III OSK 508/22

III OSK 508/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-03-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-02-24
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Ewa Kwiecińska /sprawozdawca/
Kazimierz Bandarzewski
Olga Żurawska - Matusiak /przewodniczący/
Symbol z opisem
645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
IV SA/Po 666/21 - Wyrok WSA w Poznaniu z 2021-10-14
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 572
art. 217 § 2 pkt 2 i art. 218 § 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak Sędziowie: sędzia NSA Ewa Kwiecińska (spr.) sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski Protokolant starszy asystent sędziego Katarzyna Kasprzyk po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej L. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 14 października 2021 r. sygn. akt IV SA/Po 666/21 w sprawie ze skargi L. P. na postanowienie Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia 26 listopada 2020 r. nr I.Dz.W.076.1.2020.AK w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od L. P. na rzecz Komendanta Miejskiego Policji w [...] kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
III OSK 508/22
UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 14 października, sygn. akt IV SA/Po 666/21, wydanym po rozpoznaniu sprawy ze skargi L. P. (dalej "skarżąca") na postanowienie Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia 26 listopada 2020 r. nr l.dz. W.076.1.2020.AK w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. 2019, poz. 2325 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", oddalił skargę w całości.
Wyrok został wydany w poniższym stanie faktycznym i prawnym.
Skarżący w piśmie z dnia 12 sierpnia 2020 r., na podstawie art. 217 § 1 k.p.a., wystąpił do Komendanta Komisariatu Policji w [...] z żądaniem wydania zaświadczenia:
- potwierdzającego, kiedy i na jakiej podstawie dzielnicowy Komisariatu Policji w [...], właściwy dla zamieszkania wnioskodawcy i jego żony K. P., udzielił informacji K. P. o obowiązującym ją zakazie umożliwiania wnioskodawcy kontaktów z jego małoletnimi dziećmi z uwagi na prowadzone przeciwko wnioskodawcy postępowanie karne o przestępstwo z art. 207 § 1 Kodeksu karnego,
albo
- potwierdzającego, iż dzielnicowy Komisariatu Policji w [...], właściwy dla zamieszkania wnioskodawcy i jego żony K. P., nigdy nie informował K. P. o obowiązującym ją zakazie umożliwiania wnioskodawcy kontaktów z jego małoletnimi dziećmi J. P. i J. P. z uwagi na prowadzone przeciwko wnioskodawcy postępowanie karne o przestępstwo z art. 207 § 1 Kodeksu karnego.
Wnioskodawca wyjaśnił, że ubiega się o wskazane powyżej zaświadczenie z uwagi na interes prawny wyrażający się oddaleniem powództwa w ramach toczącego się postępowania przez Sądem Okręgowym w [...] pod sygn. akt [...], w którym jego żona w celu uzasadnienia utrudniania mu wykonywania władzy rodzicielskiej nad jego małoletnimi dziećmi dopuszcza się insynuacji o podejmowaniu przez funkcjonariuszy Komisariatu Policji w [...] działań pozbawionych podstawy prawnej.
Komendant Komisariatu Policji w [...], postanowieniem z dnia 14 października 2020 roku (nr Ldz.Czk.0151.181.2020.AD), odmówił wydania zaświadczenia o wskazanej we wniosku treści, z uzasadnieniem, że wnioskodawca nie wykazał interesu prawnego w uzyskaniu żądanego zaświadczenia. Organ wyjaśnił też, że w obowiązującym stanie prawnym nie istnieje przepis prawa stanowiący podstawę do wydania urzędowego poświadczenia na okoliczność podejmowania rozmów z osobami trzecimi, czy treści tych rozmów.
Po rozpatrzeniu zażalenia skarżącego, Komendant Miejski Policji w [...], postanowieniem z dnia 26 listopada 2020 r. (nr l.dz.W.076.1.2020.AK), utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Organ II instancji podzielił stanowisko Komendanta Komisariatu Policji w [...]. Dodatkowo stwierdził, że wnioskodawca nie wykazał, aby wydanie zaświadczenia było jedynym możliwym sposobem dowiedzenia wskazywanych faktów. Wskazał też, że organ I instancji nie posiada danych do wydania zaświadczenia o jednej z alternatywnych treści żądanych przez wnioskodawcę.
W skardze do WSA w Poznaniu skarżący zażądał uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz utrzymanego nim w mocy postanowienia Komendanta Komisariatu Policji w [...]. Podniósł zarzut naruszenia art. 7 oraz art. 217 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez uznanie, że podane przez wnioskodawcę powody wystąpienia o wydanie zaświadczenia nie stanowią o posiadaniu interesu prawnego w jego uzyskaniu.
Sąd I instancji uznał, że skarga podlega oddaleniu.
Na wstępie Sąd I instancji przypomniał, że przepis art. 218 § 1 k.p.a. nawiązuje w swojej treści do jednej z przesłanek wydania zaświadczenia wymienionych w art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. Zaświadczenie wydaje się wówczas, gdy osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Taka sytuacja (urzędowego potwierdzenia) zachodzi, gdy w treści zaświadczenia mają być potwierdzone fakty lub stan prawny wynikające z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu.
Według Sądu I instancji zarówno organ pierwszej, jak i drugiej instancji trafnie przyjęły, że o zaktualizowaniu przesłanek do wydania zaświadczenia - pozytywnego załatwienia wniosku skarżącego - nie uzasadnia okoliczność, że skarżący znalazł się w sytuacji prawnej stosunku procesowego przed sądem powszechnym, a "interes prawny", który skarżący łączy z oddalenie powództwa w sprawie dotyczącej władzy rodzicielskiej, zgodnie z obowiązującymi przepisami, następuje w formach określonych w ustawie z dnia 17 listopada 1964 roku Kodeks postępowania cywilnego (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1805 z późn. zm.). Rozstrzyga o nim sąd powszechny wyrokiem w oparciu o ustalenia wynikające z postępowania dowodowego, które dotyczą z kolei przesłanek określonych w przepisach ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1359).
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący L. P., reprezentowany przez radcę prawnego. Skarżący kasacyjnie zaskarżył wyrok
w całości. Wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu. Wystąpił również o "zasądzenie od organu na rzecz skarżącego I instancji kosztów postępowania sądowoadministracyjnego w II instancji, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych". Oświadczył ponadto, że wnosi o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił, na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., naruszenie przepisów o postępowaniu w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, tj.:
a) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a.
i
b) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 218 § 1 k.p.a.
"poprzez ich wadliwe zastosowanie i oddalenie skargi pomimo tego, iż zaskarżone postanowienie Komendanta Miejskiego Policji w [...] utrzymywało w mocy postanowienie Komendanta Komisariatu Policji w [...] z dnia 14 października 2020 r. wydane z naruszeniem wymienionych powyżej przepisów procedury administracyjnej".
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano między innymi, iż jedyną istotną kwestią w analizowanej sprawie było zagadnienie stosowania przepisu art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. w aspekcie istnienia interesu prawnego strony w uzyskaniu przedmiotowego zaświadczenia. Zdaniem skarżącego kasacyjnie, zagadnienie właściwej lub niewłaściwej wykładni (zastosowania) tego przepisu przez organy administracji i Sąd administracyjny oceniający prawidłowość działań w tym zakresie organów, przesądza o poprawności twierdzenia, że zasadność tak sformułowanej podstawy kasacyjnej przełoży się wprost na ocenę prawidłowości rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym wyroku. W dalszej części uzasadnienia skargi kasacyjnej podkreślono, że uzasadnienie Sądu I instancji "zdaje się aprobować te twierdzenia (poglądy) organów administracji, które albo w ogóle nie zostały wyartykułowane albo które w innych częściach swojego uzasadnienia Sąd I instancji podważa".
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Miejski Policji w [...], reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie od skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Stwierdził, że w pełni podtrzymuje swoją argumentację zawartą w uzasadnieniu postanowienia z dnia 26 listopada 2021 r. oraz w odpowiedzi na skargę z dnia 20 lipca 2021 r. oraz podziela rozważania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu zawarte w wyroku z dnia 14 października 2021 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z treścią art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2024 r., poz. 935) - zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.
Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.).
Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. Ze względu na sposób skonstruowania skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie, należy przypomnieć, że Naczelny Sąd Administracyjny, ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich bądź w inny sposób korygować. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej oznacza również związanie wskazanymi w niej podstawami zaskarżenia, które determinują zakres kontroli kasacyjnej, jaką Naczelny Sąd Administracyjny sprawuje na podstawie i w granicach prawa (art. 7 Konstytucji RP) - w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia. Z faktu związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej wynika wykluczenie możliwości domniemywania intencji strony składającej ten środek zaskarżenia, konkretyzowania jego zarzutów, czy też uzupełniania występujących w nim braków dotyczących podstaw skargi kasacyjnej i ich uzasadnienia.
Ze względu na wymogi konstrukcyjne skargi kasacyjnej, ich sporządzanie zostało powierzone profesjonalnym podmiotom, których fachowość powinna gwarantować prawidłowe skonstruowanie zarzutów, zgodnie z przepisami p.p.s.a. Do autora skargi kasacyjnej należy zatem wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w jego ocenie naruszył Sąd I instancji i precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja, w odniesieniu do prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd I instancji. Podkreślić należy, że zgodnie ze stanowiskiem przyjętym w uchwale pełnego składu NSA z 26 października 2009 r., I OPS 10/09, "Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny (...) obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych". Naczelny Sąd Administracyjny tylko wtedy może uczynić zadość temu obowiązkowi, gdy wnoszący skargę kasacyjną poprawnie określi, jakie przepisy jego zdaniem naruszył wojewódzki sąd administracyjny i na czym owo naruszenie polegało.
W niniejszej sprawie skarżący kasacyjnie sformułował wyłącznie zarzuty naruszenia przepisów postępowania w oparciu o art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Powyższe naruszenie może polegać na błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu przepisu. Przez błędną wykładnię należy rozumieć niewłaściwe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie, dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, przy czym w wypadku oparcia skargi kasacyjnej na tej podstawie skarżący powinien nadto wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy.
Rozpoznając zarzuty skargi kasacyjnej w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że nie są uzasadnione i z tego powodu skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 218 § 1 k.p.a. "W przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu". Zgodnie z art. 218 § 2 k.p.a. "Organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające". Z kolei art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. stanowi, że zaświadczenie wydaje się, jeżeli osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego.
Art. 218 § 1 k.p.a. dotyczy wyłącznie postępowań w sprawie wydawania zaświadczeń w przypadku powołania się we wniosku na interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a.). Z kolei rozwiązanie zawarte w art. 218 § 2 k.p.a. ma zastosowanie do obu podtypów postępowań w sprawie wydania zaświadczeń (art. 217 § 2 pkt 1 i 2). W obu wariantach może, a właściwie powinno być prowadzone – choćby w minimalnym zakresie – postępowanie wyjaśniające (czynności sprawdzające), przy czym będą się one różnić zakresem badania. Jeśli podstawą wystąpienia jest pkt 2, organ sprawdza określony tym przepisem interes prawny. Przy pierwszej i drugiej podstawie będzie zaś występować ta sama płaszczyzna badawcza, sprowadzająca się do tego, co znajduje się w rejestrach albo bazach danych, którymi dysponuje organ. Ten etap postępowania wyjaśniającego (czynności sprawdzających) można określać jako zasadniczy albo podstawowy. Czynności te mają charakter uproszczony, mimo to mają być oparte na zasadzie prawdy materialnej i zasadzie praworządności. Z kolei zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu i poszczególnych instytucji Kodeksu, które służą jej realizacji, stosuje się w minimalnym zakresie. Postępowanie należy przeprowadzać w formie postępowania gabinetowego, a zakres środków dowodowych będzie ograniczał się tylko do dokumentów, które są w zasobie organu (urzędowych i prywatnych). Nie ma podstaw do wydania zaświadczenia co do faktów, które zostały udowodnione przy wykorzystaniu innych środków dowodowych. Tym samym inne środki dowodowe niż dokumenty należy uznać za niedopuszczalne w tym postępowaniu.
Obowiązkiem organu jest ustalenie, czy "interes prawny" określony w art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. jest aktualny i realny. Niezbędne jest więc stwierdzenie, że wiąże się z aktualnymi prawami bądź obowiązkami wnioskodawcy, ustalanymi w chwili wnoszenia wniosku. Realność oznacza zaś obiektywną sprawdzalność potrzeby uruchomienia tego postępowania, co może wynikać np. z przedmiotu innego postępowania lub czynności podjętych przez organ albo sąd. W związku z tym przesłanka "interesu prawnego" nie ziści się w sytuacji jedynie przygotowań innego organu lub sądu do podjęcia ich w przyszłości albo zamiarów jednostki złożenia stosownego wniosku o ich zaaktywizowanie.
Tak rozumiany podtyp "interesu prawnego w ubieganiu się o zaświadczenie" należy oprzeć na formule związku przyczynowego. Podstawowe założenie tej konstrukcji sprowadza się do wymogu wykazania przez wnioskodawcę, że dla realizacji uprawnienia do ubiegania się o aktualizację normy prawa materialnego czy procesowego przez wykorzystanie pośredniego albo bezpośredniego stosowania mechanizmu ich stosowania (zob. T. Woś [w:] Postępowanie administracyjne, red. T. Woś, 2017, s. 49) niezbędne jest uzyskanie zaświadczenia. Ten interes może mieć podstawę wywodzoną z prawa materialnego, jak też procesowego. W jednym z orzeczeń wskazano, że "interes prawny ma osoba, która chce się posłużyć zaświadczeniem w postępowaniu wyjaśniającym w innej sprawie, z uwagi na zasadę udziału strony w postępowaniu dowodowym, w tym prawo do składania wniosków dowodowych" (wyrok WSA w Rzeszowie z 19 lipca 2022 r., II SA/Rz 279/22, LEX nr 3391387). W innym orzeczeniu jako wariant braku "związku przyczynowego" między potrzebą uzyskania zaświadczenia a innym postępowaniem uznano "zamiar nadania biegu przed sądem powszechnym sprawie dotyczącej zaistniałego sporu, nawet w niedalekiej przyszłości". Sąd wskazał, że skoro postępowanie to nie zostało jeszcze wszczęte, to nie wystąpił interes prawny w rozumieniu art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. (wyrok WSA w Gdańsku z 10 czerwca 2021 r., III SA/Gd 96/21, LEX nr 3199525). Niewykazanie przesłanki z art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. stanowi bowiem podstawę odmowy wydania zaświadczenia.
Przechodząc zatem co oceny zawartych w skardze kasacyjnej zarzutów skonstruowanych jako zarzuty naruszenia prawa procesowego, należy podkreślić, że samo wskazanie przepisu art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a., który odnosi się do interesu prawnego, bez wskazania konkretnej normy materialnoprawnej, z której ten interes wynika, jest niewystarczające dla skuteczności zarzutu skargi kasacyjnej. Wydanie zaświadczenia jest możliwe, gdy wnioskodawca wykaże interes prawny w jego uzyskaniu. Interes prawny tym różni się od interesu faktycznego, że wynika on z wyraźnej normy prawnej. Jeśli zatem skarżący kasacyjnie twierdzi, że został naruszony przepis art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a., to winien wyraźnie wskazać w zarzucie przepisy prawa, z których wynika jego interes prawny. W zarzucie skargi kasacyjnej przepisy takie nie zostały wskazane, co czyni z tego względu zarzut formalnie nieskutecznym por. wyrok NSA z dnia 13 czerwca 2024 r., III OSK 4531/21, dostępny w CBOSA). Nie jest przy tym wystarczające – z uwagi na związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej - powoływanie się na fakt toczącego się postępowania przed sądem powszechnym.
Analizę zarzutu naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 218 § 1 k.p.a., należy poprzedzić stwierdzeniem, że postępowanie o wydanie zaświadczenia ogranicza się tylko do takiego postępowania, które pozwoli na urzędowe stwierdzenie znanych faktów. Powinno się ono zatem odnosić do zbadania okoliczności wynikających z posiadanych przez organ ewidencji, rejestrów i innych danych, czy też wyjaśnienia, czy dane te odnoszą się do wnioskodawcy, faktów, stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się wnioskodawca, a także ustalenia, jakiego rodzaju ewidencja i rejestry mogą zawierać żądane dane oraz ustalenia ewentualnych dysponentów tych danych. Obowiązkiem organu jest zatem rzetelne zbadanie całości posiadanych zasobów, które mogłyby wskazywać na fakty bądź stany prawne, których potwierdzenia żąda wnioskodawca. Nie jest natomiast dopuszczalne dokonywanie w niniejszym trybie ustaleń faktycznych i ocen prawnych niewynikających wprost z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu, czyli np. poprzez przesłuchiwanie świadków. Dla skuteczności zarzutu naruszenia art. 218 § 1 k.p.a. niezbędne zatem jest wskazanie przez skarżącego kasacyjnie, na czym konkretnie polegało wadliwe działanie organu badającego okoliczności mające stanowić podstawę do wydania zaświadczenia. W skardze kasacyjnej nie wskazano jednak, jakie konkretnie czynności nie zostały podjęte w ramach postępowania wyjaśniającego. Wywód skargi kasacyjnej koncentruje się bowiem na kwestii istnienia interesu prawnego, a także niedostatkach uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia. Powyższe sprawia, że zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 218 § 1 k.p.a. nie mógł odnieść zamierzonego skutku.
Mając zatem na uwadze, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.