III OSK 436/22

III OSK 436/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-06-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-02-17
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Ewa Kwiecińska
Mariusz Kotulski
Przemysław Szustakiewicz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Policja
Sygn. powiązane
II SA/Go 662/21 - Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z 2021-11-10
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 360
art. 118
Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tj.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz (spr.) Sędziowie sędzia NSA Ewa Kwiecińska sędzia del. WSA Mariusz Kotulski Protokolant starszy asystent sędziego Joanna Ukalska po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 10 listopada 2021 r., sygn. akt II SA/Go 662/21 w sprawie ze skargi P.S. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 25 maja 2021 r., nr K.F.1241.69.2021.ASz w przedmiocie odmowy wypłaty odprawy 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od P.S. na rzecz Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gorzowie Wielkopolskim kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postepowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim, wyrokiem z dnia 10 listopada 2021 r., sygn. akt II SA/Go 662/21, oddalił skargę P.S. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 25 maja 2021 r., nr K.F.1241.69.2021.ASz w przedmiocie odmowy wypłaty odprawy.
Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy;
Komendant Miejski Policji [...], rozkazem personalnym z dnia 3 czerwca 2019 r,. nr 171/19, zwolnił P.S. ze służby w Policji z dniem 26 sierpnia 2019 r.
Następnie pismem z dnia 4 stycznia 2021 r. P.S. zwrócił się do Komendanta Miejskiego Policji [...] z wnioskiem o wypłatę odprawy dla policjanta zwalnianego się ze służby w Policji.
Komendant Miejski Policji [...] decyzją z dnia 2 kwietnia 2021 r., nr K.1241.12.2021.KN, na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1, art. 108 ust. 1 pkt 6, art. 107 ust. 1 i art. 118 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2020 r., poz. 360 ze zm., dalej "ustawa o Policji"), odmówił wypłaty odprawy w związku ze zwolnieniem ze służby. W uzasadnieniu decyzji podano, że w dniu 26 sierpnia 2019 r. strona złożyła oświadczenie o planowanym jej przyjęciu z dniem 1 września 2019 r. do zawodowej służby wojskowej, w związku z czym wniosła o niewypłacanie odprawy policyjnej, dodając, iż od dnia zwolnienia ze służby w Policji do dnia przyjęcia do zawodowej służby wojskowej nie podejmie nigdzie pracy. Do oświadczenia dołączono rozkaz personalny Komendanta [...] Wojskowego Oddziału Gospodarczego [...] z dnia 10 czerwca 2019 r., nr 6 o wyznaczeniu strony z dniem 1 września 2019 r. na stanowisko służbowe młodszego oficera sekcji HNS [...] Wojskowego Oddziału Gospodarczego [...] oraz kontrakt na pełnienie zawodowej służby wojskowej nr [...] z dnia 12 czerwca 2019 r. zawarty pomiędzy Komendantem [...] Wojskowego Oddziału Gospodarczego [...], a P.S. na okres od września 2019 r. do 31 sierpnia 2021 r.
Następnie organ podał, że Komendant [...] Wojskowego Oddziału Gospodarczego [...] poinformował, że P.S. powołany rozkazem personalnym nr 1091 Dyrektora Departamentu Kadr MON z dnia 25 maja 2019 r. pełni zawodową służbę wojskową na stanowisku służbowym ulokowanym w strukturze [...] Wojskowego Oddziału Gospodarczego [...] od dnia 1 września 2019 r. Poinformował, iż stosunek służbowy żołnierza służby kontraktowej powstaje w drodze powołania na podstawie kontraktu zawartego między osobą, która dobrowolnie zgłosiła się do tej służby, a właściwym organem. Ponadto określił, że termin rozpoczęcia pełnienia zawodowej służby wojskowej oraz stanowisko służbowe, na jakim będzie pełniona ta służba, określa w przypadku żołnierzy kontraktowych - kontrakt. Na podstawie Kontraktu z dnia 12 czerwca 2019 r. P.S. pełni zawodową służbę wojskową od dnia 1 września 2019 r. do dnia 31 sierpnia 2021 r.
Rozpatrując niniejszą sprawę Komendant uznał, że roszczenie strony nie zasługuje na uwzględnienie. Wskazał, że stosownie do treści art. 114 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji, policjant zwalniany ze służby otrzymuje m.in. odprawę. Zgodnie jednak z art. 118 ustawy o Policji odprawa, o której mowa w art. 114 nie przysługuje policjantowi, który bezpośrednio po zwolnieniu ze służby został przyjęty do zawodowej służby wojskowej lub do innej służby, w której przysługuje prawo do takich świadczeń. Organ wyjaśnił, iż z treści tego przepisu wynika, że odprawa nie przysługuje, gdy łącznie zostaną spełnione dwie przesłanki: policjant został zwolniony ze służby oraz bezpośrednio po zwolnieniu został przyjęty do zawodowej służby wojskowej lub do innej służby, w której przysługuje prawo do takich świadczeń. P.S. został zwolniony ze służby w Policji z dniem 26 sierpnia 2019 r. na własną prośbę, a w dniu 1 września 2019 r., czyli bezpośrednio po zwolnieniu ze służby w Policji, został przyjęty do zawodowej służby wojskowej, w której zgodnie z art. 94 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U z 2020 r., poz. 860 ze zm.) przysługuje prawo do odprawy. W ocenie organu, taki stan spowodował niewypłacenie stronie odprawy.
Komendant Wojewódzki Policji w Gorzowie Wielkopolskim, po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia 25 maja 2021 r., nr K.F.1241.69.2021.ASz., utrzymał w mocy decyzję z dnia 2 kwietnia 2021 r., stwierdzając, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwolił na ustalenie, że stronie nie przysługuje odprawa w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji, ponieważ bezpośrednio po zwolnieniu ze służby w Policji, strona została przyjęta do zawodowej służby wojskowej, w której prawo do odprawy przysługuje. Wyjaśnił przy tym, że regulacje art. 118 ustawy o Policji mają zapobiec kilkukrotnemu wypłacaniu tego świadczenia, bowiem należna jest tylko odprawa jednorazowa, a każde kolejne wypłacone odprawy jako niezależne musiałyby podlegać zwrotowi. Odprawa przysługuje tylko takiemu policjantowi zwalnianemu ze służby, który bezpośrednio po zwolnieniu nie zostanie przyjęty do zawodowej służby wojskowej lub innej służby, w której przysługuje prawo do odprawy. Zatem w tym przypadku możliwość otrzymania świadczenia pieniężnego, jakim jest odprawa, związanego z rozwiązaniem stosunku służbowego, została przewidziana. Nie ma bowiem znaczenia czy i jakie różnice występują w uregulowaniu instytucji odprawy w innej służbie, a istotnym jest, czy w innej służbie przewidziano instytucję odprawy, rozumianą jako świadczenie pieniężne wypłacane funkcjonariuszowi po zakończeniu służby. Dlatego dla oceny, czy w danym przypadku występuje negatywna przesłanka przewidziana w art. 118 ustawy o Policji wystarczy wykazanie istnienia w innej służbie odprawy.
Z powyższą decyzją nie zgodził się P.S., wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Powołanym na wstępie wyrokiem, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2020 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej P.p.s.a.), uznał, ze skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zdaniem Sądu pierwszej instancji, stanowisko organów jest prawidłowe. Zgodnie z art. 118 ustawy o Policji odprawa, o której mowa w art. 114 oraz świadczenia określone w art. 117 (świadczenia okresowe w przypadku zwolnienia ze służby), nie przysługuje policjantowi, który bezpośrednio po zwolnieniu ze służby został przyjęty do zawodowej służby wojskowej lub do innej służby, w której przysługuje prawo do takich świadczeń. Zatem w świetle cytowanej regulacji odprawę otrzymuje tylko taki policjant zwalniany ze służby, który bezpośrednio po zwolnieniu ze służby nie zostanie przyjęty do zawodowej służby wojskowej lub innej służby, w której przysługuje prawo do odprawy. Odprawa nie przysługuje zatem, gdy policjant bezpośrednio po zwolnieniu ze służby został przyjęty do zawodowej służby wojskowej lub innej służby, w której przysługuje prawo do odprawy.
W rozpoznawanej sprawie skarżący bezpośrednio po zwolnieniu ze służby w Policji został przyjęty do służby wojskowej. Sąd podkreślił, że zwrot "bezpośrednio po zwolnieniu" oznacza, że tuż po zwolnieniu ze służby funkcjonariusz został bez zbędnej zwłoki przyjęty do innej służby. Słowo "bezpośrednio" nie jest także tożsame ze zwrotem "bez dnia przerwy". Między zakończeniem służby w Policji i rozpoczęciem służby w wojsku skarżący nie podjął żadnego innego zatrudnienia, nie nabył też prawa do emerytury lub renty.
Natomiast odnośnie użytego określenia "prawo do takich świadczeń", o jakich mowa w art. 114 oraz art. 117 ustawy o Policji, Sąd pierwszej instancji odwołał się do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 sierpnia 2013 r., I OSK 1354/12, który wskazał, iż oznacza ono, że odprawa nie przysługuje policjantowi w przypadku, gdy został on przyjęty do innej służby, w której przysługuje jakiekolwiek prawo do odprawy. Prawo do odprawy w innej służbie nie musi być uregulowane na takich samych zasadach, jak prawo do odprawy w Policji. Określenie "został przyjęty do zawodowej służby wojskowej lub do innej służby, w której przysługuje prawo do takich świadczeń", w istocie uzależnia prawo do odprawy od ustalenia, czy w służbie, do której został przyjęty zwolniony policjant przysługuje prawo do "takich świadczeń" jakie przewiduje ustawa o Policji przy czym nie chodzi o "takie same świadczenia" lecz "takie świadczenia". Sąd zwrócił uwagę, że art. 94 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, przewiduje dla żołnierza zwolnionego z zawodowej służby wojskowej prawo do odprawy.
WSA w Gorzowie Wlkp. Podkreślił, że dla oceny uprawnienia skarżącego do odprawy, bez znaczenia jest okoliczność, że w ustawie o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych prawo do odprawy jest uregulowane odmiennie niż w ustawie o Policji w zakresie warunków przyznania i jej wysokości w poszczególnych przypadkach. Ustawodawca nie uzależnił prawa do odprawy dla policjanta zwalnianego ze służby od wysokości czy też innych warunków odprawy w poszczególnych rodzajach służb, a od tego, czy w innej służbie niż służba w Policji przysługuje prawo do odprawy. Prawo do odprawy w innej służbie nie musi być uregulowane na takich samych zasadach, jak prawo do odprawy w Policji. Dla prawidłowej wykładni przepisu art. 118 ustawy o Policji, nie ma znaczenia czy i jakie różnice występują w uregulowaniu instytucji odprawy w innej służbie, w stosunku do pragmatyki policyjnej, ale istotne jest tu to, czy w tej innej służbie przewidziano instytucję odprawy. Dlatego dla oceny, czy w danym przypadku występuje negatywna przesłanka przewidziana w art. 118 ustawy o Policji wystarczy wykazanie istnienia w innej służbie instytucji odprawy, a nie wykazanie identyczności (tożsamości) takiej odprawy z odprawą występującą w Policji.
Z powyższym wyrokiem nie zgodził się skarżący, wnosząc skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości i domagając się uchylenia zaskarżanego wyroku w całości i orzeczenia co do istoty sprawy, poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji; zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych za obie instancje oraz rozpoznanie sprawy na rozprawie. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie:
1. art. 118 w związku z art. 115 ust. 3 ustawy o Policji poprzez dokonanie błędnej wykładni art. 118 ustawy o Policji uznając, że skarżący, który podjął służbę jako żołnierz zawodowy "bezpośrednio po zwolnieniu ze służby w Policji", przy ponownym zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej nabędzie prawa do "takich świadczeń" - co ostatecznie doprowadziło do niezastosowania art. 114 ust. 1 pkt. 1 ustawy o Policji pomimo tego, iż skarżącemu, jak potwierdza dotychczasowe orzecznictwo sądów administracyjnych oraz dyspozycja przepisu art. 94 ust. 1 i nast. ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, odmówiono by przyznania prawa do odprawy emerytalnej z uwzględnieniem okresów służby w Policji;
2. art. 8 ust. 2 w zw. z art. 64 ust. 2 oraz w zw. z art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, poprzez ich niezastosowanie w sprawie, pomimo tego, że w niniejszej sprawie wprost dochodzi do naruszenia zasady wynikającej z art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, poprzez dokonanie zróżnicowania dwóch podmiotów posiadających prawo do tego samego świadczenia, w sytuacji gdy jednego z nich na mocy art. 118 ustawy o Policji pozbawia się prawa do odprawy emerytalnej w wysokości odpowiadającej wysłużonym latom służby w Policji, a drugiemu podmiotowi na mocy art. 115 ust. 2 ustawy o Policji - takie świadczenie przysługuje z uwzględnieniem okresów nieprzerwanej zawodowej służby wojskowej, jeżeli bezpośrednio po zwolnieniu z tej służby żołnierz został przyjęty do służby w Policji i nie otrzymał odprawy z tytułu poprzednio pełnionej służby - z uwagi na fakt, że odprawę emerytalną wypłacaną na podstawie przepisów ustawy o Policji (...), a odprawę emerytalną wypłacaną na podstawie przepisów ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (...) należy traktować jako adresatów norm prawnych o podobnym lub/i tożsamym wręcz znaczeniu, co prowadzi do nieuzasadnionego i niekonstytucyjnego zróżnicowania adresatów tych norm prawnych z jednoczesnym brakiem uzasadnienia wprowadzenia różnic w nich występujących - pod. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30.10.2018r., sygn. akt. K 7/15; wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 03.03.2004r. sygn. akt. K 29/03 i inne w zakresie stosowanie dyspozycji art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP.
Ponadto skarżący kasacyjnie wniósł, na podstawie art. 190 Konstytucji RP o przedstawienie przez Naczelny Sąd Administracyjny Trybunałowi Konstytucyjnemu następującego pytania prawnego, od którego zależy rozstrzygnięcie niniejszej sprawy:
"Czy art. 118 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j.: Dz. U. z 2007 r., Nr 43, poz. 277) w brzmieniu: "Odprawa, o której mowa w art. 114, oraz świadczenia określone w art. 117 nie przysługują policjantowi, który bezpośrednio po zwolnieniu ze służby został przyjęty do zawodowej służby wojskowej lub do innej służby, w której przysługuje prawo do takich świadczeń" - jest zgodny z art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP w zw. z art. 64 ust. 2 Konstytucji RP oraz czy art. 118 w zw. z art. 115 ust. 3 ustawy o Policji w brzmieniu, w jakim różnicuje sytuację prawną zwalnianego ze służby w Policji funkcjonariusza w sposób zgodny z art. 62 ust. 1 i 2 Konstytucji RP różnicuje sytuację prawną zwalnianego ze służby w Policji funkcjonariusza, któremu przy ustalaniu wysokości odprawy uwzględnia się również okresy nieprzerwanej zawodowej służby wojskowej, jeśli bezpośrednio po zwolnieniu z tej służby żołnierz został przyjęty do służby w Policji i nie otrzymał odprawy z tytułu poprzednio pełnionej służby".
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego radcy prawnego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. w rozpoznawanej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten w odróżnieniu do wojewódzkiego sądu administracyjnego nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.
W rozpoznawanej sprawie zasadniczym problemem jest rozstrzygnięcie, czy decyzja o odmowie przyznania skarżącemu zwolnionemu ze służby w Policji odprawy przysługującej na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji, z uwagi na treść przepisu art. 118 tej ustawy w związku z art. 94 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych była zgodna z prawem.
Na wstępie przypomnieć należy, iż ustawodawca może w szerokim zakresie określać sytuację prawną funkcjonariuszy służb mundurowych, często regulując ich prawa i obowiązki odmiennie. Poszczególne formacje mundurowe, nie są kategorią jednolitą i dopuszczalne jest zróżnicowanie sytuacji prawnej ich funkcjonariuszy. Każda z formacji posiada odrębną regulację ustawową określającą jej charakter i zakres działania. Powyższe odrębności uzasadniają występowanie zróżnicowania zarówno w zakresie dotyczącym statusu jak i uprawnień funkcjonariuszy różnych służb, a także warunków dotyczących przejścia do poszczególnych służb. Odmienny status policjanta uzasadnia zróżnicowanie jego pozycji prawnej w porównaniu z funkcjonariuszem pozostałych służb mundurowych czy też żołnierzem zawodowym. Tak więc w zakresie ustalania prawa i wysokości odprawy poszczególni funkcjonariusze służb mundurowych, jak i żołnierze zawodowi korzystają z rozłącznych przepisów ustawowych. W tej sytuacji funkcjonariusze służb mundurowych czy żołnierze zawodowi nie charakteryzują się takimi samymi lub podobnymi cechami w stopniu równym, tzn. nie występują w relewantnej sytuacji. W związku z powyższym nie jest konieczne przyznawanie wszystkim funkcjonariuszom jednakowych praw i jednakowych obowiązków, a wręcz przeciwnie uzasadnione jest ich zróżnicowanie. Przepisy ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, jak i przepisy ustawy o Policji zawierają rozłączne przepisy ustawowe, które mają charakter komplementarnych rozwiązań pragmatycznych, a rozłączność ta wyklucza możliwość posiłkowania się w analizowanej sprawie regulacjami innej pragmatyki. Zróżnicowanie to nie świadczy o zatem nierównym traktowaniu, skoro regulacje te dotyczą odrębnych grup zawodowych. Z tego względu niezasadny okazał się zarzut naruszenia art. 8 ust. 2 w zw. z art. 64 ust. 2 oraz art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP.
Z powyższych też względów Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do wystąpienia w trybie art. 193 Konstytucji RP do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym przedstawionym w skardze kasacyjnej. Podstawą przedstawienia przez Sąd pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego muszą być uzasadnione wątpliwości Sądu, a nie skarżącego (por. wyrok NSA z 21 grudnia 2004 r. sygn. akt OSK 971/04 oraz wyrok NSA z 21 czerwca 2022 r., sygn. akt III FSK 5050/21). W tej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny takich wątpliwości nie powziął. Wyjaśnić należy, że Sąd nie może występować z pytaniem prawnym dopóki sam nie wyrobi sobie poglądu prawnego w kwestii niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, a ponadto Sąd nie może uchylać się od dokonania samodzielnej wykładni prawa i zastosowania prawa ad casum. Tym samym Sąd nie może zwracać się do Trybunału Konstytucyjnego w kwestii prawidłowej wykładni norm prawnych, które mają stanowić podstawę prawną rozstrzygnięcia sądowego, albowiem to nie należy do kompetencji Trybunału Konstytucyjnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lipca 2017 r. sygn. akt I OSK 2674/15).
Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 118 w związku z art. 115 ust. 3 ustawy o Policji poprzez ich błędną wykładnię.
Jak słusznie przyjął Sąd pierwszej instancji, dla prawidłowej wykładni przepisu art. 118 ustawy o Policji nie ma znaczenia czy i jakie różnice występują w uregulowaniu instytucji odprawy w innej służbie w stosunku do pragmatyki policyjnej. Istotne jest tu to, czy w tej innej służbie przewidziano instytucję odprawy, rozumianą szeroko, jako świadczenie pieniężne wypłacane funkcjonariuszowi po zakończeniu służby. A zatem prawo do odprawy w innej służbie nie musi być uregulowane na takich samych zasadach, jak prawo do odprawy w Policji. Wyjaśnić należy, że art. 118 ustawy o Policji nie zawiera ograniczeń, które wskazywałyby na to, że należy go stosować tylko wtedy, gdy warunki uzyskania odprawy w innej służbie są w pełni tożsame z warunkami jej uzyskania na podstawie ustawy o Policji. Zawarte w art. 118 ustawy o Policji określenie "został przyjęty do zawodowej służby wojskowej lub do innej służby, w której przysługuje prawo do takich świadczeń", w istocie uzależnia prawo do odprawy od ustalenia, czy w służbie, do której został przyjęty zwolniony policjant przysługuje prawo do "takich świadczeń" jakie przewiduje ustawa o Policji, przy czym nie chodzi o "takie same świadczenia" lecz "takie świadczenia". Dlatego też dla oceny, czy w danym przypadku występuje negatywna przesłanka przewidziana w art. 118 ustawy o Policji wystarczy wykazanie istnienia w innej służbie instytucji odprawy, a nie wykazanie identyczności (tożsamości) takiej odprawy z odprawą występującą w Policji. Takie rozumienie powyższego przepisu jest ugruntowane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. np. wyroki NSA z: 2 sierpnia 2013 r., I OSK 1354/12; 14 grudnia 2022 r., III OSK 1792/21). Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym podziela dotychczas prezentowany w orzecznictwie sądowoadministracyjnym pogląd, zgodnie z którym odprawa przysługująca z tytułu zwolnienia ze służby - tak samo jak i emerytura - ma charakter jednorazowy (por. wyrok NSA z dnia 5 października 2010 r. sygn. akt I OSK 540/10). Powyższa regulacja ma zapobiec kilkukrotnemu wypłacaniu policjantowi tego świadczenia w przypadku zwolnienia go ze służby w Policji i bezpośredniego przyjęcia do innej służby, w której tego rodzaju świadczenie jak odprawa jest także wypacane w związku ze zwolnieniem ze służby.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, sformułowanie "bezpośrednio po zwolnieniu ze służby został przyjęty do zawodowej służby wojskowej lub do innej służby" powinno być interpretowane w kategoriach obiektywnych, to znaczy wymagane jest następstwo omawianych zdarzeń w czasie, które zachodzi wówczas, gdy policjant po zwolnieniu zostaje przyjęty do zawodowej służby wojskowej lub innej służby. Występuje to zarówno w przypadku, gdy przyjęcie to następuje w następnym dniu po zwolnieniu, jak i w przypadku gdy następuje to kilka dni po zwolnieniu, a taka sytuacja wystąpiła w rozpoznawanej sprawie. Pojęcie "bezpośrednio" nie jest tożsame ze zwrotem "bez dnia przerwy" i oznacza, że policjant tuż po zwolnieniu z jednej służby bez zbędnej zwłoki został przyjęty do innej służby. Warunek ten nie zostanie spełniony, w przypadku podjęcia przez zwolnionego policjanta zatrudnienia przed przyjęciem do innej służby. Jednak taka sytuacja w sprawie nie wystąpiła.
W związku z powyższym uznać należy, iż w takim przypadku dla oceny uprawnienia skarżącego kasacyjnie do odprawy, bez znaczenia jest okoliczność, że w art. 94 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych prawo do odprawy jest uregulowane nieco odmiennie niż w ustawie o Policji.
Rozważania te prowadzą do wniosku, że postawiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 118 w związku z art. 115 ust. 3 ustawy o Policji poprzez ich błędną wykładnię jest nietrafny. Dlatego też niezasadność wskazanego zarzutu powoduje, że w rozpoznawanej sprawie nie mógł znaleźć zastosowania art. 114 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji. Tym samym zarzut naruszenia art. 114 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji, przez jego niezastosowanie jest nieskuteczny.
Z tych też względów Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i w oparciu o art. 184 P.p.s.a. orzekł o jej oddaleniu.
O kosztach postępowania Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 209 w zw. z art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 P.p.s.a.