III OSK 2564/23

III OSK 2564/23 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2026-06-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-09-29
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Ireneusz Dukiel
Piotr Korzeniowski /przewodniczący/
Teresa Zyglewska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6090 Budownictwo wodne, pozwolenie wodnoprawne
Hasła tematyczne
Wodne prawo
Sygn. powiązane
VII SA/Wa 2208/22 - Wyrok WSA w Warszawie z 2023-04-19
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2017 poz 1121
art. 64a
Ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne - tekst jedn.
Dz.U. 2021 poz 735
art. 28, art. 145 § 1 pkt 4
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Piotr Korzeniowski Sędziowie: sędzia NSA Teresa Zyglewska (sprawozdawca) sędzia del. WSA Ireneusz Dukiel Protokolant: starszy asystent sędziego Olga Libiszewska po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S.L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 kwietnia 2023 r., sygn. akt VII SA/Wa 2208/22 w sprawie ze skargi S.L. na decyzję Prezesa Wód Polskich z dnia 1 września 2022 r., nr 65/2022/KUZ w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej 1) oddala skargę kasacyjną; 2) zasądza od S.L. na rzecz Prezesa Wód Polskich kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wyrokiem z 19 kwietnia 2023 r., sygn. akt VII SA/Wa 2208/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: Sąd I instancji, WSA) oddalił skargę S.L. na decyzję Prezesa Wód Polskich (dalej: Prezes, organ odwoławczy, organ II instancji) z 1 września 2022 r., nr 65/2022/KUZ utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w Krośnie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej: Dyrektor Zarządu Zlewni, organ I instancji) z 16 maja 2022 r., znak RZ.ZUZ.1.423.31.2021.MC odmawiającą uchylenia ostatecznej decyzji Starosty Rzeszowskiego (dalej: Starosta) z 28 czerwca 2017 r., znak OŚ.6341.6.1.2016.
Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodził się S.L. (dalej: skarżący, skarżący kasacyjnie) i w skardze kasacyjnej zarzucił zaskarżonemu wyrokowi:
1. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 151 p.p.s.a. w zw. z "art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a." w zw. z art. 28 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego polegające na oddaleniu zamiast uwzględnienia skargi, a w konsekwencji nieuchyleniu decyzji Prezesa oraz poprzedzającej ją decyzji z uwagi na nieuznanie skarżącego kasacyjnie za stronę postępowania w sprawie o nakazanie A.A. (dalej: uczestniczka postępowania) likwidacji urządzenia wodnego (muru oporowego) wraz z ustaleniem warunków oraz terminu wykonania tego obowiązku, chociaż skarżący wykazał swój interes prawny w sprawie wynikający z art. 64 Konstytucji;
2. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a., naruszenie przepisów prawa materialnego:
- art. 64a ust. 5 ustawy z 2001 r. Prawo wodne poprzez błędną jego wykładnię i w konsekwencji uznanie, że w przedmiotowej sprawie, stroną postępowania o nakazanie usunięcia muru oporowego (urządzenia wodnego) może być tylko właściciel tego urządzenia, a nie skarżący, co skutkuje naruszeniem art. 64 Konstytucji;
- art. 127 ust. 7 pkt 5 ustawy z 2001 r. Prawo wodne poprzez jego niezastosowanie przy określaniu komu przysługuje status strony w postępowaniu o nakazanie właścicielowi urządzenia wodnego obowiązku jego likwidacji, choć przepis ten znajduje odpowiednie zastosowanie w sprawie ustalenia kręgu stron postępowania o nakazanie właścicielowi urządzenia wodnego jego likwidacji (z uwagi na fakt, że chodzi o to samo urządzenia wodne i zasięg jego oddziaływania).
Wobec powyższego skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w całości, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania za obie instancje według norm przepisanych z uwzględnieniem kosztów zastępstwa radcy prawnego i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, a także rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że skarżący od 10 lat alarmuje, że jego sąsiadka wyrzuciła śmieci (odpady) do potoku [...]. Te śmieci, obecnie przysypane gruzem i ziemią, następnie zabetonowane, wciąż się w potoku znajdują. Skarżący przedstawił na powyższe dokumentację fotograficzną (zdjęcia z okresu kilku lat). W przedmiotowej sprawie ukrycie nielegalnego składowiska poprzez ich zabetonowanie doprowadziło do powstania muru oporowego, co doprowadziło do zmiany rozprzestrzeniania się wód potoku [...] w sytuacji ulewnych deszczów, powodzi. Woda nie rozlewa się - jak wcześniej - na dwa brzegi, lecz z uwagi na podwyższenie rzędnej terenu po stronie uczestniczki postępowania (z uwagi na postawienie muru oporowego), woda podmywa/zalewa działką stanowiącą własność skarżącego kasacyjnie. Między innymi z uwagi na powyższe, jak również z troski o środowisko oraz estetykę terenu skarżący kasacyjnie od wielu lat domaga się od organów administracji podjęcia kroków celem usunięcia odpadów z potoku oraz likwidacji urządzenia wodnego - muru oporowego.
Skarżący kasacyjnie stoi na stanowisku, że pozbawienie go statusu strony w przedmiotowym postępowaniu stanowi naruszenie art. 28 k.p.a. i art. 127 ust. 7 pkt 5 "starego" Prawa wodnego. Zasięg oddziaływania skutków wybudowania muru oporowego do potoku powoduje, że własność skarżącego kasacyjnie jest naruszona.
Skarżący podkreślił, że właściciel nieruchomości sąsiedniej, objętej zasięgiem oddziaływania skutków czynu polegającego na budowie ww. muru oporowego, powołując się na ww. przepis Konstytucji oraz art. 28 k.p.a. oraz art. 64a ust. 5 w zw. z art. 127 ust. 7 pkt 5 "starego" Prawa wodnego (zgodnie z którym stroną postępowania w sprawie o wydanie pozwolenia wodnoprawnego jest właściciel powierzchni ziemi położonej w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych), także ma prawo chronić swoją własność i żądać uznania za stronę postępowania w sprawie o nakazanie likwidacji ww. urządzenia wodnego.
Zdaniem skarżącego kasacyjnie, legitymuje się on w sprawie interesem prawnym, a jego interes prawny ma tym samym charakter indywidualny, konkretny, aktualny i sprawdzalny obiektywnie. Nie można się ponadto zgodzić z zapisem na stronie 15 zaskarżanego wyroku WSA, że nie można w oparciu o art. 127 ust. 7 pkt 5 ustawy Prawo wodne ustalić kręgu stron postępowania prowadzonego w oparciu o art. 64a ust. 5 Prawa wodnego z 2001 r. Takie rozumowanie obarczone jest błędem, w postępowaniu o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego określa się zakres stron postępowania z uwagi na pewne obliczenia i zasady doświadczenia życiowego - nie natomiast z uwagi na występujące skutki oddziaływania planowanego do wybudowania urządzenia (bo nie są one znane). W postępowaniu o nakazanie likwidacji urządzenia wodnego już są znane skutki jego oddziaływania i wiadomym jest, kto poniósł w związku z jego funkcjonowaniem szkodę. Tym samym łatwiej jest nawet ustalić krąg stron.
Konkludując skarżący kasacyjnie wskazał, że na działce nr [...] doszło do bezprawnych działań, w wyniku których przesunięto ciek wodny. Woda rozlewa się obecnie na działce skarżącego przy podniesionym stanie wody. Skoro zakres odziaływania nielegalnie posadowionego muru oporowego wpływa na grunt skarżącego, nie można pozbawiać go statusu strony w sprawie o nakazanie jego likwidacji. O tym, że ciek wodny [...] potok [...] zmienił bieg w wyniku budowy muru oporowego i zaspania potoku śmieciami świadczy mapka wykonana przez geodetę J.O. - na czerwono zaznaczony jest obecny bieg potoku - widać, że ciek zmienił bieg kosztem nieruchomości skarżącego (działki nr [...] i nr [...]). Zdaniem skarżącego, uczestniczka postępowania swoim działaniem naruszyła art. 27 ust. 1, art. 29 "starego" Prawa wodnego, a obecnie narusza art. 230, art. 231 pkt 3, art. 232 ust. 1, art. 234 ust. 1, 2, 3, 4 oraz popełnia czyn zabroniony z art. 475 obecnie obowiązującego Prawa wodnego.
Do pisma procesowego z 29 października 2024 r., skarżący – przesyłając wniesioną do Ministra Infrastruktury skargę – dołączył dodatkowe pisma i rozstrzygnięcia, które w jego ocenie dowodzą bezprawnego wybudowania urządzenia wodnoprawnego, bez pozwolenia wodnoprawnego, bez uzyskania wymaganej decyzji środowiskowej i bez znajomości dokładnej granicy geodezyjnej w cieku wodnym [...].
W piśmie procesowym z 21 listopada 2025 r. skarżący kasacyjnie, przedstawiając dodatkową argumentację na poparcie sformułowanych twierdzeń, wskazał między innymi, że niniejsze postępowanie dotyczy statusu skarżącego jako strony postępowania, tymczasem Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z 22 maja 2025 r., sygn. akt II SA/Rz 56/25 nakazał Wójtowi Gminy Ś. rozważyć istnienie interesu prawnego skarżącego i nakazał rozstrzygnąć kwestię dopuszczenia skarżącego kasacyjnie jako strony do udziału w prowadzonym z urzędu postępowaniu w przedmiocie usunięcia odpadów.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd II instancji, który w odróżnieniu od sądu I instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.
Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem skargi była decyzja wydana w wyniku wznowienia postępowania, odmawiająca uchylenia ostatecznej decyzji o umorzeniu postępowania w sprawie nakazania właścicielowi urządzenia wodnego znajdującego się na działce nr ewid. [...] w Ś. jego likwidacji wraz z ustaleniem warunków oraz terminu wykonania tego obowiązku, wydanej na podstawie art. 64a ust. 5 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2017 r., poz. 1121; dalej: Prawo wodne z 2001 r.).
Istotą sporu w niniejszej sprawie jest ustalenie, czy skarżącemu przysługiwał status strony w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną oraz czy został on pozbawiony możliwości udziału w tym postępowaniu bez własnej winy. Skarżący kasacyjnie domagał się wznowienia postępowania, powołując się na przesłankę określoną w art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 735; dalej: k.p.a.) i wskazując, że bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji ostatecznej. Kluczowe znaczenie ma zatem ustalenie, czy skarżącemu przysługiwał przymiot strony w postępowaniu zakończonym decyzją z 28 czerwca 2017 r.
Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut sformułowany w skardze kasacyjnej jako zarzut naruszenia przepisów postępowania, a dotyczący naruszenia art. 151 w związku z "art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a." w związku z art. 28 k.p.a.
W odniesieniu do powyższego zarzutu skargi kasacyjnej w pierwszej kolejności zauważyć należy, że prawidłowe wskazanie podstaw kasacyjnych polega na podaniu konkretnych przepisów prawa, które zostały naruszone (z podaniem numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu - ewentualnie innych jednostek redakcyjnych) oraz wyjaśnienie, na czym to naruszenie polegało (art. 176 p.p.s.a.). Powyższy zarzut nie spełnia tego warunku, albowiem przepis art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., składa się dodatkowo z kolejnych jednostek redakcyjnych, nie zostało to jednak w skardze kasacyjnej doprecyzowane. W przypadku, gdy artykuł dzielił się na dalsze jeszcze jednostki redakcyjne, w postaci np.: ustępu, paragrafu, punktu (itd.) obowiązkiem sporządzającego skargę kasacyjną jest dokładne wskazanie przepisu, objętego zarzutem i określenie aktu prawnego, w którym się on znajdował, poprzez przytoczenie nazwy tego aktu, daty i miejsca publikacji. Naczelny Sąd Administracyjny nie może bowiem sam skargi kasacyjnej ani poprawiać, ani orzekać na zasadzie domyślania się (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 października 2023 r., sygn. akt III OSK 2757/21 - orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w bazie internetowej na stronie NSA: orzeczenia.nsa.gov.pl). Uchybienie to nie pozostaje bez znaczenia dla oceny skargi kasacyjnej, bowiem w ramach tego zarzutu, określonego jako zarzut naruszenia przepisów postępowania, autorka skargi kasacyjnej powołuje również art. 28 k.p.a., który ma charakter materialnoprawny, a nie procesowy.
Ponadto przepis art. 151 p.p.s.a., podobnie jak art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. stanowi jedynie wynik kontroli przez sąd zaskarżonego aktu. Warunkiem ich zastosowania jest spełnienie hipotezy w postaci odpowiednio stwierdzenia czy niestwierdzenia przez sąd naruszeń prawa przez organ administracji publicznej. Przepis art. 151 p.p.s.a. może być naruszony, gdy Sąd I instancji, uznając, że skarga zasługuje na uwzględnienie, wydaje orzeczenie oddalające skargę, lub też gdy, uznając, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, uwzględnia ją. Naruszenie tych przepisów - powoływanych odrębnie, jak i wspólnie - jest zawsze następstwem złamania innych przepisów. Ponadto, normy te nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, ponieważ są normami o charakterze wynikowym i określają wyłącznie sposób rozstrzygnięcia danej sprawy przez Sąd I instancji. Skuteczne zakwestionowanie tego rodzaju normy w ramach zarzutów kasacyjnych wymaga zatem powiązania z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów prawa procesowego, których nie dostrzegł lub też nieprawidłowo dostrzegł Sąd I instancji wydając wyrok o określonej treści. Nie jest więc możliwe skuteczne podważenie wyroku Sądu I instancji wyłącznie w oparciu o zarzut naruszenia normy o charakterze wynikowym.
W konsekwencji zasadnicze znaczenie w tej sprawie miał zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego (błędnie sformułowany jako zarzut procesowy), tj. zarzut naruszenia art. 28 k.p.a. W ramach zarzutów naruszenia prawa materialnego skarżący kasacyjnie wskazał również naruszenie art. 64a ust. 5 oraz art. 127 ust. 7 pkt 5 ustawy Prawo wodne z 2001 r. Powołując wskazane regulacje skarżący w istocie zmierza do wykazania, że przepisy te kreują po jego stronie interes prawny uzasadniający przyznanie mu statusu strony w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją o umorzeniu postępowania w sprawie nakazania właścicielowi urządzenia wodnego jego likwidacji, a tym samym kwestionuje ocenę organów dokonaną na gruncie art. 28 k.p.a. Z tego względu zarzuty te pozostają ze sobą w ścisłym związku i wymagają łącznego rozpoznania.
W myśl art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Podmiot ma interes prawny w konkretnym postępowaniu, jeżeli pomiędzy jego sytuacją prawną, a przedmiotem tego postępowania istnieje - uzasadnione treścią normy prawa materialnego - realne, rzeczywiste powiązanie, czyniące go bezpośrednio zainteresowanym w tym postępowaniu i w konsekwencji uprawnionym do udziału w nim w charakterze strony.
O tym, czy strona ma interes prawny decyduje to, czy jej żądanie znajduje podstawę w materialnym przepisie prawa publicznego, a w szczególności prawa administracyjnego. Jeżeli akt stosowania danej normy prawnej nie wywiera bezpośredniego wpływu na sferę sytuacji prawnej danego podmiotu, to nie można mówić o interesie prawnym strony, a co za tym idzie o statusie strony w postępowaniu, w którym dochodzi do konkretyzacji danej normy prawnej. Interes prawny należy odróżnić od interesu faktycznego. Interes faktyczny w postępowaniu administracyjnym może mieć bowiem każdy, kto ze względu na swoją rzeczywistą sytuację lub subiektywne przekonanie jest zainteresowany rozstrzygnięciem danej sprawy administracyjnej (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 maja 2025 r., sygn. akt III OSK 7439/21).
Okoliczność, że rozstrzygnięcie może pośrednio oddziaływać na sytuację faktyczną danego podmiotu nie przesądza o posiadaniu przymiotu strony. O istnieniu przymiotu strony decyduje wykazanie takiego związku pomiędzy normą prawa materialnego a sytuacją prawną konkretnego podmiotu, który pozwala uznać, że wynik postępowania ma wpływ na posiadany przez ten podmiot interes prawny.
Jak słusznie wskazał Sąd I instancji, status strony postępowania nie wynika również z samego faktu złożenia wniosku o wszczęcie postępowania. Wystąpienie przez skarżącego kasacyjnie z wnioskiem o podjęcie działań nie przesądza o przysługiwaniu mu statusu strony postępowania, przymiot strony nie wynika bowiem z samego faktu złożenia wniosku, lecz z istnienia interesu prawnego znajdującego oparcie w normie prawa materialnego. W niniejszym postępowaniu nie istniała norma prawna, która regulowałaby aktualny i realny interes prawny skarżącego kasacyjnie do udziału w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 64a ust. 5 ustawy Prawo wodne z 2001 r.
Zgodnie z art. 64a ust. 1 ww. ustawy, jeżeli urządzenie wodne zostało wykonane bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego albo zgłoszenia, właściciel tego urządzenia może wystąpić z wnioskiem o jego legalizację, do którego dołącza dokumenty wskazane w art. 131 ust. 2. W myśl natomiast art. 64a ust. 5, jeżeli właściciel urządzenia wodnego nie wystąpił z wnioskiem, o którym mowa w ust. 1, lub nie uzyskał decyzji o legalizacji urządzenia wodnego, organ właściwy do wydania pozwolenia wodnoprawnego nakłada na właściciela tego urządzenia, w drodze decyzji, obowiązek likwidacji urządzenia, ustalając warunki i termin wykonania tego obowiązku.
Postępowanie prowadzone na podstawie art. 64a ust. 5 ustawy Prawo wodne z 2001 r. miało charakter szczególny i zmierzało do oceny istnienia przesłanki zastosowania sankcji administracyjnej polegającej na nałożeniu obowiązku likwidacji urządzenia wodnego. Obowiązek ten w świetle powołanej regulacji mógł zostać nałożony na właściciela urządzenia wodnego, bowiem to jego prawa i obowiązki podlegały bezpośredniemu kształtowaniu przez decyzję wydawaną w tym trybie. Z tego względu sam fakt pozostawania właścicielem nieruchomości sąsiedniej oraz twierdzenie dotyczące wpływu urządzenia wodnego na tę nieruchomość nie jest wystarczający do przyjęcia, że skarżący posiada interes prawny w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 64a ust. 5 ww. ustawy. Rację ma Sąd I instancji wskazując, że okoliczności te mogą uzasadniać zainteresowanie wynikiem postępowania, a więc świadczyć o istnieniu interesu faktycznego, nie przesądzają jednak o istnieniu interesu prawnego w rozumieniu art. 28 k.p.a.
Treść art. 64a ust. 5 ustawy Prawo wodne z 2001 r. jest jednoznaczna w zakresie odnoszącym się do sporu powstałego na gruncie niniejszej sprawy. Nie budzi bowiem wątpliwości, że adresatem decyzji nakładającej obowiązek likwidacji urządzenia wodnego wykonanego bez pozwolenia wodnoprawnego jest jego właściciel.
Przepis art. 64a Prawa wodnego reguluje dwa postępowania. Pierwsze z nich to postępowanie wszczynane na wniosek właściciela samowolnie wykonanego urządzenia wodnego, zmierzające do legalizacji tego urządzenia (art. 64a ust. 1). Z kolei drugie z tych postępowań, to postępowanie wszczynane z urzędu w sytuacji, kiedy właściciel urządzenia nie złoży wniosku o legalizację lub nie uzyska decyzji o legalizacji urządzenia wodnego, zmierzające do wydania decyzji o likwidacji tego urządzenia (art. 64a ust. 5). Konstrukcja omawianego przepisu wskazuje, że właściwy organ w każdym czasie przed złożeniem przez właściciela wniosku o legalizację, może wszcząć i skutecznie prowadzić postępowanie w stosunku do właściciela samowolnie zrealizowanego urządzenia wodnego (vide wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 17 maja 2017 r., sygn. akt II SA/Gd 162/17, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 24 maja 2013 r., sygn. akt II SA/Gl 1482//12).
Analiza brzmienia ust. 5 art. 64a Prawa wodnego jednoznacznie wskazuje, że przepis ten reguluje odrębne postępowanie o nałożenie obowiązku likwidacji urządzenia wodnego niż o wydanie decyzji o legalizację urządzenia wodnego (regulowane ust. 1-4 art. 64a). Postępowanie likwidacyjne jest postępowaniem samoistnym i niezależnym od innych postępowań administracyjnych. Przesłankami jego wszczęcia są (rozłącznie): niewystąpienie właściciela urządzenia wodnego z wniosek o jego legalizację (art. 64a ust. 1 pw) albo nieuzyskanie decyzji o legalizacji urządzenia (art. 64a ust. 2 pw) (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 maja 2015 r., sygn. akt II OSK 2593/13).
Skarżący kasacyjnie wywodzi swój interes prawny z art. 127 ust. 7 pkt 5 ustawy Prawo wodne z 2001 r., jednak regulacja ta odnosi się do kręgu stron postępowania w sprawie wydania pozwolenia wodnoprawnego. Ustawodawca przewidział jego odpowiednie zastosowanie jedynie w postępowaniu legalizacyjnym, o którym mowa w art. 64a ust. 1-4 (art. 64a ust. 4 ww. ustawy), decyzja z 28 czerwca 2017 r. została natomiast wydana w sprawie dotyczącej obowiązku likwidacji urządzenia wodnego na podstawie art. 64a ust. 5 ustawy, dla której wskazane regulacje nie przewidują stosowania art. 127 ust. 7 pkt 5. Tym samym przepis ten nie może stanowić źródła interesu prawnego skarżącego kasacyjnie ani podstawy do wywodzenia dla niego przymiotu strony w niniejszym postępowaniu.
W konsekwencji uznać należało, że skarżący kasacyjnie nie wykazał przepisu prawa materialnego, który przyznawałby mu uprawnienie podlegające ochronie w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 64a ust. 5 ustawy Prawo wodne z 2001 r., a powoływany w skardze kasacyjnej art. 127 ust. 7 pkt 5 ww. ustawy nie znajduje zastosowania w tego rodzaju postępowaniu.
Podnoszone w pismach procesowych skarżącego kasacyjnie okoliczności, z przyczyn wskazanych powyżej, pozostają irrelewantne dla oceny prawidłowości wydanych w sprawie rozstrzygnięć. Ponadto wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 22 maja 2025 r., sygn. akt II SA/Rz 56/25 wydany został w sprawie dotyczącej usunięcia odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania, a zatem dotyczył odmiennego stanu faktycznego i prawnego niż rozpatrywany w niniejszej sprawie, wobec czego nie może stanowić bezpośredniego punktu odniesienia do oceny okoliczności niniejszej sprawy.
Skoro zatem skarga kasacyjna nie zawierała usprawiedliwionych podstaw, gdyż żaden z podniesionych w niej zarzutów nie zasługiwał na uwzględnienie, to Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.
Uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego zostało sporządzone z uwzględnieniem przepisu art. 193 in fine p.p.s.a., zgodnie z którym uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej.