III OSK 504/22

III OSK 504/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-08-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-02-24
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Małgorzata Pocztarek /przewodniczący/
Sławomir Wojciechowski
Tadeusz Kiełkowski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6099 Inne o symbolu podstawowym 609
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Prawo miejscowe
Sygn. powiązane
III SA/Po 775/21 - Wyrok WSA w Poznaniu z 2021-11-19
Skarżony organ
Prezydent Miasta
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i umorzono postępowanie
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 712
art. 4 ust. 1 pkt 2
Ustawa z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej  t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek Sędziowie: Sędzia NSA Sławomir Wojciechowski Sędzia del. WSA Tadeusz Kiełkowski (spr.) Protokolant: asystent sędziego Marita Sukiennik-Sikora po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 listopada 2021 r. sygn. akt III SA/Po 775/21 w sprawie ze skargi [...] Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w [...] na zarządzenie [...] Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 2020 r. w sprawie ustalenia ceny za usługę odprowadzania wód opadowych i roztopowych do systemu kanalizacji deszczowej na terenie miasta [...], stosowanej przez [...] Spółka Akcyjna 1. uchyla zaskarżony wyrok i umarza postępowanie sądowe, 2. zasądza od Prezydenta Miasta [...] na rzecz [...] Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w [...] kwotę 407 (czterysta siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (dalej "WSA w Poznaniu", "Sąd I instancji") wyrokiem z dnia 19 listopada 2021 r., sygn. akt III SA/Po 775/21, oddalił skargę [...] Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w [...] (dalej "skarżąca") na zarządzenie Prezydenta [...] (dalej "organ") z dnia [...] listopada 2020 r., nr [...], w przedmiocie ustalenia ceny za usługę odprowadzania wód opadowych i roztopowych do systemu kanalizacji deszczowej.
Powyższy wyrok, od którego została złożona skarga kasacyjna, zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.
W dniu [...] listopada 2020 r. Prezydent [...] wydał zarządzenie nr [...] w sprawie ustalenia cen za usługę odprowadzania wód opadowych i roztopowych do systemu kanalizacji deszczowej na terenie [...], stosowanej przez [...] Spółkę Akcyjną. Pismem z dnia 16 marca 2021 r. skarżąca wniosła do WSA w Poznaniu skargę na to zarządzenie, żądając stwierdzenia jego nieważności i podnosząc zarzuty naruszenia: art. 7, art. 94 i art. 168 Konstytucji RP; art. 4 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego; art. 13 ust. 2, art. 18 ust. 2 pkt 15 i art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym; art. 4 ust. 2 w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej. W ocenie skarżącej przedmiotowy akt prawa miejscowego został wydany bez podstawy prawnej, a nadto ustanowiono nowe źródło dochodu jednostki samorządu terytorialnego. Niezasadnie przyjęto również, że Prezydent [...] może w imieniu Rady [...] ustalać opłaty o charakterze danin publicznych lub określać sposób ustalania opłat o charakterze publicznym. Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
W dniu 19 listopada 2021 r. WSA w Poznaniu wydał opisany na wstępie wyrok, którym oddalił skargę. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd I instancji wskazał, że zaskarżone zarządzenie Prezydenta [...] nie zostało wydane z istotnym naruszeniem prawa. Z art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy o samorządzie gminnym wynika, iż zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. W szczególności zadania własne obejmują m.in. sprawy wodociągów i zaopatrzenia w wodę, kanalizacji, usuwania i oczyszczania ścieków komunalnych, utrzymania czystości i porządku. Zdaniem Sądu I instancji zarówno skarżąca, jak i organ trafnie oraz zgodnie z prawem uznają, że obecnie kwestia odprowadzania wód opadowych i roztopowych do systemu kanalizacji ogólnospławnej jest sprawą ze sfery gospodarki komunalnej, sprowadzającą się do korzystania z mienia gminnego w rozumieniu art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej. Z dniem 1 stycznia 2018 r. do ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne wprowadzono nowe opłaty za odprowadzanie do wód opadowych i roztopowych systemami kanalizacji deszczowej i zbiorczej pochodzących z powierzchni uszczelnionych położonych w granicach administracyjnych miast. Kwestia ustalenia wysokości cen i opłat albo sposobu ustalania cen i opłat za usługi komunalne o charakterze użyteczności publicznej, w tym za odprowadzanie wód opadowych i roztopowych do systemu kanalizacji ogólnospławnej będącej w posiadaniu [...] Spółka Akcyjna – została powierzona Prezydentowi [...] zgodnie z wymogami art. 4 ust. 2 ustawy o gospodarce komunalnej, stosownie do uchwały Rady [...] z dnia [...] października 2020 r., nr [...]. Zgodnie z tą uchwałą Prezydentowi [...] zostało powierzone uprawnienie do określenia wysokości opłaty za odprowadzanie wód opadowych i roztopowych do kanalizacji ogólnospławnej (zbiorczej) albo do określenia sposobu ustalenia opłaty za świadczenie takich usług komunalnych. Prezydent [...] skorzystał z powierzonej kompetencji, nie naruszając przepisów prawa powszechnie obowiązującego, w szczególności przepisów ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej ani ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, czy też ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne.
Sąd I instancji wyjaśnił, że zaskarżone zarządzenie jest aktem prawa powszechnie obowiązującego, nakładającym, na określonych generalnie adresatów, obowiązki ponoszenia wskazanych opłat. Taki stan rzeczy, w powiązaniu z dobrowolnością korzystania z miejskiej kanalizacji ogólnospławnej, skutkuje tym, że system poboru opłat za przedmiotowe usługi komunalne musi zostać oparty na instytucji umowy cywilnoprawej z wykorzystaniem doświadczeń zdobytych w ramach dotychczas funkcjonujących rozwiązań, a nie w sposób abstrakcyjny w akcie powszechnie obowiązującym, w oderwaniu od takich doświadczeń, bez wiedzy chociażby o powierzchni, z której te wody są odprowadzane. Tym samym w zaskarżonym zarządzeniu mogły zostać ujęte wyłącznie generalne postanowienia co do wysokości cen. Z kolei instytucja umowy cywilnoprawej zakłada dobrowolność korzystania z usług, a przez to i ustalania cen i opłat na zasadzie swobody umów, która nie jest wyłączona w sektorze publicznym. W takiej sytuacji zarządzenie organu ma w stosunku do umowy cywilnoprawnej charakter komplementarny. Powszechnym jest korzystanie z komunalnych usług o charakterze użyteczności publicznej na podstawie umów cywilnoprawnych zawieranych pomiędzy podmiotem świadczącym usługę a podmiotem korzystającym z usługi. Natomiast w ramach łączącego stosunku cywilnoprawnego strony mogą samodzielnie ustalać sposób rozliczeń za odprowadzanie ścieków.
W ocenie Sądu I instancji analiza treści zaskarżonego zarządzenia oraz dowodów obrazujących sposób pobierania opłat za odprowadzanie ścieków (wód opadowych i roztopowych) do kanalizacji ogólnospławnej jednoznacznie potwierdza, że treścią wspomnianego zarządzenia objęte zostały dane niezbędne do funkcjonowania systemu umownego poboru opłat za wody opadowe i roztopowe odprowadzane do kanalizacji ogólnospławnej. Ponadto z treści przedmiotowego zarządzenia wynika, że opłatą za odprowadzanie wód opadowych i roztopowych do kanalizacji ogólnospławnej objęte są wody opadowe i roztopowe z powierzchni należących do nieruchomości o różnym przeznaczeniu.
Sąd I instancji podzielił stanowisko organu, że w sprawie chodzi o usługę komunalną o charakterze użyteczności publicznej, wskazaną w art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy o gospodarce komunalnej, i że przedmiotowy akt nie dotyczył wprowadzenia bezpodstawnej przymusowej opłaty publicznoprawnej, ponieważ cena za usługi jest rodzajem ekwiwalentnego wynagrodzenia za wykonane świadczenie. Nie istnieje ponadto prawny obowiązek odprowadzania wód opadowych czy roztopowych do sieci kanalizacyjnej. Można przecież tymi wodami gospodarować na własnym gruncie i wtedy nie następuje świadczenie usług. WSA w Poznaniu, powołując się na wyrok NSA z dnia 4 marca 2020 r., II OSK 1107/18, zauważył, że władztwo organów gminy i obowiązki z tym związane obejmują wszystkich mieszkańców gminy jako członków tej wspólnoty samorządowej i całe terytorium należące do danej gminy. Uprawnione jest też powierzenie przez gminę na swoim terenie wykonywania zbiorowego zaopatrzenia w wodę wybranemu podmiotowi będącemu przedsiębiorstwem wodociągowo-kanalizacyjnym.
Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy, Sąd I instancji stwierdził, że gmina w ramach swych kompetencji i obowiązków wynikających z art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy o samorządzie gminnym miała prawo powierzyć przedsiębiorstwu wodociągowo-kanalizacyjnemu, jakim jest Spółka [...] S.A., wykonywanie zbiorowego zaopatrzenia w wodę, w tym odprowadzania wód opadowych i roztopowych do systemu kanalizacji ogólnospławnej i ustalić wysokość cen i opłat oraz sposób ustalania cen i opłat za usługi komunalne i za korzystanie z obiektów i urządzeń użyteczności publicznej, realizując swój obowiązek w zakresie usług komunalnych w obiektach do niej należących.
W ocenie WSA w Poznaniu na aprobatę nie zasługiwał również zarzut skargi dotyczący przyjęcia przez organ, że powierzchnia dachów nie może być uwzględniana przy ustalaniu cen lub opłat za usługę odprowadzania wód opadowych i roztopowych, gdyż objęcie kwestionowaną opłatą wód opadowych i roztopowych odprowadzanych z powierzchni dachów budynków nie narusza przepisów prawa. Zdaniem Sądu I instancji nie istnieje także żadna podstawa prawna, aby taki rodzaj powierzchni (dachy budynków) wyłączać z kalkulacji kosztów funkcjonowania miejskiej kanalizacji ogólnospławnej. Wody odprowadzane z dachów to bez wątpienia wody będące skutkiem opadów atmosferycznych. Niewątpliwe jest i to, że dachy budynków są powierzchniami, które w odniesieniu do zdecydowanej większość nieruchomości pozostają włączone w publiczny system kanalizacji. Dach stanowi bowiem część nieruchomości o uszczelnionej powierzchni, a zatem powinien być traktowany na równi z pozostałymi uszczelnionymi powierzchniami takimi jak drogi i place.
Pismem z dnia 17 stycznia 2022 r. skargę kasacyjną od wyroku WSA w Poznaniu z dnia 19 listopada 2021 r., sygn. akt III SA/Po 775/21, wywiodła skarżąca (dalej także "skarżąca kasacyjnie"), zaskarżając go w całości. Skarżąca kasacyjnie zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:
1. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art 4 ust. 2 w zw. z art. 4 ust 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej (Dz. U. z 2019 r., poz. 712 ze zm., dalej "u.g.k."), poprzez błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie tego przepisu i przyjęcie przez Sąd, że zgodnie z prawem doszło do ustalenia ceny jednostkowej za odprowadzanie wód opadowych i roztopowych do systemu kanalizacji deszczowej, podczas gdy w zaskarżonych aktach prawa miejscowego ustalono wyłącznie cenę jednostkową z pominięciem jej pozostałych elementów, które powinny mieć wpływ na wysokość opłaty – a co za tym idzie nie mamy do czynienia ze sposobem ustalenia opłaty, albowiem jedynie organ gminy posiada uprawnienie do określenia tego sposobu, nie mogąc delegować tej kompetencji na rzecz przedsiębiorstwa wodno-kanalizacyjnego, a nadto jedynie w aktach prawa miejscowego powinna zostać wskazana nie tylko sama cena jednostkowa, lecz przede wszystkim sposób obliczenia opłaty (przy czym, jeśli cena jest zależna od ilości odprowadzonych wód opadowych, należy w akcie prawa miejscowego wskazać, w jaki sposób należy ilość tychże wód ustalić);
2. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 4 ust. 2 w zw. z art 4 ust 1 pkt 2 u.g.k., poprzez jego błędną wykładnię i uznanie przez Sąd, że zgodnie z prawem doszło do ustalenia ceny jednostkowej za odprowadzanie wód opadowych i roztopowych do systemu kanalizacji deszczowej, podczas gdy w aktach prawa miejscowego nie zawarto szczegółowego uzasadnienia, w jaki sposób i na jakiej podstawie prawnej doszło do kalkulacji cen przy zastosowaniu zróżnicowanych stawek jednostkowych w zależności od powierzchni, z której odprowadzane są wody;
3. naruszenie prawa materialnego, tj. art 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że przepis ten przyznaje radzie gminy kompetencje do ustalenia wysokości ceny jednostkowej za odprowadzanie wód opadowych i roztopowych, podczas gdy jednocześnie nie doszło do ustalenia opłaty za wymienioną usługę, a rada gminy nie ma możliwości delegowania tego uprawnienia;
4. naruszenie prawa procesowego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art 134 § 1 p.p.s.a., art 141 § 4 p.p.s.a., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, nierozpoznanie istoty sprawy poprzez przyjęcie, że przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie było jednie zarządzenie Prezydenta [...] nr [...] w sprawie [...] stosowanej przez [...] S.A. – podczas gdy przedmiotem skargi była również uchwała nr [...] Rady [...] z dnia [...] października 2020 r. (w części), zarządzenie nr [...] Prezydenta [...] z dnia [...] stycznia 2021 r. oraz zarządzenie nr [...] Prezydenta [...] z dnia [...] grudnia 2020 r. w sprawie [...]; ponadto stanowisko Sądu dotyczy w całości odprowadzania wód opadowych i roztopowych do kanalizacji ogólnospławnej – natomiast skarga dotyczy odprowadzania wód opadowych i roztopowych do kanalizacji deszczowej – co miało wpływ na rozstrzygnięcie, albowiem Sąd częściowo w ogóle nie rozpoznał istoty skargi i nie podjął się kontroli nad trzema zaskarżonymi aktami prawnymi, nadto odnosi się wrażenie, że rozstrzygnięcie w całości dotyczy innego stanu faktycznego niż istniejący w przedmiotowej sprawie.
Skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz wydanie orzeczenia reformatoryjnego w trybie art. 188 p.p.s.a. tj.:
a) stwierdzenie nieważności uchwały nr [...] Rady [...] z dnia [...] października 2020 r., zmieniającej uchwałę w sprawie powierzenia Prezydentowi [...] uprawnień do ustalania wysokości i opłat albo o sposobie ustalania cen i opłat za usługi komunalne o charakterze użyteczności publicznej oraz korzystania z obiektów i urządzeń użyteczności w części dotyczącej odprowadzania wód opadowych i roztopowych do systemu kanalizacji deszczowej będącej w posiadaniu Spółki [...] S.A.;
b) stwierdzenie nieważności zarządzenia nr [...] Prezydenta [...] z dnia [...] listopada 2020 r. [...] w sprawie [...];
c) stwierdzenie nieważności zarządzenia nr [...] Prezydenta [...] z dnia [...] stycznia 2021 r. zmieniające zarządzenie wskazane w ppkt b;
d) stwierdzenie nieważności zarządzenia nr [...] Prezydenta [...] z dnia [...] grudnia 2020 r. w sprawie [...].
Skarżąca kasacyjnie wystąpiła również o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiona została argumentacja na poparcie sformułowanych zarzutów i wniosków. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Poza wymienionymi przepisami Naczelny Sąd Administracyjny obowiązany jest uwzględnić także uwarunkowania systemowe, wynikające w szczególności: z art. 170 p.p.s.a., stanowiącego, że orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby – oraz z art. 171 p.p.s.a., stanowiącego, że wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z dnia 6 czerwca 2025 r., III OSK 701/22). "Moc wiążąca orzeczenia w odniesieniu do sądów sprawia, że muszą one przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Inaczej zagrożone byłoby ratio legis art. 170 polegające na zagwarantowaniu spójności i logiki działania organów państwa oraz na zapobieżeniu współistnieniu w obrocie prawnym orzeczeń nie do pogodzenia w całym systemie sprawowania władzy. Zatem w kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dane zagadnienie, nie może być już ono ponownie badane" (zob. T. Woś, w: T. Woś (red.) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2016, s. 977 oraz powołane tam orzecznictwo sądów administracyjnych).
Art. 171 p.p.s.a. nie zawiera występującego w art. 366 in fine k.p.c. zwrotu "a ponadto tylko między tymi samymi stronami", wobec czego stan powagi rzeczy osądzonej prawomocnego wyroku sądu administracyjnego zachodzi bez względu na tożsamość jednej ze stron postępowania sądowoadministracyjnego (por. T. Woś, tamże, s. 1004; postanowienie NSA z dnia 11 czerwca 2024 r., III OSK 1354/24). Zagadnienie to kształtuje się nieco odmiennie w przypadku skarg na akty prawa miejscowego, bowiem co do zasady podlegają one kontroli w granicach interesu prawnego skarżącego. Odmienność, o której mowa, ujawnia się jednak tylko w odniesieniu do wyroku oddalającego skargę – idzie o to, że oddalenie skargi jednego podmiotu nie wyklucza dopuszczalności skargi innego podmiotu i dokonania ponownej kontroli tego samego aktu, ale pod innym kątem. Natomiast prawomocny wyrok stwierdzający nieważność zaskarżonego aktu – także aktu prawa miejscowego – tworzy stan powagi rzeczy osądzonej erga omnes i wyklucza ponowną ocenę co do tej nieważności z czyjejkolwiek inicjatywy.
Wyrokiem z dnia 28 czerwca 2022 r., sygn. akt III SA/Po 210/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu stwierdził nieważność zarządzenia Nr [...] Prezydenta [...] z dnia [...] listopada 2020 r. w sprawie ustalenia ceny za usługę odprowadzania wód opadowych i roztopowych do systemu kanalizacji deszczowej na terenie [...], stosowanej przez [...] Spółka Akcyjna – wyrok ten jest prawomocny, ponieważ skargę kasacyjną od niego Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wyrokiem z dnia 27 sierpnia 2025 r., sygn. akt III OSK 2389/22. W tej sytuacji, zważywszy na art. 170 i 171 p.p.s.a., zachodzi konieczność uchylenia zaskarżonego w niniejszej sprawie wyroku, bowiem dotyczy on tego, co jest już prawomocnie rozstrzygnięte. Niedopuszczalność ponownego badania zgodności z prawem zarządzenia Nr [...] Prezydenta [...] z dnia [...] listopada 2020 r. tudzież pozbawienie tego zarządzenia mocy wiążącej ze skutkiem ex tunc powodują też, że postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe i jako takie podlega umorzeniu.
Bezprzedmiotowość postępowania sądowego i podstawa do jego umorzenia ma charakter następczy wobec zaskarżonego wyroku, toteż nie zachodzą przesłanki do wydania przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowienia przewidzianego w art. 189 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 13 maja 2015 r., II OSK 1220/14). Rozstrzygnięcie uwzględniające skargę kasacyjną i zarazem kończące postępowanie sądowe ma zatem formę wyroku, stosownie do art. 188 p.p.s.a.
Zważywszy na twierdzenia skargi kasacyjnej odnoszące się do zakresu przedmiotowego wyroku Sądu I instancji, podkreślić należy, że zakres ten mógł obejmować i obejmował tylko jeden akt normatywny, tj. zarządzenie Nr [...] Prezydenta [...] z dnia [...] listopada 2020 r. w sprawie ustalenia ceny za usługę odprowadzania wód opadowych i roztopowych do systemu kanalizacji deszczowej na terenie [...], stosowanej przez [...] Spółka Akcyjna. W myśl art. 57 p.p.s.a., jeżeli w jednym piśmie zaskarżono więcej niż jeden akt lub czynność albo bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, przewodniczący zarządza rozdzielenie tych skarg. Stosując ten przepis – zarządzeniem z dnia [...] maja 2021 r. – przewodniczący zarządził rozdzielenie skarg na: 1) uchwałę Nr [...] Rady [...] z dnia [...] października 2020 r.; 2) zarządzenie Nr [...] Prezydenta [...] z dnia [...] listopada 2020 r.; 3) zarządzenie Nr [...] Prezydenta [...] z dnia [...] stycznia 2021 r.; 4) zarządzenie Nr [...] Prezydenta [...] z dnia [...] grudnia 2020 r. Akty wymienione w punktach 1, 3 i 4 nie stanowią zatem przedmiotu niniejszego postępowania sądowego.
Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 w związku z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. i art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono w punkcie drugim sentencji wyroku na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a. Dodać należy, że – wobec umorzenia postępowania sądowego z innej przyczyny niż określona w art. 54 § 3 p.p.s.a. – nie ma w świetle art. 209 i art. 201 p.p.s.a. podstaw do rozstrzygania o kosztach postępowania przed sądem pierwszej instancji.