III OSK 4/26

III OSK 4/26 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2026-07-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2026-01-02
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Tadeusz Kiełkowski /sprawozdawca/
Tamara Dziełakowska /przewodniczący/
Zbigniew Ślusarczyk
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
I SAB/Sz 56/25 - Wyrok WSA w Szczecinie z 2025-09-18
Skarżony organ
Minister Zdrowia
Treść wyniku
Odrzucono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2026 poz 143
art. 173 par 2, 180
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Tamara Dziełakowska Sędziowie: sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk sędzia del. WSA Tadeusz Kiełkowski (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 21 lipca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 18 września 2025 r. sygn. akt I SAB/Sz 56/25 w sprawie ze skargi A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] na bezczynność Dyrektora Zachodniopomorskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w Szczecinie w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia 1. odrzucić skargę kasacyjną, 2. zwrócić Prezesowi Narodowego Funduszu Zdrowia ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie uiszczony wpis od skargi kasacyjnej w kwocie 100 (sto) złotych.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 18 września 2025 r., sygn. akt I SAB/Sz 56/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie (dalej "WSA w Szczecinie", "Sąd I instancji") po rozpoznaniu sprawy ze skargi A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] (dalej "skarżąca", "Spółka") na bezczynność Dyrektora Zachodniopomorskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w Szczecinie (dalej "Dyrektor", "organ") w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. stwierdził, że Dyrektor dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku Spółki; II. stwierdził, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zobowiązał Dyrektora do rozpoznania wniosku z dnia 25 marca 2025 r. w terminie 14 dni od dnia otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; IV. zasądził od Dyrektora na rzecz skarżącej kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Powyższy wyrok, od którego została złożona skarga kasacyjna, zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.
Wnioskiem z dnia 3 marca 2025 r. skarżąca zwróciła się do Zachodniopomorskiego Oddziału NFZ w Szczecinie o udostępnienie informacji publicznej oraz pełny wgląd do dokumentacji konkursowej dotyczącej ubiegania się o otwarcie nowych placówek POZ w ciągu ostatnich dwóch lat (2022-2024) w obszarze działalności Zachodniopomorskiego Oddziału NFZ. Ponadto Spółka wniosła o udostępnienie dokumentacji dotyczącej placówek medycznych oraz lekarzy prowadzących indywidualną praktykę lekarską. Dokumentacja ta powinna dotyczyć podmiotów, z którymi NFZ podpisał umowę na prowadzenie POZ, jak i tych, którym takiej zgody odmówiono. W szczególności wniesiono o udostępnienie: – pełnej korespondencji prowadzonej ze świadczeniodawcami przed odbyciem kontroli w miejscu udzielania świadczeń oraz przed zawarciem umowy; – harmonogramów pracy lekarzy POZ; – sposobu weryfikowania nadzoru nad lekarzami spoza UE przez świadczeniodawcę.
Odpowiadając na powyższy wniosek organ pismem z dnia 14 marca 2025 r. poinformował skarżącą, że po analizie złożonego wniosku o udzielenie informacji publicznej stwierdził, iż wniosek ten jest powiązany ze [...]. W konsekwencji Dyrektor wskazał, że żądane informacje nie podlegają udostępnieniu na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Na skutek odwołania skarżącej, pismem z dnia 25 marca 2025 r., Dyrektor podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w piśmie z dnia 14 marca 2025 r., że żądane informacje nie podlegają udostępnieniu na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ponadto organ poinformował, że pismo z dnia 14 marca 2025 r. nie jest decyzją odmawiającą udzielenia informacji publicznej, ponieważ w ocenie organu żądana informacja nie ma waloru informacji publicznej.
Pismem z dnia 26 marca 2025 r. skarżąca wniosła do WSA w Szczecinie skargę na bezczynność Narodowego Funduszu Zdrowia – Zachodniopomorskiego Oddziału w Szczecinie w zakresie przesłania informacji żądanej wspomnianym wnioskiem z dnia 14 marca 2025 r. Skarżąca wniosła o zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni. Pismem z dnia 18 kwietnia 2025 r. Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia w Warszawie wniósł o oddalenie skargi.
Zarządzeniem z dnia 25 czerwca 2025 r. zmieniono zarządzenie rejestrujące sprawę w zakresie oznaczenia organu poprzez wskazanie Dyrektora Zachodniopomorskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w Szczecinie w miejsce dotychczasowego Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia. Pismem z dnia 11 lipca 2025 r. Dyrektor Zachodniopomorskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w Szczecinie wniósł o oddalenie skargi.
W dniu 18 września 2025 r. WSA w Szczecinie wydał opisany na wstępie wyrok, którym uwzględnił skargę. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd I instancji wskazał, że Dyrektor Zachodniopomorskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w Szczecinie niewątpliwie należy do podmiotów, na których ciąży ustawowy obowiązek udostępniania informacji publicznych. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p., zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego. W myśl art. 96 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2024 r., poz. 146 ze zm., dalej "ustawa o świadczeniach"), Narodowy Fundusz Zdrowia jest państwową jednostką organizacyjną posiadającą osobowość prawną. Z kolei według art. 107 ust. 1 ustawy o świadczeniach, dyrektor oddziału wojewódzkiego Funduszu kieruje oddziałem wojewódzkim Funduszu i reprezentuje Fundusz na zewnątrz w zakresie właściwości danego oddziału. Jest więc podmiotem, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p., tj. reprezentującym państwową jednostkę organizacyjną posiadającą osobowość prawną.
WSA w Szczecinie przypomniał, że o obowiązku udostępnienia przez organ żądanej od niego informacji decyduje to, czy mieści się ona w kategorii pojęciowej "sprawy publicznej", w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. W ocenie WSA w Szczecinie, wbrew stanowisku organu, żądana przez skarżącą informacja stanowi informację publiczną. Dysponent informacji publicznej jest zobowiązany do jej udostępnienia, gdy informacja publiczna nie została udostępniona i nie funkcjonuje w obiegu publicznym tak, by wnioskodawca mógł się z nią zapoznać, np. poprzez bezpośredni do niej wgląd, bądź sięgając do publikatora. Sąd I instancji podkreślił, że co do zasady informacje o postępowaniu konkursowym o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej stanowią informację publiczną jako dane odnoszące do realizacji obowiązków ustawowych NFZ w zakresie warunków udzielania świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych w celu realizacji zadania władz publicznych polegającego na zapewnieniu równego dostępu do świadczeń opieki zdrowotnej (art. 1 pkt 1 i 3 w zw. z art. 97 ust. 3 pkt 2 ustawy o świadczeniach) i jawności wydatkowania środków publicznych, stosownie do art. 6 ust. 1 pkt 4 i pkt 5 lit. a u.d.i.p.
Zdaniem Sądu I instancji nie ma znaczenia prawnego, wobec brzmienia art. 2 u.d.i.p., okoliczność, że skarżąca jednocześnie realizuje swoje uprawnienia do udzielenia informacji w celu ich wykorzystania do [...]. Zainteresowani, kierując swój wniosek do podmiotu zobowiązanego, nie muszą wykazywać, w jakim celu żądana informacja publiczna jest im potrzebna. Jedynie w przypadku żądania dotyczącego udzielenia informacji publicznej przetworzonej, konieczne jest wykazanie, że jej udostępnienie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Gdyby natomiast istniał alternatywny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej, wówczas wyłączone byłoby stosowanie ustawy o dostępie do informacji publicznej, o czym stanowi art. 1 ust. 2 tej ustawy. Jednak możliwości zwrócenia się z analogicznym wnioskiem do właściwych organów administracji publicznej o wydanie kserokopii ewentualnych zawartych umów oraz dokumentacji konkursowej z wyłączeniem ewentualnych części dokumentacji, jeżeli pozwalają na to przepisy szczególne, będących przedmiotem zainteresowania skarżącej Spółki, nie należy utożsamiać z istnieniem alternatywnego trybu dostępu do żądanej informacji publicznej. To wnioskodawca bowiem decyduje o tym, od którego z ewentualnych dysponentów informacji publicznej chciałby ją uzyskać. Jedynie istnienie innej regulacji, której przepisy pozwalałyby na uzyskanie objętych wnioskiem informacji, wyłączyłoby tryb z ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Pismem z dnia 13 listopada 2025 r. skargę kasacyjną od wyroku WSA w Szczecinie wywiódł Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia (dalej "skarżący kasacyjnie"), zaskarżając go w całości. Skarżący kasacyjnie zarzucił zaskarżonemu wyrokowi:
I. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a.:
1) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu przez Sąd I instancji, że żądana przez skarżącą informacja stanowi informację publiczną, podczas gdy żądane przez skarżącą informacje nie mają waloru informacji publicznej, albowiem ich zakres sprowadza się do zgromadzenia argumentów we własnej sprawie poprzez ewentualne porównanie jak organ postępował w analogicznych sprawach z innymi świadczeniodawcami;
2) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 1 pkt 1 i 3 w zw. z art. 97 ust. 3 pkt 2 ustawy o świadczeniach w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 4 i pkt 5 lit. a u.d.i.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że żądane przez skarżącą informacje o postępowaniu konkursowym o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej stanowią informację publiczną jako dane odnoszące do realizacji obowiązków ustawowych NFZ w zakresie warunków udzielania świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych w celu realizacji zadania władz publicznych polegającego na zapewnieniu równego dostępu do świadczeń opieki zdrowotnej i jawności wydatkowania środków publicznych, podczas gdy pełna korespondencja prowadzona ze świadczeniodawcami przed odbyciem kontroli w miejscu udzielania świadczeń oraz przez zawarciem umowy, harmonogramy pracy lekarzy POZ i sposób weryfikowania nadzoru nad lekarzami spoza UE przez świadczeniodawcę nie mają charakteru informacji publicznej i w konsekwencji nie podlegają udostępnieniu przez organ;
3) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 2 u.d.i.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że w świetle wyżej wymienionego przepisu nie ma znaczenia okoliczność, że skarżąca jednocześnie realizuje swoje uprawnienia do udzielania informacji w celu ich wykorzystania do realizacji [...], a w konsekwencji do przyjęcia, że zainteresowani kierując swój wniosek do podmiotu zobowiązanego nie muszą wykazywać w jakim celu żądana informacja publiczna jest im potrzebna, podczas gdy przyjmując, że żądane przez skarżącą informacje stanowią informacje publiczne przetworzone to konieczne jest wykazanie, że jej udostępnienie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia art. 3 ust. 1 pkt u.d.i.p.;
4) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. poprzez ich niezastosowanie, w sytuacji gdy żądane przez skarżącą informacje stanowią informacje publiczne przetworzone, a w konsekwencji konieczne jest wykazanie, że jej udostępnienie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, podczas gdy we wniosku skarżącej o dostęp do informacji publicznej brak jest przesłanek, które wskazywałyby na istnienie po jej stronie jakiegokolwiek interesu publicznego w uzyskaniu wnioskowanych danych, a wniosek został złożony przez skarżącą jedynie we własnym partykularnym interesie, służącym do jej celów gospodarczych, co z kolei doprowadziło do przyjęcia, że informacje wnioskowane przez skarżącą nie wymagają wykazania interesu publicznego;
II. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a:
1) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z "art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 p.p.s.a." poprzez dokonanie przez Sąd I instancji ustaleń nieznajdujących potwierdzenia w dowodach dołączonych do akt sprawy i przyjęcie, że żądane przez skarżącą informacje o postępowaniu konkursowym o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej stanowią informację publiczną, w sytuacji gdy z całokształtu materiału dowodowego wynika, że złożony przez skarżącą wniosek o udzielenie informacji publicznej jest powiązany ze sporem trwającym pomiędzy organem a skarżącą w zakresie [...], jedynie w celu zaspokojenia jej indywidualnych potrzeb, a co za tym idzie nie ma waloru informacji publicznej, co w konsekwencji doprowadziło do uwzględnienia skargi na bezczynność organu i zobowiązania organu do rozpoznania wniosku z dnia 3 marca 2025 r. w terminie 14 dni od dnia otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy;
2) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 149 § 1 pkt 1 i 3 p.p.s.a. poprzez uwzględnienie przez Sąd I instancji skargi na bezczynność organu i zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku skarżącej z dnia 3 marca 2025 r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, podczas gdy organ nie był bezczynny w sprawie, ponieważ niezwłocznie udzielił skarżącej pisemnej obszernych wyjaśnień i uzasadnił swoje stanowisko w sprawie we wskazanym ustawą terminie, nie pozostając tym samym w bezczynności.
Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Szczecinie – a nadto o zasądzenie na jego rzecz od skarżącej kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiona została argumentacja na poparcie sformułowanych zarzutów i wniosków.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skuteczne wniesienie skargi kasacyjnej oraz wszczęcie na jej podstawie postępowania sądowoadministracyjnego przed sądem drugiej instancji uzależnione jest od spełnienia warunków wynikających z przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej p.p.s.a.). W szczególności skarga kasacyjna musi być wniesiona przez uprawniony podmiot. Zgodnie z art. 173 § 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną może wnieść strona, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka po doręczeniu im odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Ponieważ wniesienie skargi kasacyjnej przez uprawniony podmiot jest jedną z przesłanek jej dopuszczalności, w orzecznictwie przyjmuje się, iż Naczelny Sąd Administracyjny może z urzędu badać, czy przesłanka ta została spełniona, aczkolwiek odrzucenie skargi kasacyjnej na zasadzie art. 180 w zw. z art. 178 p.p.s.a. może mieć miejsce jedynie w przypadku, gdy nie ma wątpliwości, że skarga została wniesiona przez podmiot, który w ogóle nie może być stroną (por. uchwała NSA z dnia 11 kwietnia 2005 r., OPS 1/04; postanowienie NSA z dnia 17 czerwca 2011 r., I OSK 138/11). W myśl art. 32 p.p.s.a. stronami w postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej są skarżący oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. "Z uwagi na brak w ustawie procesowej definicji organu należy przyjąć, że zakres podmiotowy strony przeciwnej skarżącemu każdorazowo wyznaczało będzie kryterium przedmiotowe – wykonywanie administracji publicznej. Podmioty wykonujące administrację publiczną to organy samorządu terytorialnego, organy administracji rządowej oraz inne organy administracyjne w znaczeniu funkcjonalnym" (zob. powołane postanowienie NSA z dnia 17 czerwca 2011 r.). W tym kontekście warto też zwrócić uwagę na znowelizowany art. 25 § 1 p.p.s.a., który przyznaje zdolność sądową organowi (niezależnie od posiadania przezeń osobowości prawnej), a także na art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p., zgodnie z którym obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego.
Skarga w niniejszej sprawie została złożona na bezczynność "Narodowego Funduszu Zdrowia – Zachodniopomorski Oddział w Szczecinie", toteż Sąd I instancji prawidłowo przyjął, że stroną postępowania – organem w rozumieniu art. 32 p.p.s.a. – jest Dyrektor Zachodniopomorskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w Szczecinie. Kwestia ta została wyeksponowana w zarządzeniu z dnia 25 czerwca 2025 r. (k. 51). W wyniku tego zarządzenia do akt złożone zostały: pełnomocnictwo udzielone pełnomocnikowi procesowemu przez Dyrektora Zachodniopomorskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w Szczecinie (k. 61-62), a także odpowiedź Dyrektora Zachodniopomorskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w Szczecinie na skargę (k. 67-68). Wydany w niniejszej sprawie wyrok Sądu I instancji również odnosi się do bezczynności Dyrektora Zachodniopomorskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w Szczecinie.
W myśl art. 96 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz.U. z 2024 r. poz. 146 ze zm.) Narodowy Fundusz Zdrowia jest państwową jednostką organizacyjną posiadającą osobowość prawną. Z kolei zgodnie z art. 107 ust. 1 tej ustawy, dyrektor oddziału wojewódzkiego Funduszu kieruje oddziałem wojewódzkim Funduszu i reprezentuje Fundusz na zewnątrz w zakresie właściwości danego oddziału. W orzecznictwie sądów administracyjnych status dyrektora oddziału wojewódzkiego Funduszu jako organu w postępowaniu w sprawie z zakresu dostępu do informacji publicznej nie budzi wątpliwości, przy czym dotyczy to także legitymacji do wniesienia skargi kasacyjnej (zob. np. wyrok NSA z dnia 9 lipca 2024 r., III OSK 2229/23).
Skargę kasacyjną w niniejszej sprawie wniósł Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia (reprezentowany przez pełnomocnika umocowanego do działania w jego imieniu), który nie jest stroną ani innym podmiotem wymienionym w art. 173 § 2 p.p.s.a. Wynika to wprost ze skargi kasacyjnej oraz z pełnomocnictwa udzielonego radcy prawnemu – jest to pełnomocnictwo do reprezentowania Narodowego Funduszu Zdrowia oraz Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia (pełnomocnictwo to nie uprawnia do działania w imieniu Dyrektora Zachodniopomorskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w Szczecinie). Skarga kasacyjna jest zatem niedopuszczalna z przyczyn podmiotowych.
Zaznaczyć należy, że na powyższe stanowisko nie mogło mieć wpływu nieprecyzyjne zaadresowanie przez Sąd I instancji korespondencji obejmującej w szczególności odpis zaskarżonego wyroku wraz z uzasadnieniem (korespondencja była kierowana wprawdzie prawidłowo do osoby będącej naówczas pełnomocnikiem Dyrektora Zachodniopomorskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w Szczecinie, ale z błędnym dopiskiem "Pełnomocnik Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia"). Tego typu uchybienie nie mogło skutkować uzyskaniem przez Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia legitymacji procesowej, a w szczególności legitymacji do wniesienia skargi kasacyjnej. Ewentualne inne skutki tego uchybienia wymykają się spod oceny przy badaniu dopuszczalności skargi kasacyjnej.
Rozstrzygnięcie o niedopuszczalności skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie jest determinowane weryfikacją statusu podmiotu wnoszącego skargę kasacyjną jako organu w rozumieniu art. 32 p.p.s.a., a nie oceną prawną interesu prawnego, o którym mowa w art. 50 § 1 tudzież art. 33 § 1 i 2 p.p.s.a. – toteż, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, mogło znaleźć wyraz w postanowieniu.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 180 p.p.s.a., odrzucił skargę kasacyjną. Na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzeczono o zwrocie wpisu sądowego uiszczonego od skargi kasacyjnej.