III OSK 7599/21

III OSK 7599/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-03-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-12-15
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Beata Jezielska
Wojciech Jakimowicz /przewodniczący/
Zbigniew Ślusarczyk /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Sygn. powiązane
II SAB/Ol 60/21 - Wyrok WSA w Olsztynie z 2021-07-27
Skarżony organ
Prezydent Miasta
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 1429
art. 10 ust. 1, art. 13 ust. 1
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz Sędziowie Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk (spr.) Sędzia del. WSA Beata Jezielska po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 27 lipca 2021 r. sygn. akt II SAB/Ol 60/21 w sprawie ze skargi K. S. na bezczynność Prezydenta Miasta Ełku w udostępnieniu informacji publicznej 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie, 2. zasądza od Prezydenta Miasta Ełku na rzecz K. S. kwotę 440 (czterysta czterdzieści) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z 27 lipca 2021 r. sygn. akt II SAB/Ol 60/21, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) dalej "p.p.s.a." oddalił skargę K. S. na bezczynność Prezydenta Miasta Ełku w udostępnieniu informacji publicznej.
Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Wnioskiem z 13 stycznia 2021 r. skarżąca zwróciła się do organu z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, obejmującym łącznie 12 zagadnień. W ramach przedmiotu sporu pozostają pkt. 4, 5 i 12 wniosku, obejmujące następujące pytania:
4. "Zważywszy, że finansowanie pochodzi z środków publicznych, w tym podatków od osób i podmiotów gospodarczych zlokalizowanych na terenie Państwa Gminy, czy Gmina przed podjęciem decyzji o zakontraktowaniu do wykonywania zadań własnych związanych z opieką nad zwierzętami bezdomnymi (w rozumieniu Ustawy o Ochronie Zwierząt) podmiotu spoza gminy, przeprowadziła analizę, pod kątem korzyści finansowych i społecznych, powierzenia tych zadań podmiotowi/podmiotom zlokalizowanemu na terenie gminy, w tym stworzenie schroniska gminnego samodzielnie lub w porozumieniu z innymi gminami, tak aby pieniądz podatnika z terenu gminy w jak największym możliwym stopniu zasilał gospodarkę gminy i służył jej mieszkańcom poprzez stworzenie nowych miejsc pracy? Jeżeli tak, proszę o przesłanie kopii takiej analizy. Jeżeli nie, proszę o wyjaśnienie, dlaczego Gmina nie przeprowadziła takiej analizy",
5. "Czy Gmina w tworzeniu programów opieki nad zwierzętami bezdomnymi, w szczególności wyboru podmiotu odławiającego, transportującego oraz prowadzącego schronisko uwzględnia "Wytyczne dla Gmin do tworzenia programów opieki nad zwierzętami" ze stycznia 2018 r opracowane przez Fundację K., które otrzymały rekomendacje Najwyższej Izby Kontroli oraz "Zasady dobrych praktyk w sprawie programów opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt, uchwalanych przez rady gmin", opracowane przez Głównego Lekarza Weterynarii przy współudziale przedstawicieli niektórych organizacji działających na rzecz zwierząt, Urzędów Miast oraz po uwzględnieniu opinii nadesłanych do Głównego Inspektoratu Weterynarii przez organy samorządu terytorialnego w 2014 r.? Jeżeli tak, proszę o wskazanie, które z tych wskazówek i zasad Gmina uwzględniła, jeżeli nie proszę o informacje, dlaczego nie uwzględniono tych wytycznych i zasad",
12. "Proszę o wykaz działań podjętych przez Waszą Gminę w latach 01.01.2015 r. do dnia 31.12.2020 r. w celu znalezienia zwierzętom bezdomnym odłowionym na terenie Waszej gminy nowych domów (opiekunów). Jeżeli Gmina w całości powierzyła to zadanie podmiotowi prowadzącemu schronisko dla zwierząt, proszę o informację jakie czynności podjęła Gmina wobec podmiotu wykonującego zadanie w celu zapewnienia rzetelnej i efektywnej realizacji tego zadania, z szczególnym uwzględnieniem zasady celowego i racjonalnego wydatkowania publicznego oraz obowiązków Gminy wynikających ze statusu ustawowego opiekuna zwierząt bezdomnych odłowionych na terenie gminy. W szczególności czy:
1. Gmina posiada dane osób, które adoptowały zwierzęta (odłowione z terenu Waszej Gminy) ze schroniska w Krzeczkowie?
2. sprawdzono autentyczność adopcji wykazywanych przez właścicieli schroniska? Jeśli tak, to w jaki sposób?"
W odpowiedzi na wniosek, pismem z 27 stycznia 2021 r., organ udzielił odpowiedzi na wniosek, wskazując co następuje:
W odniesieniu do pkt. 4 – "Wyłonienie podmiotu prowadzącego schronisko odbyło się zgodnie z przepisami ustawy prawo zamówień publicznych. Pytanie o udostępnienie informacji publicznej musi dotyczyć wyłącznie sfery faktów. Pytanie z kategorii "dlaczego" zgodnie z orzecznictwem Wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 20.10.2010 r. 11 SAB/Po 34/10 nie należy do sfery faktów."
W odniesieniu do pkt. 5 – "Przy tworzeniu programu opieki nad bezdomnymi zwierzętami gmina nie uwzględniła w/w wytycznych. Pytanie o udostępnienie informacji publicznej musi dotyczyć wyłącznie sfery faktów. Pytanie z kategorii "dlaczego" zgodnie z orzecznictwem Wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 20.10.2010 r. U SAB/Po 34/10 nie należy do sfery faktów".
W odniesieniu do pkt. 12 – "Obowiązujące umowy od roku 2015 r. zawarte pomiędzy Gminą Miastem Ełk a M. O. prowadzącym działalność gospodarczą pod nazwą G. na "wyłapywanie bezdomnych psów z terenu miasta Ełku i utrzymywanie ich w schronisku dla bezdomnych zwierząt" - zobowiązał Wykonawcę do przekazania do adopcji miesięcznie określony % ilości wyłapanych psów i składania takiej miesięcznej informacji. To po stronie Wykonawcy leżał obowiązek dokonywania w/w czynności z zachowanie przepisów prawa. Gmina Miasto Ełk nie jest w posiadaniu umów adopcyjnych psów w/w umowy gromadzone są w schronisku".
W takim stanie rzeczy K. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, domagając się zobowiązania organu do załatwienia wniosku w zakresie nieudostępnionych informacji publicznych zawartych w pkt. 4, 5 i 12 wniosku oraz zasądzenia od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu wskazała, że organ błędnie uznał, że pytania nie dotyczyły sfery faktów i nie udzielił na nie pełnej odpowiedzi. W ocenie skarżącej wszystkie zadane pytania i żądania udostępnienia informacji publicznej dotyczyły sfery faktów oraz podjętych lub niepodjętych przez organ działań.
W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta Ełku wniósł o oddalenie skargi. Podniósł, że udzielił odpowiedzi co do spornych punktów, a jeśli treść odpowiedzi nie była satysfakcjonująca dla skarżącej, to stan ten nie stanowi podstawy do złożenia skargi na bezczynność w postępowaniu przed sądem administracyjnym.
Wskazanym na wstępie wyrokiem Sąd pierwszej instancji oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że we wniosku o udzielenie informacji publicznej w spornych punktach skarżąca zwróciła się o przedstawienie przesłanek i argumentów m.in. zaniechania przeprowadzenia analizy (pkt 4), nieuwzględnienia wytycznych i zasad (pkt 5) oraz tego, w jaki sposób gmina kontroluje rzetelność realizacji zadania (pkt 12). Wbrew stanowisku skarżącej Sąd przyjął, że organ w sposób prawidłowy udzielił odpowiedzi na sporne punkty wniosku. Wniosek w tym zakresie nie dotyczył informacji publicznej, tę bowiem należy odnosić do sfery faktów. O ile informacją publiczną może być treść określonego dokumentu, to w trybie przepisów ustawy z 6 września 2001 r. o informacji publicznej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1429 ze zm.) zwanej dalej "u.d.i.p.", nie można domagać się wyrażenia opinii na dany temat, przeprowadzenia oceny lub też dokonania interpretacji dokumentu znanego wnioskodawcy. Nie można zarzucać organowi, iż nie odpowiedział na pytania dotyczące tego, dlaczego gmina nie przeprowadziła analizy, pod kątem korzyści finansowych i społecznych, powierzenia zadań podmiotowi zlokalizowanemu na terenie gminy (pkt 4 wniosku), dlaczego gmina nie uwzględnia przy tworzeniu programów opieki nad zwierzętami bezdomnymi "Wytycznych dla gmin..." , opracowanych przez Fundację K. oraz "Zasad dobrych praktyk...", opracowanych przez Głównego lekarza Weterynarii (pkt 5 wniosku). Natomiast odpowiedź na pytanie zawarte w pkt. 12 wniosku została udzielona w całości. Reasumując Sąd pierwszej instancji wskazał, że organ prawidłowo udzielił odpowiedzi na wniosek skarżącej.
Skargę kasacyjną złożyła K. S., zaskarżając powyższy wyrok w całości. Zarzuciła naruszenie prawa materialnego, tj.:
1. art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. przez jego błędną wykładnię i uznanie, że dla uznania prawidłowej realizacji wniosku o udostępnienie informacji publicznej wystarczające jest udzielenie przez organ jakichkolwiek informacji nie zaś informacji konkretnych, objętych wnioskiem oraz uznania, że odpowiedź częściowa stanowi prawidłowe załatwienie wniosku, a organ nie pozostaje bezczynny co do pominiętej części wnioskowanych Informacji,
2. art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 u.d.i.p. przez niewłaściwe ustalenie i uznanie przez Sąd, że wnioskowane informacje, o udostępnienie których wnosiła skarżąca nie stanowią informacji publicznych, bowiem nie dotyczą sfery faktów, podczas gdy analiza wniosku o udostępnienie informacji publicznej prowadzić powinna do odmiennego wniosku, a zadane pytania dotyczyły sfery faktów.
Ponadto skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. przez nienależyte wyjaśnienie przez Sąd okoliczności sprawy oraz pominięcie przy wyrokowaniu dyrektyw zasady prawdy obiektywnej tj. interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, które stanowiły podstawę wniosku o udostępnienie informacji publicznej, co skutkowało oddaleniem skargi na bezczynność organu.
W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie. Ponadto wniosła o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazała, że żądane informacje dotyczyły sfery faktów. Organ nie odpowiedział na żadne z pytań, ponieważ udzielone odpowiedzi były wymijające. Autorka skargi kasacyjnej podkreśliła, że postawa organu stoi w sprzeczności z celem ustawy o dostępie do informacji publicznej. Sąd pierwszej instancji swoim wyrokiem usankcjonował prawo organu do udzielania odpowiedzi niepełnych, wymijających i niestanowiących w istocie odpowiedzi na pytanie, co uderza bezpośrednio w istotę ustawy o dostępie do informacji publicznej.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezydent Miasta Ełku wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości oraz o zasądzenie od skarżącej na rzecz organu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu podniósł, że zaskarżony wyrok jest słuszny i odpowiada prawu. Podkreślił, że informacja publiczna nie może zmierzać do wyrażenia przez organ opinii, czy służyć do zbadania stanu wiedzy, lub nawet "świadomości" organu w pewnych zakresach
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329), zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. W tych okolicznościach w sprawie badaniu podlegały wyłącznie zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej na uzasadnienie przytoczonych podstaw kasacyjnych.
Nie jest zasadny zarzut naruszenia przepisów postępowania tj. "art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez nienależyte wyjaśnienie przez Sąd okoliczności sprawy oraz pominięcie przy wyrokowaniu dyrektyw zasady prawdy obiektywnej, tj. interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, które stanowiły podstawę wniosku o udostępnienie informacji publicznej, co skutkowało oddaleniem skargi na bezczynność organu". Nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że w postępowaniu przed sądem administracyjnym nie stosuje w przepisów postępowania administracyjnego znajdujących się w Kodeksie postępowania administracyjnego, ponieważ stosuje przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi regulującej procedurę sądowoadministracyjną. Stosownie bowiem do treści art. 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ustawa ta normuje postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach, do których jej przepisy stosuje się z mocy ustaw szczególnych (sprawy sądowoadministracyjne). Sąd administracyjny tylko kontroluje prawidłowość stosowania przepisów procedury administracyjnej. Dlatego nie można zarzucić Sądowi I instancji, że z naruszeniem zasad zawartych w art. 7 k.p.a. i w art. 77 k.p.a. nieprawidłowo oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. zamiast ją uwzględnić na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Dodatkowo należy też zauważyć, że przedmiotem skargi była bezczynność organu, który w zakresie objętym skargą (punkty 4, 5 i 12 wniosku z 13 stycznia 2021 r.) nie wydał decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Zatem nie był w tym zakresie zobowiązany do stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, ponieważ zgodnie z art. 16 ust. 2 u.d.i.p. przepisy k.p.a. stosuje się do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Wobec tego także organ nie mógł naruszyć przepisów art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a.
Nie jest także zasadny zarzut naruszenia "art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej poprzez niewłaściwe ustalenie i uznanie przez Sąd, że wnioskowane informacje o udostepnienie których wnosiła Skarżąca nie stanowią informacji publicznych, bowiem nie dotyczą sfery faktów, podczas gdy analiza wniosku o udostępnienie informacji publicznej prowadzić powinna do odmiennego wniosku, a zadane pytania dotyczyły sfery faktów". Przede wszystkim należy podkreślić, że Sąd I instancji tylko część żądanych informacji nie zakwalifikował jako informacji publicznych z uwagi na to, że nie dotyczą sfery faktów. Mianowicie: żądanie z punktu 4 wniosku zdanie ostatnie "Jeżeli nie, proszę o wyjaśnienie, dlaczego Gmina nie przeprowadziła takiej analizy", (pierwszą część pytania Sąd uznał za opartą na faktach i za udostępnioną - str. 8 uzasadnienia wyroku) oraz żądanie z punktu 5 wniosku zdanie ostatnie część druga – "jeżeli nie, proszę o informację, dlaczego nie uwzględniono tych wytycznych i zasad" (pierwszą część pytania Sąd uznał za opartą na faktach i za udostępnioną - str. 8 uzasadnienia wyroku). Także pytania o informacje zawarte w punkcie 12 wniosku Sąd I instancji uznał za dotyczące faktów i udostępnione.
Jak już to prawidłowo wyjaśnił Sąd I instancji, w judykaturze, jak i literaturze przedmiotu nie budzi wątpliwości, że informacja publiczna dotyczy wyłącznie sfery faktów (zob. M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Toruń 2002, s. 28-29; wyrok NSA z 29 stycznia 2021 r., sygn. akt II OSK 2390/21, pub. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sadów Administracyjnych na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: "CBOSA"). Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.i.d.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. W art. 6 u.d.i.p. wymieniono natomiast przykładowy katalog informacji i dokumentów stanowiących informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., o czym świadczy użyty w tym przepisie zwrot "w szczególności". Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, informacją publiczną jest każda informacja wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Pod pojęciem informacji publicznej należy rozumieć wszelkie fakty dotyczące spraw publicznych rozumianych jako działalność zarówno organów władzy publicznej, jak i samorządów gospodarczych i zawodowych oraz osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem publicznym. Charakter publiczny należy przypisać tym informacjom, które odnoszą się do publicznej sfery działalności organów (por. wyrok WSA w Gdańsku z 28 września 2016 r., sygn. akt II SAB/Gd 13/16; wyrok NSA z 25 marca 2003 r., sygn. akt II SA 4059/02, pub. CBOSA). Wniosek o udzielenie informacji publicznej nie może zmierzać do inicjowania działań. Informacja ma charakter informacji publicznej, jeżeli jest to informacja istniejąca i będąca w posiadaniu organu (zob. wyroki NSA: z 10 stycznia 2018 r., sygn. akt I OSK 452/16, i z 14 września 2012 r., sygn. akt I OSK 1177/12, pub. CBOSA). O ile zatem informacją publiczną może być treść określonego dokumentu, to w trybie przepisów u.d.i.p. nie można już domagać się wyrażenia opinii na dany temat, przeprowadzenia oceny lub też dokonania interpretacji dokumentu znanego wnioskodawcy. Informacja publiczna nie jest bowiem informacją abstrakcyjną, ani też urzędową wykładnią prawa (por. wyrok NSA z 19 września 2007 r. o sygn. akt I OSK 1922/06, pub. CBOSA). Przy formułowaniu powyższego stanowiska, należy mieć też na względzie również to, że organ zobowiązany jest do "udostępnienia" informacji będącej w jego posiadaniu, a nie do jej "wytworzenia" na żądanie wnioskodawcy. Zgodnie z utrwalonym w tej mierze poglądem, wnioskiem o udzielenie informacji publicznej może być objęte pytanie o określony stan istniejący na dzień udzielenia odpowiedzi. Wniosek taki nie może zmierzać do inicjowania działań. Informacja ma charakter informacji publicznej, jeśli jest to informacja istniejąca i będąca w posiadaniu organu, przy czym musi ona istnieć w sferze faktów, nie zaś w świadomości osoby działającej w imieniu podmiotu zobowiązanego. Natomiast uwzględnienie skargi na bezczynność organu nie może skutkować koniecznością stworzenia informacji publicznej, nieistniejącej faktycznie w dniu złożenia wniosku (por. wyrok NSA z 10 stycznia 2018 r. o sygn. akt I OSK 452/16, pub. CBOSA). W związku z powyższym, wskazać należy, że w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej nie jest możliwe domaganie się od organu uzasadnienia podjętych działań czy zaniechań.
Mając to na uwadze należy stwierdzić, że Sąd I instancji prawidłowo uznał, że żądanie z punktu 4 wniosku zdanie ostatnie "Jeżeli nie, proszę o wyjaśnienie, dlaczego Gmina nie przeprowadziła takiej analizy", oraz żądanie z punktu 5 wniosku zdanie ostatnie część druga – "jeżeli nie, proszę o informację, dlaczego nie uwzględniono tych wytycznych i zasad" jako niedotyczące faktów a dotyczące żądania opinii lub poglądu organu na żądany temat, nie stanowią informacji publicznej.
Zasadny jest natomiast zarzut naruszenia "art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. przez uznanie, że dla przyjęcia prawidłowej realizacji wniosku o udostępnienie informacji publicznej wystarczające jest udzielenie przez organ jakichkolwiek informacji, nie zaś informacji konkretnych, objętych wnioskiem oraz uznanie, że odpowiedź częściowa stanowi prawidłowe załatwienie wniosku, a organ nie pozostaje bezczynny co do pominiętej części wnioskowanych informacji". Zarzut ten w istocie jest zarzutem niewłaściwego zastosowania tych przepisów.
Nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że udostępnienie informacji publicznej pozorne, w części, niepełnej albo wymijającej nie jest wypełnieniem obowiązku informacyjnego wynikającego ze złożonego w trybie art. 10 ust. 1 u.d.i.p. wniosku, który należy załatwić w terminach określonych w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, mimo jego nieprecyzyjności i pozornych sprzeczności należy wnioskować, że Sąd I instancji prawidłowo uznał, iż żądane informacje z punktu 4 zdanie pierwsze i drugie, z punktu 5 zdanie pierwsze oraz wszystkie informacje z punktu 12, jako dotyczące faktów związanych z publiczną działalnością organu samorządowego stanowią informację publiczną. Trafnie jednak zarzucono w skardze kasacyjnej, że Sąd niezasadnie przyjął, iż Prezydent Miasta odpowiadając na wskazane pytania z punktu 4 zdanie pierwsze i drugie i punktu 12 w całości wypełnił swój obowiązek informacyjny
W punkcie 4 zdanie pierwsze i drugie wniosku z 13 stycznia 2021 r. skarżąca żądała informacji "czy Gmina przed podjęciem decyzji o zakontraktowaniu do wykonania zadań własnych związanych z opieką nad zwierzętami bezdomnymi (w rozumieniu Ustawy o Ochronie Zwierząt) podmiotu spoza gminy, przeprowadziła analizę pod kątem korzyści finansowych i społecznych, powierzenia tych zadań podmiotowi/podmiotom zlokalizowanym na terenie gminy, w tym stworzenie schroniska gminnego samodzielnie lub w porozumieniu z innymi gminami, tak aby pieniądz podatnika z terenu gminy w jak największym możliwym stopniu zasilał gospodarkę gminy i służył jej mieszkańcom poprzez stworzenie nowych miejsc pracy? Jeżeli tak, proszę o przesłanie kopii takiej analizy". Organ udzielił następującej odpowiedzi: "Ad.4 Wyłonienie podmiotu prowadzącego schronisko odbyło się zgodnie z przepisami ustawy prawo zamówień publicznych". W tych okolicznościach nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem Sądu I instancji, że organ odpowiedział w ustawowym terminie na zadane pytanie. Jak zasadnie twierdzi skarżąca udostępniona informacja nie dotyczyła tego, czy podmiot zobowiązany przestrzegał ustawy prawo zamówień publicznych a tego czy przeprowadził wskazaną w pytaniu analizę.
W punkcie 12 wniosku z 13 stycznia 2021 r. skarżąca żądała informacji: "Proszę o wykaz działań podjętych przez Waszą Gminę w latach 01.01.2015 r. do dnia 31.12.2020 r. w celu znalezienia zwierzętom odłowionym na terenie Waszej Gminy nowych domów (opiekunów). Jeżeli Gmina w całości powierzyła to zadanie podmiotowi prowadzącemu schronisko dla zwierząt, proszę o informację jakie czynności podjęła gmina wobec podmiotu wykonującego zadanie w celu zapewnienia rzetelnej i efektywnej realizacji tego zadania, z szczególnym uwzględnieniem zasady celowego i racjonalnego wydatkowania publicznego oraz obowiązków Gminy wynikających ze statusu ustawowego opiekuna zwierząt bezdomnych odławianych na terenie gminy. W szczególności czy: a) Gmina posiada dane osób, które adoptowały zwierzęta (odłowione z terenu Waszej Gminy) ze schroniska w Krzeczkowie? b) sprawdzono autentyczność adopcji wskazywanych przez właścicieli schroniska ? Jeśli tak to w jaki sposób?" Organ odpowiedział na to pytanie: "Ad.12 Obowiązujące umowy od roku 2015 zawarte pomiędzy Gminą Miastem Ełk a M. O. prowadzącym działalność gospodarczą pod nazwą G. na "wyłapywanie bezdomnych psów z terenu miasta Ełku i utrzymywanie ich w schronisku dla bezdomnych zwierząt" – zobowiązywał wykonawcę do przekazania do adopcji miesięcznie określony % ilości wyłapanych psów i składania takiej miesięcznej informacji. To po stronie wykonawcy leżał obowiązek dokonywania w/w czynności z zachowaniem przepisów prawa. Gmina Miasto Ełk nie jest w posiadaniu umów adopcyjnych psów w/w umowy gromadzone są w schronisku." Także i w tym zakresie nie można zgodzić się z Sądem I instancji, że organ przedstawił wszystkie fakty objęte zapytaniem. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego odpowiedź organu i w tym zakresie nie stanowiła informacji, o którą wnioskowała skarżąca, nie zawierała bowiem informacji o tym, czy i w jaki sposób Gmina kontroluje rzetelność i efektywność realizacji zadania przez wykonawcę. Ponadto z odpowiedzi organu nie wynika czy wskazana umowa jest jedynym działaniem podjętym przez Gminę. Także to, że obowiązki w w/w zakresie wykonywał wskazany wyżej podmiot prywatny i to on posiada umowy adopcyjne, nie jest odpowiedzią na pytania z punktu 12 a) i b). Brak umów adopcyjnych nie wyklucza posiadania żądanych informacji.
Zatem Prezydent Miasta na wskazane wyżej pytania nie udzielił pełnej odpowiedzi, odpowiedź w omawianym zakresie w istocie jest wymijająca a częściowo pozorna.
Natomiast co do odpowiedzi na pytanie z punktu 5 zdanie 1 wniosku, należy stwierdzić, że jest ona wyczerpująca. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie wskazano żadnej argumentacji, która miałaby podważyć stanowisko Sądu I instancji. Tymczasem Sąd I instancji wskazał, że w punkcie 5 (zdanie pierwsze) skarżąca zwróciła się z zapytaniem, czy Gmina przy tworzeniu programów opieki nad zwierzętami bezdomnymi uwzględnia "Wytyczne dla gmin...", opracowane przez Fundację oraz "Zasady dobrych praktyk...", opracowane przez Głównego lekarza Weterynarii. W odpowiedzi na wniosek, organ stwierdził, że nie uwzględnił powyższych wytycznych. Zatem Prezydent udzielił prawidłowo informacji w powyższym zakresie.
W konsekwencji należy uznać, że Sąd I instancji z naruszeniem art. 10 ust. 1 u.d.i.p. i art. 13 ust. 1 u.d.i.p. stwierdził, że Prezydent Miasta Ełk udzielił w terminie pełnej odpowiedzi na pytania skarżącej zawarte w punkcie 4 zdanie pierwsze i drugie i w punkcie 12 wniosku z 13 stycznia 2021 r.
Mając na uwadze powyższe wywody, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna ma usprawiedliwioną podstawę, dlatego na mocy art. 185 § 1 p.p.s.a. uwzględniając skargę kasacyjną uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
O kosztach postępowania kasacyjnego od Prezydenta Miasta Ełku na rzecz K. S. orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a.