III OSK 7356/21

III OSK 7356/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-02-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-11-25
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Mariusz Kotulski
Olga Żurawska - Matusiak /sprawozdawca/
Tamara Dziełakowska /przewodniczący/
Symbol z opisem
6211 Przydział i opróżnienie lokalu mieszkalnego oraz kwatery tymczasowej w służbach mundurowych
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
II SA/Bd 207/20 - Wyrok WSA w Bydgoszczy z 2020-09-16
III OZ 590/21 - Postanowienie NSA z 2021-08-05
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 145
art. 95 ust. 3 pkt 3
Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Tamara Dziełakowska Sędziowie: sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak (spr.) sędzia del. WSA Mariusz Kotulski Protokolant: asystent sędziego Dawid Lis po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z.Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 16 września 2020 r. sygn. akt II SA/Bd 207/20 w sprawie ze skargi Z.Z. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia 30 grudnia 2019 r. nr 6/2019 w przedmiocie opróżnienia lokalu mieszkalnego oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
UZASADANIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, wyrokiem z 16 września 2020 r., II SA/Bd 207/20, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Z.Z. (dalej: "skarżący"), na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z 30 grudnia 2019 r., nr 6/2019 w przedmiocie opróżnienia lokalu mieszkalnego, oddalił skargę.
Powyższe orzeczenie zostało wydane w następującym stanie faktycznym sprawy.
Komendant Miejski Policji w [...] (dalej: "organ pierwszej instancji", "Komendant MP") decyzją z 12 listopada 2019 r., nr 1/2019/P, orzekł o opróżnieniu przez skarżącego lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...]. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji wskazał art. 104 k.p.a. oraz art. 95 ust. 3 pkt 3 i art. 97 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz.U. z 2010 r., poz. 161 dalej: "ustawa o Policji"). Komendant MP podał, że przedmiotowy lokal mieszkalny został w 1958 r. przyznany na podstawie przydziału kwatery stałej - mieszkania służbowego funkcjonariuszowi Milicji Obywatelskiej T.T (ojcu skarżącego). Po śmierci T.T Zakład Gospodarki Mieszkaniowej w [...] (dalej: "ZGM") podpisał umowę najmu z żoną byłego funkcjonariusza – J.J. (matką skarżącego). Po jej śmierci ZGM zwrócił się do Komendanta MP o zajęcie stanowiska w sprawie możliwości zawarcia umowy najmu ze skarżącym.
Organ pierwszej instancji stanął na stanowisku, że skarżący nie jest uprawniony do zajmowania lokalu mieszkalnego pozostającego w dyspozycji Policji, ponieważ nie jest funkcjonariuszem Policji, ani emerytem policyjnym i dlatego zachodziła podstawa do zastosowania art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji.
Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, Komendant Wojewódzki Policji (dalej: "organ odwoławczy", "Komendant WP") decyzją z 30 grudnia 2019 r., nr 6/2019 utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie Komendanta MP.
Uzasadniając ww. decyzję organ odwoławczy podniósł, że regulacja prawna dotycząca problematyki mieszkań dla funkcjonariuszy Policji oraz emerytów policyjnych została odrębnie uregulowana w przepisach resortowych i w tym zakresie nie mają zastosowania powszechne rozwiązania dotyczące najmu lokali mieszkalnych, czy też ochrony praw lokatorów. Oznacza to, że do spraw związanych z tego rodzaju lokalami nie mają zastosowania przepisy Kodeksu cywilnego oraz ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1234, dalej: "ustawa o ochronie praw lokatorów"). W przypadku lokali będących w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów przepisami odrębnymi dotyczącymi lokali mieszkalnych dla funkcjonariuszy jest rozdział 8 ustawy o Policji. Kwestie przydziału i opróżniania lokali pozostających w dyspozycji Policji nie są zatem pozostawione uznaniu poszczególnych dowódców jednostek dysponujących takimi lokalami.
Komendant WP uznał za bezsporne, że przedmiotowy lokal mieszkalny pozostaje w dyspozycji Komendanta MP w Toruniu. Wskazał na uchwałę Rady Miasta [...] nr [...] z 23 stycznia 2002 r., zgodnie z którą zasady wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy Miasta [...] nie dotyczą lokali (wskazanych w załączniku do uchwały) przeznaczonych dla policjantów. Organ odwoławczy wskazał, że skarżący nie jest funkcjonariuszem (emerytem, rencistą) Policji. Ustalił też, że nie jest on uprawnionym do renty rodzinnej po funkcjonariuszu Policji. Okoliczności te, w ocenie Komendanta WP, uzasadniały przyjęcie, że skarżący nie posiada prawa do lokalu mieszkalnego określonego w art. 90 ustawy o Policji, a w rezultacie wydanie decyzji o opróżnieniu lokalu.
Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym rozstrzygnięciu.
WSA w Bydgoszczy uznał w opisanym na wstępie wyroku, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
Przywołując brzmienie art. 3 ust. 2 ustawy o ochronie praw lokatorów Sąd pierwszej instancji wskazał na odrębny reżim prawny regulujący status prawny lokali mieszkalnych będących w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów.
Rozważając przesłanki zastosowania art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji, WSA w Bydgoszczy wyjaśnił, że lokal nr [...] przy ul. [...] nie został przydzielony skarżącemu w drodze decyzji administracyjnej, na podstawie art. 88 ust. 1 ustawy o Policji, jak również nie posiada on prawa do tego lokalu na podstawie art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin Policji (Dz. U. z 2019 r., poz. 288 ze zm., dalej: "ustawa o zaopatrzeniu emerytalnym"). Lokal przydzielono ojcu skarżącego, będącemu funkcjonariuszem Milicji Obywatelskiej. Po śmierci ojca skarżącego, członkowie rodziny zmarłego mogli nabyć prawo do lokalu wyłącznie na podstawie art. 29 ust. 2 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym.
Sąd Wojewódzki wyjaśnił, że wyszczególnienie w decyzji o przydziale lokalu członków rodziny policjanta nie stanowi samodzielnego tytułu prawnego do lokalu, ponieważ uprawnienie to ma charakter pochodny i jest związane z prawem do lokalu, które posiada policjant. Czym innym jest bowiem uprawnienie do lokalu na podstawie art. 88 ust, 1 ustawy o Policji, a czym innym uwzględnienie danej osoby przy przydziale lokalu na podstawie art. 89 ust. 2 ustawy o Policji.
WSA w Bydgoszczy uznał, za organem odwoławczym, że przedmiotowy lokal nigdy nie został przydzielony skarżącemu, a jego prawo miało charakter pochodny, gdyż wynikało z uprawnienia ojca, a po jego śmierci z uprawnienia matki. Sąd Wojewódzki wyjaśnił, iż przydział lokalu nastąpił na podstawie decyzji Komendanta Miejskiego Milicji Obywatelskiej w [...]. Uprawnienie matki skarżącego do zamieszkiwania w lokalu wywodziło się z tytułu prawnego, jaki posiadał jej mąż. Po jego śmierci uzyskała tytuł prawny do lokalu ze względu na uprawnienie do renty rodzinnej po funkcjonariuszu, a nie na podstawie przepisów zawartych w Kodeksie cywilnym i prawie lokalowym. W stosunku do dzieci funkcjonariusza nie została wydana indywidualna decyzja o przydziale lokalu. Sąd pierwszej instancji wyjaśnił również, że skarżący nie jest osobą uprawnioną do renty rodzinnej po zmarłym funkcjonariuszu Policji, który w chwili śmierci spełniał warunki wymagane do uzyskania emerytury lub renty policyjnej, czy też po zmarłym emerycie czy renciście policyjnym.
Sąd pierwszej instancji uznał oczekiwania skarżącego co do możliwości wstąpienia w stosunek najmu lokalu po zmarłej matce na podstawie art. 691 k.c. za bezpodstawne. Wskazał, że skarżący do tej pory zamieszkuje w przedmiotowym lokalu, zatem w stosunku do tego lokalu i osób go zajmujących zastosowanie mają unormowania zamieszczone w ustawie o Policji. Nie ma możliwości, aby nabycie prawa do przedmiotowego lokalu przeszło z trybu administracyjnego na tryb cywilny.
Sąd Wojewódzki stanął na stanowisku, że w sprawie został prawidłowo zebrany materiał dowodowy i ustalony stan faktyczny. Sąd pierwszej instancji nie dostrzegł naruszenia przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji.
Skarżący, nie zgadzając się powyższym orzeczeniem, wywiódł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzucają wyrokowi naruszenie:
1. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej: "p.p.s.a."), polegające na uznaniu, że w stosunku do skarżącego nie została wydana decyzja o przyznaniu lokalu mieszkalnego, podczas gdy taka decyzja została wydana;
2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji w zw. z art. "23.1.3." w zw. z art. 29 ust. 2 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym, poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, iż skarżącemu nie przysługuje tytuł prawny do lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...], podczas gdy skarżący jako członek rodziny funkcjonariusza, jest osobą uprawnioną do otrzymania lokalu mieszkalnego.
Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w "Warszawie". Kasator wniósł również o zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz o rozpoznanie sprawy na rozprawie.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w rozpoznawanej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten w odróżnieniu do wojewódzkiego sądu administracyjnego nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.
Konkretne, zawarte w skardze kasacyjnej, przyczyny zaskarżenia determinują zakres rozpoznania sprawy, czyli badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego wyroku sądu pierwszej instancji. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) oraz naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy (pkt 2), przy czym skarga powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie (art. 176 p.p.s.a.).
Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił sąd, określenia, jaką postać miało to naruszenie, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia przepisów postępowania - wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślić przy tym należy, że przytoczenie podstawy kasacyjnej musi być precyzyjne. Wyjątkowo Naczelny Sąd Administracyjny dopuszcza usunięcie wadliwości zgłoszonej podstawy kasacyjnej w drodze rozumowania, przez analizę argumentacji zawartej w uzasadnieniu tego środka odwoławczego. Jednakże również w takim przypadku zastrzega, że nie ma obowiązku prawidłowego formułowania za stronę zarzutów kasacyjnych na podstawie motywów skargi kasacyjnej, tym bardziej, że wyodrębnienie zarzutów z treści uzasadnienia skargi zawsze niesie ryzyko nieprawidłowego odczytania intencji strony wnoszącej ten środek zaskarżenia. Tym samym podstawę rozpoznania winny stanowić tylko takie zarzuty, których sformułowanie nie budzi wątpliwości (por. wyrok NSA z 7 kwietnia 2022 r., III OSK 4786/21).
W złożonej skardze kasacyjnej zgłoszone zostały zarówno zarzuty naruszenia prawa materialnego, jak i przepisów postępowania. W sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu winny podlegać zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym zachowano prawidłowy tok procedury, nie uchybiając jej przepisom w stopniu, który mógłby wpłynąć na wynik sprawy, można przejść - w granicach określonych w skardze - do ocen o charakterze prawnomaterialnym.
W ramach zarzutów naruszenia przepisów postępowania w skardze kasacyjnej wskazano jedynie na naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a., polegające na uznaniu, że w stosunku do skarżącego nie została wydana decyzja o przyznaniu lokalu mieszkalnego, podczas gdy – jak podnosi skarżący kasacyjnie – decyzja taka została wydana.
W pierwszej kolejności należy wskazać że zgodnie z art. 97 ust. 5 ustawy o Policji przydział i opróżnianie mieszkań oraz załatwianie spraw, o których mowa w art. 91, art. 92, art. 94 i art. 96 ust. 2-4, następuje w formie decyzji administracyjnej. Natomiast lokal nr [...], przy ul. [...] nie został przydzielony skarżącemu w drodze decyzji administracyjnej. Przedmiotowy lokal mieszkalny został w 1958 r. przyznany ojcu skarżącego na podstawie przydziału kwatery stałej - mieszkania służbowego funkcjonariuszowi Milicji Obywatelskiej. Stanowisko Sądu pierwszej instancji w tym zakresie jest szczegółowe. Sąd przywołał istotne w sprawie okoliczności faktyczne i odniósł je do zastosowanych w sprawie przepisów prawa. Pozbawiony podstaw jest zatem zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a.
Wymaga podkreślenia, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. został sformułowany nieprawidłowo, gdyż przepis ten zasadniczo nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, co w orzecznictwie jest utrwalone, zwłaszcza na gruncie uchwały 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lutego 2010 r., II FPS 9/09 (ONSAiWSA 2010/3/39). Wedle jej tezy przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną wyjątkowo, a mianowicie tylko wtedy, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie ma miejsca. Stan faktyczny sprawy został w sposób szczegółowy zrelacjonowany przez orzekający w sprawie Sąd. Poza tym za pomocą zarzutu jego naruszenia niepodobna podważać ustaleń faktycznych ani zastosowania czy wykładni prawa materialnego. Generalnie reguluje on materię konstrukcji uzasadnienia wyroku sądu administracyjnego. Wedle jego brzmienia uzasadnienie winno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisko pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jest więc przepisem o charakterze formalnym, zaś o jego naruszeniu można mówić przede wszystkim wówczas, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie obejmuje choćby jednego z ustawowych wyżej wymienionych elementów, a wada ta może mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W drodze zarzutu naruszenia przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. można kwestionować "techniczną kompletność" uzasadnienia, a nie prawidłowość merytoryczną, bowiem temu celowi służą zarzuty naruszenia prawa materialnego i procesowego.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wymogi i standardy, o których stanowi art. 141 § 4 p.p.s.a. Przedstawiono w nim stan faktyczny sprawy, zrelacjonowano sformułowane w skardze zarzuty oraz wskazano i wyjaśniono podstawę prawną rozstrzygnięcia. W orzecznictwie panuje pogląd, wedle którego tylko wówczas, gdy konstrukcja uzasadnienia nie pozwala na odtworzenie toku myślowego sądu pierwszej instancji, można mówić o skutkującym ewentualnym wzruszeniem orzeczenia uchybieniu art. 141 § 4 p.p.s.a. (por. m.in. wyrok NSA z 22 marca 2013 r., II OSK 2259/11). W tej sprawie takich okoliczności nie dostrzeżono, gdyż uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie uchyla go spod kontroli instancyjnej. Natomiast to, czy stanowisko Sądu i argumentacja przywołana na jego poparcie jest zasadna i przekonująca, jest innym zagadnieniem i nie może być kwestionowane omawianym zarzutem.
Pozbawiony usprawiedliwionych podstaw jest również drugi zarzut skargi kasacyjnej.
Stosownie do brzmienia art. 29 ust. 2 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym, prawo do lokalu mieszkalnego, określone w ust. 1, przysługuje również członkom rodzin uprawnionym do renty rodzinnej po funkcjonariuszach, którzy w chwili śmierci spełniali warunki wymagane do uzyskania emerytury lub renty policyjnej, oraz po zmarłych emerytach i rencistach. Z treści przywołanego przepisu w sposób niebudzący jakichkolwiek wątpliwości wynika, że nie można wywodzić tytułu prawnego do lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji organów Policji, jedynie z bycia członkiem rodziny po zmarłym funkcjonariuszu, ponieważ art. 29 ust. 2 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym, formułuje warunek zgodnie z którym, do nabycia prawa do mieszkania wymagane jest jeszcze, aby członek rodziny był uprawniony do renty rodzinnej po zmarłym funkcjonariuszu. Zasadniczą funkcją przepisów regulujących uprawnienia do zajmowania lokali mieszkalnych jest zapewnienie lokali mieszkalnych policjantom, a nie pomoc (po ich śmierci) dorosłym dzieciom z uwagi na ich trudną sytuację mieszkaniową czy zdrowotną. Pomoc taka - jako wyjątek od zasadniczej funkcji przepisów dotyczących pomocy mieszkaniowej dla policjantów - przysługuje dzieciom tylko przez czas pobierania renty rodzinnej.
Skarżący korzystał z przedmiotowego lokalu w sposób pochodny na mocy art. 89 ustawy o Policji. Przepis ten wymienia członków rodziny policjanta, których uwzględnia się przy przydziale lokalu mieszkalnego - są to pozostający z policjantem we wspólnym gospodarstwie domowym:
1) małżonek;
2) dzieci (własne lub małżonka, przysposobione lub przyjęte na wychowanie w ramach rodziny zastępczej) pozostające na jego utrzymaniu, nie dłużej jednak niż do ukończenia przez nie 25 lat życia;
3) rodzice policjanta i jego małżonka będący na jego wyłącznym utrzymaniu lub jeżeli ze względu na wiek albo inwalidztwo, albo inne okoliczności są niezdolni do wykonywania zatrudnienia; za rodziców uważa się również ojczyma i macochę oraz osoby przysposabiające, przy czym uprawnienie członków rodziny policjanta do zajmowania lokalu pozostającego w dyspozycji Policji wynika z posiadanego przez policjanta tytułu prawnego do lokalu.
Wbrew twierdzeniu skarżącego kasacyjnie, samo wyszczególnienie w decyzji o przydziale lokalu członków rodziny policjanta nie stanowi samodzielnego tytułu prawnego do lokalu. W drodze decyzji o przydziale lokalu mieszkalnego to jedynie funkcjonariusz uzyskuje tytuł prawny do lokalu. Bezspornym jest, że lokal ten został przydzielony ojcu skarżącego, będącemu funkcjonariuszem Milicji Obywatelskiej. Po jego śmierci, członkowie rodziny mogli nabyć prawo do zajmowania lokalu wyłącznie na podstawie przytoczonego wyżej art. 29 ust. 2 ustawy. Zatem Sąd pierwszej instancji trafnie ocenił, że przepis ten nie ma zastosowania wobec skarżącego, skoro zostało ustalone, że nie należy on do kręgu osób wymienionych w art. 29 ust. 2 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym.
Zgodnie z art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji decyzję o opróżnieniu lokalu mieszkalnego wydaje się także w przypadku zajmowania lokalu mieszkalnego, o którym mowa w art. 90, przez policjanta lub członków jego rodziny albo inne osoby bez tytułu prawnego. Konsekwencją zajmowania lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji organów Policji przez osobę, która nie posiada tytułu prawnego do tego lokalu, jest wydanie decyzji o opróżnieniu lokalu, a podstawą prawną takiej decyzji jest właśnie przepis art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji. Przepis ten w rozpoznawanej sprawie został zastosowany prawidłowo. Przewiduje on wydanie decyzji związanej. W sprawach, w których wprowadzona jest instytucja tzw. decyzji związanej, nie ma podstaw do stosowania zasady uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, ze względu na jednoznaczne zdeterminowanie treści decyzji wolą ustawodawcy.
Podkreślenia dodatkowo wymaga, że regulacje rozdziału 8 ustawy o Policji "Mieszkania funkcjonariuszy Policji" mają służyć zapewnieniu prawa do lokalu mieszkalnego policjantowi i członkom jego rodziny. Nie jest natomiast powinnością organów Policji zabezpieczenie potrzeb mieszkaniowych obywatelom niezwiązanym z resortem. To na organach gminy spoczywa obowiązek zabezpieczania tych potrzeb jej mieszkańcom. Zgodnie z brzmieniem art. 4 ust. 1 ustawy o ochronie praw lokatorów zadaniem organów samorządu terytorialnego jest tworzenie warunków do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych wspólnoty samorządowej.
Mając powyższe względy na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na zasadzie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.