III OSK 2388/25

III OSK 2388/25 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2026-05-07
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-12-05
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Hanna Knysiak - Sudyka /sprawozdawca/
Mirosław Wincenciak
Przemysław Szustakiewicz /przewodniczący/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Sygn. powiązane
III SAB/Gd 272/25 - Wyrok WSA w Gdańsku z 2025-08-21
Skarżony organ
Prokurator
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 902
art. 1 ust 2, 4 ust 1 pkt 1, 5 ust 2, 14 ust 2, 16 ust 1
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz Sędziowie: sędzia NSA Mirosław Wincenciak sędzia del. WSA Hanna Knysiak-Sudyka (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 7 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M.M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 21 sierpnia 2025 r. sygn. akt III SAB/Gd 272/25 w sprawie ze skargi M.M. na bezczynność Prokuratora Rejonowego w [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 21 sierpnia 2025 r., sygn. akt III SAB/Gd 272/25, oddalił skargę M.M. na bezczynność Prokuratora Rejonowego w [...] w sprawie udostępnienia informacji publicznej.
Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
M.M. (dalej: "skarżący") w dniu 6 maja 2025 r. powołując się na przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 902; dalej: "u.d.i.p."), zwrócił się do Prokuratora Rejonowego w [...] (dalej: "organ" lub "Prokurator") z wnioskiem o udostępnienie informacji z akt postępowania przygotowawczego o sygn. akt [...] w postaci:
1. kopii złożonego zawiadomienia o możliwości popełnienia;
2. kopii wszystkich notatek służbowych sporządzonych przez funkcjonariuszy Policji;
3. kopii protokołów przesłuchania K.K.;
4. kopii protokołów przesłuchania pozostałych świadków w tym D.D.;
5. kopii postanowienia o zakończeniu postępowania wraz z uzasadnieniem;
6. kopii zażalenia na postanowienie o umorzeniu postępowania;
7. kopii postanowienia organu rozpatrującego zażalenie na postanowienie o umorzeniu
postępowania;
8. kopii kolejnego postanowienia o zakończeniu/zawieszeniu postępowania wraz z uzasadnieniem.
W odpowiedzi Prokurator pismem z dnia 20 maja 2025 r. poinformował skarżącego, że żądane informacje dotyczące postępowania prowadzonego w Prokuraturze Rejonowej w [...] o sygn. akt [...], które to postępowanie zostało zakończone w dniu 1 lutego 2022 r., wymienione w punktach od 1 do 8 podlegają rozpoznaniu jedynie w trybie przepisów kodeksu postępowania karnego – art. 156 § 1 k.p.k. oraz art. 156 § 1 pkt 5 i pkt 5b k.p.k. Zgodnie z treścią art. 1 ust. 2 u.d.i.p. przepisów tej ustawy nie stosuje się, gdy są one nie do pogodzenia z przepisami ustaw szczególnych, które w sposób odmienny regulują tryb dostępu do informacji zawartych w aktach postępowania karnego.
Skarżący dniu 27 maja 2025 r. ponownie zwrócił się do Prokuratury o rozpatrzenie jego wniosku.
Pismem z dnia 28 maja 2025 r. Prokurator poinformował skarżącego, że udzielił już odpowiedzi na wniosek i jego stanowisko w tym zakresie się nie zmieniło.
W reakcji na powyższe skarżący wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku ze skargą na bezczynność organu w przedmiocie rozpoznania jego wniosku dostępowego.
Pismem z 5 czerwca 2025 r. Prokurator poinformował skarżącego, że dokonano ponownej analizy złożonego przez niego wniosku i w załączeniu przesłano mu kopię zanonimizowanych dokumentów z akt sprawy zarejestrowanej za numerem [...] wskazanych w punktach 5 i 7 złożonego przez skarżącego wniosku, w postaci kopii postanowienia o umorzeniu dochodzenia z dnia 21 stycznia 2022 r. oraz kopii postanowienia Sądu Rejonowego w [...] z dnia 10 maja 2022 r. o utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia. Jednocześnie poinformowano skarżącego, że w pozostałym zakresie jego wniosek nie może zostać uwzględniony, to jest w zakresie dokumentów wymienionych przez niego w złożonym wniosku w punktach od 1 do 4 i 6, albowiem dokumenty te nie są dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 6 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Natomiast w odniesieniu do żądania skarżącego wskazanego w punkcie 8 złożonego wniosku poinformowano go, że jego uwzględnienie nie jest możliwe, gdyż akta przedmiotowej sprawy nie zawierają "kolejnego postanowienia o zakończeniu/zawieszeniu postępowania wraz z uzasadnieniem". W związku z tym wezwano skarżącego o udzielenie w terminie 3 dni odpowiedzi czy podtrzymuje skargę.
Skarżący podtrzymał skargę.
W odpowiedzi na skargę Prokurator wniósł o jej oddalenie.
Opisanym na wstępie wyrokiem z 21 sierpnia 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") uznając ją za niezasadną.
Uzasadniając swoje stanowisko Sąd pierwszej instancji za bezsporne uznał, że organ, do którego z wnioskiem zwrócił się skarżący, jest podmiotem, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.
Zdaniem Sądu pierwszej instancji Prokurator słusznie przyjął, że żądana informacja pozostaje poza zakresem przedmiotowym ustawy o dostępie do informacji publicznej. Przepisów u.d.i.p. nie stosuje się bowiem, gdy są one nie do pogodzenia z przepisami ustaw szczególnych, które w sposób odmienny regulują zasady i tryb dostępu do informacji publicznej.
Sąd pierwszej instancji podkreślił, że w orzecznictwie sądów administracyjnych wielokrotnie wskazywano, że takimi przepisami są m.in. przepisy art. 156 § 1, § 5 i § 5b Kodeksu postępowania karnego. Wymienione regulacje adresowane są w stosunku do wszystkich potencjalnych adresatów, a nie tylko do stron postępowania karnego, w odniesieniu do tych dokumentów, które są informacją publiczną i znajdują się w aktach sądowych spraw karnych i aktach trwającego i zakończonego postępowania przygotowawczego. Są one przepisami szczególnymi, o których mowa w art. 1 ust. 2 u.d.i.p., i ustawa ta nie ma do nich zastosowania.
W konsekwencji Sąd pierwszej instancji przyjął, że informacje żądane we wniosku z dnia 6 maja 2025 r. nie stanowią informacji publicznej, której udostępnienia można się domagać w trybie u.d.i.p. Z tego też względu Sąd stwierdził, że Prokurator udzielając wnioskodawcy odpowiedzi pismem z dnia 20 maja 2025 r., a zatem w ustawowym terminie 14 dni, nie pozostaje w bezczynności w rozpatrzeniu wniosku z dnia 6 maja 2025 r. na gruncie u.d.i.p.
Skarżący od powyższego wyroku wywiódł skargę kasacyjną, zarzucając orzeczeniu "naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy", tj.:
1. naruszenie prawa materialnego:
a) art. 1 ust. 2 u.d.i.p. w zw. z art. 156 § 5b k.p.k. poprzez błędne zastosowanie wyłączenia i przyjęcie, że przepisy k.p.k. wyłączają stosowanie u.d.i.p., w sytuacji gdy:
- art. 156 § 5b k.p.k. reguluje dostęp do akt zakończonego postępowania wyłącznie dla stron postępowania na podstawie ich uprawnień procesowych;
- przepis ten nie stanowi "odmiennej lub wyłącznej" regulacji w stosunku do osób trzecich (innych niż strony);
- w rezultacie żądanie osoby trzeciej (skarżącego) o dostęp do dokumentów posiadających walor informacji publicznej musi być rozpatrzone wyłącznie w trybie u.d.i.p. (por. wyrok NSA z 15 grudnia 2021 r., III OSK 4343/21 oraz wyrok NSA z 7 września 2023 r., III OSK 707/23);
b) art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. e u.d.i.p. oraz art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p. poprzez błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że dokumenty zgromadzone w aktach zakończonego postępowania - w szczególności: zawiadomienie o możliwości popełnienia przestępstwa, protokół z przyjęcia zawiadomienia o przestępstwie, protokoły przesłuchania oraz zażalenie strony na postanowienie o umorzeniu postępowania - nie stanowią informacji publicznej, w sytuacji gdy:
- są to dokumenty urzędowe, związane z inicjowaniem i sposobem załatwiania spraw publicznych (funkcja ścigania przestępstw i prowadzenia postępowania);
- pisma wpływające do organu inicjujące jego działanie stanowią informację publiczną (wyrok NSA z 27 marca 2014 r., I OSK 2387/13);
- protokół z przyjęcia zawiadomienia jest dokumentem urzędowym wytworzonym przez organ władzy publicznej w ramach wykonywania jego zadań;
- wszelkie akty organu w postaci dokumentów urzędowych, pisma kierowane do organu, pisma wewnętrzne dotyczące podejmowanych przez organ rozstrzygnięć stanowią informację publiczną, a wyłączenia mogą dotyczyć jedynie ochrony danych, a nie kwalifikacji całego dokumentu, (por. wyrok NSA z 27 marca 2014 r., I OSK 2387/13 oraz wyrok NSA z 22 czerwca 2022 r., III OSK 5052/21, który potwierdza, że protokół przesłuchania świadka w zakończonym postępowaniu jest informacją publiczną);
c) art. 16 ust. 1 u.d.i.p., poprzez niezastosowanie i akceptację przez Sąd nieprawidłowego działania Prokuratora, polegającego na przyjęciu braku obowiązku wydania decyzji, podczas gdy organ, odmawiając udostępnienia informacji z uwagi na to, że nie ma ona charakteru informacji publicznej, zobowiązany był wydać decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej. W świetle orzecznictwa, nawet negatywne stanowisko organu co do charakteru informacji wymaga formy decyzji (por. uchwała NSA z 9 grudnia 2013 r., I OPS 7/13; wyrok NSA z 18 maja 2022 r., III OSK 698/21);
2. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi na bezczynność organu, pomimo że Prokurator nie załatwił sprawy w formie przewidzianej prawem (tj. nie wydał decyzji administracyjnej), co przesądza o bezczynności organu. Bezczynność ma miejsce także wtedy, gdy organ zaniecha wydania aktu lub wydaje go w niewłaściwej formie.
Wobec powyższych zarzutów skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA w Gdańsku do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi na bezczynność poprzez zobowiązanie Prokuratora do załatwienia wniosku skarżącego poprzez udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni. Jednocześnie zawnioskował o zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący przedstawił argumentację mającą na celu wykazanie zasadności podniesionych zarzutów.
Pismem z 29 października 2025 r. skarżący zrzekł się rozprawy.
Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została złożona.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r., poz. 143; dalej: "p.p.s.a."), gdyż skarżący kasacyjnie zrzekł się rozprawy, a organ nie zażądał jej przeprowadzenia.
Zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.
Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.).
Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy.
Należy przypomnieć, że Naczelny Sąd Administracyjny, ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, bądź w inny sposób korygować. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej oznacza również związanie wskazanymi w niej podstawami zaskarżenia, które determinują zakres kontroli kasacyjnej, jaką Naczelny Sąd Administracyjny sprawuje na podstawie i w granicach prawa (art. 7 Konstytucji RP) - w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia. Z faktu związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej wynika wykluczenie możliwości domniemywania intencji strony składającej ten środek zaskarżenia, konkretyzowania jego zarzutów, czy też uzupełniania występujących w nim braków dotyczących podstaw skargi kasacyjnej i ich uzasadnienia.
W skardze kasacyjnej powołano zarówno zarzuty naruszenia prawa materialnego, jak również zarzut naruszenia przepisów postępowania. W tej sytuacji co do zasady rozpoznaniu w pierwszej kolejności powinny podlegać zarzuty naruszenia przepisów postępowania, jednakże w niniejszej sprawie zarzucono naruszenie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., który to przepis ma charakter wynikowy, a zatem jego naruszenie może być konsekwencją stwierdzenia innych naruszeń prawa. Dlatego w pierwszej kolejności muszą zostać rozpoznane zarzuty naruszenia prawa materialnego. Nadto należy podnieść, że Sąd pierwszej instancji nie orzekał w oparciu o przepis wskazany w omawianej podstawie kasacyjnej, gdyż oddalając skargę orzekł w oparciu o art. 151 p.p.s.a.
W zarzutach skargi kasacyjnej nie wskazano również na cytowany wcześniej art. 174 p.p.s.a., co nie uniemożliwia rozpoznania skargi kasacyjnej, świadczy jednak o niestaranności jej Autora.
Przechodząc do oceny zarzutów naruszenia prawa materialnego sformułowanych w skardze kasacyjnej należy wskazać, że spór w niniejszej sprawie sprowadzał się w istocie do rozstrzygnięcia zakresu stosowania art. 1 ust. 2 u.d.i.p. w zw. z art. 156 § 5 i § 5b k.p.k. (choć § 5 nie został powołany w sformułowanych podstawach kasacyjnych) w układzie faktycznym, w którym wnioskujący o udostępnienie informacji publicznej domaga się udzielenia dostępu do akt postępowania o sygn. [...] w postaci kopii znajdujących się w tych aktach dokumentów w postaci zawiadomienia o możliwości popełnienia przestępstwa, notatek służbowych sporządzonych przez funkcjonariuszy Policji, protokołów przesłuchań, postanowienia o zakończeniu postępowania z uzasadnieniem, zażalenia na postanowienie o umorzeniu postępowania, postanowienia organu rozpatrującego zażalenie, postanowienia o zakończeniu/zawieszeniu postępowania z uzasadnieniem. Przedstawione zagadnienie, w podobnej formule merytorycznej, było przedmiotem ocen prawnych Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyrokach z: 14 listopada 2024 r., III OSK 1866/23, 18 stycznia 2023 r., III OSK 6466/21, 21 listopada 2023 r., III OSK 2305/22 i 29 maja 2024 r., III OSK 1170/22.
W powołanych orzeczeniach Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę, że argumenty pozwalające zająć właściwe stanowisko wobec zakresu stosowania art. 1 ust. 2 w zw. z art. 156 k.p.k. znajdują się w uzasadnieniu uchwały składu 7 sędziów NSA z 9 grudnia 2013 r., I OPS 7/13. Wzmiankowana uchwała w swojej tezie wskazała, że "[ż]ądanie udostępnienia przez prokuratora akt sprawy jako zbioru materiałów zakończonego postępowania przygotowawczego nie jest wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, o którym mowa w art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej".
W uzasadnieniu uchwały Naczelny Sąd Administracyjny zawarł istotne wskazania co do wzajemnej relacji przepisów u.d.i.p. i k.p.k. podając, że zgodnie z art. 1 ust. 2 u.d.i.p. "[p]rzepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi". Oznacza to, że przepisów tej ustawy nie stosuje się wyłącznie wtedy, gdy są one nie do pogodzenia z przepisami ustaw szczególnych, które w sposób odmienny regulują zasady i tryb dostępu do informacji publicznej. Przepisem takim jest m.in. art. 156 k.p.k.
Przepis art. 156 § 1 k.p.k. (w obecnym brzmieniu) stanowi, że stronom, obrońcom, pełnomocnikom i przedstawicielom ustawowym udostępnia się akta sprawy sądowej oraz daje możność sporządzenia z nich odpisów lub kopii. Za zgodą prezesa sądu akta te mogą być udostępnione również innym osobom. Informacje o aktach sprawy mogą być udostępnione także za pomocą systemu teleinformatycznego, jeżeli względy techniczne nie stoją temu na przeszkodzie. Chociaż przepis nie stanowi tego expressis verbis, należy zgodzić się z poglądem Sądu pierwszej instancji, że dotyczy on akt sądowych zarówno toczącego się, jak i zakończonego postępowania. Art. 156 § 5, 5a i 5b k.p.k. odnoszą się z kolei do postępowania przygotowawczego. Przepisy art. 156 § 1, 5, 5a i 5b k.p.k. skierowane są do wszystkich potencjalnych adresatów, a nie tylko do stron postępowania karnego, w odniesieniu do tych dokumentów, które są informacją publiczną i znajdują się w aktach sądowych spraw karnych i aktach trwającego lub zakończonego postępowania przygotowawczego. Są one przepisami szczególnymi, o których mowa w art. 1 ust. 2 u.d.i.p. i ustawa ta nie ma do nich zastosowania.
Naczelny Sąd Administracyjny w podjętej uchwale zwrócił również uwagę na wysoki stopień formalizacji postępowania i dostępu do akt postępowania karnego dla stron i daleko idące odformalizowanie postępowania regulowanego ustawą o dostępie do informacji publicznej. Przyjęcie tym samym, że strona postępowania karnego, której żywotnych interesów dotyczy sprawa, uzyskuje dostęp do akt na zasadach określonych w k.p.k., bardziej sformalizowanych, niż osoby działające w oparciu o art. 10 u.d.i.p., byłoby naruszeniem zasady równości zapisanej w art. 32 ust. 1 Konstytucji RP.
Całość wywodu Naczelnego Sądu Administracyjnego w ww. uchwale prowadzi zatem do kilku niewątpliwych wniosków. Po pierwsze, przepisy art. 156 § 1, 5 i 5a oraz 5b k.p.k. adresowane są do każdego (do wszystkich), a więc nie tylko do stron postępowania karnego, o czym przesądza m.in. treść zdania drugiego art. 156 § 5 k.p.k., z której wynika, iż akta mogą być w wyjątkowych sytuacjach udostępnione innym niż stronom (obrońcom, pełnomocnikom, przedstawicielom ustawowym) osobom. Po drugie, przepisy te zawierają zamkniętą i zupełną regulację zasad dostępu do akt postępowania karnego i znajdujących się w nich informacji publicznych, tak na etapie postępowania przygotowawczego, jak i sądowego (a wraz z innymi przepisami także do akt postępowania już zakończonego). Po trzecie, powyżej wskazane przepisy k.p.k. stanowią owe "przepisy innych ustaw", o których mowa w art. 1 ust. 2 u.d.i.p., określające odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi, które w całości wyłączają zastosowanie przepisów tejże ustawy do informacji publicznych znajdujących się w aktach sprawy karnej.
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie tu orzekającym przychyla się do stanowiska, że nawet jeżeli osoba zainteresowana domaga się wydania konkretnych dokumentów z akt sprawy karnej, to choćby miały one status informacji publicznych, w tym dokumentów urzędowych, również w tym zakresie zasady ich udostępniania uregulowane są przepisami k.p.k. Każdy taki dokument należy bowiem traktować przede wszystkim w kategoriach odpisu (kopii) wydawanej z akt sprawy, niekoniecznie zaś informacji publicznej w nich się znajdującej (por. wyrok NSA z: 14 listopada 2024 r., III OSK 1866/23, z 22 czerwca 2022 r., III OSK 5052/21).
W konsekwencji trzeba przyjąć, że żądane w niniejszej sprawie udostępnienie przez Prokuratora akt postępowania w konkretnie oznaczonej sprawie nie jest informacją publiczną, której udostępnienia mogła domagać się strona skarżąca w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Właściwe jest zatem stanowisko Sądu pierwszej instancji, że do udostępniania akt zakończonych postępowań przygotowawczych nie mają zastosowania regulacje u.d.i.p. Z tej przyczyny nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. e u.d.i.p. oraz art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p. poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że dokumenty zgromadzone w aktach zakończonego postępowania przygotowawczego nie stanowią informacji publicznej.
Zarzut naruszenia art. 16 ust. 1 u.d.i.p. "poprzez niezastosowanie i akceptację przez Sąd nieprawidłowego działania Prokuratora, polegającego na przyjęciu braku obowiązku wydania decyzji" również nie jest uzasadniony. Wbrew stanowisku skarżącego kasacyjnie organ stwierdzając, iż informacja nie podlega udostępnieniu w oparciu o przepisy u.d.i.p. nie miał obowiązku wydania decyzji administracyjnej. Zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. W obu przypadkach, gdy ustawa przewiduje obowiązek wydania decyzji administracyjnej, wniosek dostępowy musi dotyczyć informacji publicznej udostępnianej w oparciu o przepisy u.d.i.p., co w niniejszej sprawie nie miało miejsca.
W związku z treścią powyższego zarzutu podkreślenia wymaga, że w orzecznictwie NSA prezentowane jest stanowisko, zgodnie z którym nie jest dopuszczalne w świetle brzmienia art. 174 p.p.s.a. formułowanie zarzutu skargi kasacyjnej jako naruszenia przepisu prawa "poprzez jego niezastosowanie" czy "pominięcie" (por. wyroki NSA z: 3 grudnia 2008 r., I OSK 1807/07; 14 maja 2007 r., I OSK 1247/06; 28 marca 2007 r., I OSK 31/07). Zgodnie jednak z dominującym poglądem wyrażanym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, w ramach pierwszej podstawy kasacyjnej możliwe jest również kwestionowanie niezastosowania określonego przepisu prawa, z tym jednak zastrzeżeniem, że jeżeli strona skarżąca kasacyjnie podnosi w skardze kasacyjnej, że Sąd rozpoznający sprawę zastosował nie ten przepis prawa materialnego, który powinien być zastosowany, to powinna wskazać przepis właściwy jako podstawę materialną rozstrzygnięcia i uzasadnić, dlaczego ten właśnie przepis powinien lec u podstaw kwestionowanego rozstrzygnięcia, tj. dlaczego powinien być zastosowany (por. wyroki NSA z: 19 grudnia 2005 r., II OSK 299/05; 15 marca 2011 r., II OSK 323/10). Zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego w postaci pozytywnej, czyli zarzucenia zastosowania normy prawnej, która nie powinna być w danej sprawie zastosowana, a także w postaci negatywnej, czyli zarzucenia niezastosowania normy prawnej, która w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną powinna być zastosowana, wymaga należytej precyzji w jego konstruowaniu w konkretnej sprawie (por. wyrok NSA z 3 października 2013 r., II FSK 1020/12). Niezastosowany przez sąd w procesie kontroli przepis prawa materialnego może stanowić podstawę skargi kasacyjnej, jeżeli w konkretnym stanie faktycznym istniały podstawy do dokonania subsumcji (zob. B. Dauter, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz do art. 174 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, teza 5, Lex 2013; wyrok NSA z 16 marca 2011 r., II GSK 400/10, LEX nr 1080145), a sąd nie dostrzegając właściwej podstawy oparł swoje rozstrzygnięcie na podstawie niewłaściwej. Należy zatem stwierdzić, że nie dyskwalifikowałoby omawianego zarzutu skargi kasacyjnej wskazanie przez stronę skarżącą kasacyjnie na niezastosowanie określonego przepisu jedynie wtedy, gdyby strona skarżąca kasacyjnie jednocześnie wskazała przepis, który w jej przekonaniu został wadliwie zastosowany, zamiast przepisu przez nią wskazywanego, wraz z podaniem uzasadnienia tego stanowiska. Wymogu tego skarga kasacyjna jednak nie spełnia, co tym samym czyni omawiany zarzut nieskutecznym.
Konsekwencją niezasadności omówionych zarzutów jest niezasadność zarzutu naruszenia przepisów postępowania. Należy raz jeszcze podkreślić, że unormowanie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. jest przepisem kompetencyjnym - dającym sądowi administracyjnemu kompetencje do podejmowania przewidzianego prawem rozstrzygnięcia i "wynikowym" - mówiącym o tym, jaki może być wynik sprawy w określonej sytuacji. Naruszenie tego unormowania jest zawsze następstwem uchybienia innym normom prawnym, a zatem przepis ten nie może być samoistną podstawą skargi kasacyjnej (por. wyrok NSA z 6 listopada 2025 r., II OSK 1597/23).
W związku z powyższym skarga kasacyjna podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.
Przywołane w wyroku orzeczenia zostały opublikowane w cbois.nsa.gov.pl.