III OSK 609/23

III OSK 609/23 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-11-06
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-03-24
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Arkadiusz Windak
Mirosław Wincenciak
Teresa Zyglewska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6135 Odpady
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
I SA/Ke 389/22 - Wyrok WSA w Kielcach z 2022-11-24
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2000
art.262 par.1 pkt 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Teresa Zyglewska (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Mirosław Wincenciak Sędzia del. WSA Arkadiusz Windak po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Kielcach z dnia 24 listopada 2022 r., sygn. akt I SA/Ke 389/22 w sprawie ze skargi A.P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 23 czerwca 2022 r., nr SKO.OŚ-60/2436/167/2022 w przedmiocie kosztów postępowania oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z 24 listopada 2022 r., sygn. akt I SA/Ke 389/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach (dalej: Sąd I instancji, WSA), po rozpoznaniu sprawy ze skargi A.P. (dalej: skarżąca) uchylił postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z 23 czerwca 2022 r., nr SKO.OŚ-60/2436/167/2022 w przedmiocie kosztów postępowania oraz poprzedzające je postanowienie Burmistrza Miasta i Gminy P. (dalej: Burmistrz, organ I instancji) z 2 marca 2022 r., nr ROŚ.604.1.2022, a także zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach na rzecz skarżącej kwotę 597 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodziło się Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach (dalej: Kolegium, SKO, organ odwoławczy, organ II instancji) i w skardze kasacyjnej zarzuciło zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:
– obrazę art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) w związku z art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2022 r., poz. 2000 ze zm.; dalej: k.p.a.) poprzez błędne przyjęcie, że w stanie faktycznym sprawy koszt wykonania ekspertyzy biegłego na okoliczność ustalenia, czy drewno wykorzystane do wykonania ogrodzenia działki skarżącej o nr ewidencyjnym [...] położonej w K. jest odpadem niebezpiecznym, to koszt wynikający z ustawowego obowiązku organu prowadzącego postępowanie, w sytuacji gdy koszt sporządzenia tej ekspertyzy wynikał z winy strony postępowania, której działanie bezsprzecznie przyczyniło się do powstania kosztów sporządzenia powyższej ekspertyzy;
– obrazę art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 262 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że w stanie faktycznym sprawy koszt wykonania ekspertyzy biegłego na okoliczność ustalenia, czy drewno wykorzystane do wykonania ogrodzenia działki skarżącej o nr ewidencyjnym [...] położonej w K. jest odpadem niebezpiecznym, to koszt wynikający z ustawowego obowiązku organu prowadzącego postępowanie, w sytuacji gdy koszt sporządzenia tej ekspertyzy wynikał z winy strony postępowania, której działanie bezsprzecznie przyczyniło się do powstania kosztów sporządzenia powyższej ekspertyzy;
– obrazę art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 262 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że pojęcie "winy" wskazane w art. 262 § 1 pkt 1 k.p.a. należy odnosić wyłącznie do kwestii formalnych związanych z tokiem postępowania, w sytuacji gdy w przepisie tym chodzi o "winę" rozumianą tak materialnie, jak i formalnie.
Wobec tak sformułowanych zarzutów Kolegium wniosło o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Jednocześnie SKO oświadczyło, iż zrzeka się rozprawy i wnosi o rozpatrzenie sprawy na posiedzeniu niejawnym.
W uzasadnieniu Kolegium zauważyło, że w doktrynie i orzecznictwie wskazuje się, iż przepis art. 262 § 1 k.p.a. w postępowaniu administracyjnym określa zasadę rozdziału kosztów tego postępowania między stronę (strony) a organ administracyjny (Skarb Państwa, budżet jednostki samorządu terytorialnego, czy innego podmiotu). Stronę obciążają koszty tylko wyraźnie przewidziane w tym przepisie. Trzeba mieć też na względzie, że z treści przepisu art. 262 § 1 k.p.a. wynika wyraźnie, że inne koszty postępowania, niewymienione w tym przepisie, obciążają organ administracji.
Wskazano, że ustawodawca ustanowił zatem możliwość obciążenia strony kosztami postępowania, którymi bezsprzecznie są koszty sporządzenia ekspertyzy biegłego, czego WSA w skarżonym wyroku nie kwestionuje, przy czym, może do tego dojść tylko w dwóch odrębnych przypadkach, a mianowicie w sytuacji gdy koszty te wynikły z winy strony (art. 262 § 1 pkt 1 k.p.a.) albo kiedy zostały poniesione w interesie lub na żądanie strony, a nie wynikają z ustawowego obowiązku organów prowadzących postępowanie (art. 262 § 1 pkt 2 k.p.a.). Zdaniem sporządzającego niniejszą skargę kasacyjną powyższych uregulowań nie należy odczytywać (interpretować) w ten sposób, że fragment pkt 2 § 1 art. 262 k.p.a. "a nie wynikają z ustawowego obowiązku organów prowadzących postępowanie" winien odnosić się także do kosztów wynikłych z winy strony. Zauważono, że zaistnienie tego pierwszego przypadku z art. 262 § 1 pkt 1 k.p.a. jest uwarunkowanie wykazaniem przez organ obciążający stronę kosztami postępowania winy tejże strony, z której wynikła konieczność poniesienia kosztów.
W ocenie SKO, analizując art. 262 § 1 pkt 1 k.p.a., należy dojść do przekonania, że zasadniczą (relewantną) przesłanką decydującą o obciążeniu strony kosztami postępowania administracyjnego jest "wina strony", idzie tu o "winę" rozumianą tak materialnie, jak i formalnie. Ustalenie winy strony powinno być oceniane także w kontekście całej materii będącej przedmiotem postępowania administracyjnego, nie ograniczając się wyłącznie do kwestii formalnych związanych z tokiem postępowania.
W świetle powyższego, organ odwoławczy podniósł, że pojęcie winy w prawie administracyjnym sprowadza się do wykazania, że dana osoba naruszyła przepisy prawa i przewidziane w nich obowiązki. Zdaniem Kolegium, należy przyjąć, że w przepisie art. 262 § 1 pkt 1 k.p.a. chodzi o winę zarówno w ujęciu materialnoprawnym, jak i formalnoprawnym, a nie jak zdaje się przyjmować WSA jedynie w ujęciu formalnoprawnym.
W ocenie organu, w przedmiotowej sprawie bezsprzecznym jest wina skarżącej w ujęciu materialnoprawnym, bezspornym jest bowiem, że skarżąca naruszyła uregulowania art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach poprzez wybudowanie ogrodzenia działki nr [...] w msc. K. m.in. z odpadów niebezpiecznych i wobec jej zawinionego działania zostało wszczęte przez Burmistrza postępowanie w sprawie usunięcia tych odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania. W następstwie tego decyzją ostateczną Kolegium z 30 listopada 2020 r., znak: SKO.OŚ-60/4406/257/2020 nałożono na skarżącą obowiązek usunięcia odpadów o kodzie 17 02 04* - Odpady drewna, szkła i tworzyw sztucznych zawierające lub zanieczyszczone substancjami niebezpiecznymi (np. drewniane podkłady kolejowe), tj. zdemontowanie ogrodzenia i zutylizowanie materiału z jego rozbiórki, zgodnie z przepisami obowiązującego prawa tj. oddanie ich do utylizacji. Decyzja ta stała się prawomocna, gdyż WSA w Kielcach prawomocnym wyrokiem z 6 maja 2021 r., sygn. akt II SA/Ke 164/21 oddalił skargę wniesioną na powyższe rozstrzygniecie Kolegium.
SKO wskazało, że nie można także tracić z pola widzenia, iż w toku postępowania administracyjnego poprzedzającego wydanie powyższej decyzji ostatecznej wobec konsekwentnie podnoszonych okoliczności przez stronę, że część drewna pochodzi z rozbiórki starej stodoły, a także przedkładania przez nią faktur zakupu drewna celem wykazania, że materiały, z których wykonano ogrodzenie na działce nr [...] nie stanowią odpadów, koniecznym stało się przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego, celem obalenia twierdzeń strony. Tym samym, w ocenie organu odwoławczego, gdyby strona nie kwestionowała, że de facto ogrodzenie zostało wykonane z podkładów kolejowych (odpadów niebezpiecznych), na którą to okoliczność wskazywali okoliczni mieszkańcy inicjując wszczęcie z urzędu przez organ pierwszej instancji postępowania w sprawie usunięcia odpadów, to nie byłoby konieczności powoływania biegłego celem sporządzenia ekspertyzy i nie wygenerowane zostałyby koszty postępowania w wysokości 7380 zł brutto. Wobec tego można przyjąć, że skarżąca również w ujęciu formalnoprawnym ponosi winę za powstanie kosztów postępowania.
Wobec tego, dla organu II instancji zupełnie niezrozumiałym i nieuprawnionym jest twierdzenie Sądu zawarte w skarżonym wyroku, że z uzasadnienia decyzji Kolegium z 19 marca 2020 r., znak: SKO.OŚ-60/1075/41/2020 wynika, że obowiązek poniesienia kosztów opinii biegłego spoczywał na organie prowadzącym postępowanie, z całą pewnością nie sposób wywieść takiego wniosku z fragmentu zacytowanego przez Sąd uzasadnienia decyzji Kolegium, wskazanie bowiem, że w sprawie zachodzi konieczność zasięgnięcia opinii biegłego w żaden sposób nie determinuje faktu, że koszty sporządzenia takowej opinii będą obciążać organ.
Następnie zauważono, że w niniejszej sprawie nie sposób uznać, iż poniesienie kosztów opinii biegłego wynikało z ustawowego obowiązku organu prowadzącego postępowanie, opinia biegłego nie stanowi bowiem obligatoryjnego elementu postępowania dowodowego na gruncie przepisów art. 26 ustawy o odpadach, jak np. operat szacunkowy w sprawie o odszkodowanie, bądź przekształcenie prawa użytkowania wieczystego nieruchomości w prawo własności.
Ponadto organ odwoławczy wskazał, że w orzecznictwie sądów administracyjnych wyrażony został pogląd, iż w sprawie zakłócenia stosunków wodnych na gruncie, koszty sporządzenia opinii biegłego obciążają stronę, o ile wynikły z jej winy (art. 262 § 1 pkt 1 k.p.a.), czyli gdy z winy strony nastąpiła zmiana stosunków wodnych na gruncie (por. wyrok WSA w Lublinie z 17 stycznia 2017 r., sygn. akt II SA/Lu 932/16). Z kolei w wyroku z 4 grudnia 2017 r. WSA w Warszawie w sprawie o sygn. akt IV SA/WA 1888/17 stwierdził, że koszty sporządzenia opinii biegłego hydrologa, obciążają ten podmiot, który jest odpowiedzialny za powstałe zakłócenie i które wynikły z jego winy. Postępowanie administracyjne, wszczęte na wniosek, zostało spowodowane zawinionym działaniem skarżącego, który zakłócił stosunki wodne na przedmiotowym gruncie.
Jednocześnie Kolegium podkreśliło, że powyższe poglądy sądów dotyczące obciążenia kosztami opinii zostały wprawdzie wypracowane na kanwie stanów faktycznych związanych z winą strony upatrywaną w naruszeniu stosunków wodnych, niemniej jednak zdaniem sporządzającego skargę kasacyjną pozostają one jak najbardziej aktualne w stanie niniejszej sprawy. Skarżąca bezsprzecznie bowiem naruszyła przepisy dotyczące gospodarowania odpadami, a konkretnie art. 26 ust. 1 ustawy o odpadach poprzez gromadzenie na nieruchomości odpadów i to odpadów niebezpiecznych, przez co przyczyniła się do powstania kosztów postępowania w postaci kosztów sporządzenia opinii biegłego, gdyż dowód przeprowadzony został, aby zaprzeczyć jej twierdzeniom.
Reasumując wskazano, że błędne jest stanowisko WSA zaprezentowane w skarżonym wyroku, że w sprawie brak jest podstaw do stwierdzenia, że koszt opinii biegłego jest kosztem postępowania poniesionym z winy strony.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935; dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd II instancji, który w odróżnieniu od sądu I instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.
Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.
Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, Sąd I instancji zasadnie uznał, że koszt opinii biegłego sporządzonej w celu ustalenia rodzaju materiałów z jakich zbudowane było ogrodzenie skarżącej nie jest kosztem postępowania poniesionym z winy strony.
W postępowaniu administracyjnym zasadą jest rozdział kosztów tego postępowania na stronę (strony) i organ prowadzący postępowanie. Wynika to jednoznacznie z treści postanowień art. 262 § 1, który określa, jakie koszty postępowania obciążają stronę. Wyliczenie to ma charakter zamknięty, co oznacza, że stronę obciążają tylko koszty wymienione w tym przepisie. Z treści tego przepisu można także wywieść wniosek, że inne koszty postępowania, niewymienione w tym przepisie, obciążają organ administracyjny. Zasada ta w szczególności odnosi się do postępowań wszczynanych z urzędu (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 listopada 2012 r., sygn. akt 1269/11 - orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w bazie internetowej na stronie NSA: orzeczenia.nsa.gov.pl).
Zgodnie z art. 262 § 1 k.p.a., stronę obciążają te koszty postępowania, które:
1) wynikły z winy strony;
2) zostały poniesione w interesie lub na żądanie strony, a nie wynikają z ustawowego obowiązku organów prowadzących postępowanie.
W myśl art. 262 § 2 k.p.a., w uzasadnionych przypadkach organ administracji publicznej może zażądać od strony złożenia zaliczki w określonej wysokości na pokrycie kosztów postępowania.
Stosownie do treści art. 263 § 1 k.p.a., do kosztów postępowania zalicza się koszty podróży i inne należności świadków i biegłych oraz stron w przypadkach przewidzianych w art. 56, koszty spowodowane oględzinami na miejscu, koszty doręczenia stronom pism urzędowych, a także koszty mediacji.
Art. 262 § 1 pkt 1 k.p.a. ogranicza możliwość obciążenia strony jedynie takimi kosztami postępowania, jakie wiążą się z obowiązkiem przeprowadzenia w jego toku określonych czynności, będących następstwem jej winy, np. kosztów stawiennictwa biegłych, którym strona wbrew istniejącym obowiązkom czy wcześniejszym zobowiązaniom nie udostępniła znajdującego się w jej posiadaniu przedmiotu oględzin, co rodzi konieczność ponownego przeprowadzenia czynności. Wina rozumiana jest w tym ujęciu jako negatywne, nieznajdujące oparcia w przepisach prawa zachowania strony, których konsekwencją jest zaistnienie określonych czynności lub zdarzeń skutkujących powstaniem nieuzasadnionych kosztów, odniesieniem do jej oceny są zaś konkretne czynności podejmowane w toku postępowania, a nie przedmiot postępowania w ogóle (vide wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 9 października 2018 r., sygn. akt II SA/Rz 786/18).
Spełnienie tej przesłanki następuje m.in. w sytuacji, gdy czynność procesowa niezbędna dla celów postępowania administracyjnego musi być powtórzona w związku z nieusprawiedliwionym niestawiennictwem strony. Trzeba przy tym zaznaczyć, że koszty pierwszej czynności musi ponieść organ. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych, które przyjęły, że "obciążenie strony kosztami postępowania administracyjnego wymaga wykazania okoliczności dowodzących zawinienia strony, np. z powodu nieusprawiedliwionego niestawienia się strony konieczne było ponowne wezwanie świadków lub biegłych i pokrycie związanych z tym kosztów. Koszty postępowania poniesione w interesie strony to koszty dodatkowych czynności dowodowych, np. dodatkowych biegłych powołanych na żądanie strony na okoliczności faktyczne w ocenie organu w pełni ustalone" (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 433/11). Ze względu na "winę strony" można także zaliczyć koszty wynikłe z nieprawidłowego wezwania strony lub świadków w przypadku podania przez nią błędnego adresu do korespondencji. Jeżeli jednak koszty nie powstały z winy strony, obciążanie jej tymi kosztami jest niedopuszczalne (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 grudnia 1999 r., sygn. akt I SA/Gd 1599/97).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, uznać należało, że koszt opinii biegłego sporządzonej w celu ustalenia rodzaju materiałów, z jakich zbudowane było ogrodzenie skarżącej nie jest kosztem postępowania poniesionym z winy strony w rozumieniu art. 262 § 1 pkt 1 k.p.a., w interesie strony w rozumieniu art. 262 § 1 pkt 2 k.p.a. ani też nie został poniesiony na żądanie strony. Natomiast obowiązek poniesienia tych kosztów spoczywał na organie prowadzącym postępowanie. Powyższe, jak słusznie wskazał Sąd I instancji wynika z zawartych w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z 19 marca 2020 r. nr SKO.OŚ-60/1075/41/2020 uchylającej decyzję Burmistrza Miasta i Gminy P. z 30 grudnia 2020 r. nr ROŚ.604.9.2019 dotyczącą nałożenia na skarżącą obowiązku usunięcia odpadów, zaleceń organu odwoławczego w zakresie przeprowadzenia postępowania dowodowego obejmującego konieczność ustalenia, czy w sprawie występuje odpad niebezpieczny. Kolegium w uzasadnieniu powołanej decyzji jednoznacznie wskazało, że organ I instancji miał obowiązek przeprowadzić postępowanie dowodowe, które wykazałoby, czy faktycznie w przedmiotowej sprawie występuje odpad niebezpieczny, potwierdzając, że w sprawie zachodziła konieczność zasięgnięcia opinii biegłego. Wskazał ponadto, że przepis art. 84 § 1 k.p.a. wprost stanowi, że gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ administracji publicznej może zwrócić się do biegłego lub biegłych o wydanie opinii. Ponownie rozpoznając sprawę organ I instancji wypełnił zalecenia organu odwoławczego i ustalając, czy w sprawie występuje odpad niebezpieczny zasięgnął opinii biegłego, który sporządził stosowna opinię.
Rację ma zatem Sąd I instancji, że wbrew twierdzeniom organu, stan faktyczny sprawy budził wątpliwości, a przeprowadzenie dowodu nie było zbędne. Koszt ekspertyzy był kosztem wynikającym z ustawowego obowiązku organu prowadzącego postępowanie określonego art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Decyzja Kolegium z 19 marca 2020 r. oraz przeprowadzone oględziny świadczą o tym, że dowód został przeprowadzony, ponieważ w sprawie istniały wątpliwości.
W świetle powyższych rozważań, za niezasadne należało uznać zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 262 § 1 pkt 1 k.p.a.
Nieskuteczny okazał się również zarzut dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 262 § 1 pkt 1 k.p.a., którego skarżący kasacyjnie organ upatruje w błędnej wykładni i przyjęciu, że pojęcie "winy" wskazane w art. 262 § 1 pkt 1 k.p.a. należy odnosić wyłącznie do kwestii formalnych związanych z tokiem postępowania, w sytuacji gdy w przepisie tym chodzi o "winę" rozumianą tak materialnie, jak i formalnie.
Przepis art. 261 § 1 k.p.a. nie daje organowi podstawy do oceny winy strony w kontekście jej wpływu na zainicjowanie postępowania i załatwienie sprawy, z której rozstrzygnięciem wiąże się powstanie określonych kosztów. Przyjmując racjonalność ustawodawcy należy bowiem założyć, że gdyby zamierzał zobowiązać stronę do poniesienia wszelkich kosztów postępowania związanych z rozstrzygnięciem sprawy zainicjowanej z winy strony, określiłby to wprost. Tymczasem literalne brzmienie art. 261 § 1 k.p.a. przemawia za przyjęciem, że pojęcie kosztów postępowania poniesionych z winy strony powinno być utożsamiane z formalnymi czynnościami podejmowania w jego toku, nie zaś oceną zachowania strony w kontekście wpływu na zainicjowanie i rozstrzygnięcie sprawy na podstawie konkretnego przepis materialnoprawnego (J. Markowski, Zasady ponoszenia kosztów postępowania administracyjnego – zagadnienia wybrane, ST 2018/3/16-27).
Naczelny Sąd Administracyjny podziela również pogląd, że "z zasady prawdy obiektywnej należy wyprowadzić wniosek, że wina strony, jej żądania lub interes, które powodują powstanie kosztów postępowania i wyjątkowe obciążenie kosztami postępowania, powinny być pojmowane w płaszczyźnie procesowej, a więc jako przyczyny związane z działaniami lub zaniechaniami procesowymi strony (np. ponawianie bezzasadnych wniosków dowodowych, nieusprawiedliwione niestawiennictwo na rozprawę administracyjną, ukrywanie lub spóźnione zgłaszanie dowodów). Możliwość rozważania winy lub interesu strony w płaszczyźnie materialnoprawnej nie tylko stoi w sprzeczności z treścią językową oraz systemowym (procesowym) usytuowaniem przepisu art. 262 § 1 k.p.a., lecz dodatkowo może godzić w zakres i stopień realizacji przez stronę jej uprawnień procesowych, skoro określona interpretacja regulacji materialnoprawnej może prowadzić do obciążenia kosztami postępowania strony, której w sensie procesowym nie można zarzucić przyczynienia się do powstania lub zwiększenia kosztów postępowania. Trzeba zatem przyjąć, że odstępstwa do zasady sformułowanej w art. 262 § 1 k.p.a. są dopuszczalne jedynie na podstawie regulacji materialnoprawnej lub procesowej o charakterze szczególnym, która wyraźnie i niedwuznacznie wyłączy zasadę ponoszenia kosztów postępowania przez organy administracji publicznej". (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 10 maja 2016 r., sygn. akt II SA/Rz 1255/15).
Wobec powyższego prawidłowe jest stanowisko Sądu I instancji wedle którego obciążenia skarżącej kosztami nie uzasadnia okoliczność, że biegły w swojej opinii potwierdził stanowisko organu I instancji, że ogrodzenie na działce skarżącej zostało zbudowane z odpadów oraz że na jej podstawie organ I instancji ponownie rozpoznając sprawę stwierdził naruszenie art. 26 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach.
Skoro więc podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty okazały się nieskuteczne, Naczelny Sąd Administracyjny nie miał podstaw do jej uwzględnienia, co z kolei skutkowało oddaleniem skargi kasacyjnej w oparciu o art. 184 p.p.s.a.