III OSK 2625/21

III OSK 2625/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-03-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-01-04
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jerzy Stelmasiak
Kazimierz Bandarzewski
Tamara Dziełakowska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6480
658
Sygn. powiązane
II SAB/Wa 417/19 - Wyrok WSA w Warszawie z 2019-10-10
Skarżony organ
Komendant Państwowej Straży Pożarnej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Tamara Dziełakowska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 października 2019 r. sygn. akt II SAB/Wa 417/19 w sprawie ze skargi M. S. i B. M. na bezczynność Stowarzyszenia Ochotniczej Straży Pożarnej w N. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 1 kwietnia 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z 10 października 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (sygn. akt II SAB/Wa 417/19) oddalił skargę M. S. i B. M. na bezczynność Stowarzyszenia Ochotniczej Straży Pożarnej w N. w przedmiocie rozpoznania wniosku z 1 kwietnia 2019 r. o udostępnianie informacji publicznej.
Powyższe rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego i prawnego sprawy.
Wnioskiem z 1 kwietnia 2019 r. M. S. i B. M. zwrócili się do Ochotniczej Straży Pożarnej w N. o przesłanie wykazu koncertów (wraz z wysokością wypłaconego wynagrodzenia) wykonywanych przez Orkiestrę Dętą OSP N. na rzecz instytucji publicznych z lat 2014, 2015, 2016, 2017, 2018, 2019 do dnia 31 marca 2019 r. opłacanych przez te instytucje ze środków publicznych.
W odpowiedzi pismem z 15 kwietnia 2019 r. Prezes Ochotniczej Straży Pożarnej w N. poinformował wnioskodawców, że żądane informacje nie podlegają udostępnianiu w świetle ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Skargę na bezczynność Ochotniczej Straży Pożarnej złożyli M. S. i B. M., zarzucając jej naruszenie art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, art. 1 ust. 1 oraz art. 13 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1330 ze zm.).
W odpowiedzi na skargę Stowarzyszenie Ochotnicza Straż Pożarna w N. wniosła o jej oddalenie, podnosząc, że skargę wniesiono względem niewłaściwego podmiotu zaś wykaz koncertów orkiestry OSP na rzecz instytucji publicznych nie wiąże się w żaden sposób z ustawowymi zadaniami straży o charakterze publicznym.
Oddalając powyższą skargę na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie za trafną uznał argumentację sformułowaną w odpowiedzi na skargę.
Jak zauważył Sąd pierwszej instancji, działające jako stowarzyszenia Ochotnicze Straże Pożarne, co trafnie wskazano w wyroku o sygn. akt II SAB/Wa 660/18, należą do podmiotów generalnie obowiązanych do udostępniania informacji publicznej, w myśl art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, a czemu nie zaprzeczano w odpowiedzi na skargę. Dany podmiot wykonuje zadania publiczne a - korzystając z różnych form wsparcia z budżetu Państwa - gospodaruje też majątkiem publicznym. Z tego tytułu należy do kręgu podmiotów, które są obowiązane udzielać informacji publicznej, gdy żądane dane mają taki charakter.
W ocenie jednak Sądu pierwszej instancji, przy rozpoznawaniu sprawy, nie może pozostawać bez znaczenia pewne istotne uwarunkowanie, gdy chodzi o ogólne reguły udostępnienia informacji publicznej. Otóż - gdy chodzi o podmioty realizujące zadania Państwa w strukturach administracji bądź są powołane przez Państwo w innych formach dla realizacji jego zadań - w orzecznictwie ukształtował się jednolity pogląd, że przepisy o dostępie do informacji publicznej muszą być wykładane szeroko. Oznacza to w praktyce akceptowanie, po stronie tego rodzaju podmiotów publicznych, znacznego zakresu obowiązków w danym zakresie. Chodzi mianowicie o powinności: organizacji przyjmowania wniosków i ich opracowania (w tym rejestracja, informowanie o braku możliwości ich rozpatrzenia w terminie a także ich rozważanie, co do meritum), przygotowania żądanych materiałów lub pisemnych odpowiedzi bądź wydawanie decyzji odmownych oraz przesyłania stosownych pism do wnioskodawców. Wiąże się to z potrzebą zapewnienia - dla realizacji tych działań - stosownych środków. Koncepcja szerokiego wykładania obowiązków w danym zakresie nie może być jednak uznana za trafną, gdy chodzi o ustalanie granicy obowiązków podmiotów spoza sfery instytucji publicznych. Chodzi bowiem o realizację powinności publicznoprawnych, które jednocześnie nie są generalnie refundowane ze środków publicznych. Nie ma mianowicie stosownych regulacji w danym zakresie o charakterze ogólnym czy też szczególnych – dotyczących działających w formie stowarzyszeń jednostek Ochotniczych Straży Pożarnych. W takim przypadku - skoro określone reguły nie dotyczą wyłącznie uprawnień obywatelskich do uzyskania stosownej informacji, lecz także sfery obowiązków (zakresu faktycznych obciążeń organizacyjnych i finansowych, nałożonych na obowiązany do udzielania informacji podmiot) - nie może być zastosowana szeroka wykładnia przepisów o prawie do informacji. Należy je natomiast wykładać ściśle.
Jak zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji, prawodawca – określając w art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o informacji podmioty obowiązane do udzielania informacji publicznej spoza sfery administracji i instytucji państwowych – wskazał, że dotyczy to sytuacji wykonywania przez nie zadań publicznych lub dysponowania majątkiem publicznym. Co, godne podkreślenia, ograniczeń takich nie wymieniono, wskazując inne podmioty spoza administracji także obowiązane do udzielania informacji - tak art. 4 ust. 2 ustawy. Przyjęto tam inne kryteria ich identyfikacji. Przesłanki wymienione w art. 4 ust. 1 pkt 5 mają kluczowe znaczenie. Precyzują bowiem – wedle intencji prawodawcy – zakres informacji, jakie mogą mieć charakter określany mianem publicznych, gdy chodzi o działalność podmiotów spoza sfery instytucji publicznych. Informacjami publicznymi są więc nie wszelkie, dotyczące działania danych podmiotów, lecz wyłącznie związane z wykonywaniem przez nie zadań publicznych lub dysponowania środkami publicznymi. Nie ma, więc kluczowego znaczenia szeroki zakres informacji opisanych w przywołanego w skardze art. 6 ustawy, gdzie wskazano kategorie informacji mających charakter publicznych. Zakres obowiązku udostępniania informacji przez podmioty wskazane w art. 4 w ust. 1 pkt 5 ustawy determinowany jest bowiem materialnie również brzmieniem tego przepisu.
Następnie Sąd pierwszej instancji wskazał, że działania Ochotniczej Straży Pożarnej objęte wnioskiem nie wiążą się z wykonywaniem zadań publicznych - np. określonych ustawą z 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (Dz. U. z 2019 r., poz. 1372 ze zm.). Nie sposób także uznać, aby uzyskanie określonego wynagrodzenia od instytucji publicznej - wobec wykonania określonego zadania czy pracy (tu koncert) mogło być kwalifikowane pod pojęciem "dysponowania majątkiem publicznym". Określone kwoty wynagrodzenia, z chwilą ich rozdysponowania na rzecz podmiotu spoza struktur administracji, przestają stanowić majątek publiczny, którym beneficjent miałby "dysponować" w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Trafnie wywiedziono w odpowiedzi na skargę, że odmienne rozumienie wskazanej regulacji prowadziłoby do uznania istnienia obowiązku udzielenia informacji jako publicznej, w trybach wskazanych w ustawie, przez każdy podmiot czy osobę uzyskujące środki za wykonanie usług lub pracy na rzecz podmiotów dysponujących środkami publicznymi (przedsiębiorstwa, którym zlecono usługi, pracownicy organów administracji itd.). Reguła taka nie wynika wprost z treści przepisu, a nawet trudno przypisać tego rodzaju intencje racjonalnemu prawodawcy.
Sąd pierwszej instancji wskazał również że istotnym zadaniem Ochotniczych Straży Pożarnych jest uczestniczenie w systemie ratowniczo-gaśniczym, w tym gaszenie pożarów. Środki, jakimi dysponują te podmioty nie muszą zapewniać możliwości obsługi biurowej i administracyjnej wniosków o informacje, wykraczających poza kwestie stricte związane z realizacją zadań publicznych czy faktycznie dysponowaniem środkami publicznymi.
Nadto Sąd pierwszej instancji wskazał, że odpowiedzi udzielono w terminie wynikającym z ustawy o dostępie do informacji publicznej, chociaż - skoro żądanie nie dotyczyło informacji publicznej - przepisy tego aktu faktycznie nie znajdowały w sprawie zastosowania. Tym bardziej nie sposób uznać, aby Ochotnicza Straż Pożarna pozostawała w bezczynności.
Za chybione uznał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego, a także reguł procedowania w przypadku wpływu wniosku o udzielenie informacji publicznej (termin udzielenia informacji). Jako niezasadną uznał również Sąd argumentację odpowiedzi na skargę, gdy wywodzono, jakoby w bezczynności mógł pozostawać tylko komendant OSP nie zaś sama OSP, jako osoba prawna. Poza organami administracji, obowiązanymi do udzielania informacji publicznej są także - z woli prawodawcy inne podmioty, lecz nie ich organy. Inną natomiast kwestią jest, kto reprezentuje określony podmiot - np. osobę prawną - w postępowaniu przed sądem.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył M. S., zaskarżając go w całości i zarzucając mu naruszenie:
1. przepisów postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania, a to: art. 141 § 4 P.p.s.a. przez sporządzenie uzasadnienia w sposób lakoniczny przez co uniemożliwiający zrozumienie motywów, którymi kierował się WSA w Warszawie przy wydawaniu wyroku;
2. przepisów postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania, a to art. 13 ust. 1 U.d.i.p. przez uznanie, iż po stronie organu nie doszło do bezczynności w udostępnianiu informacji publicznej;
3. prawa materialnego, a to: art. 1 ust. 1 u.d.i.p. w związku z art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f U.d.i.p. i art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. d U.d.i.p. przez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż sposób wydatkowania środków publicznych nie stanowi sprawy publicznej;
4. prawa materialnego, a to: art. 4 ust. 1 pkt 5 U.d.i.p. przez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż podmiot dysponujący majątkiem publicznym nie jest zobowiązany do udostępniania informacji publicznej;
5. prawa materialnego, a to: art. 19 ust. 1 a pkt 3 ustawy o ochronie przeciwpożarowej przez jego niezastosowanie, chociaż określa przedmiot działalności organu i wykonywane przezeń działania publiczne.
Mając powyższe na uwadze, skarżący wniósł o uchylenie wyroku w całości i rozstrzygnięcie sprawy co do istoty przez stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, orzeczenie o jej charakterze, nakazanie rozpoznania wniosku i orzeczenie o kosztach postępowania, ewentualnie o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w Warszawie. Nadto skarżący wniósł o przeprowadzenie rozprawy i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej stwierdzono, że Sąd pierwszej instancji faktycznie nie badał, jaki jest przedmiot działalności organu. Tymczasem, w myśl art. 19 ust. 1a pkt 3 ustawy o ochronie przeciwpożarowej organ w ramach swoich zadań organizuje także działalność kulturalno – oświatową, w której mieszczą się koncerty wykonywane przez strażacką orkiestrę dętą. Tym samym organ wykonuje zadania publiczne finansowane ze środków publicznych, zaś wnioskowana informacja stanowi informację publiczną.
Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału III Izby Ogólnoadministracyjnej NSA z 5 stycznia 2023 r. na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 w zw. z ust. 1 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r., poz. 2095 ze zm.) sprawa została skierowana na posiedzenie niejawne. O skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne, składzie orzekającym i terminie posiedzenia niejawnego poinformowano pełnomocnika organu oraz skarżącego wraz z pouczeniem o możliwości uzupełnienia argumentacji skargi kasacyjnej albo żądania jej oddalenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Oceniając wniesioną skargę kasacyjną w granicach określonych treścią art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.) i nie dostrzegając przy tym przypadków nieważności postępowania wymienionych w § 2 tego artykułu, jako niezasadny należało ocenić zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Wyjaśnić przede wszystkim należało, że przepis ten jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. Wskazuje, że uzasadnienie powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienia, a także w przypadku wyroku uchylającego, wskazania co do dalszego postępowania. Te wszystkie elementy zawiera uzasadnienie Sądu pierwszej instancji. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej przedstawione w nich motywy pozwalają w pełni poznać stanowisko Sądu.
Przechodząc do oceny stanowiska Sądu pierwszej instancji odnośnie charakteru żądanych informacji w świetle ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, słusznie zauważył Sąd pierwszej instancji, że Ochotnicza Straż Pożarna w N. jako stowarzyszenie korzysta z różnych form wsparcia z budżetu państwa oraz wykonuje zasada publiczne, przede wszystkim z zakresu ochrony przeciwpożarowej. Nie ulega zatem wątpliwości, że jest ona podmiotem, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, co jednak nie oznacza, że każda informacja będąca jej w posiadaniu jest informacją podlegającą udostępnieniu w trybie ww. ustawy. Udostępnieniu podlega bowiem informacja, która odnosi się do wykonywania zadań publicznych lub gospodarowania mieniem publicznym. Tylko te kwestie względem podmiotów wskazanych w art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy z 6 września 2001 r. ustawodawca traktuje jako informacje o sprawie publicznej. Pozostałą materię a contrario uznać należy za niepubliczną. Znajduje to zresztą potwierdzenie w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP. Przyjęcie, że od wskazanych w art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy podmiotów można żądać innych informacji niż z zakresu wykonywania zadań władzy publicznej czy gospodarowania mieniem publicznym byłoby nadmierną ingerencją w sferę informacyjną tych podmiotów, wykraczającą poza standard konstytucyjny (por. wyrok NSA z 27 lutego 2018 r. sygn. akt I OSK 2029/17). Konstytucyjna regulacja zawarta w art. 61 określa nie tylko zakres podmiotowy, lecz także przedmiotowy pojęcia "informacja publiczna". Przedmiotem informacji publicznej w przypadku organów władzy publicznej i osób pełniących funkcje publiczne jest ich działalność. Co do innych podmiotów wymienionych w tym przepisie – prawo uzyskiwania informacji dotyczy tylko ich działalności w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (I. Kamińska. M. Rozbicka – Ostrowska. Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, wyd. III, Komentarz do art. 1, LEX/el).
Z tego względu rację ma Sąd pierwszej instancji, stwierdzając, że żądane we wniosku informacje dotyczące wykazu koncertów wraz z wysokością wypłaconego wynagrodzenia nie stanowią informacji publicznej, gdyż nie dotyczą "wykonywania zadań publicznych" przez jednostkę ochotniczej straży pożarnej, określonych (na dzień skierowania wniosku i orzekania przez Sąd pierwszej instancji) w art. 19 ustawy z 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej, a więc dotyczących walki z pożarami, klęskami żywiołowymi lub innymi miejscowymi zagrożeniami, organizacji działań ratowniczych, ochrony przeciwpożarowej oraz propagowania zasad udzielenia zasad pierwszej pomocy. Również w nawiązaniu do zarzutu 5 skargi kasacyjnej, zauważyć trzeba, że określone w art. 19 ust. 1a pkt 3 ww. ustawy zadanie powierzone ochotniczej straży pożarnej dotyczy nie każdego przedsięwzięcia oświatowo – kulturalnego propagującego wiedzę i umiejętności, ale tylko takiego który mieści się "w zakresie ochrony przeciwpożarowej". Organizacja koncertów z pewnością nie mieści się w tym zakresie.
Podobnie nie miał znaczenia fakt, na rzecz kogo były organizowane te koncerty. Jak zwracano uwagę w orzecznictwie przesłanka "dysponowania majątkiem publicznym" z art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej, w praktyce zwykle wiąże się z wykonywaniem przy jego użyciu zadań publicznych i dotyczy takich okoliczności jak uzyskanie dotacji na realizację zadania publicznego (por. wyrok NSA z 8 lipca 2015 r. sygn. akt I OSK 1514/14). Jak zauważył Sąd pierwszej instancji uzyskanie wynagrodzenia od instytucji publicznej z chwilą jego rozdysponowania (zapłaty wynagrodzenia) na rzecz podmiotu spoza struktur administracji, powoduje, że majątek ten traci charakter publiczny, gdyż nie został on przekazany na realizację zadania publicznego. Przede wszystkim jednak zapłata wynagrodzenia nie powoduje, że stowarzyszenie staje się dysponentem majątku publicznego. Zauważyć trzeba, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażono pogląd, że aby podmiot wymieniony w art. 4 ust. 1 pkt 5 mógł odmówić udostępnienia informacji konieczne jest również zbadanie, w jaki sposób podmiot ten "gospodaruje powierzonym majątkiem publicznym, np. środkami otrzymanymi na organizację określonego wydarzenia" (wyrok NSA z 4 kwietnia 2019 r. sygn. akt I OSK 1605/17), jednakże kluczowe w ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą skargę kasacyjną dla tej oceny pozostaje kwestia właśnie gospodarowania tym mieniem, a więc zarządzenie nim i decydowanie o sposobie jego wykorzystania. Taka sytuacja nie występuje, gdy przedmiotowe stowarzyszenie uzyskało środki za wykonanie konkretnej usługi.
Z przyczyn powyższej wskazanych jako niezasadne należało ocenić zarzuty naruszenia art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej (zarzut 4) oraz art. 19 ust. 1 a pkt 3 ustawy o ochronie przeciwpożarowej (zarzut 5).
Nie zasługiwał na uwzględnienie również zarzut naruszenia art. 1 ust. 1 w związku z art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f i art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. d ustawy o dostępie do informacji publicznej (zarzut 3). Sąd pierwszej instancji nie dokonywał bowiem wykładni żadnego z przepisów art. 6 ww. ustawy również w powiązaniu z art. 1 ust. 1, ograniczając się jedynie do stwierdzenia, że nie ma "kluczowego znaczenia szeroki zakres informacji opisanych w przywołanego w skardze art. 6 ustawy o informacji gdzie wskazano kategorie informacji mających charakter publiczny". Zdaniem Sądu pierwszej instancji "zakres obowiązku udostępnienia informacji przez podmioty wskazane w art. 4 ust. 1 pkt 5 danej ustawy determinowany jest bowiem materialnie również brzmieniem tego przepisu". Powyższej oceny nie podważono natomiast w rozpoznawanej skardze kasacyjnej.
W konsekwencji powyższego na uwzględnienie nie zasługiwał również zarzut naruszenia art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej (zarzut 2), skoro organ (Ochotnicza Straż Pożarna) nie był podmiotem zobowiązanym do udzielenia żądanej w sprawie informacji publicznej, a więc nie pozostawał w bezczynności.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 § 1 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.
Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów na podstawie art. 15zzs4 ust. 1 - 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.), w brzmieniu nadanym przez art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r., poz. 1090). Zgodnie z ww. regulacją "[w] okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich Naczelny Sąd Administracyjny nie jest związany żądaniem strony o przeprowadzenie rozprawy (...)", w okresie tym "wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu". Stosownie do ustępu 3 ww. artykułu "[p]rzewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku". W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego rozpoznanie sprawy było konieczne z uwagi na długość toczącego się postępowania sądowego. Nadto ze względów technicznych nie jest możliwe we wszystkich sprawach, w których nie zrzeczono się rozprawy, przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. W tej szczególnej sytuacji rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym było w ocenie NSA rozsądnym kompromisem pomiędzy prawem stron do jawnego rozpoznania sprawy, a prawem do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki (art. 45 Konstytucji RP) oraz zasadą proporcjonalności, z której wynika możliwość ograniczenia konstytucyjnych praw z uwagi na konieczność ochrony zdrowia. Strony uprzedzono o takim trybie rozpoznania sprawy i umożliwiono im zajęcie ostatecznego stanowiska w sprawie pisemnie.