III OSK 6193/21

III OSK 6193/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-02-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-08-20
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Ireneusz Dukiel /sprawozdawca/
Przemysław Szustakiewicz /przewodniczący/
Zbigniew Ślusarczyk
Symbol z opisem
6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne
Ochrona środowiska
Sygn. powiązane
IV SA/Wa 1920/20 - Wyrok WSA w Warszawie z 2021-01-15
Skarżony organ
Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 1438
art. 17 par 1, art. 18, art. 35 par. 1 i art. 56 par 3
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz Sędziowie sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk sędzia del. WSA Ireneusz Dukiel (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Joanna Ukalska po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Miejskiego Przedsiębiorstwa [...] S.A. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 stycznia 2021 r., sygn. akt IV SA/Wa 1920/20 w sprawie ze skargi Miejskiego Przedsiębiorstwa [...] w m.st. S.A. w W. na postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 7 lipca 2020 r., nr DP-420/637/2020/sj w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 15 stycznia 2021 r., sygn. akt IV SA/Wa 1920/20, oddalił skargę Miejskiego Przedsiębiorstwa [...] S.A. z siedzibą w W. (dalej jako spółka, strona lub skarżąca) na postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska (dalej jako organ lub GIOŚ) z dnia 7 lipca 2020 r., nr DP-420/637/2020/sj, w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego.
Wskazany wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:
Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska (dalej jako organ pierwszej instancji lub MWIOŚ) w pkt 1 decyzji z dnia 30 sierpnia 2019 r., nr IN.7024.267.2019.IZ, zobowiązał spółkę do przeprowadzenia w terminie do dnia 5 września 2019 r. właściwych badań dotyczących przyczyn, przebiegu i skutków awarii, do której doszło w dniu 27 sierpnia 2019 r. o godz. 5.00 na instalacji (rurociągach) doprowadzających ścieki do oczyszczalni "C.", a także do przedstawienia w wynikach tych badań w szczególności wniosków z przestrzegania procedur/instrukcji dotyczących obsługi, nadzoru i kontroli stanu technicznego rurociągów przesyłowych ścieków, w tym odcinka przebiegającego w tunelu pod dnem Wisły.
W efekcie wszczęcia postępowania egzekucyjnego względem ww. obowiązków spółka złożyła zarzuty w sprawie prowadzonej egzekucji. Organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia 11 grudnia 2019 r. uznał zarzuty za niezasadne. Rozstrzygnięcie to zostało następnie utrzymane w mocy postanowieniem GIOŚ z dnia 18 lutego 2020 r., które z kolei zostało uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 maja 2020 r., sygn. akt IV SA/Wa 920/20. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 23 stycznia 2024 r., sygn. akt III OSK 3166/21, uchylił zaskarżone orzeczenie i oddalił skargę.
Wnioskiem z dnia 25 marca 2020 r. spółka wystąpiła o zawieszenie postępowania egzekucyjnego i wstrzymanie czynności egzekucyjnych. Argumentując swoje żądanie spółka powołała się na wystąpienie przeszkód prawnych w postaci braku możliwości uzyskania dostępu do fragmentów uszkodzonych rur w związku z zabezpieczeniem ich przez prokuraturę. Częściowy ich zwrot, za zgodą organu prowadzącego postępowanie przygotowawcze, nie mógł zaś dojść do skutku, albowiem z uwagi na obowiązujący stan zagrożenia epidemiologicznego funkcjonariusze CBA nie byli w stanie wydać spółce zwolnionych z zabezpieczenia elementów infrastruktury sanitarnej, warunkujących przeprowadzenie pełnych badań dotyczących przyczyn, przebiegu i skutków awarii kanalizacji ściekowej.
MWIOŚ postanowieniem z dnia 10 kwietnia 2020 r., nr IN.7024.267.2019.IZ, działając na podstawie art. 56 § 1, § 3 i § 4 w zw. z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. jedn.: Dz. U. z 2019 r., poz. 1438 ze zm., dalej u.p.e.a.) oraz art. 124 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn.: Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej k.p.a.), odmówił zawieszenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego w stosunku do spółki, dotyczącego obowiązków o charakterze niepieniężnym, określonych w pkt 1 opisanej na wstępie decyzji tegoż organu z dnia 30 sierpnia 2019 r.
Uzasadniając swoje stanowisko organ pierwszej instancji wyjaśnił, że zawieszenie postępowania egzekucyjnego następuje wyłącznie w przypadkach określonych w art. 56 § 1 pkt 1-3 i 5 u.p.e.a. Zamknięty charakter tego katalogu powoduje, że jakiekolwiek inne okoliczności nie mogą prowadzić do zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Organ jest bowiem ściśle związany treścią wskazanych przepisów i w sytuacji wystąpienia którejkolwiek z ustawowych przesłanek zobligowany jest on zawiesić postępowanie egzekucyjne. Formułując zatem wniosek w tym przedmiocie strona winna powołać jedną z okoliczności, o których mowa w art. 56 § 1 pkt 1-3 i 5 u.p.e.a. i wykazać jej zaistnienie w sprawie. Dopiero to bowiem może stanowić podstawę do podjęcia przez organ egzekucyjny działań z urzędu.
Wskazane przez spółkę okoliczności – zdaniem MWIOŚ – nie stanowiły przesłanek, o których mowa w art. 56 § 1 pkt 1-3 i 5 u.p.e.a., dlatego też brak było podstaw do zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Nie istniała też możliwość, aby w efekcie złożonego wniosku procedować w oparciu o tryb właściwy dla zarzutów egzekucyjnych (art. 35 § 1 u.p.e.a.) bądź korzystać ze wstrzymania czynności egzekucyjnych lub postępowania egzekucyjnego w ramach uprawnień organu sprawującego nadzór nad egzekucją.
Z wydanym rozstrzygnięciem nie zgodziła się spółka, która w wywiedzionym zażaleniu zarzuciła organowi pierwszej instancji naruszenie art. 56 § 1 pkt 5 u.p.e.a. w zw. z odpowiednio stosowanym art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. W ocenie strony MWIOŚ dokonał błędnej wykładni przesłanek zawieszenia postępowania egzekucyjnego i nie uwzględnił konieczności zawieszenia postępowania z uwagi na zagadnienie wstępne, jakim było wykonanie postanowienia prokuratorskiego w zakresie fizycznego wydania spółce zabezpieczonych elementów uszkodzonej infrastruktury sanitarnej. Koniecznym było w takiej sytuacji wyeliminowanie z obrotu prawnego wskazanego rozstrzygnięcia i zawieszenie prowadzonego postępowania egzekucyjnego.
Organ odwoławczy, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a., postanowieniem z dnia 7 lipca 2020 r., nr DP-420/637/2020/sj, utrzymał w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.
GIOŚ wskazał, że zawieszenie postępowania egzekucyjnego odbywa się w przypadkach ściśle przez ustawę przewidzianych. Odpowiednie stosowanie regulacji k.p.a. jest zaś możliwe w takim zakresie, w jakim u.p.e.a. nie przewiduje inaczej. Taka sytuacja zachodzi jednak w niniejszej sprawie, albowiem przesłanki zawieszenia postępowania egzekucyjnego zostały wyczerpująco uregulowane w u.p.e.a. i nie było podstaw do odpowiedniego zastosowania przepisów k.p.a. w zakresie zawieszenia postępowania. W szczególności do zawieszenia postępowania nie mogło dojść na zasadzie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Trafne było zatem spostrzeżenie organu pierwszej instancji, że żądanie zawieszenia postępowania egzekucyjnego nie zasługiwało na uwzględnienie, gdyż we wniosku spółki nie zostały wykazane okoliczności, o których mowa w art. 56 § 1 pkt 1-3 i 5 u.p.e.a.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie strona zarzuciła organowi naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 152 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej u.p.p.s.a.) w zw. z art. 35 § 1 u.p.e.a.; art. 18 u.p.e.a. w zw. z art. 15 k.p.a.; art. 18 u.p.e.a. w zw. z art. 7, art, 77 § 1 i art. 80 k.p.a.
Spółka wskazała, że organ drugiej instancji wydając kwestionowane rozstrzygnięcie nie wziął pod uwagę, że w sprawie zostały wniesione przez nią zarzuty, co spowodowało zawieszenie postępowania egzekucyjnego z mocy samego prawa na zasadzie art. 35 § 1 u.p.e.a. Wprawdzie orzeczenia organów egzekucyjnych obu instancji uznały je za niezasadne, znosząc tym samym skutek zawieszenia, jednakże Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 maja 2020 r., sygn. akt IV SA/Wr 920/20, uchylił postanowienie GIOŚ wydane w tym przedmiocie. Powodowało to więc pozbawienie tego aktu skutków prawnych, w tym m.in. zakończenia stanu zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Zatem postępowanie to – w dacie wydania aktualnie kwestionowanego postanowienia - w dalszym ciąg pozostawało zawieszone. Okoliczność tę organ odwoławczy jednakże pominął, mimo tego, że powinien mieć on wiedzę na temat zmiany stanu prawnego i faktycznego sprawy na etapie odwoławczym, i jako organ drugiej instancji winien przeprowadzić postępowanie w pełnym zakresie, a nie ograniczać się wyłącznie do kontroli rozstrzygnięcia pierwszej instancji. Dodatkowo ocenił on tylko wystąpienie przesłanek zawieszenia, o których mowa w art. 56 § 1 u.p.e.a., bezzasadnie odstępując od analizy wszystkich występujących okoliczności zawieszenia postępowania, w tym także i tych, które wynikają z art. 35 § 1 u.p.e.a. Organ naruszył tym samym zasadę prawdy obiektywnej i wszechstronnego rozpatrzenia zgromadzonego materiału dowodowego zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów.
Z tych przyczyn spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia wraz z rozstrzygnięciem je poprzedzającym oraz umorzenie w całości postępowania w sprawie, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę GIOŚ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Nadmienił również, że MWIOŚ, będący jednocześnie organem egzekucyjnym, jak i wierzycielem, wykorzystał przysługujące mu prawo i podjął decyzję o kontynuowaniu postępowania egzekucyjnego pomimo wniesionych zarzutów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznając skargę uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.
Sąd pierwszej instancji formułując istotę sporu przyjął, że polega ona na wyjaśnieniu, jakie znaczenie prawne dla rozpoznania wniosku o zawieszenie postępowania egzekucyjnego przez organ odwoławczy miało wydanie wyroku z dnia 28 maja 2020 r. w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 920/20. Wychodząc z takiego założenia Sąd Wojewódzki stwierdził, że regulacje u.p.e.a. dotyczące zawieszenia postępowania mają autonomiczny charakter względem przepisów k.p.a. Oznacza to, że podstawami zawieszenia postępowania egzekucyjnego nie będą przesłanki określone w art. 97 § 1 k.p.a. Nie będzie nimi również sytuacja procesowa, o której mowa w art. 35 § 1 u.p.e.a., tj. zgłoszenie zarzutu przez zobowiązanego, albowiem w dacie wydania kwestionowanego postanowienia powodowała ona zawieszenie postępowania z mocy prawa, bez konieczności wydawania w tym zakresie jakiegokolwiek aktu. Dopiero z dniem 30 lipca 2020 r. wprowadzono regulacje prawne przewidujące m.in. taki obowiązek. Skoro zatem skarżący we wniosku nie przytoczył okoliczności zawieszenia, o których mowa w art. 56 § 1 u.p.e.a., zasadnym było utrzymanie w mocy postanowienia odmownego. Nie można jednak pominąć, że na mocy wspomnianego wyroku z dnia 28 maja 2020 r. postępowanie w przedmiocie zgłoszonych zarzutów zostało ostatecznie zakończone. Przesłanka ta, statuująca ochronę tymczasową strony, winna zostać uwzględniona przez organ egzekucyjny i może być ponoszona w ramach ewentualnych środków prawnych związanych z nałożeniem grzywny.
Mając na uwadze wskazane okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił w całości wniesioną skargę na zasadzie art. 151 u.p.p.s.a.
Z wydanym wyrokiem nie zgodziła się spółka, która w wywiedzionej skardze kasacyjnej zakwestionowała go w całości, zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) u.p.p.s.a. w zw. z art. 35 § 1 i art. 56 § 3 u.p.e.a. polegające na uznaniu przez sąd, że zawieszenie postępowania egzekucyjnego z mocy prawa miałoby stać na przeszkodzie wydaniu przez GIOŚ deklaratoryjnego postanowienia o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego; to zaś miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ doprowadziło do oddalenia skargi spółki, choć – pominięte przez sąd – dorobek orzecznictwa sądów administracyjnych oraz wykładnia autentyczna i historyczna przepisów u.p.e.a. przemawiają nie tylko za dopuszczalnością, ale wręcz za koniecznością wydania w celach gwarancyjnych i informacyjnych deklaratoryjnego postanowienia o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego;
2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) u.p.p.s.a. w zw. z art. 35 § 1 i art. 18 u.p.e.a. w zw. z art. 105 § 1 i art. 126 k.p.a. w zw. z art. 17 § 1 u.p.e.a. polegające na uznaniu przez sąd za zgodne z prawem wydanie postanowienia GIOŚ o odmowie zawieszenia postępowania egzekucyjnego w sytuacji, gdy postępowanie to było zawieszone z mocy prawa; to zaś miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ doprowadziło do oddalenia skargi spółki w tej sprawie, choć zawieszenie postępowania egzekucyjnego z mocy prawa wykluczało dopuszczalność orzekania przez GIOŚ o braku podstaw do jego zawieszenia, wskutek czego postępowanie prowadzone przez GIOŚ w sprawie zawieszenia postępowania egzekucyjnego powinno zostać umorzone jako bezprzedmiotowe.
W obszernym uzasadnieniu spółka przedstawiła argumentację przemawiającą za trafnością powołanych przez siebie podstaw kasacyjnych stwierdzając na wstępie, że spór w niniejszej sprawie nie koncentrował się na ocenie skutków prawnych wyroku z dnia 28 maja 2020 r., lecz na zgodności z prawem postanowienia o odmowie zawieszenia postępowania w sytuacji, gdy postępowanie to uległo zawieszeniu z mocy samego prawa pomiędzy datą wydania rozstrzygnięcia przez MWIOŚ i GIOŚ. Zdaniem spółki, Sąd pierwszej instancji doszedł do nieuprawnionego wniosku, że w razie zawieszenia postępowania egzekucyjnego z mocy prawa, organ egzekucyjny nie miał obowiązku wydania postanowienia deklaratoryjnego w tym zakresie. Nadto Sąd ten bezzasadnie stwierdził, że postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania egzekucyjnego było prawidłowe w świetle wszystkich przedstawionych okoliczności faktycznych i prawnych, podczas gdy w obliczu zawieszenia tego postępowania z mocy prawa nie istniały żadne podstawy, aby wskazany akt w przyjętym kształcie dalej funkcjonował w obrocie prawnym i by postępowanie nie uległo umorzeniu jako bezprzedmiotowe.
Z tych powodów spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz rozpatrzenie skargi poprzez uchylenie postanowienia GIOŚ i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie wyroku w całości i rozpatrzenie skargi poprzez uchylenie postanowienia GIOŚ bądź uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Wystąpiła również o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej jako u.p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec niestwierdzenia żadnej z wad wymienionych w art. 183 § 2 u.p.p.s.a., a nadto w związku z niezaistnieniem przesłanek, o których mowa w art. 189 u.p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami kasacyjnymi, dochodząc do przekonania, że nie są one usprawiedliwione.
W pierwszej kolejności należy spostrzec, że w granicach niniejszej sprawy mieścił się jedynie wycinek postępowania egzekucyjnego, jakim była kwestia jego zawieszenia. Dodatkowo nie może ujść uwadze, że zagadnienie to czerpało swoje źródło we wniosku spółki z dnia 25 marca 2020 r., która potrzebę zawieszenia postępowania argumentowała przeszkodami prawnymi i faktycznymi związanymi z dostępem do uszkodzonych elementów infrastruktury sanitarnej. Tymczasem z lektury skargi kasacyjnej, a także szerzej, z pisemnych stanowisk spółki prezentowanych na poszczególnych etapach postępowania przed organami i Sądem pierwszej instancji, wybrzmiewają zmienne w swej istocie dążenia i oczekiwania, coraz bardziej oddalające się od zasadniczego wątku sprawy. Zwieńczeniem tego działania jest pierwszy z zarzutów skargi, zmierzający do wykazania, że Sąd Wojewódzki w sposób nieuprawniony zaaprobował niewydanie przez GIOŚ deklaratoryjnego postanowienia o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego z mocy prawa wskutek wniesienia zarzutów (art. 35 § 1 u.p.e.a.). Argumentacja spółki koncentruje się zatem na tym czego organy nie zrobiły, a sąd nie dostrzegł.
Przedmiotem niniejszej sprawy nie jest jednak bezczynność w zakresie wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego w okolicznościach warunkowanych art. 35 § 1 u.p.e.a., lecz konkretny akt administracyjny, którego kontrolę legalności przeprowadził wojewódzki sąd administracyjny. Oczywiście nie sposób nie zauważyć, że w uzasadnieniu kwestionowanego wyroku pojawiają się fragmenty dotyczące związku pomiędzy zarzutami wnoszonymi w trybie art. 35 § 1 u.p.e.a. a niniejszą sprawą. Niemniej jednak należy przyjąć, że nie stanowią one głównego wątku sprawy, a ich obecność determinowana była treścią skargi i koniecznością odniesienia się do jej wszystkich zarzutów, wśród których pojawia się także ten, dotyczący skutków prawnych wynikających z regulacji art. 35 § 1 u.p.e.a.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego materia zarzutów egzekucyjnych i ich konsekwencji prawnych, choć w pewnym aspekcie wiąże się z zawieszeniem postępowania egzekucyjnego, nie powinna być elementem przesądzającym kwestię prawidłowości wydanego w niniejszej sprawie postanowienia organu egzekucyjnego, a co za tym idzie również i wyroku Sądu pierwszej instancji. Stanowi ona bowiem przedmiot odrębnego postępowania i w jego ramach powinna być rozważana. Zrozumiałe poniekąd dążenie spółki do potwierdzenia korzystnych dla siebie okoliczności, służących zapewnieniu jej ochrony i poczucia bezpieczeństwa prawnego, nie może przesłaniać zasadniczego problemu sprawy, jaką było zawieszenie postępowania egzekucyjnego na wniosek spółki zawarty w piśmie z dnia 25 marca 2020 r. Tym bardziej, że wskazanej ochrony prawnej spółka może poszukiwać w innego rodzaju instytucjach procesowych, jak choćby trafnie przywołane przez Sąd pierwszej instancji środki prawne służące zwalczaniu nakładanych grzywien w celu przymuszenia.
Stąd też zarzut naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) u.p.p.s.a. w zw. z art. 35 § 1 w zw. z art. 56 § 3 u.p.e.a. nie mógł zasługiwać na uwzględnienie, albowiem nie dowodził on istotnego wpływu na wynik sprawy.
Częściowo osadzona w materii sprawy była natomiast druga podstawa kasacyjna, bazująca na zarzucie uchybienia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) u.p.p.s.a. w zw. z art. 35 § 1 i z art. 18 u.p.e.a. w zw. z art. 105 § 1 i art. 126 k.p.a. w zw. z art. 17 § 1 u.p.e.a. Nie powtarzając już rozważań na temat zarzutów egzekucyjnych i ich skutków w odniesieniu do niniejszej sprawy, w tym miejscu należy się skoncentrować na dwóch problemach: czy istniały podstawy do umorzenia postępowania w zakresie zawieszenia sprawy egzekucyjnej oraz czy Sąd pierwszej instancji zasadnie uznał, że zaskarżone postanowienie GIOŚ było prawidłowe.
W odniesieniu do pierwszej kwestii trzeba zauważyć, że umorzenie postępowania może nastąpić wówczas, gdy z jakiejkolwiek przyczyny stało się ono bezprzedmiotowe (art. 105 § 1 k.p.a.). W rozpatrywanej sprawie nie sposób jednak zgodzić się, że przyczyną bezprzedmiotowości postępowania incydentalnego mogło być zawieszenie postępowania egzekucyjnego z mocy prawa na skutek wniesionych przez spółkę zarzutów (art. 35 § 1 u.p.e.a.). Było to zupełnie odrębne zagadnienie, które nie kolidowało z potrzebą rozpatrzenia wniosku spółki o zawieszenie postępowania egzekucyjnego w świetle przesłanek, o których mowa w art. 56 § 1 u.p.e.a. Konieczność wzięcia pod rozwagę wszelkich okoliczności faktycznych i prawnych sprawy nie mogła zatem ustępować obowiązkowi odniesienia się do żądania strony, które - co należy podkreślić - nie zostało cofnięte bądź zmodyfikowane do momentu ostatecznego zakończenia postępowania zażaleniowego. Tym samym organ odwoławczy miał obowiązek odniesienia się do wniosku strony i przedstawionej przez nią argumentacji, niezależnie od kwestii zarzutów i skutków prawnych nimi wywołanych.
Sąd pierwszej instancji nie naruszył również powołanych w skardze kasacyjnej przepisów postępowania w zakresie sprawowanej kontroli legalności. Miał on podstawy do stwierdzenia, że rozstrzygnięcie organu odwoławczego było prawidłowe i respektowało obowiązujące normy prawne. Dał temu wyraz w uzasadnieniu, gdzie - wbrew twierdzeniom spółki - wskazał przyczyny, dla których skargę oddalono. Ich zasadnicze motywy sprowadzały się zaś do zaaprobowania stanowiska organów, że odmowa zawieszenia postępowania egzekucyjnego na wniosek z dnia 25 marca 2020 r. była podyktowana niewystąpieniem przesłanek, o których mowa w art. 56 § 1 u.p.e.a. Było to wystarczające do uznania, że w sprawie nie zaistniały ustawowe powody, dla których postępowanie egzekucyjne miałoby ulec zawieszeniu.
Reasumując należało stwierdzić, że skarga kasacyjna nie zawierała usprawiedliwionych podstaw, gdyż żaden z podniesionych w niej zarzutów nie zasługiwał na uwzględnienie. Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany był więc do oddalenia skargi kasacyjnej, o czym orzeczono w sentencji niniejszego wyroku na podstawie art. 184 u.p.p.s.a.