III OW 120/23

III OW 120/23 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2023-10-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-07-24
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jerzy Stelmasiak
Małgorzata Masternak - Kubiak /przewodniczący sprawozdawca/
Rafał Stasikowski
Symbol z opisem
6139 Inne o symbolu podstawowym 613
643  Spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego (art. 22 § 1 pkt 1 Kpa) oraz między tymi organami
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Starosta~Marszałek Województwa
Treść wyniku
Oddalono wniosek
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 259
art. 15 § 1 pkt 4
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Rafał Stasikowski sędzia NSA Jerzy Stelmasiak po rozpoznaniu w dniu 10 października 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku X sp. z o.o. z siedzibą w W. o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy Starostą Powiatu Piotrkowskiego a Marszałkiem Województwa Łódzkiego w przedmiocie wskazania organu właściwego w sprawie wydania opinii odnośnie warunków realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie biogazowni rolniczej postanawia: oddalić wniosek.
Uzasadnienie
X sp. z o.o. z siedzibą w W. wystąpiła z wnioskiem do Naczelnego Sądu Administracyjnego o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy Starostą Powiatu Piotrkowskiego a Marszałkiem Województwa Łódzkiego w przedmiocie wskazania organu właściwego w sprawie wydania opinii odnośnie warunków realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie biogazownii rolniczej o mocy do 2,499 MW wraz z infrastrukturą towarzyszącą w miejscowości O., realizowanego na działkach ewidencyjnych [...] obręb O. gmina G., polegającego na eksploatacji instalacji:
1) Do odzysku lub unieszkodliwienia odpadów innych niż niebezpieczne, z wykorzystaniem fermentacji beztlenowej o zdolności przetwarzania nie mniejszej niż 100 ton na dobę;
2) Do unieszkodliwienia lub odzysku padłych lub ubitych zwierząt lub produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego o zdolności produkcyjnej ponad 10 ton na dobę;
3) Produkcji nawozu mineralnego - siarczan amonu.
Jak wskazano w uzasadnieniu wniosku firma X sp. z o.o. z siedzibą w W. – dalej: "Spółka", wystąpiła do Wójta Gminy G. z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla ww. przedsięwzięcia. W toku postępowania administracyjnego, Wójt Gminy G. na podstawie art. 77 ust. 1 pkt. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz w ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r. poz. 247, ze zm.) – dalej: "ustawa ocenowa", pismem z dnia 1 grudnia 2021 r. zwrócił się do Marszałka Województwa Łódzkiego z wnioskiem o wydanie opinii przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla ww. przedsięwzięcia. Pismem z dnia 30 sierpnia 2022 r. Marszałek Województwa Łódzkiego poinformował, że nie może zająć stanowiska odnośnie warunków realizacji planowanego przedsięwzięcia, ponieważ na podstawie przedłożonych dokumentów, w tym raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko nie można stwierdzić, że Marszałek Województwa Łódzkiego jest organem właściwym do wydania pozwolenia zintegrowanego i tym samym nie jest organem właściwym do wydania opinii w niniejszej sprawie.
W związku z ww. stanowiskiem Marszałka Województwa Łódzkiego, organ prowadzący postępowanie w przedmiocie wydania decyzji środowiskowej tj. Wójt Gminy G. wnioskiem z dnia 26 października 2022 r. zwrócił się do Starosty Powiatu Piotrkowskiego o wyrażenie opinii przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla ww. przedsięwzięcia. Jednakże pismem z dnia 27 lutego 2023 r. Starosta Powiatu Piotrkowskiego przekazał ww. wniosek Wójta Gminy G. z dnia 26 października 2022 r. do Marszałka Województwa Łódzkiego, uznając się niewłaściwym podmiotem do wyrażenia opinii w przedmiotowej sprawie.
W związku z przekazaniem sprawy do Marszałka Województwa Łódzkiego, organ ten pismem z dnia 25 maja 2023 r. (omyłkowo datowanym na dzień 25 maja 2022 r.) ponownie odmówił wydania opinii, uznając się organem niewłaściwym w przedmiotowej sprawie.
W ocenie wnioskodawcy podmiotem właściwym do wydania opinii przed wydaniem decyzji odnośnie warunków realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie ww. biogazowni jest Marszałek Województwa Łódzkiego. Powyższe wynika z faktu, że planowaną instalację biogazowni należy kwalifikować jako instalację do wyrobu substancji przy zastosowaniu substancji chemicznych służących do wytwarzania nawozów mineralnych w rozumieniu par. 2 ust. 1 pkt. 1 lit. c rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie natomiast z art. 378 ust. 2a pkt. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 1973, ze zm.) – dalej: "P.o.ś.", w sprawach przedsięwzięć i zdarzeń na terenach zakładów, gdzie jest eksploatowana instalacja, która jest kwalifikowana jako przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, podmiotem marszałek województwa, a więc w tym przypadku Marszałek Województwa Łódzkiego.
W odpowiedzi na wniosek Marszałek Województwa Łódzkiego wniósł o wskazanie Starosty Powiatu Piotrkowskiego, jako organu właściwego do wydania opinii w przedmiotowej sprawie. Jak wskazano w uzasadnieniu Ministerstwo Klimatu i Środowiska, Departament Instrumentów Środowiskowych w piśmie z dnia 17 maja 2023 r., znak: [...] skierowanym do Marszałka podtrzymało interpretacje przekazane przy piśmie Ministerstwa z dnia 9 czerwca 2022 r., jednoznacznie wskazując, że dla przedmiotowej instalacji, zdefiniowanej jako instalacja w gospodarce odpadami, organem właściwym do wydania pozwolenia zintegrowanego nie będzie Marszałek Województwa Łódzkiego. W piśmie tym wskazano, że "pomimo uznania siarczanu amonu, będącego pozostałością po produkcji biogazowni rolniczej jako nawóz mineralny nie należy traktować biogazowni jako instalacji w przemyśle chemicznym do wytwarzania, przy zastosowaniu procesów chemicznych lub biologicznych, nawozów prostych lub złożonych na bazie fosforu, azotu lub potasu w rozumieniu ust. 4 pkt 3 załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 sierpnia 2014 r. w sprawie rodzajów instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości (Dz. U. z 2014 r. poz. 1169)." Ministerstwo stoi również na stanowisku, że tego typu instalacji nie należy również kwalifikować jako instalacji do wyrobu substancji przy zastosowaniu procesów chemicznych służących do wytwarzania nawozów mineralnych w rozumieniu § 2 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839). Biorąc pod uwagę powyższe Marszałek Województwa Łódzkiego pismem z dnia 25 maja 2023 r. odmówił wydania opinii w niniejszej sprawie, opierając się na przeprowadzonej analizie zgromadzonego w sprawie materiału, w tym przede wszystkim opinii Ministerstwa Klimatu.
Dalej Marszałek zwrócił uwagę, że z analizy rzeczonego wniosku o rozstrzygnięcie sporu o właściwość z dnia 19 lipca 2023 r. wynika, że kwalifikacja przedsięwzięcia w nim zaprezentowana, różni się od kwalifikacji przedsięwzięcia przedstawionej w raporcie wraz z uzupełnieniami na podstawie, którego zajęto stanowisko w piśmie z dnia 25 maja 2023 roku, znak: [...]. Różnica ta prezentuje się w sposób następujący:
• we wniosku o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy organami z dnia 19 lipca 2023 r., rzeczona instalacja kwalifikowana jest jako instalacja w gospodarce odpadami dla odpadów innych niż niebezpieczne, z wyłączeniem działań realizowanych podczas oczyszczania ścieków komunalnych do odzysku lub unieszkodliwiania z wykorzystaniem fermentacji beztlenowej o zdolności przetwarzania nie mniejszej niż 100 ton na dobę (ust. 5 pkt 3 lit. c załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 sierpnia 2014 r. w sprawie rodzajów instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości (Dz. U. z 2014 roku, poz. 1169) oraz jako instalacja do unieszkodliwiania lub odzysku padłych lub ubitych zwierząt lub produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego o zdolności produkcyjnej ponad 10 ton na dobę (ust. 6 pkt 7 załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 sierpnia 2014 r., w sprawie rodzajów instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenia poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości), a także jako instalacja w przemyśle chemicznym do wytwarzania, przy zastosowaniu procesów chemicznych lub biologicznych nawozów prostych lub złożonych na bazie fosforu, azotu lub potasu (ust. 4 pkt 3 załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 sierpnia 2014 r., w sprawie rodzajów instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenia poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości);
natomiast,
• w dokumentacji na podstawie, której zajęto stanowisko przedstawione w piśmie z dnia 25 maja 2023 r., przedmiotowa instalacja kwalifikowana jest jako instalacja wymagająca pozwolenia zintegrowanego, w gospodarce odpadami dla odpadów innych niż niebezpieczne, z wyłączeniem działań realizowanych podczas oczyszczania ścieków komunalnych do odzysku lub unieszkodliwiania z wykorzystaniem fermentacji beztlenowej o zdolności przetwarzania nie mniejszej niż 100 ton na dobę (ust. 5 pkt 3 lit. c załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 sierpnia 2014 roku, w sprawie rodzajów instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości) oraz jako instalacja do unieszkodliwiania lub odzysku padłych lub ubitych zwierząt lub produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego o zdolności produkcyjnej ponad 10 ton na dobę (ust. 6 pkt 7 załącznika do rozporządzenia Ministra środowiska z dnia 27 sierpnia 2014 r., w sprawie rodzajów instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenia poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości).
Marszałek wskazał ponadto, że w piśmie z dnia 17 maja 2023 r., znak: [...] jednoznacznie wskazano, że mimo uznania siarczanu amonu będącego pozostałością po produkcji w biogazowni rolniczej, jako nawozu mineralnego, nie należy traktować biogazowni, jak próbuje to interpretować wnioskodawca, jako instalacji w przemyśle chemicznym do wytwarzania, przy zastosowaniu procesów chemicznych lub biologicznych nawozów prostych lub złożonych na bazie fosforu, azotu lub potasu w rozumieniu ust. 4 pkt 3 załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 sierpnia 2014 r. w sprawie rodzajów instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenia poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości.
Wobec powyższego, zdaniem Marszałka, przypisywanie przez wnioskodawcę, jak również przez Starostę Powiatu Piotrkowskiego, właściwości Marszałkowi Województwa Łódzkiego w zakresie wydania opinii odnośnie warunków realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie biogazowni rolniczej, nie znajduje uzasadnienia i oparcia w obowiązujących przepisach prawa.
W odpowiedzi na wniosek złożonej przez Starostę Powiatu Piotrkowskiego wniesiono o wskazanie Marszałka Województwa Łódzkiego jako organu właściwego w sprawie. W uzasadnieniu wskazano, że w wyniku realizacji inwestycji, zgodnie z opisem przedmiotowego przedsięwzięcia, będzie dochodziło do produkcji siarczanu amonu. Siarczan amonu jest nieorganicznym związkiem chemiczny soli amonowej i kwasu siarkowego, a więc nawozem mineralnym (nieorganicznym). Tym samym przedmiotową inwestycję należy zaliczyć, zgodnie z rozporządzeniem z dnia 10 września 2019 r., do przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, co implikuje z kolei, że organem właściwym w sprawie jest Marszałek Województwa Łódzkiego. Odnosząc się do dostrzeżonych przez Marszałka Województwa Łódzkiego niespójności we wniosku Wójta Gminy G. oraz w opisie zamierzenia inwestycyjnego, to w ocenie Starosty mogą one zostać usunięte w trybie przewidzianych przepisami prawa instytucji, co zresztą kilkukrotnie było stosowane przez ten organ. Owe niespójności we wniosku nie mogą przesądzić, iż w niniejszym przypadku nie mamy do czynienia z inwestycją mogącą zawsze znacząco oddziaływać na środowisko.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 259 z późn. zm.) – dalej: "P.p.s.a.", sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Rozstrzyganie sporów polega na wskazaniu organu właściwego do rozpoznania sprawy (art. 15 § 2 P.p.s.a.). W sprawie mamy do czynienia ze sporem o właściwość, a zgodnie z art. 22 § 1 pkt 1 K.p.a. takie spory rozstrzyga sąd administracyjny, a konkretnie, zgodnie z art. 15 § 1 pkt 4 w związku z art. 4 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny.
Sporem o właściwość (jak również sporem kompetencyjnym) jest sytuacja prawna, w której zachodzi rozbieżność stanowisk, co do właściwości organu, która powinna być usunięta na skutek podjętych w tym kierunku środków prawnych. Spór ma miejsce wtedy, gdy w postępowaniu przed organami chodzi o rozstrzygnięcie sprawy pomiędzy tymi samymi stronami, dotyczącej tego samego przedmiotu, przy zastosowaniu tej samej podstawy prawnej. Spór może, więc powstać tylko w ramach konkretnej sprawy administracyjnej, która jest przedmiotem prowadzonego postępowania, albo co, do której odmówiono nadania biegu postępowaniu. Oczywistym jest przy tym, że rozstrzygnięcie sporu poprzez wskazanie organu właściwego do załatwienia sprawy jest możliwe tylko wówczas, gdy organem właściwym jest jeden z organów pozostających w sporze. Organami pozostającymi w sporze są natomiast organ, do którego skierowano określone żądanie i który uznał się za niewłaściwy, oraz organ, któremu to żądanie zostało przekazane do załatwienia w trybie art. 65 § 1 K.p.a. i który uznaje, że przekazanie nastąpiło to wbrew jego właściwości określonej w stosownych przepisach.
Jak wynika z powyższego, o sporze możemy mówić w sytuacji, kiedy istnieje pomiędzy organami rozbieżność stanowisk, co do zakresu ich kompetencji w odniesieniu do konkretnej, tej samej sprawy administracyjnej, nie ma zaś sporu co do stanu faktycznego i stanu prawnego sprawy. W przeciwnym bowiem razie, kiedy nie ma zgody między organami, co do oceny stany faktycznego i w oparciu o jakie przepisy (prawa materialnego) należy rozstrzygnąć daną sprawę, nie ma tożsamości sprawy. Trudno, więc mówić o sporze o właściwość (kompetencyjnym), kiedy dwa organy odnoszą się w rzeczywistości do dwu różnych spraw, chociaż dotyczących tej samej strony. Jest to pozorny spór, gdyż nie ma tu rozbieżności stanowisk w zakresie właściwości (kompetencji) tych organów, a istnieje rozbieżność poglądów, co do istoty sprawy. I dopóki nie nastąpi pomiędzy organami uzgodnienie stanowisk co do istoty sprawy (dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i ustalenie jakie przepisy mają zastosowanie w sprawie), nie można mówić o sporze.
Z taką sytuacją mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie. W ocenie Marszałka z przedstawionych mu przez Wójta Gminy G. dokumentów wynika, że przedmiotowe przedsięwzięcie kwalifikowane jest jako:
• instalacja do wyrobu substancji przy zastosowaniu procesów chemicznych służącej do wytwarzania nawozów mineralnych;
• instalacja do produkcji paliw z produktów roślinnych, z wyłączeniem instalacji do wytwarzania biogazu rolniczego w rozumieniu art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 lutego 2015 roku, o odnawialnych źródłach energii, o zainstalowanej mocy elektrycznej nie większej niż 0,5 MW lub wytwarzających ekwiwalentną ilość biogazu rolniczego wykorzystywanego do innych celów niż produkcja energii elektrycznej;
• zabudowa przemysłowa, w tym zabudowa systemami fotowoltaicznymi, lub magazynowa, wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż 1 ha na obszarach innych niż wymienione w lit. a;
podczas gdy, zdaniem Marszałka, zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 sierpnia 2014 r. w sprawie rodzajów instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości (Dz. U. z 2014 roku poz. 1169) przedsięwzięcie kwalifikowane jest zgodnie z ust. 5 pkt 3 lit. c oraz ust. 6 pkt 7, jako:
• instalacja w gospodarce odpadami: dla odpadów innych niż niebezpieczne z wyłączeniem działań realizowanych podczas oczyszczania ścieków komunalnych: do odzysku lub unieszkodliwiania z wykorzystaniem fermentacji beztlenowej o zdolności przetwarzania nie mniejszej niż 100 ton na dobę;
• instalacja do unieszkodliwiania lub odzysku padłych lub ubitych zwierząt lub produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego o zdolności produkcyjnej ponad 10 ton na dobę;
co w ocenie Marszałka spowodowało, że organ ten uznał ww. okoliczności za niespójne i uniemożliwiające mu wydanie opinii w sprawie.
Z kolei zdaniem Starosty w wyniku realizacji inwestycji, zgodnie z opisem przedmiotowego przedsięwzięcia, będzie dochodziło do produkcji siarczanu amonu. Siarczan amonu jest nieorganicznym związkiem chemiczny soli amonowej i kwasu siarkowego. Jest nawozem mineralnym (nieorganicznym). W myśl § 2 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839) do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się przedsięwzięcia - instalacje do wyrobu substancji przy zastosowaniu procesów chemicznych służące do wytwarzania nawozów mineralnych. Zatem, zdaniem Starosty Powiatu Piotrkowskiego, w związku z tym, że przedmiotową inwestycję należy zaliczyć, zgodnie z rozporządzeniem z dnia 10 września 2019 r., do przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, organem właściwym do wydania opinii sprawie jest Marszałek Województwa Łódzkiego (art. 378 ust. 2a pkt 1 i 2 p.o.ś.).
Jednocześnie Marszałek wskazał, że z analizy złożonego do Naczelnego Sadu Administracyjnego wniosku o rozstrzygnięcie sporu o właściwość z dnia 19 lipca 2023 r. wynika, że kwalifikacja przedsięwzięcia w nim zaprezentowana, różni się od kwalifikacji przedsięwzięcia przedstawionej w raporcie wraz z uzupełnieniami, na podstawie którego organ zajął stanowisko w piśmie z dnia 25 maja 2023 r.
W świetle powyższego, analizując treść wniosku oraz nadesłanych akt administracyjnych, nie można uznać, aby w rozpoznawanej sprawie zaistniał spór o właściwość. Organy nie podjęły stosownych czynności mających na celu ustalenie stanu faktycznego sprawy, a następnie ustalenie przedmiotu sprawy i ustalenie, jakie przepisy mają zastosowanie. Taki stan rzeczy sprawia, że na tym etapie sprawy nie można mówić o sporze, albowiem w rzeczywistości organy oczekują, że Naczelny Sąd Administracyjny oceni stan faktyczny sprawy, ustali co jest przedmiotem sprawy i wskaże według jakich przepisów materialnoprawnych sprawa ta powinna być prowadzona. Jest to tym samym pozorny spór o właściwość, albowiem w rzeczywistości istnieje między organami spór co do przedmiotu sprawy, a w konsekwencji spór o ustalenie jakie przepisy materialnoprawne powinny znaleźć zastosowanie w sprawie.
Rozstrzygając spór o właściwość Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje organ właściwy do rozstrzygnięcia konkretnej sprawy administracyjnej. Rozstrzygnięcie takiego sporu nie może polegać na wyszukiwaniu właściwej podstawy materialnoprawnej do rozpoznania i rozstrzygnięcia danego zdarzenia prawnego. To organ administracji publicznej właściwy jest do ustalenia rodzaju sprawy, a tym samym podstawy materialnoprawnej. Wystąpienie z wnioskiem o rozstrzygnięcie sporu musi być zatem poprzedzone ustaleniem stanu faktycznego i określeniem przedmiotu sprawy, co należy do organów administracji publicznej (art. 7 K.p.a.), a nie do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Brak takich ustaleń powoduje, że wniosek o rozstrzygnięcie sporu jest przedwczesny i jako taki podlega oddaleniu (por. postanowienie NSA z dnia 16 lutego 2004 r. sygn. akt OW 39/04, ONSiWSA 2004, nr 1, poz.17; postanowienie NSA z dnia 30 września 2004 r. sygn. akt OW 110/04, ONSAiWSA 2005, nr 2, poz. 46).
Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 w związku z art. 15 § 2, art. 64 § 3 oraz art. 193 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.