., poz. 796), tj. odzysku, który będzie polegał na utwardzaniu powierzchni ziemi, dróg, poboczy na terenie zakładu.
Przetwarzanie odpadów poza instalacjami i urządzeniami nie jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu art. 71 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, nie jest bowiem uwzględnione w § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r., poz. 1839; dalej: rozporządzenie). Powołana przez Starostę regulacja § 2 ust. 1 pkt 47 rozporządzenia stanowi, że do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się (...) instalacje do przetwarzania w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 21 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach odpadów inne niż wymienione w pkt 41 i 46, w tym składowiska odpadów inne niż wymienione w pkt 41, mogące przyjmować odpady w ilości nie mniejszej niż 10 t na dobę lub o całkowitej pojemności nie mniejszej niż 25 000 t, z wyłączeniem instalacji do wytwarzania biogazu rolniczego w rozumieniu art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (Dz. U. z 2018 r. poz. 2389, z późn. zm.).
W omawianej sprawie ilość przetwarzanych odpadów w okresie roku lub na dobę pozostaje irrelewantna z punktu widzenia określenia organu właściwego do rozpatrzenia wniosku. Rację ma bowiem Marszałek wskazując, że przetwarzanie odpadów w procesie odzysku R5, polegające na utwardzaniu terenu nie jest instalacją, co jednoznacznie wyłącza możliwość zastosowania wskazanej regulacji. Jest to przedsięwzięcie prowadzone poza instalacjami, co wynika również z powołanego we wniosku art. 30 ust. 2 pkt 2 ustawy o odpadach, i jak wskazuje spółka, prowadzone zgodnie z rozporządzeniem w sprawie odzysku odpadów poza instalacjami i urządzeniami. Jak słusznie przyjął Marszałek, nie można stwierdzić, aby przetwarzanie planowane przez wnioskodawcę dotyczyło "stacjonarnego urządzenia technicznego" (art. 3 pkt 6 lit. a i b ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2025 r., poz. 647 ze zm.)) ani "budowli niebędącej urządzeniem technicznym ani jej zespołem, której eksploatacja może spowodować emisję" (art. 3 pkt 6 lit. c ww. ustawy), gdyż jak podkreśla wnioskodawca we wniosku, w wyniku przetwarzania nie będą powstawały odpady. Nie ulega zatem wątpliwości, że planowany przez spółkę odzysk nie może zostać zakwalifikowany jako przetwarzanie w instalacji.
W tej sytuacji Marszałek Województwa byłby właściwy jedynie dla odzysku polegającego na wypełnianiu terenów niekorzystnie przekształconych, jeżeli ilość umieszczanych w wyrobisku lub zapadlisku odpadów jest nie mniejsza niż 10 Mg na dobę lub całkowita pojemność wyrobiska lub zapadliska jest nie mniejsza niż 25 000 Mg (art. 41 ust. 3 pkt 1 lit. b ustawy o odpadach). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego utwardzanie powierzchni terenów nie stanowi wypełniania terenów niekorzystnie przekształconych. Do takiej konkluzji można dojść choćby po analizie rozporządzenia w sprawie odzysku odpadów poza instalacjami i urządzeniami. Mianowicie, w załączniku stanowiącym tabelę, w kolumnie nr 5 – "Warunki odzysku", na początku (Lp. 1) w istocie mowa jest o wypełnianiu terenów niekorzystnie przekształconych (takich jak zapadliska, nieeksploatowane odkrywkowe wyrobiska lub wyeksploatowane części tych wyrobisk), lecz dalsza części tabeli (Lp. 2) dotyczy już utwardzania powierzchni terenów. Wynika z tego, że wbrew stanowisku Starosty pojęcie wypełniania terenów niekorzystnie przekształconych nie jest równoznaczne z utwardzaniem powierzchni terenów.
W tym miejscu wskazać również należy, że w przypadku wszczęcia postępowania na wniosek strony, tylko ta strona określa przedmiot swego żądania (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 lipca 1999 r., sygn. akt IV SA 1632/96 - orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w bazie internetowej na stronie NSA: orzeczenia.nsa.gov.pl), a tym samym i przedmiot postępowania, przy czym w razie wątpliwości jego uszczegółowienie należy do strony, nie zaś do sfery ocennej organu administracji (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 czerwca 1990 r., sygn. akt I SA 367/90, ONSA 1990, nr 2-3, poz. 47). Organy powinny mieć więc przede wszystkim na uwadze żądanie strony, która w sposób jednoznaczny wyraziła stanowisko, że wnosi o wydanie pozwolenia na wytwarzanie odpadów z uwzględnieniem przetwarzania odpadów prowadzone w związku z art. 30 ust. 2 pkt 2 oraz ust. 5 ustawy o odpadach, a także zgodnie z wymaganiami określonymi w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 11 maja 2015 r. w sprawie odzysku odpadów poza instalacjami i urządzeniami, a także wskazała, że organem właściwym do wydania wnioskowanego zezwolenia na przetwarzanie odpadów jest Starosta. Jak bowiem wynika z treści wniosku przedmiotowe przedsięwzięcie nie stanowi żadnej z działalności wymienionej w treści rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Należy zatem uznać, że to strona, a nie organ administracji decyduje o treści żądania, natomiast do organu należy ocena, czy obowiązujące przepisy, w tym przepisy prawa miejscowego, pozwalają na wydanie decyzji zgodnie z wnioskiem strony. Precyzyjne i jednoznaczne oznaczenie przedmiotu sprawy przez samą stronę z powołaniem się na konkretny przepis prawa uznaje się za przesłankę przesądzającą co do zasady kwestię właściwości rzeczowej (vide postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 29 stycznia 2009 r., sygn. akt II OW 84/08 i z 5 sierpnia 2008 r., sygn. akt II OW 27/08). Skoro zatem wnioskodawca wystąpił o wydanie ww. zezwolenia, to organem właściwym rzeczowo w sprawie jest właściwy miejscowo starosta, a więc w niniejszej sprawie Starosta Krośnieński (art. 41 ust. 3 pkt 2 ustawy o odpadach).
Z tych względów i na podstawie art. 15 § 1 pkt 4 i § 2 oraz art. 4 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.