III OSK 2830/23

III OSK 2830/23 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2026-06-23
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-10-23
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Hanna Knysiak - Sudyka /sprawozdawca/
Przemysław Szustakiewicz /przewodniczący/
Rafał Stasikowski
Symbol z opisem
6480
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Minister Finansów
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 902
art. 5 ust. 2
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Dz.U. 2026 poz 143
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz Sędziowie: sędzia NSA Rafał Stasikowski sędzia del. WSA Hanna Knysiak-Sudyka (sprawozdawca) Protokolant starszy asystent sędziego Joanna Ukalska po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ministra Finansów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 maja 2023 r. sygn. akt II SA/Wa 2050/22 w sprawie ze skargi J.J. na decyzję Ministra Finansów z dnia 6 października 2022 r. nr BDG9.0123.1.2022 w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 23 maja 2023 r., sygn. akt II SA/Wa 2050/22 po rozpoznaniu skargi J.J. na decyzję Ministra Finansów z dnia 6 października 2022 r. nr BDG9.0123.1.2022 w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej: w pkt 1 uchylił zaskarżoną decyzję; w pkt 2 zasądził od Ministra Finansów na rzecz J.J. kwotę 200 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
J. J. (dalej: "skarżący") pismem z dnia 7 sierpnia 2022 r., powołując się na przepisy art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz art. 2, art. 3 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 4 ust. 1 pkt 1, a także art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 902; dalej: "u.d.i.p."), zwrócił się do Ministra Finansów (dalej: "organ" lub "Minister") z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, poprzez przesłanie:
1. informacji o wysokości kwot wypłaconych w ostatnim rozliczonym miesiącu (ze wskazaniem jaki to miesiąc) tytułem wynagrodzenia poszczególnym radcom prawnym zatrudnionym w Ministerstwie Finansów;
2. informacji o średniej wysokości wynagrodzenia wypłaconego w ostatnim rozliczonym miesiącu (ze wskazaniem jaki to miesiąc) zatrudnionym w Ministerstwie Finansów radcom prawnym;
3. informacji o wysokości kwot wypłaconych w ostatnim rozliczonym miesiącu (ze wskazaniem jaki to miesiąc) tytułem wynagrodzenia dyrektorom, kierownikom, naczelnikom (i ich zastępcom) komórek organizacyjnych Ministerstwa Finansów;
4. skanów aktów mianowania aktualnie zatrudnionych w Ministerstwie Finansów radców prawnych posiadających status urzędnika służby cywilnej.
Ustosunkowując się do powyższego wniosku strony skarżącej Minister Finansów w piśmie z dnia 26 września 2022 r. udzielił skarżącemu informacji w zakresie objętym punktami od 1 do 4 wniosku, zastrzegając jednocześnie, że jeśli chodzi o informację, o której mowa w punkcie 3 wniosku dostępowego, została podana częściowa informacja, która nie uwzględnia danych dotyczących Departamentu Analiz Podatkowych (dalej: "DAP"), w odniesieniu do których dostęp podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej w związku z koniecznością ochrony indywidualnych wynagrodzeń pracowników.
Decyzją z dnia 6 października 2022 r., nr BDG9.0123.1.2022, Minister Finansów działając na podstawie art. 16 ust. 1 i 2 w zw. z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. odmówił udostępnienia skarżącemu informacji publicznej zgłoszonej w pkt 3 wniosku dostępowego w zakresie danych dotyczących DAP.
Organ zaznaczył, że informacja o wysokości kwoty wypłaconej w ostatnim rozliczonym miesiącu (ze wskazaniem jaki to miesiąc) tytułem wynagrodzenia dyrektorom, kierownikom, naczelnikom (i ich zastępcom) komórek organizacyjnych Ministerstwa Finansów w zakresie danych dotyczących DAP, na wskazanych we wniosku stanowiskach, nie może być udostępniona, gdyż obecnie zaangażowany został jedynie jeden etat i zatrudniony został tylko jeden pracownik. Powyższe oznacza, ograniczenie dostępu do informacji publicznej na podstawie przepisu art. 5 ust. 2 u.d.i.p. ze względu na chronioną konstytucyjnie prywatność tegoż pracownika.
W tej sytuacji organ uznał, że udostępnienie informacji w powyższym zakresie mogłoby stanowić ujawnienie informacji o wysokości wynagrodzenia indywidualnego pracownika, czyli informacji należącej do sfery prywatności pracownika.
Minister stwierdził jednocześnie, że nie można uznać, że osoby zajmujące stanowiska, na których praca charakteryzuje się wpływem na podejmowane przez Ministra rozstrzygnięcia, automatycznie wykonują funkcje publiczne. Według organu, uczestniczenie w realizowaniu zadań należących do kompetencji Ministra również nie jest wystarczające do uznania każdego pracownika Ministerstwa za wykonującego funkcje publiczne.
W ocenie organu trudno przyjąć, że informacje o wysokości wynagrodzenia osoby fizycznej możliwej do zidentyfikowania mają związek z pełnioną przez danego pracownika funkcją, ponieważ informacje o wynagrodzeniu danego pracownika należą do sfery życia prywatnego (a nie publicznego) tego pracownika i podlega ochronie cywilnoprawnej, jako dobro osobiste pracownika. W tej sytuacji organ uznał, że wskazane wyżej informacje nie mają związku z działalnością publiczną.
Na powyższą decyzję skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie, podtrzymując jednocześnie stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Jednocześnie organ wniósł o zawieszenie postępowania sądowego do czasu wydania orzeczenia przez Trybunał Konstytucyjny w sprawie zainicjowanej wnioskiem Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego z dnia 16 lutego 2021 r. o zgodności z Konstytucją RP niektórych przepisów u.d.i.p. (sprawa sygn. akt K 1/21).
Postanowieniem z dnia 13 grudnia 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego uznając, że rozstrzygnięcie niniejszej sprawy nie zależy od wyniku toczącego się postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym w sprawie sygn. akt K 1/21,
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przywołanym powyżej wyrokiem z 23 maja 2023 r. uwzględnił skargę i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 259, ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), uchylił zaskarżoną decyzję.
Zdaniem Sądu istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy w sprawie zachodziły podstawy do ograniczenia prawa dostępu do informacji publicznej, o których mowa w art. 5 ust. 2 u.d.i.p.
Sąd przypomniał, że Minister powołując się na art. 5 ust. 2 u.d.i.p. wskazał, że na stanowiskach wymienionych w pkt 3 wniosku dostępowego w Departamencie Analiz Podatkowych obecnie zaangażowany został jeden etat. Oznacza to, że ujawnienie wynagrodzenia tejże osoby godziłoby w jej dobra osobiste. Ponadto doszłoby do ujawnienia prawnie chronionych jej danych osobowych.
Sąd pierwszej instancji po przeprowadzeniu wykładni art. 5 ust. 2 u.d.i.p. przypomniał, że nawet gdy mamy do czynienia z osobą pełniącą funkcję publiczną, nie każda informacja, która jej dotyczy, podlega udostępnieniu jako informacja publiczna. Kluczowe jest zatem określenie związku między życiem prywatnym a działalnością publiczną, w tym konkretnymi informacjami dotyczącymi osoby pełniącej funkcję publiczną a pełnieniem funkcji. Taki związek istnieje, gdy informacja wiąże się z funkcjonowaniem instytucji, w szczególności ma mieć znaczenie dla ukształtowania się poglądu o sposobie jej funkcjonowania. W każdym przypadku musi istnieć wyraźne powiązanie określonych faktów z życia prywatnego z funkcjonowaniem osoby, której dotyczą, w instytucji publicznej.
Tymczasem w rozpoznawanej sprawie Minister wydając zaskarżoną decyzję nie dokonał wszystkich ustaleń, które - jako istotne elementy stanu faktycznego - potrzebne są do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy w oparciu o przepis art. 5 ust. 2 u.d.i.p. i jednocześnie nie wyjaśnił w uzasadnieniu tej decyzji, dlaczego ostatecznie przyjął, że zachodzi przesłanka ograniczająca dostęp do informacji publicznej z uwagi na prywatność osoby fizycznej. Przedstawił jedynie pobieżną wykładnię pojęcia prywatności osoby fizycznej w całkowitym oderwaniu od konkretów niniejszej sprawy, co sprawia, że sporna decyzja nie poddaje się kontroli sądowej. Ogólny charakter jej uzasadnienia nie pozwalał zatem Sądowi na poznanie toku rozumowania podmiotu zobowiązanego i motywów spornego rozstrzygnięcia.
Konkludując Sąd pierwszej instancji uznał, że Minister odmawiając skarżącemu udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej, nie dokonał prawidłowych ustaleń w zakresie zaistnienia przesłanek zastosowania przepisów art. 16 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 2 u.d.i.p., przez co naruszył w sposób ewidentny zarówno zasadę praworządności wyrażoną w przepisach art. 6 k.p.a. i art. 7 in principio k.p.a. oraz art. 7 Konstytucji RP, jak i zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów praworządnego Państwa, o której mowa w art. 8 § 1 k.p.a. Dopuścił się również - mogącego mieć zasadniczy wpływ na wynik sprawy - naruszenia przepisów procedury administracyjnej, a w szczególności art. 77 § 1, art. 80, a także art. 107 § 3 k.p.a., albowiem w sposób wyjątkowo lakoniczny wyjaśnił w uzasadnieniu tej decyzji, dlaczego przyjął, że w rozpoznawanej sprawie zachodzi przesłanka ograniczająca dostęp do informacji publicznej.
Organ nie zgadzając się z zapadłym wyrokiem wywiódł od niego skargę kasacyjną, zarzucając orzeczeniu na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.:
1) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 5 ust. 2 u.i.d.p., poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że pracownik DAP w Ministerstwie Finansów na stanowisku dyrektora jest osobą pełniącą funkcje publiczne i że jego wynagrodzenie wypłacone w lipcu 2022 r. ma związek z pełnieniem funkcji publicznej, a w konsekwencji, że informacja o wysokości jego indywidualnego wynagrodzenia nie podlega ochronie ze względu na prywatność osoby fizycznej, podczas gdy wymienionego pracownika nie można zaliczyć do kręgu osób pełniących funkcje publiczne, jego indywidualne wynagrodzenie nie ma z pełnieniem funkcji publicznej, a zatem żądane informacje podlegają ochronie na podstawie art. 5 ust. 2 zdanie 1 u.d.i.p., co w konsekwencji doprowadziło Sąd do błędnego uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji;
2) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 6, art. 7 k.p.a., art. 8 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 7 Konstytucji RP, poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji i uznanie, że organ nie dokonał ustalenia wszystkich istotnych elementów stanu faktycznego potrzebnych do rozstrzygnięcia sprawy na podstawie przesłanek określonych w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. i niewłaściwie wyjaśnił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dlaczego przyjął, że zachodzą przesłanki ograniczające dostęp do informacji publicznej ze względu na prywatność osoby fizycznej, podczas gdy organ dokonał prawidłowych ustaleń w sprawie w celu zastosowania przesłanek ograniczających dostęp do informacji publicznej określonych wart. 5 ust. 2 u.d.i.p., wyjaśniając w wystarczający sposób w zaskarżonej decyzji i jej uzasadnieniu motywy, którymi kierował się wydając zaskarżoną decyzję, w konsekwencji czego zaskarżona decyzja spełnia wszystkie wymagania wynikające z przepisów procedury administracyjnej.
Wobec powyższych zarzutów Minister wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie oraz o zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.
Jednocześnie Minister wniósł o zawieszenie postępowania sądowego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. do czasu wydania orzeczenia przez Trybunał Konstytucyjny z wniosku Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego z dnia 16 lutego 2021 r. o zgodności z Konstytucją RP niektórych przepisów u.d.i.p. (K 1/21).
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ przedstawił argumentację mającą na celu wykazanie zasadności podniesionych zarzutów oraz złożonego wniosku o zawieszenie.
Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została wniesiona.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z treścią art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r., poz. 143; dalej: "p.p.s.a.") Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Co do zasady Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do zawieszenia postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w związku z toczącym się postępowaniem przed Trybunałem Konstytucyjnym w sprawie ze skargi Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego (sygn. akt K 1/21), ponieważ rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie nie zależy od postępowania toczącego się przed Trybunałem Konstytucyjnym. Stosownie do treści art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Z treści powołanego przepisu wynika, że zawieszenie postępowania z przyczyn enumeratywnie wymienionych w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zależy od uznania sądu. Rozstrzygnięcie tego zagadnienia musi zatem być istotne z punktu widzenia realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego oraz powinno mieć bezpośredni wpływ na wynik tego postępowania. W judykaturze podkreśla się, że ww. przepis ma zastosowanie wówczas, gdy sąd orzekający nie jest władny samodzielnie rozstrzygnąć zagadnienia, jakie wyłoniło się lub powstało w toku postępowania sądowego (por. uchwała NSA z 24 listopada 2008 r., II FPS 4/08, pub. ONSAiWSA z 2009 r. Nr 4, poz. 62). Zawieszenie postępowania powinno być uzasadnione również celowością, sprawiedliwością, jak i ekonomiką procesową. Rozstrzygając o zawieszeniu postępowania sąd powinien ocenić także wszelkie przesłanki w kontekście konieczności rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, co ma istotne znaczenie w świetle art. 45 ust. 1 Konstytucji RP oraz zasady szybkości postępowania sądowoadministracyjnego (art. 7 p.p.s.a.). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie nie było niezbędne zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego do czasu rozpoznania przez Trybunał Konstytucyjny sprawy o sygn. K 1/21, gdyż w toku tego postępowania nie wyłoniło się zagadnienie, którego NSA nie byłby władny rozstrzygnąć samodzielnie. Ponadto na przeszkodzie zawieszeniu postępowania sądowoadministracyjnego stoją zasady ekonomiki procesowej. Zasady te mają w rozpatrywanej sprawie znaczenie szczególne, gdyż przedmiotem sprawy zawisłej przed Sądem jest sprawa z zakresu dostępu do informacji publicznej. Dodatkowo należy zauważyć, że w następstwie wyroku Trybunału Konstytucyjnego strona ma możliwość żądania wznowienia postępowania w oparciu o art. 272 § 1 p.p.s.a. Zachodzi także obawa, że czas oczekiwania na merytoryczne rozstrzygnięcie Trybunału może okazać się bezowocny. Ponad pięcioletnie oczekiwanie na rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed Trybunałem Konstytucyjnym powoduje obawę dotyczącą naruszenia prawa skarżącego do rozpoznania jego sprawy w rozsądnym terminie. Kierując się zatem względami celowości, sprawiedliwości, jak również ekonomiki procesowej, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wniosek o zawieszenie postępowania, w aktualnych uwarunkowaniach zarówno faktycznych jak i prawnych, nie może być uwzględniony. Uwzględnienie wniosku godziłoby w konstytucyjne gwarancje obywatela do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd.
Uwzględniając zatem, że art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. ma charakter fakultatywny i jego zastosowanie zależy od uznania sądu, Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił stanowiska organu o konieczności zawieszenia postępowania w rozpatrywanej sprawie.
Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.).
Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. W sprawie nie występują enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego.
W skardze kasacyjnej powołano zarówno zarzut naruszenia prawa materialnego, jak również zarzut naruszenia przepisów postępowania. W ramach zarzutu naruszenia przepisów postępowania skarżący kasacyjnie zakwestionował dokonaną przez Sąd pierwszej instancji ocenę prawidłowości przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i dokonania ustaleń w zakresie stanu faktycznego sprawy, podnosząc zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 6, art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 7 Konstytucji RP.
Należy podnieść, że zakres postępowania wyjaśniającego w sprawie administracyjnej jest zdeterminowany treścią normy prawnej stanowiącej podstawę materialnoprawną decyzji. Należy zatem przytoczyć treść art. 5 ust. 2 u.d.i.p., który stanowi, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Naczelny Sąd Administracyjny podziela w pełni pogląd wyrażony w wyroku tego Sądu z 25 lutego 2025 r., III OSK 7482/21, iż "Za osoby pełniące funkcje publiczne w rozumieniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p. należy uznać pracowników, którzy w ramach swoich obowiązków wykonują zadania mające wpływ na podejmowanie decyzji i realizują w ten sposób, w pewnym zakresie, nałożone na tę instytucję zadania publiczne, tj. mają wpływ na sferę publiczną. Nie należą do nich, co oczywiste, pracownicy na stanowiskach o charakterze usługowym czy technicznym, nie posiadający żadnego wpływu na procesy decyzyjne, wykonujący szeroko rozumiane czynności pomocnicze (np. osoby zajmujące się obsługą biurową, informatyczną, utrzymaniem czystości). Jednak dla prawidłowego zastosowania art. 5 ust. 2 u.d.i.p. koniecznym jest każdorazowe badanie zakresu uprawnień (obowiązków) osób, których dotyczy wniosek o udostępnienie informacji publicznej".
Kluczowe dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest dokonanie oceny, czy organ w sposób właściwy dokonał badania zakresu uprawnień (obowiązków) osób, których dotyczył wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu pierwszej instancji, iż aby móc stwierdzić, że dostęp do żądanej informacji podlega ograniczeniu na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. "należy przeprowadzić szczegółową analizę pod katem wszelkich istotnych okoliczności związanych z prywatnością, jako przesłanką odmowy dostępu do informacji publicznej". Tymczasem uzasadnienie decyzji Ministra Finansów z 6 października 2022 r., jak trafnie dostrzegł Sąd pierwszej instancji, zawiera jedynie "pobieżną wykładnię pojęcia prywatności osoby fizycznej w całkowitym oderwaniu od konkretów niniejszej sprawy, co sprawia, ze sporna decyzja nie poddaje się kontroli sądowej". Stanowisko Sądu pierwszej instancji Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela. W uzasadnieniu decyzji zabrakło rozważań dotyczących zakresu uprawnień oraz obowiązków osób wskazanych we wniosku dostępowym, których przeprowadzenie stanowiło obowiązek podmiotu zobowiązanego, któremu winien był sprostać rozpoznając wniosek dostępowy. Tym samym podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów postępowania nie jest zasadny, gdyż organ dopuścił się naruszenia przepisów postępowania administracyjnego – w szczególności art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. – co trafnie dostrzegł Sąd pierwszej instancji.
W odniesieniu natomiast do zarzutu naruszenia prawa materialnego należy podnieść, że Sąd pierwszej instancji nie przesądził kwestii, iż "pracownik Departamentu Analiz Podatkowych w Ministerstwie Finansów na stanowisku dyrektora jest osobą pełniącą funkcje publiczne i że jego wynagrodzenie wypłacone w lipcu 2022 r. ma związek z pełnieniem funkcji publicznej, a w konsekwencji, że informacja o wysokości jego indywidualnego wynagrodzenia nie podlega ochronie ze względu na prywatność osoby fizycznej". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał na niedostatki postępowania wyjaśniającego oraz uzasadnienia decyzji podnosząc, że obowiązkiem organu jest wykazanie "w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości, czy rzeczywiście zachodzą wszelkie istotne przesłanki do zastosowania wyłączenia, o którym mowa w art. 5 ust. 2 u.d.i.p., z uwagi na prywatność osoby fizycznej". Zarzut naruszenia prawa materialnego nie jest zatem również zasadny.
Mając na uwadze powyższe wywody, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, dlatego na mocy art. 184 p.p.s.a. ją oddalił.