III OSK 3358/23

III OSK 3358/23 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-06-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-12-19
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Mirosław Wincenciak /przewodniczący/
Paweł Mierzejewski
Sławomir Wojciechowski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne
Ochrona środowiska
Inne
Sygn. powiązane
II SA/Kr 671/23 - Wyrok WSA w Krakowie z 2023-07-18
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2008 nr 199 poz 1227
art. 77 ust. 1, art. 77 ust. 5a, art. 77 ust. 9
Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Mirosław Wincenciak Sędziowie: sędzia NSA Sławomir Wojciechowski (spr.) sędzia del. WSA Paweł Mierzejewski po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 18 lipca 2023 r., sygn. akt II SA/Kr 671/23 w sprawie ze skargi [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 3 kwietnia 2023 r., znak: SKO.OŚ/4170/4/2023 w przedmiocie odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla realizacji przedsięwzięcia oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 18 lipca 2023 r., sygn. akt II SA/Kr 671/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, po rozpoznaniu na rozprawie, sprawy ze skargi [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] (dalej także jako: "spółka", "skarżąca", "skarżąca kasacyjnie") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej także jako: "SKO", "Kolegium", "organ odwoławczy", "organ II instancji") z dnia 3 kwietnia 2023 r., znak: SKO.OŚ/4170/4/2023 w przedmiocie odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla realizacji przedsięwzięcia: oddalił skargę.
Stan faktyczny sprawy przedstawia się w sposób następujący:
Burmistrz Miasta i Gminy [...] (dalej także jako: "Burmistrz", "organ", "organ I instancji") decyzją z dnia 11 stycznia 2023 r. znak: UM- III.6220.7.2020.PW orzekł o odmowie ustalenia – na wniosek skarżącej spółki – środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia pn.: "Roboty regulujące utrzymanie przepływu wód w międzywału rzeki Dunajec poprzez makroniwelację terenu prawego międzywału rzeki Dunajec z pozyskaniem kruszywa naturalnego z udokumentowanego złoża "[...]" w obszarze działek ewidencyjnych nr [...],[...], [...], [...], [...], [...], [...] w miejscowości [...]".
Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego od tej decyzji przez skarżącą spółkę Organ odwoławczy (SKO) decyzją z dnia 3 kwietnia 2023 r., znak SKO.OŚ/4170/4/2023 na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r. poz. 2000; dalej jako: "k.p.a.") art. 71 ust. 1 i ust. 2 pkt 1, art. 77 ust. 1 pkt 1 i pkt 4 i art. 77 ust. 5a ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 1029; dalej jako: "ustawa środowiskowa", "u.u.o.s.") utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
Postanowieniem z dnia 18 marca 2022 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] (dalej także jako: "Powiatowy Inspektor Sanitarny") uzgodnił warunki realizacji planowanego przedsięwzięcia z zachowaniem rozwiązań zawartych w raporcie o odziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko.
Postanowieniem z dnia 28 marca 2022 r. Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie – Dyrektor Zarządu Zlewni w [...] (dalej także jako: "Dyrektor Zarządu Zlewni PGWWP", "PGWWP") odmówiły uzgodnienia i określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji planowanego przedsięwzięcia.
Postanowieniem z dnia 25 maja 2022 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] (dalej także jako: "RDOŚ") uzgodnił warunki realizacji planowanego przedsięwzięcia.
Decyzją z dnia 13 lipca 2022 r. znak: UM-III.6220.7.2020.PW Burmistrz odmówił ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia pn.: "Roboty regulujące utrzymanie przepływu wód w międzywału rzeki Dunajec poprzez makroniwelację terenu prawego międzywału rzeki Dunajec z pozyskaniem kruszywa naturalnego z udokumentowanego złoża "[...]" w obszarze działek ewidencyjnych nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w miejscowości [...]".
Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego od tej decyzji przez skarżącą spółką Organ odwoławczy (SKO) uchylił ją decyzją z dnia 22 sierpnia 2022 r., przekazując sprawę do ponownego rozstrzygnięcia organowi I instancji. Kolegium wskazało, że gdy uzgodnienia organów są ze sobą sprzeczne, tak jak w niniejszej sprawie, rzeczą organu było rozstrzygnąć te sprzeczności po uprzednim porozumieniu z organami, których uzgodnienia były ze sobą sprzeczne i uwzględnić to rozstrzygnięcie w decyzji kończącej postępowanie – zgodnie z art. 77 ust. 9 ustawy środowiskowej.
Postanowieniem z dnia 16 grudnia 2022 r. organ I instancji postanowił o nie rozstrzygnięciu sprzeczności pomiędzy uzgodnieniem, a odmową uzgodnienia organów. W uzasadnieniu wskazano, że organy uzgadniające tj. RDOŚ oraz PGWWP pozostały na swoich stanowiskach zawartych w postanowieniach dotyczących uzgodnienia planowanej inwestycji.
Decyzją z dnia 11 stycznia 2023 r. znak: UM-III.6220.7.2020.PW Burmistrz orzekł o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia pn.: "Roboty regulujące utrzymanie przepływu wód w międzywału rzeki Dunajec poprzez makroniwelację terenu prawego międzywału rzeki Dunajec z pozyskaniem kruszywa naturalnego z udokumentowanego złoża "[...]" w obszarze działek ewidencyjnych nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w miejscowości [...]".
Rozpoznając odwołanie SKO wskazało, że planowana inwestycja polega na kontynuowaniu prac makroniwelacyjnych prawobrzeżnego tarasu rzeki Dunajec z wydobyciem nadwyżki kruszywa naturalnego z części udokumentowanego złoża "[...]" w obszarze działek ewid. nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]. Wydobycie kopaliny odbywać się będzie w projektowanym poszerzonym obszarze górniczym przez spółkę. Projektowany obszar górniczy na złożu "[...]" zostanie poszerzony o w/w działki i obejmował będzie wyrobisko o powierzchni około 1,2 ha. Prace wydobywcze prowadzone będą zgodnie z ustaleniami projektu zagospodarowania złoża uwzględniającymi docelowy fakt prac, czyli makroniwelację przedmiotowego terenu.
Taka inwestycja zaliczona została w treści § 3 ust. 1 pkt 40 lit a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r., poz. 1839), do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.
Odmówić określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia można między innymi wtedy, gdy nastąpiła odmowa uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia przez organ uzgadniający (art. 77 ust. 1 ustawy) – związanie stanowiskiem organu uzgadniającego obejmuje także niemożność określenia w decyzji środowiskowej, warunków realizacji przedsięwzięcia w sposób odmienny od zaprezentowanego w uzgodnieniu.
Zgodnie z art. 77 ust. 1 pkt 1 ustawy środowiskowej, jeżeli jest przeprowadzana ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do wydania tej decyzji uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska. Postanowienie organu współdziałającego nie podlega tu – inaczej niż w ogólnym postępowaniu administracyjnym – zaskarżeniu samoistnym zażaleniem (art. 77 ust. 7 u.u.o.s.), wobec czego ma do niego zastosowanie art. 142 k.p.a. Odmowa uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia zachowuje zatem walor negatywnej przesłanki wydania decyzji środowiskowej, o ile sama – w toku kontroli przeprowadzonej przez organ właściwy w sprawie – nie okaże się wadliwa (tak WSA w Krakowie w wyroku z dnia 24 lipca 2019 r., II SA/Kr 478/19, CBOSA).
W odniesieniu do postanowienia Dyrektora Zarządu Zlewni PGWWP z dnia 28 marca 2022 r. o odmowie uzgodnienia – wskazano, że nie przysługiwało na nie zażalenie, a organ I instancji był nim związany. Dlatego też w postępowaniu odwoławczym konieczna jest analiza tego postanowienia i ustalenie czy jest ono prawidłowe.
Zdaniem Organu ochrony wód wydobywanie kopaliny w bezpośrednim sąsiedztwie cieku wpłynie w sposób nieodwracalny na zmianę struktury strefy nadbrzeżnej cieku, co w konsekwencji może spowodować obniżenie klasy stanu hydromorfologicznego. Istnieje zagrożenie, że planowane przedsięwzięcie spowoduje przekształcenie koryta rzeki, a w konsekwencji zmianę elementów hydromorfologicznych JCWP. Wydobywanie kruszywa w dolinie rzeki Dunajec jest niekorzystne dla całej doliny rzecznej, ze względu na jej degradację, poprzez powstanie wielkoobszarowych wyrobisk i spowodowane tym zagrożenia dla terenów przyległych do rzek. Dunajec jest rzeką o bardzo dużym potencjale powodziowym i charakteryzuje się dużymi amplitudami przepływów oraz uruchamianiem dynamicznych procesów erozyjnych podczas wezbrań, co jest zjawiskiem naturalnym, jednak jest przyczyną zmiany linii brzegowej. Organ wskazał, że silnie meandrujący charakter rzeki "powoduje, że w istniejących basenach, kiedyś znacznie oddalonych od koryta obecnie, po zniszczeniu filarów ochronnych wdziera się nurt rzekli powodując duże zagrożenie dla wałów p. powodziowych lub też innej infrastruktury. Wieloletnia obserwacja zachowań Dunajca potwierdza, że roboty regulacyjne polegające na wydobywaniu żwiru w międzywału w ostateczności doprowadzają do ponoszenia ogromnych nakładów przez Skarb Państwa na wykonanie zabezpieczeń brzegów w celu ochrony p. powodziowej".
Dalej wskazano, że według map zagrożenia powodziowego teren przedsięwzięcia znajduje się w obszarze szczególnego zagrożenia powodzią od Dunajca, na którym prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi jest średnie i wynosi 1% oraz w obszarze, na którym prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi jest wysokie i wynosi 10%. Dodatkowo eksploatacja planowana jest w obszarze znajdującym się między linią brzegu a wałem przeciwpowodziowym. W konsekwencji organ stwierdził, że eksploatacja kopaliny z terenów przyległych do koryta rzeki, wykonana do głębokości ponad 7 m pod poziom terenu, nawet przy założeniu planowanego wypełnienia wyrobiska materiałem z nakładu oraz dowiezienia na obszarze bezpośredniego zagrożenia powodzią, może prowadzić do zmiany warunków przepływu wód w korycie rzeki poprzez wyerodowanie niczym nie ustabilizowanego zasypu basenów eksploatacyjnych oraz do przekształcenia znacznych obszarów nadrzecznych. Realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia w zaplanowanym zakresie wpłynie na pogorszenie elementów hydromorfologicznych, co w konsekwencji negatywnie wpłynie na cele środowiskowe określone dla JCWP Dunajec od [...] do ujścia w Planie zagospodarowana wodami. Zmianie ulegną takie elementy jak: wykorzystanie terenu przyległego do koryta rzeki, znaczny wzrost prawdopodobieństwa zmiany położenia koryta rzecznego, skutkiem czego nastąpi zmiana reżimu hydrologicznego (w tym wielkości i dynamika przepływu wody), warunków morfologicznych (w tym zmienność głębokości szerokości cieku) oraz struktury i składu podłoża, godnie z art. 57 ustawy Prawo wodne celem środowiskowym dla silnie zmienionych jednolitych części wód powierzchniowych jest m.in. ochrona tych wód oraz poprawa ich potencjału ekologicznego, tak aby osiągnąć co najmniej dobry potencjał ekologiczny, a także zapobieganie pogorszeniu tego potencjału.
Podsumowując ten element uzasadnienia odmowy organ ochrony wód stwierdził, że inwestor nie dokonał właściwej i kompleksowej analizy wpływu kopaliny na zmianę warunków wodnych w korycie rzeki.
W odniesieniu do obszarów chronionych w rozumieniu art. 16 pkt 32 ustawy z dnia 20 lipca 2017r. Prawo wodne (obejmujących: jednolite części wód przeznaczone do poboru wody na potrzeby zaopatrzenia ludności w wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi, jednolite części wód przeznaczone do celów rekreacyjnych, w tym kąpieliskowych, obszary wrażliwe na eutrofizację wywołaną zanieczyszczeniami pochodzącymi ze źródeł komunalnych, obszary przeznaczone do ochrony siedlisk lub gatunków, o których mowa w przepisach ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, dla których utrzymanie lub poprawa stanu wód jest ważnym czynnikiem w ich ochronie, obszary przeznaczone do ochrony gatunków zwierząt wodnych o znaczeniu gospodarczym) na terenie, na którym planowane jest przedsięwzięcie wyznaczono jednolitą część wód powierzchniowych oraz jednolitą część wód podziemnych przeznaczone do poboru wody na potrzeby zaopatrzenia ludności w wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi oraz obszar wrażliwy na eutrofizację wywołaną zanieczyszczeniami pochodzącymi ze źródeł komunalnych (który obejmuje cały kraj). Ponadto rzeka Dunajec (na odcinku od ujścia do zapory zbiornika [...] – czyli na wysokości planowanego przedsięwzięcia) to obszar chroniony, przeznaczony do ochrony troci wędrownej (zgodnie z rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 6 maja 2021 r w sprawie określenia gatunków zwierząt wodnych o znaczeniu gospodarczym oraz obszarów przeznaczonych do ochrony tych gatunków Dz.U. z 2021 r. poz. 896).
Dalej stwierdzono, że przedsięwzięcie planowane jest w bezpośrednim sąsiedztwie koryta rzeki Dunajec stanowiącego obszar chroniony, przeznaczony do ochrony siedlisk – obszar Natura 2000 [...] Dunajec (utworzonego decyzją KE z dnia 10.01.2011 r.). Dla ww. obszaru obowiązuje plan zadań ochronnych ustanowiony zarządzeniem RDOŚ z dnia 4 września 2014 r. w sprawie ustanowienia planu zadań ochronnych dla obszaru Natura 2000 [...] (Dz. Urz. Woj.[...]), zmieniony zarządzeniem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia 21 lutego 2017 r. (Dz. Urz. Woj. [...]). Przedmiotami ochrony tego obszaru są: siedlisko przyrodnicze – pionierska roślinność na kamieńcach górskich potoków oraz cztery gatunki ryb – minóg strumieniowy, boleń, brzanka, głowacz białopletwy. W planie zadań ochronnych jako zagrożenie siedlisk wskazano m.in. "Regulowanie (prostowanie) koryt rzecznych i zmiana przebiegu koryt rzecznych". Opis zagrożenia: "Dążenie podmiotów gospodarczych do poboru żwiru pod pretekstem prac regulacyjnych. Prace hydrotechniczne, które zmieniają geometrię koryta, zmieniają strukturę podłoża, likwidują naturalne formy erozyjne i odsypiskowe (np. łachy), modyfikują przepływ wody w korycie, zmieniają stan brzegów i uniemożliwiają naturalny przebieg procesów formujących morfologię koryta zawsze mają negatywny wotyw na ryby".
W Raporcie stwierdzono, że nie zachodzi żadne zagrożenie do strony planowanego przedsięwzięcia na przyrodę obszaru NATURA 2000. Organ ochrony wód nie podzielił tego stanowiska wskazując, iż przedsięwzięcie może spowodować zmianę lokalizacji koryta rzeki Dunajec i w efekcie przerwanie pasów ochronnych i w sposób pośredni wpłynąć na przedmiot ochrony NATURA 2000. Wskazano też, że planowane przedsięwzięcie zlokalizowane jest na obszarze Głównego Zbiornika Wód Podziemnych nr [...]-Dolina Rzeki Dunajec ([...]).
Zdaniem Organu ochrony wód realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia w zaplanowanym zakresie spowoduje, że przedsięwzięcie to będzie miało negatywny wpływ na możliwość osiągnięcia celu środowiskowego, o którym mowa w art. 57 Prawo Wodne (stan jednolitej części wód powierzchniowych w zakresie wymagań określonych dla elementów hydromorfologicznych) oraz negatywny wpływ na możliwość osiągnięcia celu środowiskowego, o którym mowa w art. 61 ustawy Prawo wodne (obszar chroniony – obszar Chronionego Krajobrazu [...] oraz pośrednio na obszar Natura 2000 [...]).
Zgodnie z art. 77 ust. 5a ustawy środowiskowej organ właściwy w sprawach ocen wodnoprawnych, o których mowa w przepisach ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. – Prawo wodne, odmawia uzgodnienia realizacji przedsięwzięcia, jeżeli przedsięwzięcie to wpływa negatywnie na możliwość osiągnięcia celów środowiskowych, o których mowa wart. 56, art. 57, art. 59 i art. 61 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. – Prawo wodne, o ile nie zostaną spełnione warunki, o których mowa wart. 68 pkt 1,3 i 4 ustawy z 20 lipca 2017 r. – Prawo wodne. W raporcie nie znalazło się uzasadnienie spełnienia warunków, o których mowa powyżej (zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 11 b ustawy środowiskowej), zatem Dyrektor Zarządu Zlewni PGWWP odmówił uzgodnienia i określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji planowanego przedsięwzięcia.
Zdaniem Kolegium organ ochrony wód przedstawił argumenty i trafnie wywiódł jakie zagrożenia niesie ze sobą realizacja planowanej inwestycji. Kolegium podziela przywołaną wyżej argumentację co do tego, że wydobywanie kopaliny ze złoża "[...]" o przedstawionej wyżej lokalizacji wpłynie w sposób nieodwracalny na zmianę struktury strefy nadbrzeżnej rzeki Dunajec i może spowodować obniżenie klasy stanu hydromorfologicznego oraz przekształcenie istniejącego koryta rzeki, a w konsekwencji zmianę elementów hydromorfologicznych JCWP.
Zdaniem Kolegium przekonująco wyjaśniono, iż rzeka Dunajec jest rzeką dynamiczną i nieprzewidywalną, zwłaszcza podczas wezbrania wód. W konsekwencji realizacja planowanej inwestycji wpłynie na pogorszenie elementów hydromorfologicznych, co negatywnie wpłynie na cele środowiskowe określone dla JCWP Dunajec od zbiornika [...] do ujścia. Wyjaśniono w sposób pełnoprawny i kompleksowy, że zmianie ulegną takie elementy jak wykorzystanie terenu przyległego do koryta rzeki, znaczny wzrost prawdopodobieństwa zmiany położenia koryta rzecznego, skutkiem czego nastąpi zmiana reżimu hydrologicznego (w tym wielkości i dynamika przepływu wody), warunków morfologicznych (w tym zmienność głębokości szerokości cieku) oraz struktury i składu podłoża, godnie z att.57 ustawy Prawo wodne celem środowiskowym dla silnie zmienionych jednolitych części wód powierzchniowych jest m in. ochrona tych wód oraz poprawa ich potencjału ekologicznego, tak aby osiągnąć co najmniej dobry potencjał ekologiczny, a także zapobieganie pogorszeniu tego potencjału.
Zdaniem Kolegium argumenty przedstawione przez organ ochrony wód i powtórzone w zaskarżonej decyzji Burmistrza uznać należy za logiczne, merytoryczne i przekonujące. Wskazano bowiem precyzyjnie, jakie zagrożenia ze sobą niesie realizacja planowanej inwestycji. Zdaniem Kolegium właściwie uwzględniono, że Dunajec jest rzeką o bardzo dużym potencjale powodziowym i charakteryzuje się dużymi amplitudami przepływów oraz uruchamianiem dynamicznych procesów erozyjnych podczas wezbrań, co jest zjawiskiem naturalnym, jednak jest przyczyną zmiany linii brzegowej, a wydobywanie kruszywa zaplanowano na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią w rozumieniu art. 16 pkt 34 prawo wodne. W konsekwencji za zasadną uznać należy konstatację, że planowana eksploatacja kopaliny z przyległego do koryta rzeki złożą [...], może prowadzić do zmiany warunków przepływu wód w korycie rzeki oraz do przekształcenia znacznych obszarów nadrzecznych. Może to nawet stanowić zagrożenie zniszczenia wałów przeciwpowodziowych.
Nie podzielono zarzutu odwołania, że organ właściwy do ochrony wód odmówił uzgodnienia inwestycji przejmując kompetencje RDOŚ, który to organ uzgodnił pozytywnie warunki przedsięwzięcia pod kątem ochrony środowiska, w tym obszaru NATURA 2000. Lektura uzasadnienia kwestionowanego postanowienia Dyrektora Zarządu Zlewni PGWWP z dnia 28 marca 2022 r. znak: [...] wskazuje jednoznacznie, iż organ ochrony wód opiniując negatywnie zamierzenie inwestycyjne wziął pod uwagę ochronę Dunajca, terenów przyległych do rzeki i wałów przeciwpowodziowych oraz ochronę obszarów NATURA 2000. Przeanalizowano przepisy kompetencyjne określające zadania Wód Polskich podkreślając, że godnie z art. 77 ust. 5a ustawy środowiskowej organ właściwy w sprawach ocen wodnoprawnych, o których mowa w przepisach ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. – Prawo wodne, odmawia uzgodnienia realizacji przedsięwzięcia, jeżeli przedsięwzięcie to wpływa negatywnie na możliwość osiągnięcia celów środowiskowych, o których mowa w art. 56, art. 57, art. 59 i art. 61 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. – Prawo wodne, o ile nie zostaną spełnione warunki, o których mowa w art. 68 pkt 1, 3 i 4 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. – Prawo wodne. Tak więc z punktu widzenia uzgodnienia, o którym mowa wyżej, kluczowe są przepisy Prawa wodnego. W kwestionowanym postanowieniu organu ochrony wód wskazano kompleksowo na zagrożenia planowanej inwestycji wpływające na rzekę Dunajec i jednocześnie obszar NATURA 2000. Wskazano, na charakter rzeki i elementy przedsięwzięcia, które spowoduje pogorszenie się stanu środowiskowego rzeki oraz obszarów przyległych.
Zgodnie z art. 80 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art 77 ust. 1 W niniejszej sprawie organ zasadnie zatem uwzględnił odmowę uzgodnienia realizacji przedsięwzięcia, a postanowienie z dnia 16 grudnia 2022 r. nie ma wpływu na poprawność zaskarżonej decyzji.
Opisaną wyżej decyzję zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżąca spółka, zarzucając jej rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, a to: art. 77 ust. 1 i 5a u.u.o.s., art. 77 ust. 5a u.u.o.s., art. 77 ust. 9 u.u.o.s. oraz naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy w postaci: art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. Na podstawie tych zarzutów strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie podtrzymała stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wywiodła skarżąca spółka zaskarżając go w całości i zarzucając zaskarżonemu orzeczeniu – na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. – naruszenie:
a) przepisów prawa materialnego, a to:
• art. 77 ust. 1 i 5a ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez jego zastosowanie i przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie istnieją prawem wymagane przesłanki do odmówienia wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla realizacji przedsięwzięcia pn. "Roboty regulujące utrzymanie przepływu wód w międzywału rzeki Dunajec poprzez makroniwelację terenu prawego między wala rzeki Dunajec z pozyskaniem kruszywa naturalnego z udokumentowanego złoża "[...]" w obszarze działek ewidencyjnych nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] w miejscowości [...]" pomimo tego, że brak było tego rodzaju przesłanek;
• art. 77 ust 5a ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez przyjęcie, iż stanowisko Dyrektora Zarządu Zlewni PGWWP w sprawie uzgodnienia realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia jest prawidłowe, podczas gdy odmienny wniosek wynika z załączonej do akt sprawy dokumentacji takiej jak stanowisko RDOŚ, czy Raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko autorstwa mgr inż. L. B.; poza tym postanowienie Dyrektora Zarządu Zlewni PGWWP zostało wydane bez jakiejkolwiek analizy popartej badaniami, obliczeniami – przez co to stanowisko, jest całkowicie uznaniowe i nieobiektywne;
• art. 77 ust. 9 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez utrzymanie w mocy błędnej decyzji bez dokonania rozstrzygnięcia uzgodnień, pomimo obowiązującego prawnego obowiązku w tym zakresie. Jak wynika z treści uzasadnienia decyzji Burmistrz ograniczył się jedynie do wydania "postanowienia o nie rozstrzygnięciu sprzeczności" tym samym nie dokonał wyboru jednego ze sprzecznych uzgodnień;
b) przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy w postaci art. 145 § 1 pkt 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., poprzez nieuwzględnienie skargi, mimo naruszenia przez organ administracyjny, także przepisów art. 7, 8, 11 w zw. art. 140 k.p.a. polegającego na niewyjaśnieniu – przy uwzględnieniu zasad pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej oraz przekonywania i wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy – czy rzeczywiście planowane przedsięwzięcie pn. "Roboty regulujące utrzymanie przepływu wód w międzywału rzeki Dunajec poprzez makroniwelację terenu prawego między wala rzeki Dunajec z pozyskaniem kruszywa naturalnego z udokumentowanego złoża "[...]" w obszarze działek ewidencyjnych nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] w miejscowości [...]" stanowi jakiekolwiek zagrożenie dla wód oraz dlaczego i na jakiej podstawie Dyrektor Zarządu Zlewni PGWWP wydał postanowienie sprzeczne z pozostałą w aktach dokumentacją, taką jak stanowisko RDOŚ czy Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko autorstwa mgr inż. L. B.
Wskazując na powyższe zarzuty kasacyjne skarżąca spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie oraz zasądzenie na rzecz skarżącej spółki kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. Ponadto skarżąca spółka oświadczyła, że zrzeka się rozprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została wniesiona.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę przesłanki uzasadniające nieważność postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone przez zakres zaskarżenia orzeczenia sądu pierwszej instancji oraz podniesione i poddane konkretyzacji podstawy kasacyjne.
Zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Powyższe ustawowe podstawy kasacyjne wymagają od skarżącego kasacyjnie konkretyzacji poprzez sformułowanie tzw. zarzutów kasacyjnych. Oznacza to, że jeżeli – tak jak w rozpoznawanej sprawie – nie zachodzi nieważność postępowania zakres postępowania kasacyjnego wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.
Jak wskazano, ze wskazanych przepisów wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.
Dalej, wskazać należy, że zgodnie z art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie określony został zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny mógł w niniejszej sprawie zrezygnować z przedstawienia pełnej relacji co do przebiegu sprawy i sprowadzić swoją dalszą wypowiedź już tylko do rozważań mających na celu ocenę zarzutów postawionych wobec wyroku Sądu pierwszej instancji (por. np. wyrok NSA z 24 stycznia 2023 r. sygn. akt II OSK 1511/22, CBOSA).
Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą i nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować. Wobec tego istotnego znaczenia nabiera prawidłowe przytoczenie podstawy kasacyjnej, przez co należy rozumieć podanie konkretnego przepisu (konkretnej jednostki redakcyjnej określonego aktu prawnego), który zdaniem strony został naruszony przez sąd pierwszej instancji (por.: postanowienia NSA z: 8 marca 2004 r., sygn. akt FSK 41/04; 1 września 2004 r., sygn. akt FSK 161/04; 24 maja 2005 r., sygn. akt FSK 2302/04, CBOSA). Z kolei uzasadnienie skargi kasacyjnej winno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych. Na autorze skargi kasacyjnej ciąży zatem obowiązek podania, które konkretnie przepisy prawa materialnego zostały przez sąd naruszone zaskarżanym orzeczeniem, na czym polegała ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być prawidłowa wykładnia i właściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.). Podobnie przy naruszeniu prawa procesowego należy wskazać przepisy tego prawa, które zostały naruszone przez sąd i wpływ naruszenia na wynik sprawy, tj. treść orzeczenia (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). W skardze kasacyjnej nie wystarczy wymienić w luźny sposób kilku przepisów. Trzeba indywidualnie uzasadnić każdy zarzut formułowany wobec każdego z przepisów, które w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną naruszył sąd pierwszej instancji (por.: wyroki NSA z 8 maja 2018 r., sygn. akt II GSK 289/18 i z 6 grudnia 2022 r., sygn. akt II GSK 1070/19, CBOSA). Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do uzupełniania czy innego korygowania wadliwie postawionych zarzutów kasacyjnych. Nie może też samodzielnie ustalać podstaw, kierunków, jak i zakresu zaskarżenia.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania strona skarżąca kasacyjnie wskazała na naruszenie przez wojewódzki sąd administracyjny art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., poprzez nieuwzględnienie skargi, mimo naruszenia przez organ administracyjny, także przepisów art. 7, art. 8, art. 11 w zw. z art. 145 k.p.a.
O nieskuteczności zarzutu przesądza jego konstrukcja. Skarżąca spółka zarzuciła naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, wiążąc przedmiotowy zarzut procesowy z zarzutem naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., który jest przepisem postępowania sądowoadministracyjnego. Brak jest podstaw do powiązania zarzutu naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, w tym przypadku art. 7, art. 8, art. 11 w zw. z art. 140 k.p.a. z zarzutem naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., który stanowi podstawę uwzględnienia skargi na decyzję lub postanowienie w przypadku naruszenia przepisów prawa materialnego. Ponadto przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. bez wątpienia nie był przez Sąd I instancji oddalający skargę stosowany, bowiem podstawę rozstrzygnięcia Sądu stanowił bowiem przepis art. 151 p.p.s.a.
Dodać również należy, że skarżąca spółka nieprecyzyjnie przywołała art. 8 k.p.a., pomijając a zarazem nie dostrzegając, że przepis ten składa się z mniejszych jednostek redakcyjnych w postaci paragrafów, a zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądowoadministracyjnym, przez podstawę kasacyjną należy rozumieć konkretny przepis prawa, którego naruszenie przez Sąd I instancji zarzuca skarga kasacyjna, a w odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z paragrafów, ustępów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu (por. wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2008 r., II FSK 557/07; Lex nr 422065; wyrok NSA z dnia 7 marca 2014 r., II GSK 2019/12, LEX nr 1495144; wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2013 r., II OSK 552/12, LEX nr 13562450; wyrok NSA z dnia 22 stycznia 2013 r., II GSK 1573/12, LEX nr 1354882; wyrok NSA z dnia 27 marca 2012 r., II GSK 218/11, LEX nr 1244607; wyrok NSA z dnia 8 marca 2012 r., II OSK 2496/10, LEX nr 1145608; wyrok NSA z dnia 14 lutego 2012 r., II OSK 2232/10, LEX nr 1138117).
Abstrahując od powyższego nadmienić należy, że organ ocenił całokształt materiału dowodowego, rozważając i oceniając także materiał dowodowy złożony przez skarżącą kasacyjnie spółkę. Obowiązkiem skarżącej kasacyjnie spółki była współpraca z organami środowiskowymi celem wykazania, że zostały spełnione warunki do wydania pozytywnej decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań, czemu skarżąca kasacyjnie nie sprostała. Przedstawiona powyżej argumentacja przemawia za niezasadnością zarzutu skargi kasacyjnej dotyczącego naruszenia art. 7 i art. 8 k.p.a. poprzez brak podjęcia przez organ administracji wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy ze względu na słuszny interes skarżącej spółki.
Dlatego zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego nie mógł odnieść zamierzonego skutku.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny pragnie dostrzec, że autor skargi kasacyjnej nie zakwestionował w sposób skuteczny ustaleń stanu faktycznego, na których oparto skarżone rozstrzygnięcie. Zarzuty naruszenia przepisów postępowania służą m.in. kwestionowaniu ustaleń i ocen w zakresie stanu faktycznego sprawy, co oznacza, że brak zarzutów naruszenia przepisów postępowania czy też ich nieskuteczność powoduje, że Naczelny Sąd Administracyjny w procesie kontroli instancyjnej przyjmuje, jako niezakwestionowany punkt odniesienia, stan faktyczny i jego ocenę przyjęte przez sąd pierwszej instancji.
Nieskuteczne okazały się również zarzuty naruszenia prawa materialnego.
Konstrukcja dwóch zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego sformułowanych przez skarżącą kasacyjnie spółka umożliwia ich łączne rozpoznanie, tj. art. 77 ust. 1 i art. 77 ust. 5a ustawy środowiskowej oraz art. 77 ust. 5 ustawy środowiskowej, bowiem ich istota sprowadza się do próby zakwestionowania merytorycznego stanowiska Sądu I instancji leżącego u podstaw konkluzji o istnieniu wymaganych przesłanek do odmówienia wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowania dla realizacji przedsięwzięcia, w tym przyjęcia, iż stanowisko Dyrektor Zarządu Zlewni PGW Wody Polskie jest prawidłowo, pomimo odmiennego wniosku RDOŚ, jak i Raportu.
Przede wszystkim wskazać należy, że autor skargi kasacyjnej sformułował zarzut naruszenia art. 77 ust. 1 ustawy środowiskowej w sposób niestaranny, a co za tym idzie wpływający na jego skuteczność. Jednostka redakcyjna w postaci art. 77 ust. 1 dzieli się dalej na mniejsze jednostki redakcyjne w postaci punktów (pkt 1, 1a, 1b, 2, 3, 4 i 5). Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do samodzielnego konkretyzowania zarzutów lub też stawiania hipotez, co do tego, jakiego przepisu dotyczy podstawa skargi kasacyjnej (por. wyrok NSA z dnia 24 czerwca 2004 r., OSK 421/04). Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą i nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować (por. wyrok NSA z 17 listopada 2023 r., I GSK 831/20). Uwzględniając powyższe sformułowany zarzut jawi się jako niestaranny, przez co wpłynął na ocenę podniesionego zarzutu.
Niezależnie od powyższego wskazać należy, że zgodnie z art. 80 ust. 1 ustawy środowiskowej organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach biorąc pod uwagę między innymi wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1 oraz ustalenia zawarte w raporcie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Podkreślić należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że pozytywne uzgodnienia ze strony organów współdziałających (RDOŚ, PGW Wody Polskie) nie są wiążące dla organu określającego środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Pozytywne uzgodnienie (RDOŚ) nie obliguje organu do wydania pozytywnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Sam fakt sprzeczności decyzji środowiskowej z takim uzgodnieniem nie świadczy więc o wadliwości decyzji środowiskowej (por. wyrok NSA z 10 listopada 2016 r., sygn. II OSK 1784/15). Pamiętać bowiem należy, że muszą zostać spełnione, także inne warunki wymagane przepisami prawa, co zasadnie zauważył Sąd I instancji wskazując, że w rozpoznanej sprawie zasadniczą przyczyną odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia było postanowienie organu uzgadniającego Dyrektora Zarządu Zlewni PGW Wody Polskie.
Dalej, w ramach tego postępowania Dyrektor Zarządu Zlewni PGW Wody Polskie, działając na podstawie art. 77 ust. 1 ustawy o informacji, postanowieniem z dnia 28 marca 2022 r. odmówił uzgodnienia i określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji dla planowanego przedsięwzięcia. Następnie organ pierwszej instancji – kierując się dyspozycją art. 80 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 77 ust. 1 ustawy środowiskowej – decyzją z dnia 11 stycznia 2023 r. odmówił ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia. Skarżąca spółka decyzję tę i postanowienie wydane w przedmiocie uzgodnienia – opierając się m.in. na treści art. 142 k.p.a. zakwestionowała w drodze odwołania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 3 kwietnia 2023 r. – wydaną w wyniku rozpatrzenia środka zaskarżenia wniesionego przez skarżącą spółkę – utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Oznacza to, że w postępowaniu odwoławczym zostało zaskarżone postanowienie wydane w trybie uzgodnienia wnioskowanego przedsięwzięcia, którego wynik był zobowiązany wziąć pod uwagę organ wydający decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach. Odmowa uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia przez organ współdziałający stanowi jedną z podstaw odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia (art. 80 ust. 1 w zw. z art. 77 ust. 1 ustawy środowiskowej).
Podstawę prawną postanowienia odmawiającego uzgodnienia stanowił art. 77 ust. 5a ustawy środowiskowej. Zgodnie z tym przepisem "Organ właściwy w sprawach ocen wodnoprawnych, o których mowa w przepisach ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. – Prawo wodne, odmawia uzgodnienia realizacji przedsięwzięcia, jeżeli przedsięwzięcie to wpływa negatywnie na możliwość osiągnięcia celów środowiskowych, o których mowa w art. 56, art. 57, art. 59 i art. 61 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. – Prawo wodne, o ile nie zostaną spełnione warunki, o których mowa w art. 68 pkt 1, 3 i 4 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. – Prawo wodne". W art. 56, art. 57, art. 59 i art. 61 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. – Prawo wodne wymieniono cele środowiskowe dla poszczególnych rodzajów wód.
W okolicznościach niniejszej sprawy zastosowanie znajdzie art. 57, zgodnie z którym celem środowiskowym dla sztucznych i silnie zmienionych jednolitych części wód powierzchniowych jest ochrona tych wód oraz poprawa ich potencjału ekologicznego i stanu chemicznego, tak aby osiągnąć co najmniej dobry potencjał ekologiczny i dobry stan chemiczny wód powierzchniowych, a także zapobieganie pogorszeniu ich potencjału ekologicznego oraz stanu chemicznego.
Naczelny Sąd Administracyjny analizując argumentację organów obu instancji w zakresie odmowy uzgodnienia i określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji dla planowanego przedsięwzięcia przez Dyrektora Zarządu Zlewni PGW Wody Polskie doszedł do wniosku, że organ ochrony wód przedstawił argumenty i trafnie wywiódł jakie zagrożenia niesie ze sobą realizacja planowanej inwestycji, jednocześnie podzielając argumentację co do tego, że wydobywanie kopaliny ze złoża "[...]" wpłynie w sposób nieodwracalny na zmianę struktury strefy nadbrzeżnej rzeki Dunajec i może spowodować obniżenie klasy stanu hydromorfologicznego oraz przekształcenie istniejącego koryta rzeki, a w konsekwencji zmianę elementów hydromorfologicznych JCWP.
Zaakcentować również należy, że skarżąca spółka skutecznie nie zakwestionowała materiału dowodowego sprawy, w tym właśnie postanowienia organu uzgadniającego. Prawidłowo Sąd pierwszej instancji w swoich rozważaniach doszedł do konstatacji, że kwestionowane postanowienie organu uzgadniającego w sposób rzeczowy i konkretny analizuje poszczególne elementy planowanego przedsięwzięcia i ich wpływ na środowisko w zakresie ochrony wód, a wskazywane w przedmiotowym postanowieniu zagrożenia mają charakter realny i uzasadniają odmowę uzgodnienia realizacji przedsięwzięcia.
Wobec powyższych rozważań, za niezasadny należało uznać zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 77 ust. 1 i art. 77 ust. 5a ustawy środowiskowej oraz art. 77 ust. 5a ustawy środowiskowej.
W sprawie nie doszło również do takiego naruszenia art. 77 ust. 9 ustawy środowiskowej, które mogłoby skutkować uwzględnieniem skargi kasacyjnej i uchyleniem zaskarżonego wyroku w całości. Przepis ten stanowi, że w przypadku gdy uzgodnienia organów, o których mowa w ust. 1, są ze sobą sprzeczne, organ prowadzący postępowanie w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach rozstrzyga te sprzeczności w terminie 14 dni od dnia otrzymania uzgodnień, po uprzednim porozumieniu z organami, których uzgodnienia były ze sobą sprzeczne, i uwzględnia to rozstrzygnięcie w decyzji kończącej postępowanie, wydanej w terminie 30 dni od dnia otrzymania uzgodnienia organów. Do porozumienia nie stosuje się przepisu art. 106 k.p.a. Skarżąca spółka upatruje naruszenia tego przepisu w związku z faktem uzgodnienia pozytywnego przez RDOŚ w przeciwieństwie do uzgodnienia negatywnego przez Dyrektora Zarządu Zlewni PGW Wody Polskie. W tym zakresie należy przede wszystkim brać pod uwagę zasadniczą różnicę co do zakresu uzgodnień wodnoprawnych i środowiskowych, a następnie mieć na uwadze, że tryb z art. 77 ust. 9 ustawy o informacji znajduje zastosowanie w przypadkach, gdy ze stanowisk organów uzgadniających wynikają postulaty niemożliwe do jednoczesnego wprowadzenia w treści decyzji środowiskowej. W przypadku zaś, gdy jeden organ nakłada obowiązki, a drugi odmawia uzgodnienia, nie dojdzie do pozytywnej kolizji merytorycznej, uniemożliwiającej wydanie spójnej i pozbawionej sprzeczności decyzji ustalającej uwarunkowania środowiskowe (brak jest bowiem w ogóle podstaw do wydania decyzji ustalającej). Należy również podzielić argumentację Sądu pierwszej instancji, że celem wydania postanowienia, o którym mowa w art. 77 ust. 9 ustawy środowiskowej jest przekazanie stronom jeszcze przed wydaniem decyzji środowiskowej informacji, po stronie którego z organów właściwych w zakresie uzgodnień opowiada się organ rozstrzygający sprawę. Postanowienie to nie podlega jednak odrębnemu zaskarżeniu, a zatem na mocy art. 142 k.p.a. można kwestionować je wyłącznie w odwołaniu. Organ I instancji nie wyraził stanowiska w omawianym zakresie w treści postanowienia, niemniej jednak w uzasadnieniu decyzji wyjaśnił, dlaczego podzielił stanowisko organu odmawiającego uzgodnienia, a strona postępowania stanowisko to zakwestionowała we wniesionym odwołaniu.
Powyższe oznacza, że zarówno zarzuty naruszenia prawa procesowego, jak i prawa materialnego nie zasługiwały na uwzględnienie. Stan faktyczny sprawy został wyjaśniony w sposób wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy, o czym prawidłowo orzekł Sąd I instancji. W istocie skarżąca spółka nie wyjaśniła w skardze kasacyjnej, w jakim zakresie stan faktyczny sprawy nie został wyjaśniony oraz nie wskazała należytej argumentacji w zakresie podniesionych zarzutów naruszenia prawa materialnego, tj. na czym polegała ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być prawidłowa wykładnia i właściwe zastosowanie. Zarzuty skargi kasacyjnej sprowadzają się do polemiki ze stanowiskiem organów, które zaakceptował Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie i do próby zakwestionowania prawidłowości postanowienia organu uzgadniającego, a konsekwencji również zaskarżonej decyzji.
W świetle znaczenia konsekwencji wynikających z zasady dyspozycyjności obowiązującej w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, skarga kasacyjna nie mogła być więc uznana za usprawiedliwioną, a co za tym idzie i skuteczną. Brak zaangażowania autora skargi kasacyjnej w rzeczowe zakwestionowanie naruszenia przepisu prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a) oraz brak wykazania, że naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) przekonały Naczelny Sąd Administracyjny o niezasadności skargi kasacyjnej.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach i orzekł o jej oddaleniu, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a.
Sprawa niniejsza podlegała rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, ponieważ strona wnosząca skargę kasacyjną zrzekła się rozprawy, a strona przeciwna po doręczeniu skargi kasacyjnej nie zażądała, stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a., przeprowadzenia rozprawy.