III OSK 330/26

III OSK 330/26 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2026-03-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2026-02-11
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Artur Kuś /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
I SA/Bk 442/25 - Postanowienie WSA w Białymstoku z 2025-12-03
Skarżony organ
Naczelnik Urzędu Skarbowego
Treść wyniku
Uchylono zaskarżone postanowienie i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w...
Powołane przepisy
Dz.U. 2026 poz 143
art. 185 par 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Sentencja
Dnia 24 marca 2026 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Artur Kuś po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2026 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skarg kasacyjnych Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w [...] oraz M. F. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 3 grudnia 2025 r. sygn. akt I SA/Bk 442/25 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi M. F. na zawiadomienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w [...] z 17 września 2025 r. nr 2004-SEE.711.429.2025.10 w przedmiocie przyznania wynagrodzenia z tytułu pełnienia funkcji kuratora dla osoby nieznanej z miejsca pobytu uchyla zaskarżone postanowienie i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku do ponownego rozpoznania.
Uzasadnienie
Zawiadomieniem z 17 września 2025 r. nr 2004-SEE.711.429.2025.10 Naczelnik Drugiego [...] Skarbowego w [...] (dalej: "organ") przyznał adwokatowi M. F. (dalej: "skarżący") wynagrodzenie z tytułu pełnienia funkcji kuratora dla osoby nieznanej z miejsca pobytu.
Na powyższe zawiadomienie skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku postanowieniem z 3 grudnia 2025 r. sygn. akt I SA/Bk 442/25 odrzucił skargę.
W uzasadnieniu Sąd I instancji, powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 lutego 2025 r., sygn. akt III OSK 6898/21, stwierdził, że w sprawie wynagrodzenia ustanowionego przez sąd powszechny kuratora dla osoby nieznanej z miejsca pobytu organ ten powinien wydać postanowienie, które jest zaskarżalne. W ocenie Sądu I instancji, wskazania NSA powołane w ww. wyroku odnoszące się do kosztów postępowania podatkowego są adekwatne również w postępowaniu egzekucyjnym. Sąd I instancji uznał, że wynagrodzenie kuratora również składa się na koszty postępowania egzekucyjnego jako wydatek egzekucyjny (art. 64b § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji – Dz.U. z 2025 r. poz. 132 ze zm., dalej: "u.p.e.a."). Z przepisów u.p.e.a. wynika, że rozstrzygnięcia dotyczące kosztów zapadają w formie postanowienia, na które służy zażalenie (art. 64c § 9 i 10, art. 64cb § 2, art. 64cd § 5-7, 64e).
Sąd I instancji stwierdził, że organ błędnie określił zaskarżony akt jako "zawiadomienie". Podkreślił, że to treść aktu decyduje o tym, jakim aktem to pismo jest w istocie i w konsekwencji, jakie przysługują stronie środki zaskarżenia. Zdaniem Sądu I instancji, zaskarżony akt może być potraktowany jako postanowienie, od którego służy środek zaskarżenia w postaci zażalenia.
Sąd I instancji stwierdził, że od zaskarżonego postanowienia przysługiwało zażalenie do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...]. W związku z powyższym uznał, że skarżący nie wyczerpał środków zaskarżenia zatem skarga została złożona na postanowienie organu I instancji, co oznacza, że jest niedopuszczalna.
W konsekwencji Sąd I instancji na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm. dalej: "p.p.s.a."). odrzucił skargę.
Skargę kasacyjną od tego postanowienia wnieśli skarżący i organ zaskarżając je w całości.
Skarżący zarzucił naruszenie:
1. art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w zw. z art. 52 § 1 p.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi wobec niewyczerpania środków zaskarżenia w sytuacji, kiedy wydane w sprawie zawiadomienie nie nosi cech postanowienia i nie przysługuje od niego droga odwoławcza;
2. art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi w sytuacji, kiedy skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przysługuje również na inne niż określone w art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a. akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 i 2760), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2023 r. poz. 615, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;
3. art 146 § 1 i 2 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 123 § 1 i 2 oraz art. 124 § 1 pkt 4 i § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2025 r. poz. 1691 ze zm., dalej: "k.p.a.") poprzez odrzucenie skargi przy założeniu, że zawiadomienie z 17 września 2025 r. ma charakter postanowienia w sytuacji, kiedy rozstrzygnięcie o wynagrodzeniu kuratora nieobecnego dotyczy relacji między organem a osobą trzecią, ma jedynie funkcję pomocniczą względem właściwego postępowania administracyjnego, nie ma wpływu na prawa stron postępowania i nie dotyczy stosunku prawnego będącego jego przedmiotem, wobec czego obowiązujące przepisy nie dają podstaw do wydania postanowienia w przedmiocie tego rodzaju wynagrodzenia, a ponadto przedmiotowe zawiadomienie nie nosi cech postanowienia z uwagi na fakt, że nie zawiera podstawy prawnej rozstrzygnięcia ani uzasadnienia prawnego.
Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Skarżący zrzekł się rozprawy.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący przedstawił argumentację, mającą na celu wykazanie zasadności podniesionych zarzutów.
Organ zarzucił naruszenie:
1. art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. w zw. z art. 58 § 1 pkt 1 i pkt 6 p.p.s.a. oraz w zw. z art. 34 k.p.a. w zw. z art. 17 § 1 i 18 pkt 2 u.p.e.a. poprzez wadliwe uznanie niedopuszczalności skargi do sądu administracyjnego, od prawidłowego zawiadomienia o przyznaniu wynagrodzenia kuratorowi oraz poprzez odrzucenie skargi z dwóch jednoczesnych podstaw prawnych, które są od siebie niezależne. W konsekwencji czego Sąd I instancji niesłusznie zanegował pouczenie organu o zaskarżalności bezpośrednio przed Sądem (podczas gdy to Sąd dokonuje błędnej kwalifikacji procesowej i wydaje błędną dyspozycję w swym rozstrzygnięciu),
2. art. 52 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 64 b § 1 pkt 1-18 u.p.e.a., w zw. z art. 64c § 9 pkt 1, pkt 2 i § 10 u.p.e.a. poprzez wadliwe uznanie, że wynagrodzenie kuratora stanowi faktycznie poniesiony wydatek w związku z prowadzeniem postępowania egzekucyjnego i mieści się w kosztach tego postępowania określanego zaskarżalnym postanowieniem, w związku z czym nie zostały wyczerpane środki zaskarżenia przed organami administracyjnymi,
3. art. 52 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 64 cb § 2 u.p.e.a. w zw. z art. 64cb § 1 pkt 4 u.p.e.a. poprzez wadliwe uznanie, że wynagrodzenie kuratora można kwalifikować tak samo jak wydatek egzekucyjny innego organu egzekucyjnego, który określa się zaskarżalnym postanowieniem, w związku z czym nie zostały wyczerpane środki zaskarżenia przed organami administracyjnymi,
4. art. 52 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 64cd § 5-7 u.p.e.a. poprzez wadliwe uznanie, że wynagrodzenie kuratora stanowi też kategorię zwrotu kosztów egzekucyjnych określanych zaskarżalnym postanowieniem, w związku z czym nie zostały wyczerpane środki zaskarżenia przed organami administracyjnymi,
5. art. 52 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 102 § 1 -5 u.p.e.a. i w zw. z art. 110k § 1-4 u.p.e.a. poprzez wadliwe uznanie, że skoro przyznaje się wynagrodzenie w formie zaskarżalnego postanowienia dozorcy ruchomości czy zarządcy nieruchomości to należy w tej samej formie przyznawać wynagrodzenie kuratorowi, w związku z czym nie zostały wyczerpane środki zaskarżenia przed organami administracyjnymi,
6. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez lakoniczne i niewystarczające uzasadnienie, w którym Sąd I instancji nie wyjaśnia dlaczego wydatek kuratora jest jego zdaniem wydatkiem egzekucyjnym, a stosuje wyłącznie różne analogie odwołując się do szeregu przepisów, nie powołując się przy tym na ewentualną lukę w prawie tylko podając w nawiasach szereg rozwiązań prawnych bez skonkretyzowania z jakiego dokładnie przepisu wynika obowiązek wydania zaskarżalnego postanowienia.
Podnosząc powyższe zarzuty organ wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Sądowi I instancji, który powinien sprawę rozstrzygnąć merytorycznie, zamiast skargę odrzucić oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Organ wniósł o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. Nie zachodzi też żadna z przesłanek z art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu, kontrolując zaskarżone skargą kasacyjną postanowienie. W tych okolicznościach w sprawie badaniu podlegały wyłącznie zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej na uzasadnienie przytoczonej podstawy kasacyjnej.
W świetle art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.
Orzekając w niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny, wobec braku zaistnienia którejkolwiek z podstaw stwierdzenia nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, pozostawał związany sformułowanymi we wniesionym środku odwoławczym podstawami, które okazały się zasadne.
Podstawowym pytaniem, na które należy odpowiedzieć, rozpoznając sprawę w granicach wyznaczonych przez zarzuty skargi kasacyjnej jest to, w jakiej formie powinno nastąpić przyznanie należnego wynagrodzenia przedstawicielowi ustanowionemu przez sąd powszechny dla osoby nieobecnej w trybie art. 34 §1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem organ administracji publicznej wystąpi do sądu z wnioskiem o wyznaczenie przedstawiciela dla osoby nieobecnej lub niezdolnej do czynności prawnych, o ile przedstawiciel nie został już wyznaczony.
Uchwała Sądu Najwyższego z 9 lutego 1989 r. (sygn. akt III CZP 117/88) stanowi, że wynagrodzenie przedstawiciela dla nieobecnej strony postępowania administracyjnego ustanowionego na wniosek organu administracyjnego zgłoszony na podstawie art. 34 § 1 k.p.a. należy do kosztów postępowania administracyjnego (publ. OSNC 1990/1/11).
W uzasadnieniu uchwały wskazano, że: "do wynagrodzenia kuratora, będącego przedstawicielem strony w postępowaniu administracyjnym, nie mają zastosowania przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 sierpnia 1982r. w sprawie stawek, warunków przyznawania i wypłaty ryczałtu przysługującego sędziom i pracownikom sądowym za dokonanie oględzin oraz stawek należności kuratorów (Dz. U. Nr 27, poz. 197). Rozporządzenie to wydane zostało na podstawie art. 42 ustawy z dnia 13 czerwca 1967 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 24, poz. 110 ze zm.) i dotyczy kuratorów procesowych. Stąd też do wynagrodzenia takich kuratorów nie ma zastosowania art. 179 k.r.o. On też nie może stanowić podstawy prawnej przyznania przez sąd wynagrodzenia za sprawowanie kurateli przez przedstawiciela strony postępowania administracyjnego ze względu na jej charakter ściśle związany z konkretnym postępowaniem administracyjnym, co uzasadnia traktowanie tego wynagrodzenia w ramach kosztów postępowania administracyjnego, podobnie jak to dzieje się w zakresie wynagrodzenia kuratorów ustanowionych na podstawie art. 143 k.p.c. (por. art. 261 i następne k.p.a.)".
Stosunek prawny istniejący między organem administracji i przedstawicielem dla nieobecnej strony opiera się na orzeczeniu sądu powszechnego. Jego elementem jest obowiązek wykonania przez osobę wyznaczoną niezbędnych czynności w charakterze przedstawiciela osoby nieobecnej lub niezdolnej do czynności prawnych. Z obowiązkiem tym wiąże się prawo przedstawiciela do uzyskania wynagrodzenia za podjęte w toku postępowania w obronie interesów strony czynności.
Ani wysokość tego wynagrodzenia ani zasady i tryb jego przyznawania nie zostały unormowane w przepisach k.p.a. ani w przepisach szczególnych.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjny błędne jest stanowisko Sądu I instancji, że przyznanie należnego wynagrodzenia przedstawicielowi ustanowionemu przez sąd powszechny dla osoby nieznanej z miejsca pobytu następuje w formie postanowienia.
Przepis art. 123 § 1 k.p.a. stanowi, że w toku postępowania organ administracji publicznej wydaje postanowienia. Zgodnie z § 2 tego artykułu postanowienia dotyczą poszczególnych kwestii wynikających w toku postępowania, lecz nie rozstrzygają o istocie spraw, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. Z art. 141 § 1. k.p.a. wynika, że na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Należy podkreślić, że k.p.a. nie zawiera przepisu stanowiącego odpowiednik art. 270a Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym w sprawie kosztów postępowania wydaje się postanowienie, na które przysługuje zażalenie. Brak takiego unormowania i przepisu szczególnego, który mógłby stanowić podstawę zaskarżalnego w trybie instancyjnym i następnie do sądu administracyjnego postanowienia orzekającego o przyznaniu wynagrodzenia przedstawicielowi strony ustanowionemu na podstawie art. 34 k.p.a. przesądza o tym, że rozstrzygniecie w tym przedmiocie nie może przybrać takiej formy.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza również, że rozstrzygnięcie wniosku przedstawiciela strony ustanowionego na podstawie art. 34 §1 k.p.a. o przyznanie mu wynagrodzenia nie jest aktem wydanym w trybie postępowania administracyjnego. Dotyczy ono bowiem relacji między organem i osobą trzecią, mającą funkcję jedynie pomocniczą w administracyjnym postępowaniu zasadniczym, prowadzącym do wydania decyzji. Rozstrzygnięcie to nie ma wpływu na prawa stron postępowania administracyjnego i nie dotyczy stosunku prawnego będącego jego przedmiotem. Zwrócić należy uwagę, że w sytuacji, gdy ustawodawca zamierzał działaniom organu w stosunku do podmiotów nie będących stronami postępowania administracyjnego nadać formę procesową postanowienia to dał wyraz swej woli w jednoznacznie brzmiącym przepisie (np. w art. 88 §1 k.p.a. dotyczącym ukarania grzywną świadka lub biegłego). Przepisu takiego brak w odniesieniu do osoby przedstawiciela wyznaczonego na podstawie art. 34§1 k.p.a.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wynagrodzenie kuratora ustanowionego dla osoby nieznanej z miejsca pobytu stanowi akt lub czynność z zakresu administracji publicznej, dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, innej niż decyzja lub postanowienie - o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z 22 marca 2023 r., sygn. akt III OSK 7054/21, wyrok NSA z 19 grudnia 2013 r. sygn. akt III OSK 2363/12, wyrok NSA z 16 kwietnia 2020 r. sygn.. akt I OSK 3193/19).
W orzecznictwie NSA, dotyczącym tego rodzaju czynności lub aktów wskazuje się, że dokonywane są one w sprawach indywidualnych, w których nie orzeka się w drodze decyzji administracyjnej lub postanowienia. Podobnie jak decyzja czy postanowienie, akty lub czynności te są kierowane przez organ administracji publicznej do konkretnych, zindywidualizowanych podmiotów, niepodporządkowanych organizacyjnie ani służbowo organowi wydającemu dany akt lub podejmującemu daną czynność. Akt lub czynność muszą mieć charakter publicznoprawny. Podejmowane są w sprawie indywidualnej w tym znaczeniu, że jej przedmiotem jest określony i zindywidualizowany stosunek administracyjny (uprawnienie lub obowiązek), którego źródłem jest przepis prawa powszechnie obowiązującego.
Z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. wynika, że akt lub czynność musi dotyczyć uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Oznacza to, że konieczne jest odniesienie takiego aktu lub czynności do przepisu prawa powszechnie obowiązującego, który określa uprawnienie lub obowiązek konkretnego adresata. Inaczej mówiąc, musi występować związek między przepisem prawa, który określa uprawnienie lub obowiązek, a aktem lub czynnością, które dotyczą tak określonego uprawnienia lub obowiązku oznaczonego podmiotu. Uprawnienie lub obowiązek wynika z przepisu prawa, jeżeli jego powstanie nie wymaga konkretyzacji w drodze decyzji administracyjnej.
Akt, od czynności, o której mowa w art. 3 §2 pkt 4 p.p.s.a. odróżnia jego sformalizowany charakter, który przejawia się w tym, że przybiera on formę pisma, wykazu itd. Czynność stanowi natomiast takie działanie faktyczne, które wywołuje następstwo w zakresie uprawnień lub obowiązków, jakie przepis wiąże z ich podjęciem (Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod. red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego . Warszawa 2011. s. 60).
Obowiązujące przepisy nie dają podstawy do wydania decyzji lub postanowienia w przedmiocie przyznania wynagrodzenia przedstawicielowi strony ustanowionemu na podstawie art. 34 §1 k.p.a. Przedstawiciel ten jest podmiotem niepodporządkowanym służbowo i organizacyjnie organowi administracji, zaś jego rolą jest ochrona interesów strony. Mandat swój czerpie z orzeczenia sądu powszechnego, wskazującego go jako przedstawiciela strony. Jego uprawnienie do uzyskania wynagrodzenia jest nierozerwalnie związane z wykonywaniem powierzonych mu zadań, a zatem rozstrzygnięcie w tym przedmiocie pozostaje w zakresie administracji publicznej. Uprawnienie to wynika, jak wskazano wyżej, z przepisów prawa.
Uznać należy zatem, że przyznanie wynagrodzenia przedstawicielowi strony, ustanowionemu w trybie art. 34 §1 k.p.a. stanowi akt z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 §2 pkt 4 p.p.s.a., dotyczący uprawnień wynikających z przepisów prawa, inny niż decyzja lub postanowienie. Dopiero takie założenie powoduje, że przedstawiciel taki uzyska możliwość obrony swych praw w drodze skargi do sądu administracyjnego.
Zgodzić się także należy z zarzutami skarg kasacyjnych, iż Sąd I instancji dokonał błędnego ustalenia, że zaskarżone zawiadomienie organu stanowi postanowienie, a nie czynność z zakresu administracji publicznej, dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, innej niż decyzja lub postanowienie - o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie było zatem podstaw do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Nie zachodziła także hipoteza art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. W tym zakresie, wystarczającym do uwzględnienia skargi kasacyjnej, podstawy skarg kasacyjnych były usprawiedliwione.
Wobec powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Odnosząc się do wniosku organu o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego należało zauważyć, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 4/07 (ONSAiWSA 2008, nr 3, poz. 42) wyjaśnił, że art. 203 p.p.s.a. i art. 204 p.p.s.a. nie mają zastosowania, gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie sądu pierwszej instancji kończące postępowanie w sprawie. Do wspomnianej kategorii należy postanowienie o odrzuceniu skargi. Obowiązek respektowania przytoczonego stanowiska przez Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w tej sprawie wynika z ogólnie wiążącej mocy uchwał (art. 269 § 1 p.p.s.a.).