III OSK 6399/21

III OSK 6399/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-03-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-09-06
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Hanna Knysiak - Sudyka
Rafał Stasikowski /sprawozdawca/
Zbigniew Ślusarczyk /przewodniczący/
Symbol z opisem
6480
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Sygn. powiązane
II SA/Ke 419/21 - Wyrok WSA w Kielcach z 2021-05-13
Skarżony organ
Dyrektor Ośrodka Pomocy Społecznej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2000
art.107 §1 pkt.4,5 i 6
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2024 poz 935
art.145 §1 pkt 1 lit.c
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Sędziowie: sędzia NSA Rafał Stasikowski (spr.) sędzia del. WSA Hanna Knysiak-Sudyka Protokolant: asystent sędziego Przemysław Iżycki po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Dyrektora Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w Końskich od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 13 maja 2021 r. sygn. akt II SA/Ke 419/21 w sprawie ze skargi P. w W. na decyzję Dyrektora Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w Końskich z dnia 8 lutego 2021 r. nr PS.VI.070.75.2020 w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach, 2. zasądza od P. w W. na rzecz Dyrektora Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w Końskich kwotę 460 (czterysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wyrokiem z 13 maja 2021 r., II SA/Ke 419/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny
w Kielcach, po rozpoznaniu skargi P. w W. na decyzję Dyrektora Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w Końskich z 8 lutego 2021 r., znak: PS.VI.070.75.2020,
w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej: 1. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z 9 listopada 2020 r., znak: PS.VI.070.75.2020; 2. zasądził od Dyrektora na rzecz P. (Federacji) kwotę 680 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.
Decyzją z 8 lutego 2021 r. Dyrektor Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w Końskich utrzymał w mocy decyzję własną z 9 listopada 2020 r.
o odmowie udostępnienia P. w W. informacji publicznej w zakresie:
1. wskazania kwoty wynagrodzenia brutto pracowników MGOPS wg zajmowanego stanowiska wraz z przypisanym imieniem i nazwiskiem każdego pracownika oraz nazwą komórki organizacyjnej ośrodka, w której pracownik ten jest zatrudniony, i według każdego miesiąca wypłaty wynagrodzenia w okresie od stycznia 2019 r. do czerwca 2020 r. wobec pracowników, którzy nie pełnili i nie pełnią w MGOPS funkcji publicznych, a którzy nie wyrazili zgody na udostępnienie ich danych, powołując się na zasadę prywatności - zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2020 r., poz. 2176; dalej "u.d.i.p");
2. wskazania kwoty nagrody brutto pracowników MGOPS wg zajmowanego stanowiska wraz z przypisanym imieniem i nazwiskiem każdego pracownika oraz nazwą komórki organizacyjnej ośrodka, w której pracownik ten jest zatrudniony, i według każdego miesiąca wypłaty nagrody w okresie od stycznia 2019 r. do czerwca 2020 r. wobec pracowników, którzy nie pełnili i nie pełnią w MGOPS funkcji publicznych, a którzy nie wyrazili zgody na udostępnienie ich danych, powołując się na zasadę prywatności - zgodnie z art. 5 ust. 2 u.d.i.p.;
3. wskazania listy awansowanych pracowników MGOPS wg zajmowanego stanowiska wraz z imieniem i nazwiskiem każdego pracownika oraz nazwą komórki organizacyjnej ośrodka, w której pracownik ten jest zatrudniony, za okres od stycznia 2019 r. do czerwca 2020 r. wobec pracowników, którzy nie pełnili i nie pełnią w MGOPS funkcji publicznych, a którzy nie wyrazili zgody na udostępnienie ich danych, powołując się na zasadę prywatności - zgodnie z art. 5 ust. 2 u.d.i.p.
Zdaniem Dyrektora żądana przez wnioskodawcę informacja, dotycząca nieprzekazanych dotychczas przez organ części informacji publicznej, ma charakter informacji przetworzonej, ponieważ jej opracowanie w celu dalszego wykorzystania spowoduje konieczność podjęcia przez organ działań przekraczających proste czynności. Udostępnienie informacji wymaga zebrania pojedynczych informacji znajdujących się w posiadaniu MGOPS: wyodrębnienie z miesięcznych list wynagrodzeń pracowników z okresu styczeń 2019 r. - czerwiec 2020 r. danych poszczególnych pracowników, zestawienie poszczególnych informacji i ich zredagowanie, celem wytworzenia nowej jakościowo przetworzonej informacji. Ośrodek w okresie styczeń 2019 r. czerwiec 2020 r. zatrudniał powyżej 90 pracowników. Biorąc pod uwagę żądany okres oraz zakres żądanych danych, a także rotacje pracowników, opracowanie informacji wymaga zaangażowania czasowego i kadrowego. Wszystkie niezbędne czynności, które organ musi wykonać w celu udostępnienia żądanych informacji, wymagają takich działań organizacyjnych i angażowania środków osobowych, które zakłócą normalny tok działania organu i utrudnią wykonywanie zadań publicznych, do których realizacji organ został zobowiązany przez przepisy prawa. Ponadto, należałoby ponownie przeprowadzić analizę stanowisk pracy w MGOPS, czyli przeprowadzić kolejną ocenę, którzy z pracowników są osobami, które pełnią funkcję publiczną w MGOPS, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzania i wykonywania funkcji, i wobec których może być udostępniona informacja publiczna, a które dane powinny być wyłączone na podstawie art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. Powyższe wiązałaby się z powołaniem nowego zespołu, jako ciała doradczego/opiniującego. Pracownicy uczestniczący w pracy zespołu musieliby być na długi czas jednocześnie wyłączeni z bieżącej pracy, kosztem wykonywania swoich podstawowych obowiązków służbowych.
Organ na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. wezwał wnioskodawcę do wskazania szczególnie istotnego interesu publicznego, w terminie 14 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, w trybie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. W odpowiedzi wnioskodawca wskazał na zapobieganie nadużyciom finansowym, ochronę praworządności oraz ochronę praw pracowniczych. Organ uznał, że przedstawiony interes publiczny jest zbyt ogólnikowy i nie zawiera żadnych konkretów, wobec powyższego nie można go uznać za "szczególnie istotny" dla interesu publicznego. Wnioskodawca w okresie ostatnich kilkunastu miesięcy inicjował kontrole organu, m.in. przez: Państwową Inspekcję Pracy, audytora wewnętrznego Urzędu Miasta i Gminy Końskie, Radę Miejską w Końskich, które to kontrole nie stwierdziły żadnych uchybień w działalności ośrodka. Wnioskodawca jest organizacją związkową, w skład której wchodzi zakładowa organizacja związkowa pracowników MGOPS, która liczy zaledwie kilka procent wszystkich pracowników ośrodka, zatem nie można uznać, że udostępnienie informacji będzie miało wpływ na znaczną liczbę potencjalnych odbiorców.
Dyrektor zwrócił uwagę, że w ramach toczącego się sporu zbiorowego udostępniane były wnioskodawcy dane dotyczące wynagradzania pracowników na poszczególnych stanowiskach pracy w MGOPS, bez przypisywania danych osobowych. W związku z powyższym organ odstąpił od przeprowadzenia ponownej, szczegółowej analizy stanowisk pracy w MGOPS pod kątem, czy pracownicy na konkretnych stanowiskach są osobami pełniącymi funkcje publiczne, ponieważ analiza w tym zakresie na obecnym etapie jest bezprzedmiotowa.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego
w Kielcach wniosła Federacja.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.
Uwzględniając skargę, sąd I instancji wskazał, że w treści sformułowanego przez organ rozstrzygnięcia o odmowie udostępnienia informacji (w każdym z trzech punktów precyzujących rodzaj i zakres informacji) wskazano na: okoliczność braku pełnienia przez pracowników funkcji publicznych oraz zasadę prywatności - zgodnie z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Analiza uzasadnienia decyzji prowadzi natomiast do wniosku, że powodem odmowy udostępnienia informacji publicznej była okoliczność zakwalifikowania żądanych informacji do kategorii informacji przetworzonej oraz przyjęcie, że wnioskodawca nie wykazał, jakoby uzyskanie tych informacji było szczególnie istotne dla interesu publicznego. W ocenie sądu I instancji w rozstrzygnięciu decyzji organ przywołał art. 5 ust. 2 u.d.i.p., natomiast w uzasadnieniu decyzji organ nawiązał do art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., podając, że żądana przez Federację informacja jest informacją przetworzoną, a wnioskodawca nie wykazał niezbędnej dla jej uzyskania przesłanki.
W ocenie sądu, wydając w przedmiotowej sprawie zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z 9 listopada 2020 r., organ naruszył przepisy postępowania tj. art. 107 § 1 pkt 5 i 6, § 3 oraz art. 8 § 1, art 9 i art. 11 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735; dalej "k.p.a."), a naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem sądu analiza poddanych kontroli decyzji administracyjnych ujawniła ich wewnętrzną sprzeczność, polegającą na rozbieżnym przywołaniu podstaw odmowy udzielenia informacji publicznej we wskazanym zakresie w rozstrzygnięciu decyzji oraz jej uzasadnieniu. Opisując podjęte w sprawie akty administracyjne, w rozstrzygnięciu organ podał, że odmawia udostępnienia informacji publicznej wobec pracowników, którzy nie pełnili i nie pełnią funkcji publicznych oraz powołali się na zasadę prywatności – art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Natomiast w uzasadnieniu decyzji podał, że powodem odmowy udostępnienia informacji publicznej była okoliczność zakwalifikowania żądanych informacji do kategorii informacji przetworzonej oraz przyjęcie, że wnioskodawca nie wykazał jakoby uzyskanie informacji było szczególnie istotne dla interesu publicznego – art. 3 ust 1 pkt 1 u.d.i.p. Są to dwie różne podstawy odmowy udostępnienia informacji publicznej, wymagające dla ich uzasadnienia przywołania odmiennej argumentacji. Świadczy o tym m.in. art. 16 ust. 2 pkt 2 u.d.i.p., zgodnie z którym uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji. Powołanie przez organ w rozstrzygnięciu zasady prywatności oraz okoliczności niepełnienia przez pracowników funkcji publicznych, przy jednoczesnym uzasadnieniu odmowy udostępnienia informacji publicznej ze względu na jej przetworzony charakter i brak wykazania niezbędnego dla jej uzyskania szczególnie istotnego interesu publicznego, czyni decyzję wewnętrznie sprzeczną. Jakkolwiek decyzje organu zawierają konieczne elementy decyzji w postaci rozstrzygnięcia oraz uzasadnienia, to elementy te pozostają niespójne względem siebie. Niewyjaśniona i nieznana jest w związku z tym intencja organu podejmującego zaskarżone rozstrzygnięcie.
Sąd I instancji wskazał, że brak jest tym samym logicznego związku i zgodności uzasadnienia z rozstrzygnięciem (wskazującym inną podstawę prawną odmowy udostępnienia informacji publicznej), uzasadnienie i zawarta w nim argumentacja są nieadekwatne do opisanego wyżej rozstrzygnięcia. Zaistniała sprzeczność pomiędzy elementami decyzji godzi jednoznacznie w zasady ogólne postępowania administracyjnego wyrażone w przepisach art. 8 § 1, art. 9 oraz art. 11 k.p.a., albowiem organ w ten sposób nie przekonuje i nie wyjaśnia spójnie z rozstrzygnięciem motywów zajętego stanowiska, doprowadza do chaosu informacyjnego, utrudniającego wnioskodawcy podjęcie polemiki z zaprezentowanymi tezami. Tego rodzaju wada sprawia, że wydane przez organ rozstrzygnięcia uchylają się spod kontroli merytorycznej sądu. To na organie administracji spoczywa bowiem obowiązek wydawania rozstrzygnięć spełniających określone przepisami prawa wymogi. Wśród nich podstawowe znaczenie ma art. 107 § 1 i 3 k.p.a. określający niezbędne elementy decyzji oraz charakteryzujący prawidłowo sporządzone jej uzasadnienie. Spójność tych elementów jest niezbędna dla możliwości przeprowadzenia merytorycznej kontroli rozstrzygnięcia organu.
Sąd zwrócił również ubocznie uwagę, że organ wezwał wnioskodawcę do uzasadnienia szczególnie istotnego interesu publicznego jedynie w zakresie punktów 1 i 2 wniosku, orzekał natomiast o całości żądania Federacji, wyrażając w uzasadnieniu przekonanie, że objęta trzema punktami informacja jest informacją przetworzoną. Mając na względzie dostrzeżone i omówione naruszenia popełnione przez organ, sąd podzielił podniesiony w skardze zarzut uchybienia art. 8 k.p.a., przy uwzględnieniu istnienia zasygnalizowanej w zarzucie 6 skargi wewnętrznie sprzecznej argumentacji uzasadnienia decyzji z motywami wskazanymi w jej rozstrzygnięciu. Na obecnym etapie postępowania sądowego nie ma natomiast możliwości merytorycznego ustosunkowania się do zarzutów skargi dotyczących zagadnienia informacji publicznej przetworzonej oraz prawidłowości wykazania przesłanki szczególnie istotnego interesu publicznego. Wobec stwierdzonego błędu formalnego (procesowego) polegającego na niezgodności wewnętrznej pomiędzy poszczególnymi elementami decyzji administracyjnej, ocena słuszności argumentacji merytorycznej odnoszącej się do art. 3 ust. 1 u.d.i.p. byłaby przedwczesna.
Sąd nakazał, aby organ w ponownie prowadzonym postępowaniu, rozpoznając wniosek Federacji, wydał rozstrzygnięcie z poszanowaniem przepisów prawa procesowego, w szczególności zważając na wewnętrzną spójność pomiędzy elementami aktu administracyjnego umożliwiającą jego – ewentualną – kontrolę w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej "p.p.s.a.") uchylił decyzje organu wydane w I i II instancji. O zwrocie kosztów postępowania orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł organ, zaskarżając wyrok w całości. Wniósł o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji. Nadto wniósł o rozpoznanie sprawy na rozprawie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:
1) naruszenie przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a., tj.: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 1 pkt. 5 i 6, § 3 oraz art. 8 § 1, art. 9 i art. 11 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym uznaniu, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszają ww. przepisy k.p.a., co skutkowało orzeczeniem o niemożności dokonania przez sąd merytorycznej kontroli rozstrzygnięcia, podczas gdy rozstrzygnięcie takie było możliwe i powinno było zostać przeprowadzone;
2) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: art. 5 ust. 2 u.d.i.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że Dyrektor Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w Końskich, powołując w uzasadnieniu kwestionowanego rozstrzygnięcia treść tego przepisu, doprowadził do sytuacji, w której zachodzi sprzeczność uzasadnienia aktu administracyjnego z jego rozstrzygnięciem, co z kolei narusza art. 107 § 1 i § 3 k.p.a., podczas gdy odwołanie się przez wnoszącego kasację do treści tego przepisu służyło jedynie określeniu zakresu decyzji, co wprost wynika z treści uchylonego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach aktu administracyjnego.
W odpowiedzi na skargę Federacja wniosła o jej oddalenie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania, wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, to Sąd, rozpoznając sprawę, związany jest granicami skargi kasacyjnej.
Skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie.
Zarzut 1) skargi kasacyjnej okazał się zasadny. Rację ma skarżący kasacyjnie organ, że sąd I instancji w sposób błędny przeanalizował zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z 9 listopada 2020 r., dochodząc do wniosku, że w decyzjach tych zachodzi wewnętrzna sprzeczność, polegającą na rozbieżnym przywołaniu podstaw odmowy udzielenia informacji publicznej we wskazanym zakresie w rozstrzygnięciu decyzji oraz jej uzasadnieniu, co z kolei miało doprowadzić do niemożności dokonania przez sąd I instancji merytorycznej kontroli rozstrzygnięcia.
Należy zauważyć, że w decyzji wydanej w I instancji z 9 listopada 2020 r. organ w podstawie prawnej rozstrzygnięcia podał m.in. art. 16 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., następnie w rozstrzygnięciu wskazał "odmawiam udostępnienia informacji publicznej w zakresie: (...)", następnie zaś w kolejnych 3 punktach wymienił w jakim zakresie odmawia udostępnienia tejże informacji. Faktycznie w punktach tych wskazał na art. 5 ust. 2 u.d.i.p., lecz powołanie się na ten przepis służyło jedynie dookreśleniu zakresu odmowy udostępnienia informacji publicznej. Zatem w punkcie 1) organ uściślił, że odmowa dotyczy wskazania kwoty wynagrodzenia brutto pracowników MGOPS (...), którzy nie pełnili i nie pełnią w MGOPS funkcji publicznych, a którzy nie wyrazili zgody na udostępnienie ich danych, powołując się na zasadę prywatności - zgodnie z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Powołanie się na ten przepis nie stanowi dodatkowej podstawy rozstrzygnięcia, lecz jedynie precyzuje, że chodzi o pracowników, którzy powołali się na art. 5 ust. 2 u.d.i.p., nie wyrażając zgody na udostępnienie ich danych. Podobnie w punkcie 2) organ uściślił, że odmowa dotyczy wskazania nagrody brutto pracowników MGOPS (...), którzy nie pełnili i nie pełnią w MGOPS funkcji publicznych, a którzy nie wyrazili zgody na udostępnienie ich danych, powołując się na zasadę prywatności - zgodnie z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Powołanie się na ten przepis i w tym przypadku nie stanowi dodatkowej podstawy rozstrzygnięcia, lecz jedynie precyzuje, że chodzi o pracowników, którzy powołali się na art. 5 ust. 2 u.d.i.p., nie wyrażając zgody na udostępnienie ich danych. Podobnie w punkcie 3) uściślił, że odmowa dotyczy wskazania listy awansowanych pracowników MGOPS (...), którzy nie pełnili i nie pełnią w MGOPS funkcji publicznych, a którzy nie wyrazili zgody na udostępnienie ich danych, powołując się na zasadę prywatności - zgodnie z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Powołanie się na ten przepis również i w tym przypadku nie stanowi dodatkowej podstawy rozstrzygnięcia, lecz jedynie precyzuje, że chodzi o pracowników, którzy powołali się na art. 5 ust. 2 u.d.i.p., nie wyrażając zgody na udostępnienie ich danych.
Z kolei w uzasadnieniu decyzji organ odwołał się do art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. oraz do orzecznictwa sadów administracyjnych związanego z tym przepisem. Uznał, że żądana przez wnioskodawcę informacja ma charakter informacji przetworzonej, następnie rozważył, czy wnioskodawca wykazał w sprawie szczególnie istotny interes publiczny. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w decyzji z 9 listopada 2020 r. nie zachodzi sprzeczność, której dopatrzył się sąd I instancji. Uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji koresponduje z powołaną przez organ podstawą prawną
i rozstrzygnięciem.
Podobnie należało ocenić decyzję z 8 lutego 2021 r., w której organ utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z 9 listopada 2020 r. W podstawie prawnej powołał art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 17 w zw. z art. 16 u.d.i.p. W rozstrzygnięciu, podobnie jak w decyzji wydanej w I instancji, wskazał na zakres odmowy udostępnienia informacji publicznej, wskazując w punktach 1)-3) na art. 5 ust. 2 u.d.i.p., co jednak nie stanowi o powołaniu tego przepisu jako podstawy prawnej rozstrzygnięcia z przyczyn podanych wyżej. W uzasadnieniu również odwołał się do art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. oraz do orzecznictwa sądów administracyjnych związanego z tym przepisem. Ponownie uznał, że żądana przez wnioskodawcę informacja ma charakter informacji przetworzonej, następnie rozważył, czy wnioskodawca wykazał w sprawie szczególnie istotny interes publiczny. W przypadku decyzji z 8 lutego 2021 r. Naczelny Sąd Administracyjny również nie dopatrzył się sprzeczności, którą stwierdził sąd I instancji.
Sąd I instancji błędnie więc zakwalifikował wskazanie przez organ na art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w ww. punktach 1)-3) decyzji wydanych w obu instancjach, jako powołanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia, o której mowa w art. 107 § 1 pkt 4) k.p.a. Wobec tego nie sposób podzielić stanowiska tego sądu, że wydając obie decyzje, organ naruszył art. 107 § 1 pkt. 5 i 6, § 3 oraz art. 8 § 1, art. 9 i art. 11 k.p.a. Wbrew stanowisku tego sądu w przypadku przedmiotowych decyzji zachodzi logiczny związek i zgodność uzasadnienia z rozstrzygnięciem, zaś uzasadnienie i zawarta w nim argumentacja są adekwatne do rozstrzygnięcia. Kwestią osobną jest zaś zgodność z prawem tychże decyzji. Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku naruszył art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z ww. przepisami k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym uznaniu, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszają ww. przepisy k.p.a., co skutkowało orzeczeniem o niemożności dokonania przez sąd merytorycznej kontroli rozstrzygnięcia, podczas gdy rozstrzygnięcie takie było możliwe i powinno było zostać przeprowadzone.
Na uwzględnienie nie zasługiwał natomiast zarzut 2) skargi kasacyjnej. Sąd I instancji nie zastosował bowiem w sprawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p., lecz jedynie błędnie uznał, że organ, wskazując na ten przepis w decyzji, powołał go jako podstawę prawną tego aktu. Takie działanie sądu nie stanowi naruszenia przepisów prawa materialnego przez niewłaściwe jego zastosowanie. Myśl zawarta w tym zarzucie w istocie odnosi się do naruszenia przepisów postępowania, o czym była mowa wyżej.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania sądowi I instancji. Ponownie rozpoznając sprawę, sąd ten dokona merytorycznej kontroli zaskarżonej decyzji. O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd orzekł na podstawie 203 pkt 2 p.p.s.a.