III OSK 280/25

III OSK 280/25 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-12-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-02-13
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Hanna Knysiak - Sudyka /sprawozdawca/
Rafał Stasikowski
Zbigniew Ślusarczyk /przewodniczący/
Symbol z opisem
6480
658
Sygn. powiązane
IV SAB/Wr 858/24 - Wyrok WSA we Wrocławiu z 2024-11-27
Skarżony organ
Dyrektor Powiatowego Urzędu Pracy~Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Sędziowie: sędzia NSA Rafał Stasikowski sędzia del. WSA Hanna Knysiak-Sudyka (spr.) po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 27 listopada 2024 r. sygn. akt IV SAB/Wr 858/24 w sprawie ze skargi K.K. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 20 stycznia 2024 r. oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z 27 listopada 2024 r., sygn. akt IV SAB/Wa 858/24, po rozpoznaniu skargi K.K. (dalej: "skarżący") na bezczynność i przewlekle prowadzenie postępowania przez Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy [...] (dalej: "organ" lub "Dyrektor PUP") w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 20 stycznia 2024 r.: stwierdził, że Dyrektor Powiatowego Urzędu Pracy [...] dopuścił się bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania, które nie miały miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt I); zobowiązał organ do rozpatrzenia wniosku strony skarżącej z dnia 20 stycznia 2024 r. w zakresie obejmującym tiret siódme oraz tiret ósme zdanie drugie w terminie 14 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (pkt II); oddalił skargę dalej idącą (pkt III) oraz zasądził od Dyrektora PUP na rzecz strony skarżącej kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego (pkt IV).
Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Skarżący wnioskiem z 20 stycznia 2024 r. zwrócił się do Dyrektora PUP z pytaniami m.in. o:
1. wysokość poszczególnych dofinansowań w 2023 r. związanych z podjęciem działalności gospodarczej przyznanych na komputery oraz telefony komórkowe oraz uzasadnienia wnioskodawców w tym zakresie (tiret siódme wniosku);
2. ilość spraw w 2023 r., w których wydanie rozstrzygnięcia w postaci uwzględnienia lub odmowy uwzględnienia wniosku (o przyznanie jednorazowych środków na podjęcie działalności gospodarczej) przekraczało termin 30 dni od dnia złożenia wniosku oraz wskazanie powodów przekroczenia tego terminu. Ponadto, w przypadku, gdy powodem był niekompletny wniosek – wskazanie, których danych, informacji i oświadczeń brakowało zgodnie z § 6 ust. 2 i ust. 3 rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 14 lipca 2017 r. w sprawie dokonywania z Funduszu Pracy refundacji kosztów wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy oraz przyznawania środków na podjęcie działalności gospodarczej (t.j. Dz.U. 2022 r. poz. 243, ze zm.) – tiret ósme wniosku.
Pismem z 2 lutego 2024 r. organ poinformował skarżącego, że nie udzieli informacji w przedmiocie:
- przedstawienia uzasadnień wnioskodawców dotyczących zakupu telefonów komórkowych i komputerów w poszczególnych wnioskach o przyznanie jednorazowo środków na podjęcie działalności gospodarczej złożonych w 2023 r. oraz
- wskazania, w przypadku niekompletności wniosków rozpatrzonych po 30 dniach od dnia złożenia, jakich danych, informacji i oświadczeń brakowało zgodnie z § 6 ust. 2 i ust. 3 rozporządzenia w sprawie dokonywania z Funduszu Pracy refundacji kosztów wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy oraz przyznawania środków na podjęcie działalności gospodarczej we wnioskach składanych przez osoby bezrobotne o przyznanie jednorazowo środków na podjęcie działalności gospodarczej w 2023 r., których termin rozpatrzenia przekroczył 30 dni od dnia złożenia.
W ocenie Dyrektora PUP żądanie ww. danych stanowi w swojej istocie żądanie udostępnienia treści wniosków o przyznanie jednorazowo środków na podjęcie działalności gospodarczej składanych przez wnioskodawców, a zatem nie dotyczy informacji publicznej.
Stanowisko powyższe PUP podtrzymał w dodatkowym piśmie z dnia 20 marca 2024 r., będącym odpowiedzią na pismo skarżącego określone jako "odwołanie".
Pismem z 2 kwietnia 2024 r. skarżący wniósł skargę na "decyzję" PUP z dnia 20 marca 2024 r., żądając: uchylenia decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji PUP z 2 lutego 2024 r., zasądzenia kosztów postępowania oraz przyznania prawa pomocy.
W odpowiedzi na skargę PUP wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie.
Pismem procesowym z 23 września 2024 r. skarżący, odpowiadając na wezwanie sądowe, oświadczył, że żąda stwierdzenia bezczynności lub przewlekłości w zakresie udostępnienia informacji publicznej, wnosząc o: 1) zobowiązanie Dyrektora PUP do rozpatrzenia wniosku w terminie 14 dni; 2) stwierdzenie, że bezczynność nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa; 3) zasądzenie sumy pieniężnej w kwocie 4000 zł; 4) przyznanie kosztów postępowania.
Przywołanym powyżej wyrokiem z 27 listopada 2024 r. Sąd pierwszej instancji w pkt I i II, na podstawie art. 149 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935, dalej: "p.p.s.a."), uznał, że organ dopuścił się bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania oraz zobowiązał organ do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 20 stycznia 2024 r. w zakresie obejmującym tiret siódme oraz tiret ósme zdanie drugie, w terminie 14 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.
Uzasadniając swoje stanowisko Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uznał, że nie można zgodzić się ze stanowiskiem organu, iż wniosek dostępowy skarżącego z 20 stycznia 2024 r. dotyczy informacji publicznej w zakresie żądającym informacji wskazujących na uzasadnienia uwzględnionych wniosków o dofinansowanie podjęcia działalności gospodarczej, jak i rodzaje braków formalnych, stanowiących przyczynę nieuwzględnienia takich wniosków.
Sąd zaznaczył, że nie kwestionuje twierdzeń organu, że wnioski o przyznanie z Funduszu Pracy środków na rozpoczęcie działalności gospodarczej składane na podstawie art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 475, ze zm.; dalej "ustawa o promocji zatrudnienia") są dokumentami o charakterze prywatnym. Taki stan rzeczy nie oznacza jednak, że tego rodzaju dokument nie będzie nigdy zawierał żadnych informacji o znaczeniu publicznym, które mogą podlegać udostępnieniu w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 902; dalej: "u.d.i.p."). Wnioski o dofinansowanie ze środków publicznych mogą, choć nie muszą, zawierać informację publiczną dotyczącą mechanizmów i reguł rządzących przyznaniem pomocy ze środków publicznych. W niniejszej sprawie PUP pominął, że skarżący nie domagał się udostępnienia wniosków jako takich, a jedynie udostępnienia określonej informacji w nich zawartej. Tego typu informacja, o ile zawarta jest we wnioskach, może mieć znaczenie publiczne, bowiem obrazuje chociażby, jaki model finansowy uzyskuje akceptację organu rozpoznającego wnioski.
Co do drugiego żądania zawartego we wniosku dostępowym to zdaniem Sądu pierwszej instancji nie powinno budzić wątpliwości, że nie tyle dotyczy ono treści poszczególnych wniosków, ile raczej stwierdzonych przez PUP rodzajów nieprawidłowości (niekompletności) wniosków rozstrzyganych negatywnie w 2023 r. Chodziło bowiem o wskazanie, jakich danych, informacji i oświadczeń wymaganych przepisami prawa brakowało w nieuwzględnionych przez PUP wnioskach. Tego rodzaju pytanie dotyczy w istocie działalności PUP jako organu oceniającego te wnioski. Taka informacja dotyczy działalności PUP, jako organu władzy publicznej i nie ma podstaw do uznania jej za informację prywatną.
Sąd podkreślił, że jak wynika z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., "informacją publiczną" jest każda informacja o sprawach publicznych. Działalność PUP w zakresie rozpatrywania wniosków o przyznanie z Funduszu Pracy środków na rozpoczęcie działalności gospodarczej, składanych na podstawie art. 46 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, mieści się w pojęciu sprawy publicznej.
Sąd pierwszej instancji wskazał, że rozpatrując ponownie wniosek skarżącego, organ uwzględni wyżej wyrażoną ocenę, mając w szczególności na uwadze, że wniosek o przyznanie środków publicznych, mający charakter dokumentu prywatnego, może zawierać elementy treściowe o znaczeniu publicznym, a więc podlegające udostępnieniu na zasadach określonych w u.d.i.p. Należy także wziąć pod uwagę, że jeśli udostępnienie informacji publicznej wymagałoby przetworzenia, to w świetle art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. udostępnienie takiej informacji następuje tylko w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego.
Stosownie do art. 149 § 1a p.p.s.a., stwierdzając bezczynność organu sąd jednocześnie stwierdza, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Od powyższego orzeczenia organ wywiódł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzucając zaskarżonemu wyrokowi:
I. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a, naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 6 u.d.i.p., poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że niewłaściwe zastosowanie i uznanie, iż żądana informacja dotycząca uzasadnienia wnioskowanych zakupów wskazanych we wniosku o dofinansowanie na rozpoczęcie działalności gospodarczej wnioskowanych na podstawie art. 46 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia podlega udostępnieniu w trybie informacji publicznej;
II. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a. w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w zw. z art. 149 § 1 p.p.s.a., poprzez błędne uznanie, że "Organ Administracji Publicznej" dopuścił się prowadzenia przedmiotowej sprawy w sposób przewlekły.
Wobec powyższych zarzutów skarżący wniósł na podstawie art. 176 § 1 pkt 3:
1) w zw. z art. 185 § 1 p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA we Wrocławiu;
2) w zw. z art. 189 p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i odrzucenie skargi;
3) w zw. z art. 189 p.p.ps.a. o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i umorzenie postępowania;
4) w zw. z art. 188 p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi.
Dodatkowo skarżący kasacyjnie wniósł o zasądzenie od skarżącego na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz zrzekł się rozprawy.
Zarzuty skargi kasacyjnej rozwinięto w jej uzasadnieniu.
Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została złożona.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 182 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935; dalej: "p.p.s.a.") Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Z kolei według art. 182 § 3 p.p.s.a. na posiedzeniu niejawnym Naczelny Sąd Administracyjny orzeka w składzie jednego sędziego, a w przypadkach, o których mowa w § 2, w składzie trzech sędziów. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie strona skarżąca kasacyjnie złożyła stosowny wniosek, a strona przeciwna nie przedstawiła odmiennych wniosków procesowych, skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.
Zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.
Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.).
Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy.
W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania. W sytuacji, gdy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania (por. wyrok NSA z 27 czerwca 2012 r., II GSK 819/11, LEX nr 1217424; wyrok NSA z 26 marca 2010 r., II FSK 1842/08, LEX nr 596025; wyrok NSA z 4 czerwca 2014 r., II GSK 402/13, LEX nr 1488113; wyrok NSA z 17 lutego 2023 r., II GSK 1458/19; wyrok NSA z 1 marca 2023 r., I FSK 375/20). Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego. Dla uznania za usprawiedliwioną podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie wystarcza samo wskazanie naruszenia przepisów postępowania, ale nadto wymagane jest, aby skarżący kasacyjnie wykazał, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju lub skali, iż kształtowały one lub współkształtowały treść kwestionowanego w sprawie orzeczenia (por. wyrok NSA z 5 maja 2004 r., FSK 6/04, LEX nr 129933; wyrok NSA z 26 lutego 2014 r., II GSK 1868/12, LEX nr 1495116; wyrok NSA z 29 listopada 2022 r., I OSK 931/22). W niniejszej sprawie jednakże z uwagi na powiazanie zarzutów skonstruowanych w ramach obu podstaw kasacyjnych konieczne jest odniesienie się w pierwszej kolejności do zarzutu naruszenia prawa materialnego.
Na podstawie powyższego zarzutu strona skarżąca kasacyjnie wytyka Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 902; dalej: "u.d.i.p."), poprzez "błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że niewłaściwe zastosowanie i uznanie, iż żądana informacja dotycząca uzasadnienia wnioskowanych zakupów wskazanych we wniosku o dofinansowanie na rozpoczęcie działalności gospodarczej wnioskowanych na podstawie art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 475 ze zm.) podlega udostępnieniu w trybie informacji publicznej".
Zarzut ten nie mógł odnieść skutku z uwagi na jego błędną konstrukcję. Przede wszystkim należy zauważyć, że art. 6 u.d.i.p. składa się z dwóch ustępów, z których pierwszy został podzielony na liczne, mniejsze jednostki redakcyjne o różnorodnej treści normatywnej. To samo dotyczy art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (uchylona z dniem 1 czerwca 2025 r.). W ustępie tym znajduje się bowiem 8 punktów określających kompetencje starosty w zakresie refundacji kosztów wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy.
Zgodnie z art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Przez przytoczenie podstaw kasacyjnych należy rozumieć dokładne wskazanie przez profesjonalnego pełnomocnika (art. 175 p.p.s.a.) przepisów, które zdaniem strony naruszył Sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, paragrafu, ustępu, itd. oraz oznaczeniem aktu prawnego, w którym są zawarte, a także wyjaśnienie na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Natomiast uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno szczegółowo wskazywać do jakiego, zdaniem skarżącego, naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego doszło i na czym to naruszenie polegało, a w przypadku zarzucania uchybień przepisom procesowym należy dodatkowo wykazać, iż to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Na tle przewidzianego w art. 176 § 1 pkt 2 w zw. z art. 174 p.p.s.a. wymogu formalnego skargi kasacyjnej profesjonalny podmiot ją sporządzający jest zobowiązany do dokonania koniecznej konkretyzacji podstawy kasacyjnej w ten sposób, że w opisie samej podstawy należy zamieścić szczegółowe i precyzyjne określenie, w jaki sposób i w jakim zakresie sąd administracyjny dokonał błędnej wykładni lub wadliwego zastosowania (niezastosowania) określonych przepisów prawa materialnego lub procesowego, a także wskazanie postulowanego przez autora skargi kasacyjnej oraz uznanego przez niego za prawidłowy sposobu i wyniku wykładni lub zastosowania przepisów, które zostały przyjęte jako wzorce kontroli prawidłowości zaskarżonego wyroku (zob. np. wyrok NSA z 3 października 2023 r., II GSK 1926/22; wyrok NSA z 13 października 2023 r., II GSK 844/20; wyrok NSA z 30 stycznia 2024 r., II GSK 1255/23), natomiast w odniesieniu do zarzutów naruszenia przepisów postępowania nie jest wystarczające wskazanie jedynie formy lub postaci naruszenia prawa procesowego lub opis konsekwencji tego rodzaju wady prawnej (np. przez przyjęcie przez sąd administracyjny za prawidłowe określonych ustaleń faktycznych kontrolowanych organów), lecz dodatkowo konieczne jest argumentacyjne wykazanie, że zarzucane kontrolowanemu sądowi naruszenia prawa procesowego co najmniej mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy sądowoadministracyjnej, a więc na treść zaskarżonego wyroku. Brak prawidłowej realizacji powyższych obowiązków procesowych skutkuje formalnym oddaleniem tak skonstruowanych zarzutów kasacyjnych.
W niniejszej sprawie sformułowany zarzut naruszenia prawa materialnego, jak i jego uzasadnienie nie są precyzyjne, nadto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej zostały powołane przepisy art. 1 ust. 1 u.d.i.p. oraz art. 61 Konstytucji RP, które nie zostały objęte zarzutem skargi kasacyjnej. Nie doprecyzowano natomiast, naruszenie których jednostek redakcyjnych przepisów wymienionych w ramach pierwszej podstawy kasacyjnej zarzuca skarżący kasacyjnie.
Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Przytoczenie podstawy kasacyjnej musi więc być precyzyjne, gdyż - z uwagi na związanie sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej - Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Nie jest natomiast władny badać, czy sąd administracyjny pierwszej instancji nie naruszył innych przepisów (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 sierpnia 2004 r., FSK 299/2004, OSP 2005/3, poz. 36). Naczelny Sąd Administracyjny nie jest zatem uprawniony do powtórnego badania zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego (ad meritum) w jego całokształcie. Powyższe powoduje, że zarzut naruszenia prawa materialnego jest bezzasadny.
W ramach zarzutu naruszenia przepisów postępowania skarżący kasacyjnie sformułował zarzut naruszenia art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a. w związku z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w związku z art. 149 § 1 p.p.s.a. poprzez błędne uznanie, że "Organ Administracji Publicznej dopuścił się prowadzenia przedmiotowej sprawy w sposób przewlekły". Artykuł 149 § 1 p.p.s.a. zawiera trzy punkty, a skarżący kasacyjnie nie wskazał, naruszenie której jednostki redakcyjnej przepisu zarzuca.
Zgodnie z brzmieniem art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:
1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;
2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;
3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.
Zarzut skargi kasacyjnej został zatem oparty na naruszeniu przepisu wynikowego, który przyznaje sądowi pierwszej instancji kompetencję do uwzględnienia skargi w sytuacji stwierdzenia ku temu przesłanek. Tak sformułowany zarzut nie może być uznany za skuteczny. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazywano wielokrotnie, że przepisy określające kompetencje sądu administracyjnego w fazie orzekania, takie jak w szczególności art. 149 § 1 p.p.s.a. mają charakter ogólny (blankietowy) i wynikowy. Są przepisami procesowymi normującymi sposób rozstrzygnięcia sądu administracyjnego w przypadku stwierdzenia naruszenia przez organ administracji odpowiednio prawa materialnego i przepisów postępowania, o ile naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Zatem w "czystej" postaci zarzuty naruszenia ww. przepisów są zasadne wówczas, gdy sąd wyda innej treści rozstrzygnięcie, nieznane normie prawnej w nich zawartej. Tego typu przepisy nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Strona skarżąca kasacyjnie chcąc powołać się na zarzut naruszenia tego rodzaju przepisów zobowiązana jest bezpośrednio powiązać omawiany zarzut z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów, którym - jej zdaniem - sąd pierwszej instancji uchybił w toku rozpoznania sprawy (por. wyroki NSA: z 9 kwietnia 2015 r., II GSK 379/14; z 28 maja 2014 r., II GSK 229/13; z 14 maja 2014 r., II GSK 384/13; z 24 maja 2012 r., II GSK 563/11). Brak takich powiązań oznacza w konsekwencji nieskuteczność zarzutu naruszenia omawianego przepisu. Naruszenie przepisów określających kompetencje orzecznicze sądu jest zawsze następstwem uchybienia innym przepisom, czy to procesowym, czy też materialnym. W rozpoznawanej sprawie ten wymóg nie został zrealizowany, a to znajduje przełożenie na nieskuteczność zarzutu naruszenia art. 149 § 1 p.p.s.a.
Nie można dopatrywać się naruszenia art. 149 § 1 p.p.s.a. w tym, że sąd wydał orzeczenie o treści niezgodnej z oczekiwaniami strony. Jeżeli sąd administracyjny stosuje środki określone w ustawie, to każde jego orzeczenie, zarówno korzystne, jak i niekorzystne dla skarżącej strony, jest realizacją obowiązku przeprowadzenia kontroli działalności administracji publicznej. W takich przypadkach nie może być mowy o naruszeniu regulacji z ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Nie zmienia powyższej oceny wskazanie w omawianym zarzucie art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a. zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a oraz bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Regulacja art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a. określa zakres kognicji sądów administracyjnych oraz kryterium kontroli sądowoadministracyjnej. Nie może ona zostać naruszona przez wadliwe dokonanie kontroli działania administracji publicznej, lecz poprzez przekroczenie przez sąd administracyjny kompetencji albo poprzez zastosowanie środka i/lub kryterium kontroli nieprzewidzianego w ustawie. Przepis ten mógłby zostać naruszony, gdyby Sąd pierwszej instancji w ogóle sprawy nie rozpoznał, albo rozpoznał z uwzględnieniem innego kryterium niż zgodność z prawem, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca.
Z kolei art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. stanowi, że sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn jej wniesienie jest niedopuszczalne. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie odniesiono się w żaden sposób do kwestii zarzucanego naruszenia, nawet nie podjęto próby wyjaśnienia, na czym miałaby polegać niedopuszczalność wniesionej skargi, a tym samym naruszenie powyższego przepisu.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej, jako pozbawionej usprawiedliwionych podstaw, na zasadzie art. 184 p.p.s.a.