III OSK 2968/23

III OSK 2968/23 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2026-06-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-11-07
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Hanna Knysiak - Sudyka /sprawozdawca/
Mirosław Wincenciak /przewodniczący/
Sławomir Wojciechowski
Symbol z opisem
6480
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Sygn. powiązane
II SA/Ol 350/23 - Wyrok WSA w Olsztynie z 2023-08-17
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 902
art. 1 ust 1, 5 ust 2, 6 ust 1 pkt 5
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Mirosław Wincenciak Sędziowie: sędzia NSA Sławomir Wojciechowski sędzia del. WSA Hanna Knysiak-Sudyka (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J.J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 17 sierpnia 2023 r. sygn. akt II SA/Ol 350/23 w sprawie ze skargi J.J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Elblągu z dnia 10 marca 2023 r., nr Rep.155/IP/23 w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 17 sierpnia 2023 r. sygn. akt II SA/Ol 350/23 oddalił skargę J.J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Elblągu z dnia 10 marca 2023 r., nr Rep.155/IP/23 w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.
Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Wnioskiem z 2 sierpnia 2022 r. J.J. (dalej: "skarżący") zwrócił się do Burmistrza Miasta X. (dalej: "Burmistrz" lub "organ I instancji") z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej podwyżek wynagrodzenia zasadniczego dla pracowników Urzędu Miejskiego w X. od 1 stycznia 2022 r. do 31 lipca 2022 r. w zakresie: 1. imię i nazwisko pracownika, 2. kwota podwyżki wynagrodzenia zasadniczego (brutto), 3. kwota wynagrodzenia zasadniczego po podwyżce (brutto), 4. data podwyżki (miesiąc), 5. czy było wyrównanie wynagrodzenia wstecz, jeśli tak, to o ile miesięcy?
Pismem z 30 września 2022 r. Burmistrz udostępnił skarżącemu wnioskowane dane wobec pracowników, którzy pełnią funkcje publiczne w urzędzie, w formie tabelarycznej. Jednocześnie tego samego dnia wydał decyzję nr OR.1431.61.1.2022 odmawiającą udostępnienia żądanych danych wobec pracowników niepełniących funkcji publicznych.
Na skutek decyzji kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Elblągu (dalej: "Kolegium" lub "organ odwoławczy") z 2 listopada 2022 r., nr Rep. 2068/IP/22 organ pierwszej instancji pismem z 16 grudnia 2022 r. ponownie przesłał skarżącemu wykaz pracowników pełniących funkcje publiczne w urzędzie, wskazanych z imienia i nazwiska, z wyszczególnieniem wobec każdego pracownika kwoty podwyżki, kwoty wynagrodzenia zasadniczego, daty podwyżki. Poinformowano skarżącego, że nie było wyrównania wynagrodzenia wstecz. Jednocześnie odrębną decyzją z 16 grudnia 2022 r., nr OR.1431.61.1.2022, Burmistrz odmówił udostępnienia skarżącemu informacji publicznej w zakresie imienia i nazwiska pracownika, kwoty wynagrodzenia zasadniczego brutto po podwyżce, daty podwyżki oraz wyrównania wynagrodzenia wstecz dla pracowników niepełniących funkcji publicznych, zatrudnionych w Urzędzie Miejskim w X., z uwagi na ich prywatność.
Dodatkowo pismem z dnia 16 grudnia 2022 r. Burmistrz uzupełnił swoją odpowiedź na wniosek dostępowy poprzez wskazanie z imienia i nazwiska oraz stanowiska pracowników wskazanych przez skarżącego w odwołaniu, tj.: inspektor ds. oświatowych, podinspektor ds. rachunkowości budżetowej, inspektor ds. inwestycji – wraz z wykazem podwyżek ich wynagrodzenia zasadniczego w okresie od 1 stycznia 2022 r. do dnia 31 lipca 2022 r.
Odnosząc się do wykazu stanowisk, które w odwołaniu od decyzji wyszczególnił skarżący, organ pierwszej instancji wskazał, że podwyżki nie otrzymali pracownicy zatrudnieni na stanowisku sekretarza, radcy prawnego, inspektora ds. gospodarki komunalnej, inspektora ds. inwestycji, inspektora ds. IODO, na stanowisku podinspektora ds. obsługi rady miejskiej, brak zatrudnienia. Referenta ds. administracyjno-kancelaryjnych podinspektora ds. ewidencji ludności zatrudniono w ramach konkursu na wolne stanowiska urzędnicze w czerwcu i wrześniu 2022 r., wobec czego pracownicy nie otrzymali podwyżki. Burmistrz podał, że wyłączono spod zakresu funkcji publicznych stanowiska, które mają charakter usługowy lub techniczny. Wskazał, że przyczyną odmowy udostępnienia wnioskowanych danych wobec pracowników niepełniących funkcji publicznych jest ochrona prywatności. Podniósł, że dane dotyczące imiennie przyznanej podwyżki nie stanowią informacji możliwej do udostępnienia, co wynika wprost z treści art. 5 ust. 2 u.d.i.p.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie decyzją z 10 marca 2023 r. nr Rep 155/IP/23 utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji z 16 grudnia 2022 roku.
W uzasadnieniu decyzji Kolegium uznało, że organ pierwszej instancji prawidłowo odmówił upublicznienia danych pracowników, którzy nie podejmują samodzielnych rozstrzygnięć o charakterze władczym, nie sprawują funkcji związanych z posiadaniem samodzielnych uprawnień i dotyczących realizacji zadań o charakterze publicznym, nie są uprawnieni do wydawania zaświadczeń w imieniu organu, pełnią obowiązki pomocnicze, rolę usługową, nie podejmują samodzielnych decyzji. Nie zmienia tego okoliczność eksponowana w odwołaniu, że osoba taka ma wpływ na funkcjonowanie urzędu. Wpływ taki, w danym, odcinkowym zakresie, ma bowiem każdy zatrudniony w ramach danego urzędu, co nie oznacza a priori, że każdy pełni funkcję publiczną.
Na powyższą decyzję skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, który przywołanym wyrokiem z dnia 17 sierpnia 2023 r. oddalił ją na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.").
Uzasadniając swoje stanowisko Sąd pierwszej instancji zaznaczył, że nie jest sporne w sprawie, że zapytanie obejmujące wynagrodzenia pracowników zatrudnionych w urzędzie miejskim stanowi informację publiczną, gdyż dotyczy gospodarowania majątkiem jednostki samorządu terytorialnego (art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c u.d.i.p.). Zgodnie z art. 10 ust. 1 u.d.i.p. informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub portalu danych, jest udostępniana na wniosek. Natomiast art. 16 ust. 1 u.d.i.p. stanowi, że odmowa udostępnienia informacji publicznej przez organ władzy publicznej następuje w drodze decyzji. Przepis ten ma zastosowanie, gdy żądane dane stanowią informację publiczną, ale na podstawie konkretnych przepisów ich udostępnienie podlega prawnej ochronie. Takie ograniczenie dostępu do informacji publicznej wprowadza art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Zgodnie z tym unormowaniem: "Prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa". Na zasadzie tego przepisu jednolicie przyjmuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, że czynności o charakterze wyłącznie usługowym, podejmowane nawet w ramach instytucji publicznych, nie dają podstaw do kwalifikowania osób wykonujących te czynności jako osób pełniących funkcje publiczne. Podobne stanowisko zajął również Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 20 marca 2026 r., sygn. akt K 17/05, wskazując m.in., że "podejmując próbę wskazania ogólnych cech, jakie będą przesądzały o tym, że określony podmiot sprawuje funkcję publiczną, można bez większego ryzyka błędu uznać, iż chodzi o takie stanowiska i funkcje, których sprawowanie jest równoznaczne z podejmowaniem działań wpływających na sytuację prawną innych osób lub łączy się co najmniej z przygotowywaniem decyzji dotyczących innych podmiotów. Spod zakresu funkcji publicznej wykluczone są zatem takie stanowiska, choćby pełnione w ramach organów władzy publicznej, które mają charakter usługowy lub techniczny".
W kontekście przedstawionych wyżej wywodów Sąd pierwszej instancji za trafne uznał stanowisko organów orzekających, że objęci decyzją odmowną pracownicy urzędu, tj. inspektor ds. obsługi Rady Miejskiej, inspektor ds. obsługi sekretariatu, inspektor ds. kadr, podinspektor ds. obsługi interesantów, referent ds. administracyjno-gospodarczych, archiwista, pracownik I stopnia wykonujący zadania w ramach prac interwencyjnych, pomoc administracyjna, cztery sprzątaczki i konserwator, nie pełnią jakichkolwiek funkcji publicznych. Załączone przez organ I instancji zakresy czynności obowiązujące na wymienionych stanowiskach potwierdzają, że pracownicy ci nie posiadają żadnych uprawnień pozwalających na kształtowanie treści wykonywanych przez gminę miejską zadań w sferze publicznej. Do takich osób bez wątpienia ma zastosowanie art. 5 ust. 2 u.d.i.p.
Od powyższego wyroku skarżący wywiódł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzucając orzeczeniu:
1) na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:
a) art. 5 ust. 2 u.d.i.p., poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na niezasadnym przyjęciu, iż informacje o wynagrodzeniu przysługującym konkretnym osobom, wypłacanym ze środków publicznych, nie mogą być udostępnione ze względu na prywatność osób fizycznych;
b) art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. w zw. z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że informację podlegającą udostępnieniu stanowią jedynie informacje o osobach, które w organie pełnią funkcje publiczne i sprawują "kompetencje decyzyjne", podczas gdy informacją objęci są wszyscy zatrudnieni pracownicy;
2) na podstawie art. 174 pkt. 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, mających wpływ na treść orzeczenia, tj.:
a) art. 141 § 4a p.p.s.a. w zw. z art. 6 oraz 7 k.p.a., poprzez niewłaściwą kontrolę działania Kolegium polegającą na uznaniu, iż decyzja organu była prawidłowa i w konsekwencji bezpodstawne przyjęcie, że informacje o wydatkach na wynagrodzenia konkretnych osób nie mogą być udostępnione ze względu na prywatność;
b) art. 149 § 1 pkt 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na pobieżnym wyjaśnieniu podstawy prawnej i faktycznej oraz motywów rozstrzygnięcia zawartego w wyroku co do kluczowych dla niniejszej sprawy zagadnień, tj. powodów, dla których WSA w Olsztynie uznał, że wydatkowanie środków zgromadzonych publicznych na wynagrodzenia niektórych osób nie podlega konstytucyjnej zasadzie jawności.
Wobec powyższych zarzutów skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Olsztynie, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi. Jednocześnie zrzekając się rozprawy wniósł o zasądzenie od organu odwoławczego na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący przedstawił argumentację mającą na celu wykazanie zasadności podniesionych zarzutów.
Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została wniesiona.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r., poz. 143; dalej: "p.p.s.a."), gdyż skarżący kasacyjnie zrzekł się rozprawy, a organ nie zażądał jej przeprowadzenia.
Zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.
Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.).
Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy.
Należy przypomnieć, że Naczelny Sąd Administracyjny, ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, bądź w inny sposób korygować. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej oznacza również związanie wskazanymi w niej podstawami zaskarżenia, które determinują zakres kontroli kasacyjnej, jaką Naczelny Sąd Administracyjny sprawuje na podstawie i w granicach prawa (art. 7 Konstytucji RP) w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia. Z faktu związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej wynika wykluczenie możliwości domniemywania intencji strony składającej ten środek zaskarżenia, konkretyzowania jego zarzutów, czy też uzupełniania występujących w nim braków dotyczących podstaw skargi kasacyjnej i ich uzasadnienia.
W skardze kasacyjnej powołano zarówno zarzuty naruszenia prawa materialnego, jak również zarzuty naruszenia przepisów postępowania. W tej sytuacji co do zasady rozpoznaniu w pierwszej kolejności podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania.
W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 141 § 4a p.p.s.a. w związku z art. 6 i 7 k.p.a. (sformułowanego w punkcie 2 a) skargi kasacyjnej) należy podnieść, że w art. 141 nie ma paragrafu oznaczonego jako "4a", co dyskwalifikuje powyższy zarzut skargi kasacyjnej. Nadto skarżący kasacyjnie zarzucił naruszenie powyższych regulacji prawnych "poprzez niewłaściwą kontrolę działania Samorządowego Kolegium Odwoławczego polegającą na uznaniu, iż decyzja organu była prawidłowa i w konsekwencji bezpodstawne przyjęcie, że informacje o wydatkach na wynagrodzenia konkretnych osób nie mogą być udostępnione ze względu na prywatność". W uzasadnieniu podstaw kasacyjnych w żaden sposób nie nawiązano do zarzucanego naruszenia art. 6 i art. 7 k.p.a., dlatego też Naczelny Sąd Administracyjny nie może odnieść się do powyższego zarzutu w szerszym zakresie, gdyż z jego treści nie sposób wyinterpretować, czy skarżący kasacyjnie zarzuca naruszenie zasady praworządności, czy zasady prawdy obiektywnej, czy też zasady uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli.
Z kolei art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (wymieniony w zarzucie sformułowanym w punkcie 2 b) skargi kasacyjnej) stanowi, że sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności. Przepis ten nie znajdował – w oczywisty sposób - w niniejszej sprawie zastosowania, gdyż skarga dotyczyła decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Elblągu z dnia 10 marca 2023 r. w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej, a nie bezczynności organu czy przewlekłego prowadzenia postępowania. Nadto Sąd pierwszej instancji oddalił skargę, orzekając na podstawie art. 151 p.p.s.a.
Omawiany zarzut nie jest zasadny także w zakresie dotyczącym naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., który stanowi, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Odnosząc się do tego zarzutu wyjaśnić należy, że art. 141 § 4 p.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. Wadliwość uzasadnienia orzeczenia może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a., w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku (por. wyrok NSA z 13 lutego 2026 r., III OSK 1093/23). Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w tym składzie stwierdza, że uzasadnienie zaskarżonego w niniejszej sprawie wyroku zawiera wszystkie wymagane elementy, w tym: przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska strony przeciwnej, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Sąd pierwszej instancji odniósł się do kwestii istotnych z punktu widzenia merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy i wskazał powody, dla których uznał, że skarga skarżącego nie zasługiwała w niniejszej sprawie na uwzględnienie. Treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku Sądu pierwszej instancji czyni go więc w pełni poddającym się kontroli i wprost wynika z niego rezultat i wnioski przeprowadzonej kontroli działalności administracji publicznej. Przedstawiona przez Sąd pierwszej instancji argumentacja jest czytelna sprawiając, że wyrok poddaje się kontroli instancyjnej, a to wszystko czyni zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. bezskutecznym. Brak przekonania strony o trafności rozstrzygnięcia sprawy, w tym co do przyjętego kierunku wykładni i zastosowania prawa, czy też odnośnie do oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, której rezultat nie koresponduje z oczekiwaniami wnoszącego skargę kasacyjną, nie oznacza wadliwości uzasadnienia wyroku, i to w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. To, że stanowisko zajęte przez sąd administracyjny pierwszej instancji jest odmienne od prezentowanego przez wnoszącego skargę kasacyjną nie oznacza per se, że uzasadnienie wyroku zawiera wady konstrukcyjne czy też że jest wadliwe w stopniu uzasadniającym uchylenie wydanego w sprawie rozstrzygnięcia (wyrok NSA z 19 listopada 2025 r., II GSK 1919/22).
Skarżący kasacyjnie w ramach zarzutu dotyczącego naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. zarzuca, że Sąd pierwszej instancji pobieżnie wyjaśnił podstawę prawną i faktyczną oraz motywy rozstrzygnięcia zawartego w wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela stanowiska skarżącego kasacyjnie. Sąd pierwszej instancji rozważył kwestie istotne z punktu widzenia rozstrzygnięcia. Skarżący kasacyjnie nie wskazał zresztą, jakie konkretnie kwestie winien bardziej szczegółowo rozważyć Sąd pierwszej instancji, ograniczając się do ogólnych twierdzeń wskazujących na to, że nie podziela stanowiska wyrażonego przez Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Należy wspomnieć, że brak odniesienia się przez wojewódzki sąd administracyjny do niektórych zarzutów lub twierdzeń zawartych w skardze sam w sobie nie stanowi uchybienia skutkującego koniecznością uchylenia zaskarżonego wyroku, albowiem jest, czy też może nim być - to jest uchybieniem stanowiącym uzasadnioną podstawę uchylenia wyroku - pominięcie zarzutów i argumentów istotnych oraz - co istotne - wykazanie w skardze kasacyjnej takiego właśnie ich charakteru, a mianowicie, że należycie je oceniając oraz prawidłowo identyfikując z ich punktu widzenia istotę spornego w sprawie zagadnienia, sąd ten mógłby jednak inaczej orzec w sprawie (zob. wyrok NSA z 17 grudnia 2025 r., II GSK 1073/22).
Z powyższych przyczyn zarzuty naruszenia przepisów postępowania okazały się bezzasadne, co oznacza, że - przyjęte przez Sąd pierwszej instancji jako prawidłowe – ustalenia stanu faktycznego sprawy nie zostały skutecznie podważone.
W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 5 ust. 2 u.d.i.p. należy podnieść, że przepis ten stanowi, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Naczelny Sąd Administracyjny podziela w pełni pogląd wyrażony w wyroku tego Sądu z 25 lutego 2025 r., III OSK 7482/21, iż "Za osoby pełniące funkcje publiczne w rozumieniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p. należy uznać pracowników, którzy w ramach swoich obowiązków wykonują zadania mające wpływ na podejmowanie decyzji i realizują w ten sposób, w pewnym zakresie, nałożone na tę instytucję zadania publiczne, tj. mają wpływ na sferę publiczną. Nie należą do nich, co oczywiste, pracownicy na stanowiskach o charakterze usługowym czy technicznym, nie posiadający żadnego wpływu na procesy decyzyjne, wykonujący szeroko rozumiane czynności pomocnicze (np. osoby zajmujące się obsługą biurową, informatyczną, utrzymaniem czystości). Jednak dla prawidłowego zastosowania art. 5 ust. 2 u.d.i.p. koniecznym jest każdorazowe badanie zakresu uprawnień (obowiązków) osób, których dotyczy wniosek o udostępnienie informacji publicznej". W powyższym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela stanowisko Sądu pierwszej instancji.
W powyższym kontekście nie jest zasadny także zarzut naruszenia art. 1 ust. 1 w związku z art. 6 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. w związku z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP. Przede wszystkim należy podnieść, że punkt 5 art. 6 ust. 1 u.d.i.p. składa się z ośmiu podpunktów, a skarżący kasacyjnie nie wskazał, naruszenie którego z nich zarzuca, co sprawia, że zarzut częściowo nie poddaje się kontroli Sądu.
Należy przypomnieć, że wynikające z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne nie jest prawem nieograniczonym. O zakwalifikowaniu określonej informacji jako podlegającej udostępnieniu w rozumieniu przepisów u.d.i.p. decyduje kryterium rzeczowe, a więc treść i charakter informacji. Jednocześnie art. 1 ust. 1 u.d.i.p. należy wykładać w powiązaniu z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP przewidującym, że w skład prawa dostępu do informacji publicznej wchodzi m.in. uprawnienie do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to niewątpliwie ma na celu zagwarantowanie jawności życia publicznego oraz transparentności działania organów władzy publicznej.
Mając na uwadze powyższe regulacje prawne należy podnieść, że informacje dotyczące kwot wynagrodzeń, jak i składników tych wynagrodzeń oraz nagród, które są finansowane ze środków publicznych i wypłacane za wykonywaną pracę, stanowią informację publiczną, niezależnie od tego, czy są to stałe elementy wynagrodzenia, czy fakultatywne lub uznaniowe. Zasada jawności gospodarki środkami publicznymi jest zasadą, która musi być bezwzględnie przestrzegana przez każdą jednostkę dysponującą publicznymi środkami finansowymi. Wydatkujący środki publiczne podlegają kontroli odpowiednich urzędów, kontroli politycznej oraz kontroli ze strony samych obywateli. Jakakolwiek reglamentacja informacji o działalności podmiotów publicznych w stosunku do tych podmiotów musi być podyktowana racjami znajdującymi swoje uzasadnienie w Konstytucji RP. Jak już jednak była mowa wyżej, z ochrony wynikającej z prawa do prywatności na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. mogą skorzystać osoby zatrudnione w podmiotach wykonujących zadania publiczne, pod warunkiem, że nie pełnią funkcji publicznych i nie mają związku z pełnieniem tych funkcji, a zatem są zatrudnione na stanowiskach pomocniczych, co stanowiło podstawę wydania w niniejszej sprawie decyzji odmownej. Raz jeszcze wypada podkreślić, że skarżący kasacyjnie nie zakwestionował skutecznie oceny ustaleń w zakresie stanu faktycznego sprawy, co powoduje, że omawiany zarzut również jest bezskuteczny.
Mając na uwadze powyższe wywody, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, dlatego na mocy art. 184 p.p.s.a. ją oddalił.