III OSK 6315/21

III OSK 6315/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-01-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-08-27
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Olga Żurawska - Matusiak /przewodniczący sprawozdawca/
Paweł Mierzejewski
Przemysław Szustakiewicz
Symbol z opisem
6195 Funkcjonariusze Straży Pożarnej
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
II SA/Wa 1272/20 - Wyrok WSA w Warszawie z 2021-03-17
Skarżony organ
Komendant Państwowej Straży Pożarnej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 1499
art. 30 ust. 1 pkt 1, art. 57a ust. 1, art. 105e ust. 10, art. 117 ust. 1 pkt 2, art. 121 ust. 1 pkt 1 lit. b oraz art. 124b, art. 124n ust. 1
Ustawa z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej t.j.
Dz.U. 2018 poz 1987
art. w zw. z art. 437 § 1
Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (t. j.)
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 7, art. 9, art. 77 § 1, art. 80, art. 106
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz Sędzia del. WSA Paweł Mierzejewski Protokolant: starszy asystent sędziego Magdalena Zając po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R.R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 marca 2021 r., sygn. akt II SA/Wa 1272/20 w sprawie ze skargi R.R na orzeczenie Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej przy Komendancie Głównym Państwowej Straży Pożarnej z dnia 17 grudnia 2019 r., nr OKD - 0062/5/19 w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej nagany 1. oddala skargę kasacyjną; 2. oddala wniosek Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej przy Komendancie Głównym Państwowej Straży Pożarnej o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 17 marca 2021 r., II SA/Wa 1272/20 oddalił skargę R.R. na orzeczenie Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej przy Komendancie Głównym Państwowej Straży Pożarnej z 17 grudnia 2019 r., nr OKD - 0062/5/19, w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej nagany.
Powyższy wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym sprawy.
Komisja Dyscyplinarna przy [...] Komendancie Wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej (dalej: "organ pierwszej instancji") orzeczeniem z 4 czerwca 2019 r., nr KD.0062.1.17.2019, uznała asp. sztab. R. R. (dalej: "skarżący"), pełniącego służbę w Komendzie Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej w [...] na stanowisku zastępcy dowódcy zmiany w [...], winnym tego, że:
1. w okresie od 1 stycznia 2018 r. do 31 grudnia 2018 r. podejmował dodatkowe zajęcia zarobkowe poza służbą, bez pisemnej zgody przełożonego uprawnionego do mianowania lub powołania. Dodatkowe zajęcie zarobkowe polegało na pełnieniu funkcji Komendanta Gminnego Ochrony Przeciwpożarowej w Urzędzie Gminy [...],
2. powyższą pracę na rzecz Urzędu Gminy [...] w okresie od 15 listopada 2018 r. do 29 grudnia 2018 r. wykonywał podczas przebywania na zwolnieniu lekarskim.
Wobec powyższego organ pierwszej instancji, na podstawie art. 117 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 1499 ze zm., dalej: "ustawa o PSP"), wymierzył skarżącemu karę dyscypliną wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe, tj. stanowisko służbowe "dowódca sekcji".
Po rozpoznaniu odwołania skarżącego, Odwoławcza Komisja Dyscyplinarna przy Komendancie Głównym Państwowej Straży Pożarnej (dalej: "organ odwoławczy" lub "organ drugiej instancji"), orzeczeniem z 17 grudnia 2019 r., nr OKD - 0062/5/19, na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 1, art. 57a ust. 1, art. 105e ust. 10, art. 117 ust. 1 pkt 2, art. 121 ust. 1 pkt 1 lit. b oraz art. 124b ust. 1 ustawy o PSP w zw. z art. 437 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1987 ze zm.): uchyliła zaskarżone orzeczenie organu pierwszej instancji w części dotyczącej kary i w tym zakresie orzekła karę nagany. W pozostałej części zaskarżone orzeczenie utrzymano w mocy (pkt 2). Kosztami funkcjonowania Komisji Dyscyplinarnej obciążono Skarb Państwa (pkt 3).
Uzasadniając swoje stanowisko organ odwoławczy wskazał, że z zebranych dowodów w analizowanej sprawie wynika, że skarżący w 2018 r., bez zgody przełożonego, wykonywał dodatkowe zajęcie zarobkowe w Urzędzie Gminy [...]. Bez znaczenia na zaistnienie przewinienia dyscyplinarnego pozostaje fakt podnoszony przez skarżącego, że nie otrzymywał on odpowiedzi na skierowany do przełożonego wniosek o wyrażenie zgody na dodatkowe zarobkowanie. Samo bowiem złożenie wniosku nie jest równoznaczne z uzyskaniem takiej zgody i tym samym nie daje podstaw do podejmowania przez strażaka dodatkowego zarobkowania. Ponadto skarżący w okresie od 15 listopada 2018 r. do 29 grudnia 2018 r. pracę wykonywał podczas przebywania na zwolnieniu lekarskim. Oznacza to, że wykorzystywał on zwolnienie w sposób niezgodny z jego celem, pobierając jednocześnie uposażenie również za ten okres.
Jednocześnie organ odwoławczy uznał, że kara dyscyplinarna wymierzona przez organ pierwszej instancji była karą niewspółmierną do stopnia przewinienia dyscyplinarnego, nie uwzględniała bowiem wszystkich okoliczności mających wpływ na wymiar kary, a przede wszystkim nie uwzględniono stopnia społecznej szkodliwości czynu. Łagodząc wymierzoną karę dyscyplinarną nagany organ odwoławczy wskazał, że wziął pod uwagę charakter wykonywanego zajęcia zarobkowego, które było pracą świadczoną na rzecz społeczności lokalnej i miało niewątpliwie pozytywny wpływ na rozwijanie współpracy z jednostkami ochotniczych straży pożarnych.
Na powyższe orzeczenie skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jego uchylenie.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym orzeczeniu.
Przywołanym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., zwana dalej: "p.p.s.a.") oddalił ją.
Uzasadniając swoje stanowisko Sąd pierwszej instancji wskazał, że zgodnie z treścią art 57a ust. 1 ustawy o PSP, strażak nie może podejmować zajęcia zarobkowego poza służbą bez pisemnej zgody przełożonego uprawnionego do mianowania lub powołania strażaka na stanowisko służbowe. Dla orzeczenia kary dyscyplinarnej wystarczającym było zatem samo stwierdzenie wykonywania pracy zarobkowej bez uzyskania stosownej zgody. Sąd zaznaczył również, że nie ma przy tym znaczenia charakter podejmowanych przez skarżącego prac świadczonych na rzecz Urzędu Gminy. Ponadto istotnym naruszeniem było również samo wykonywanie pracy zarobkowej w okresie, kiedy strażak zwolniony był ze służby z powodu choroby. Wystarczające było zatem samo ustalenie, że w okresie zwolnienia lekarskiego skarżący wykonywał pracę i że miała ona charakter zarobkowy, tj. zmierzała do osiągnięcia korzyści materialnych (wynagrodzenia). Wykonywania pracy zarobkowej na rzecz innego pracodawcy nie można było uznać za podejmowanie przez skarżącego zwykłych czynności dnia codziennego, niezbędnych dla egzystencji, czy leczenia (rekonwalescencji). W świetle stwierdzonej i należycie udokumentowanej - w trybie przepisów proceduralnych - dodatkowej i niczym niewymuszonej aktywności zawodowej skarżącego, rodzaj schorzenia stanowiący podstawę wystawienia zwolnienia lekarskiego, pozostawał bez znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia w przedmiocie utraty uposażenia.
WSA w Warszawie zaznaczył, że w orzecznictwie sądowym sygnalizuje się, że celem zwolnienia lekarskiego jest uzyskanie przez chorego pełnej zdolności do służby. Samo bowiem zwolnienie lekarskie przesądza o niezdolności do służby w okresie w nim wskazanym.
W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie w obliczu wagi popełnionego przez skarżącego przewinienia, zastosowana ostatecznie kara nagany, nie stanowi dowolności. Uwzględnia wszystkie aspekty sprawy, nie bez znaczenia jest przy tym, iż organ odwoławczy złagodził skarżącemu pierwotnie wymierzoną karę.
Na powyższe orzeczenie skarżący złożył skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzucając wyrokowi na podstawie art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które to naruszenie miały istotny wpływ na wynik spraw, tj: art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 6, 7, 9, 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., przejawiające się w tym, że WSA w Warszawie w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie, mimo, że w sprawie jako oczywiste jawiło się to, iż zaskarżone orzeczenie zostało wydane z uchybieniami przepisom Kodeksu postępowania administracyjnego, co skutkowało tym, że:
a) organ wydał orzeczenie z pominięciem obowiązku wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy, całkowicie dowolnych i nieuprawnionych ustaleń faktycznych, zinterpretowanie wątpliwości co do stanu faktycznego na niekorzyść skarżącego, co stanowiło oczywiste naruszenie zasady pierwszeństwa słusznego interesu strony;
b) naruszono art. 106 § 3 p.p.s.a., poprzez procedowanie przez WSA w Warszawie na niepełnym materiale dowodowym, co w konsekwencji spowodowało błędne ustalenie stanu faktycznego poprzez pominięcie istotnych okoliczności faktycznych sprawy, które miały bezpośredni wpływ na jej wynik;
c) WSA w Warszawie nie skontrolowało całkowicie decyzji organu odwoławczego w zakresie pochylenia się przez organ na merytoryczną zawartością wniosku skarżącego podczas, gdy z argumentacji tam przytoczonej widać, że decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem przepisów prawa;
d) Sąd pierwszej instancji nie pochylił się nad zakresem zwolnienia lekarskiego, tj. faktem jakich prac skarżący rzeczywiście nie mógł wykonywać, czy zwolnienie obejmowało jakąkolwiek aktywną zawodową i czy pozwalało na wykonywanie jedynie podstawowych czynności życia codziennego, czy jednak wykluczało wykonywanie określonych czynności zawodowych;
e) błędne przyjęcie przez organ a limine, że fakt wystawienia jakiegokolwiek zwolnienia lekarskiego z powodu, iż osoba przebywająca na zwolnieniu nie może podejmować jakiejkolwiek aktywności zawodowej, w całkowitym oderwaniu od przyczyn wystawienia takiego zwolnienia.
f) błędne przyjęcie przez organ w wydanej decyzji, iż sporadyczne wykonywanie czynności doradczych miało charakter pracy stałej i ciągłej;
g) niezasadne pominięcie przez organ, iż czynności wykonywane przez skarżącego miały charakter wyłącznie czynności doradczych, a więc były w całości odmienne od czynności wykonywanych przez skarżącego w Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej, zatem aktywność zawodowa wykonywana w gminie [...] nie była objęta zwolnieniem lekarskim, a w konsekwencji była dozwolona.
Wobec powyższych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia. Jednocześnie wniósł o zasądzenie na jego rzecz od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz rozpoznanie sprawy na rozprawie.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Postanowieniem z 19 października 2021 r., III OSK 6315/21, Naczelny Sąd Administracyjny, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.
W skardze kasacyjnej zgłoszony został jedynie zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 6, 7, 9, 77 § 1 i 80 k.p.a. Zarzut ten nie zasługiwał na uwzględnienie.
Jak wynika z utrwalonych poglądów w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, przepis art. 3 p.p.s.a. w istocie nie zawiera samodzielnej treści normatywnej, określa wyłącznie zakres postępowania sądowoadministracyjnego i nie może być podstawą zarzutu kasacyjnego bez powiązania z innymi przepisami procesowymi (por. wyroki NSA z: 8 kwietnia 2008 r., I FSK 277/07, 4 września 2008 r., I OSK 266/08). Przepis ten ma charakter ustrojowy, określając w sposób najbardziej ogólny i generalny zakres sprawowania wymiaru sprawiedliwości przez sądy administracyjne. Zawarte w nim unormowania nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej albowiem sądy administracyjne realizują swoje ustawowe kompetencje w ramach wykonywania kontroli legalności administracji publicznej na podstawie i w trybie szeregu konkretnych, określonych przepisów prawa, które w przypadku zarzutu ich naruszenia, winny być wskazane w skardze kasacyjnej z towarzyszącym temu sprecyzowaniem i umotywowaniem: do jakiego przekroczenia bądź niedopełnienia prawa doszło i na czym ono polegało. W orzecznictwie NSA wielokrotnie sygnalizowano, że przepis art. 3 p.p.s.a. wskazuje cele działania sądów administracyjnych oraz zakres ich kognicji i żadna z jednostek redakcyjnych art. 3 ww. ustawy nie odnosi się, przynajmniej wprost, do obowiązku sądu administracyjnego w zakresie sposobu procedowania przed tym sądem (por. wyrok NSA z 4 września 2008 r., I OSK 266/08). W przypadku zatem, gdy strona chce zarzucić niewłaściwą kontrolę skargi, przepis ten musi zostać powołany w połączeniu z przepisami, które sąd mógł naruszyć w toku sprawowania tej kontroli.
Ten sam wymóg obowiązuje w przypadku powołania w ramach zarzutu naruszenia prawa procesowego art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreślano wielokrotnie, że przepisy określające kompetencje sądu administracyjnego w fazie orzekania, takie jak m.in. art. 145 § 1 i art. 151 p.p.s.a., mają charakter ogólny (blankietowy). Są przepisami procesowymi normującymi sposób rozstrzygnięcia sądu administracyjnego w przypadku stwierdzenia naruszenia przez organ administracji odpowiednio prawa materialnego i przepisów postępowania, o ile naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Przeto w "czystej" postaci zarzuty naruszenia ww. przepisów są zasadne wówczas, gdy sąd wyda innej treści rozstrzygnięcie, nieznane normie prawnej w nich zawartej. A następnie także wówczas, gdy sąd wadliwie uzna legalność zaskarżonego aktu i oddali skargę od niezgodnego z prawem aktu, bądź błędnie uwzględni skargę od aktu odpowiadającego prawu. Tego typu przepisy nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Strona skarżąca kasacyjnie chcąc powołać się na zarzut naruszenia któregoś z powyższych przepisów zobowiązana jest bezpośrednio powiązać omawiany zarzut z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów, którym – jej zdaniem – sąd pierwszej instancji uchybił w toku rozpoznania sprawy.
Dodatkowo zauważenia wymaga, że w przypadku oddalenia skargi można zarzucić sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. tylko wówczas, gdy sąd ten stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mimo to nie spełni dyspozycji tej normy prawnej i nie uchyli zaskarżonego rozstrzygnięcia. Natomiast, jeśli z zaskarżonego wyroku wynika, że sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to Naczelny Sąd Administracyjny nie może zarzucić oddalającemu skargę sądowi pierwszej instancji naruszenia omawianego przepisu, gdyż rozstrzygnięcie jest zgodne z dyspozycją stosowanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny normy prawnej.
W rozpoznanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie stosował art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Podstawą prawną zaskarżonego wyroku był art. 151 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala. Okoliczność oddalenia skargi nie mogła więc stanowić bezpośrednio argumentu mającego świadczyć o naruszeniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Przy tym podobnie, jak przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., również przepis art. 151 tej ustawy stanowi jedynie wynik kontroli przez sąd zaskarżonego aktu. Warunkiem ich zastosowania jest spełnienie hipotezy w postaci odpowiednio stwierdzenia czy niestwierdzenia przez sąd naruszeń prawa przez organ administracji publicznej.
Zarzut naruszenia art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. został wprawdzie powiązany z naruszeniem art. 7, art. 9, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., ale jest on nieskuteczny, albowiem przywołane w nim, jako naruszone, przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie znajdowały zastosowania w sprawie.
Postępowanie dyscyplinarne wobec funkcjonariusza Straży Pożarnej ma charakter postępowania represyjnego. Przepisy ustawy o Państwowej Straży Pożarnej (art. 115-124n) zawierają regulację materialnoprawną i procesową postępowania dyscyplinarnego policjantów. Przepisy te w zasadzie całościowo regulują zasady odpowiedzialności i tryb postępowania dyscyplinarnego. Przepisy Kodeksu postępowania karnego – stosownie do art. 124n ustawy o PSP - stosuje się w postępowaniu dyscyplinarnym jedynie w sprawach nieuregulowanych. Taka regulacja oznacza, że do spraw dotyczących postępowania dyscyplinarnego strażaków nie będą miały zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Wynika to z faktu wyczerpania zagadnień proceduralnych postępowania dyscyplinarnego strażaków w ustawie o Państwowej Straży Pożarnej uzupełnionej Kodeksem postępowania karnego. Żaden ze wskazanych w zarzucie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego nie mógł i w rzeczywistości nie był stosowany przez organ, a następnie kontrolowany przez Sąd pierwszej instancji. Nie mogły tym samym zostać naruszone w toku kontroli sądowoadministracyjnej.
Chybiony jest również zarzut naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a., w ramach którego skarżący kasacyjnie zarzuca WSA w Warszawie procedowanie na niepełnym materiale dowodowym co w konsekwencji skutkowało błędnym ustaleniem stanu faktycznego sprawy.
Art. 106 § 3 p.p.s.a. wyznacza w postępowaniu przed sądami administracyjnymi zakres postępowania dowodowego. Ma ono wyłącznie charakter uzupełniający, ograniczający się do dowodów z dokumentów i co więcej, nie służy ustalaniu stanu faktycznego sprawy administracyjnej, albowiem rolą i zadaniem sądu pierwszej instancji jest kontrola prawidłowości jego ustalenia przez organ, nie zaś wyręczanie w tym względzie organu administracji właściwego do załatwienia sprawy. Przepis ten wprowadza odstępstwo od zasady orzekania przez wojewódzki sąd administracyjny na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 zd. pierwsze p.p.s.a.), a więc na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego przez organy administracji publicznej w toku całego postępowania toczącego się przed tymi organami. Zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Dyspozycja art. 106 § 3 p.p.s.a. nie daje zatem podstaw, by żądać przeprowadzenia przed sądem administracyjnym postępowania dowodowego wskazującego na istnienie nowych okoliczności faktycznych, których strona nie podniosła w toku postępowania przed organem administracji (por. wyrok NSA z 6 października 2009 r., II FSK 615/08). Posłużenie się w powyższym przepisie stwierdzeniem "sąd może" wyraźnie wskazuje na uprawnienie sądu, a nie jego obowiązek. Już tylko to stwierdzenie wyklucza możliwość skutecznego postawienia sądowi pierwszej instancji zarzutu jego naruszenia. Nieprzeprowadzenie dowodu z dokumentu, tak jak wskazuje to przepis art. 106 § 3 p.p.s.a., nie może być oceniane jako naruszenie prawa procesowego i to naruszenie, mające istotny wpływ na wynik sprawy (por. wyroki NSA: z 30 września 2009 r., I OSK 160/09; z 21 września 2010 r., I GSK 243/10; z 17 kwietnia 2012 r., II OSK 165/11; z 25 września 2012 r., II OSK 840/11).
W rozpoznawanej sprawie zgłaszając zarzut naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a. skarżący kasacyjnie nie wskazał jakie dowody zostały pominięte przez Sąd pierwszej instancji i nie określił jakie okoliczności tymi dowodami miałyby być udowodnione. W toku postępowania przed Sądem pierwszej instancji nie wykazywał też inicjatywy dowodowej i nie wnioskował o przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego. I z tych wszystkich względów zarzut naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a. nie został uwzględniony.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.
W pkt II sentencji wyroku oddalono wniosek organu drugiej instancji o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, ponieważ odpowiedź organu odwoławczego na skargę kasacyjną, nie została sporządzona przez pełnomocnika będącego radcą prawnym lub adwokatem, a zatem nie miał zastosowania art. 205 § 2 w zw. z art. 204 pkt 1 p.p.s.a.