III OSK 2372/25

III OSK 2372/25 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2026-04-08
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-12-04
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Artur Kuś /przewodniczący/
Kazimierz Bandarzewski /sprawozdawca/
Olga Żurawska - Matusiak
Symbol z opisem
645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
6411 Rozstrzygnięcia nadzorcze dotyczące gminy; skargi organów gminy na czynności nadzorcze
Hasła tematyczne
Samorząd terytorialny
Sygn. powiązane
III SA/Gl 386/25 - Wyrok WSA w Gliwicach z 2025-07-21
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 572
art. 61 § 4, art. 238 § 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Dz.U. 2024 poz 1465
art. 91
Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Artur Kuś sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak sędzia delegowany WSA Kazimierz Bandarzewski (sprawozdawca) protokolant starszy asystent sędziego Edyta Kuczkowska po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Gminy Świerklany od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 21 lipca 2025 r. sygn. akt III SA/Gl 386/25 w sprawie ze skargi Gminy Świerklany na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Śląskiego z dnia 28 lutego 2025 r. nr NPII.4131.1.127.2025 w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały rady gminy w sprawie skargi na działalność wójta gminy oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 21 lipca 2025 r. sygn. akt III SA/Gl 386/25 oddalił skargę Gminy Świerklany (dalej skarżąca lub Gmina) na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Śląskiego (dalej Wojewoda lub organ nadzoru) z dnia 28 lutego 2025 r. nr NPII.4131.1.127.2025 w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały rady gminy w sprawie skargi na działalność wójta tej gminy.
W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że sporna uchwała została doręczona organowi nadzoru 31 stycznia 2025 r. W toku oceny jej legalności Wojewoda uznał, iż jest ona niezgodna z prawem, tj. art. 238 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572) zwanej dalej w skrócie K.p.a. i dnia 28 lutego 2025 r. wydał rozstrzygnięcie nadzorcze, które pierwotnie wysłane zostało do innej gminy; skarżącej doręczone zostało wraz z zawiadomieniem o wszczęciu postępowania nadzorczego już po upływie 30-dniowego terminu z art. 91 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1465 z późn. zm.) zwanej dalej u.s.g.
Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że przedmiotem kontroli sądu administracyjnego jest legalność aktu, co oznacza konieczność zbadania, czy akt ten, biorąc pod uwagę jego treść, może zostać pozostawiony w obrocie prawnym. Zasada ta obowiązuje również organ nadzoru. Badając zgodność z prawem zaskarżonego aktu nadzoru sąd zobligowany jest także do oceny, czy unieważniona uchwała narusza prawo i czy jest to takie uchybienie, które powinno skutkować stwierdzeniem jej nieważności. W przeciwnym bowiem wypadku kontrolowane rozstrzygnięcie nadzorcze naruszałoby gwarantowaną konstytucyjnie samodzielność gminy i wymagałoby usunięcia z obrotu prawnego.
W pierwszej kolejności Sąd zbadał kwestię dochowania przez Wojewodę 30-dniowego terminu do wydania rozstrzygnięcia w trybie art. 91 ust. 1 u.s.g. i w tym zakresie stwierdził, że termin ten odnosi się do dat wydania (podpisania) aktu nadzoru, a nie daty jego doręczenia. Sąd pierwszej instancji uznał, że rozstrzygnięcie nadzorcze podpisane zostało 28 lutego 2025 r., a więc przed datą 30 dniowego terminu, liczonego od dnia 31 stycznia 2025 r., kiedy do organu nastąpiło doręczenie uchwały.
Odnosząc się do zarzucanego przez Gminę naruszenia prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu nadzorczym (zarzut naruszenia art. 10 § 1 K.p.a.) Sąd pierwszej instancji wskazał, że naruszenie tej zasady może skutkować uwzględnieniem obejmującego go zarzutu jedynie wówczas gdy prowadzi do skutku końcowego i ma wpływ na wynik sprawy. W skardze natomiast przedstawiono zarzuty i twierdzenie na konstrukcję hipotetyczną, wskazując, że doręczenie zawiadomienia wraz z rozstrzygnięciem spowodowało, że skarżący nie miał możliwości skorzystania z przysługującego mu prawa do złożenia wyjaśnień, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jednakże takie twierdzenie nie zostało połączone z konkretnym wskazaniem okoliczności, które mogłyby podważyć prawidłowość rozstrzygnięcia nadzorczego i doprowadziło Sąd pierwszej instancji do uznania, że zaistniałe uchybienie procesowe nie miało wpływu na legalność zaskarżonego aktu i w konsekwencji uznania zarzutu za niezasadny.
Badając istotność stwierdzonego przez organ nadzoru naruszenia prawa materialnego Sąd pierwszej instancji wskazał, że art 238 § 1 K.p.a. nakłada na radę obowiązek, aby w zawiadomieniu o sposobie załatwienia skargi zawarte były nie tylko dane formalne, lecz także szczegółowe uzasadnienie - faktyczne i prawne. Natomiast uzasadnienie spornej uchwały obejmuje wyjaśnienia Rady sprowadzające się do przedstawienia stanowiska Komisji Skarg, Wniosków i Petycji. Skoro więc Rada nie odniosła się do zarzutów formułowanych przez podmiot skarżący, nie dokonała w uchwale żadnych ustaleń w przedmiocie stanu faktycznego, czy prawnego sprawy, nie przytoczyła też żadnych przepisów prawa, z których wynikałaby podstawa rozstrzygnięcia Rady, to takie procedowanie stanowi naruszenie prawa uzasadniające stwierdzenie nieważności podjętej uchwały.
Sąd pierwszej instancji zauważył nadto, że ratio legis art. 91 ust. 1 i 4 u.s.g. służy do wyeliminowania z obrotu w drodze nadzoru aktów rażąco niezgodnych z prawem, np. m.in. z brakiem stosownego rozstrzygnięcia, uzasadnienia faktycznego lub prawnego.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła Gmina, zaskarżając go w całości.
Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie:
I. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
1) art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.) zwanej dalej P.p.s.a. w związku z art. 238 § 1 K.p.a. poprzez oddalenie skargi, mimo że rozstrzygnięcie nadzorcze zostało wydane pomimo braku przesłanek do stwierdzenia nieważności uchwały w całości, w szczególności braku istotnego naruszenia prawa;
2) art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 8 K.p.a. w związku z art. 10 § 1 K.p.a. w związku z art. 61 § 4 K.p.a. poprzez oddalenie skargi, pomimo ze organ nie umożliwił skarżącej czynnego udziału w postępowaniu, w szczególności doręczył jej w dniu 4 marca 2025 r. zarówno zawiadomienie o wszczęciu postępowania nadzorczego, jak również rozstrzygnięcie nadzorcze, w wyniku czego skarżąca nie miała możliwości skorzystania z przysługującego jej prawa do złożenia wyjaśnień w sprawie, a w konsekwencji naruszenia także zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organu co implikowało stwierdzenie, że doszło do istotnego naruszenia prawa;
II. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:
1) art. 91 ust. 1 i 4 u.s.g. poprzez ich niewłaściwie zastosowanie i uznanie, iż dostrzeżone przez organ naruszenia prawa mają charakter istotny, uzasadniający stwierdzenie nieważności uchwały Rady Gminy Świerklany, podczas gdy takie naruszenia nie wystąpiły,
2) art. 91 ust. 5 u.s.g. w związku z art. 64 § 4 K.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, ze niezawiadomienie Gminy Świerklany o wszczęciu postępowania nadzorczego i uczynienie tego dopiero wraz z przesłaniem rozstrzygnięcia nadzorczego nie stanowi naruszenia przedmiotowego przepisu, mimo ze skutkowało to pozbawieniem skarżącej możliwości przedstawienia stanowiska i doprowadziło do wydania rozstrzygnięcia bez udziału strony.
W oparciu o powyższe zarzuty w skardze kasacyjnej wniesiono na podstawie art. 176 § 1 pkt 3 P.p.s.a. w związku z art. 188 P.p.s.a. o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi poprzez jej uwzględnienie oraz na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 P.p.s.a. o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych i na podstawie art. 176 5 2 P.p.s.a o rozpoznanie skargi na rozprawie.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną wniesiono o oddalenie skargi w całości jako bezzasadnej oraz rozpoznanie przedmiotowej skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę przesłanki uzasadniające nieważność postępowania wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. oraz przesłanki uzasadniające odrzucenie skargi bądź umorzenie postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym, stosownie do treści art. 189 P.p.s.a. Żadna z powyższych przesłanek w przedmiotowej sprawie nie zaistniała.
Rozpoznając sprawę Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskami. Naczelny Sąd Administracyjny bada przy tym wszystkie podniesione przez stronę skarżącą kasacyjnie zarzuty naruszenia prawa (tak NSA w uchwale pełnego składu z 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, opubl. w ONSAiWSA 2010 z. 1 poz. 1).
Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Stosownie do treści art. 176 P.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku Sądu pierwszej instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną.
Skarga kasacyjna nie może odnieść zamierzonego skutku, aczkolwiek niektóre jej zarzuty są zasadne. Zaskarżony wyrok odpowiada bowiem prawu.
Nie jest zasadny zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 238 § 1 K.p.a. poprzez oddalenie skargi, mimo wydania rozstrzygnięcia nadzorczego w sytuacji braku zaistnienia przesłanek do stwierdzenia nieważności w całości uchwały, a w szczególności braku istotnego naruszenia prawa.
Kontrolując zaskarżony wyrok w zakresie tak sformułowanego zarzutu należy wskazać, że zgodnie z art. 238 § 1 K.p.a. zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi powinno zawierać: oznaczenie organu, od którego pochodzi, wskazanie, w jaki sposób skarga została załatwiona, podpis z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego osoby upoważnionej do załatwienia skargi. Zawiadomienie o odmownym załatwieniu skargi powinno zawierać ponadto uzasadnienie faktyczne i prawne oraz pouczenie o treści art. 239 K.p.a.
Nie budzi żadnych wątpliwości, że unieważniona rozstrzygnięciem nadzorczym Wojewody Śląskiego z dnia 28 lutego 2025 r. nr NPII.4131.1.127.2025 uchwała Rady Gminy Świerklany z dnia 30 stycznia 2025 r. nr 74/IX/25 w sprawie rozpatrzenia skargi na działalność Wójta tej Gminy nie spełnia wymagań wynikających z powołanego art. 238 § 1 K.p.a.
Trafnie Sąd pierwszej instancji stwierdził, że ww. uchwała nie zawiera uzasadnienia faktycznego i prawnego i nie wskazuje na przepisy prawa. Zawiera ona jedynie przedstawienie trybu procedowania przed Komisją Skarg, Wniosków i Petycji Rady Gminy Świerklany wraz ze stwierdzeniem, że to nie Rada Gminy, ale w istocie ww. Komisja dokonała rozstrzygnięcia uznając skargę za bezzasadną. Uzasadnienie tej uchwały (tj. uchwały z dnia 30 stycznia 2025 r. nr 74/IX/25) nie zawiera żadnego stanowiska samej Rady Gminy, mimo że to Rada Gminy Świerklany zgodnie z art. 239 pkt 3 K.p.a. była organem właściwym do rozpatrzenia skargi na działalność Wójta tej Gminy w zakresie innych zadań niż zadania zlecone. Przedmiotem skargi wniesionej na działalność Wójta Gminy Świerklany nie były zadania zlecone.
Tym samym brak spełnienia istotnych wymogów wynikających z powołanego art. 238 § 1 K.p.a., a w szczególności brak jakiegokolwiek uzasadnienia lub chociażby przedstawienia, co było przedmiotem skargi skarżącego na działalność Wójta Gminy Świerklany i brak jakiegokolwiek uzasadnienia prawnego rozpatrzenia tej skargi nie mógł być oceniony inaczej jak istotne naruszenie prawa.
W orzecznictwie sądowym nie budzi wątpliwości, że w przypadku, gdy organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego uznaje skargę na organ wykonawczy za bezzasadną bez odpowiedniego uzasadnienia, to stanowi to przesłankę do stwierdzenia nieważności takiej uchwały przez organ nadzoru (por. wyrok NSA z 4 grudnia 2025 r. sygn. akt II GSK 980/22; wyrok NSA z 29 kwietnia 2020 r. sygn. akt I OSK 2909/19).
Nie budzi też wątpliwości, że to Rada Gminy Świerklany, a nie jej wewnętrzna Komisja Skarg, Wniosków i Petycji ma rozstrzygać w przedmiocie skargi na działalność Wójta tej Gminy. Jej Komisja ani nie może zastępować Rady Gminy, ani też nie może narzucić organowi stanowiącemu treści uchwały, jaką ta ma podjąć. Taka Komisja może co najwyżej przygotować w tym zakresie stosowną opinię (tak też NSA w wyroku z 29 kwietnia 2020 r. sygn. akt I OSK 2909/19).
Skarga wniesiona w trybie działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego uruchamia jednoinstancyjne postępowanie uproszczone, które kończy się czynnością materialno-techniczną polegającą na pisemnym zawiadomieniu o sposobie rozpoznania skargi przez organ do tego właściwy. Gdy organem tym jest organ kolegialny, czynność taka przybiera formę uchwały takiego organu. Uchwała organu jednostki samorządu terytorialnego podjęta na podstawie art. 238 § 1 K.p.a. jest czynnością informującą o sposobie załatwienia skargi.
Nie może zastąpić zawiadomienia o sposobie załatwienia skargi udział wnoszącego skargę w pracach komisji skarg, wniosków i petycji.
Niewątpliwie uchwała uznająca skargę na organ wykonawczy za bezzasadną powinna zawierać uzasadnienie także i z tego powodu, że osobie niezadowolonej z rozpatrzenia jej skargi nie przysługuje prawo do zaskarżenia tak podjętej uchwały do sądu administracyjnego (por. postanowienie NSA z 1 grudnia 2017 r. sygn. akt I OSK 2490/17; postanowienie NSA z 25 lutego 2009 r. sygn. akt II OSK 241/09). W takiej sytuacji osoba składająca skargę powinna znać powody jej nieuwzględnienia. Brak wskazania jakiegokolwiek powodu oznacza, że działanie organu rozpatrującego skargę jest arbitralne, a wręcz dowolne.
Natomiast drugi zarzut naruszenia przepisów postępowania jest zasadny, aczkolwiek w okolicznościach tej sprawy nie mógł on skutkować uwzględnieniem skargi kasacyjnej. Do prowadzenia postępowania nadzorczego stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 91 ust. 5 K.p.a.)
Wskazane w skardze kasacyjnej przepisy art. 8, art. 10 § 1 i art. 61 § 4 K.p.a. znajdują w postępowaniu nadzorczym zastosowanie, ale w zakresie odpowiednim (por. wyrok NSA z 9 czerwca 2017 r. sygn. akt II GSK 654/17; wyrok NSA z 1 czerwca 2010 r. sygn. akt II OSK 442/10).
Celem bowiem rozstrzygnięcia nadzorczego jest ocena zgodności z prawem materialnym oraz przepisami ustrojowymi uchwały/zarządzenia organu gminy, a nie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego regulującymi postępowanie w indywidualnych sprawach rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych, te bowiem co do zasady nie mają zastosowania w procedurze podejmowania uchwały lub wydawania zarządzenia. Jeżeli akt (uchwała lub zarządzenie) organu gminy budzi wątpliwość, to organ nadzoru powinien skorzystać z art. 10 § 1 K.p.a. i zawiadomić o tym ten organ, który wówczas może wnieść swoje zastrzeżenia lub złożyć wyjaśnienia do sprawy.
Było więc uchybieniem w tej sprawie niezawiadomienie Rady Gminy Świerklany o podjętych czynnościach w postępowaniu nadzorczym i możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. Tym niemniej ani z akt sprawy, ani też ze stanowiska strony skarżącej kasacyjnie nie wynika, aby Rada Gminy Świerklany chciała podnosić jakiekolwiek argumenty lub wnioski dowodowe w tej sprawie. Jak wskazuje strona skarżąca kasacyjnie w swojej argumentacji, jedynymi kwestiami które mogłaby podnosić było to, że wnoszący skargę sołtys T. M. wziął udział w posiedzeniu Komisji Skarg, Wniosków i Petycji rozpoznającej jego skargę, jak również brał udział w sesji Rady Gminy Świerklany w dniu 30 stycznia 2025 r. na której podjęto unieważnioną przez organ nadzoru uchwałę nr 74/IX/25. Takie jednak okoliczności nie mogły sanować braków samej ww. uchwały, a w szczególności nie mogły zastępować lub uzupełniać uzasadnienia faktycznego i prawnego tejże uchwały. Tym samym mimo, że organ nadzoru powinien był odpowiednio wcześnie zawiadomić o prowadzonym postępowaniu nadzorczym Radę Gminy Świerklany, to jednak naruszenie tego obowiązku nie stanowiło w okolicznościach tej sprawy istotnej wady, uzasadniającej uchylenie aktu nadzoru przez Sąd pierwszej instancji.
Zgodnie z art. 61 § 4 K.p.a. w wszczęciu postępowania z urzędu lub na żądanie jednej ze stron należy zawiadomić wszystkie osoby będące stronami w sprawie. Postępowanie nadzorcze prowadzone jest przez okres nie dłuższy niż 30 dni i rozpoczyna swój bieg z dniem następczym po dniu doręczenia organowi nadzoru aktu organu gminy (art. 91 ust. 1 zdanie 2 u.s.g.). Organ powinien zawiadomić właściwy organ o podjętym postępowaniu nadzorczym przede wszystkim wtedy, gdy dostrzega wadliwość nadzorowanego aktu a jednocześnie wyjaśnienia lub dowody które mogą być przedłożone przez ten organ mogą mieć znaczenie dla oceny zaistnienia przypadku naruszenia prawa lub stopnia tego naruszenia. W sytuacji oczywistego naruszenia prawa w stopniu istotnym i jednoczesnego wykazania przez organ nadzoru, że nie było możliwości ani przedstawienia dowodów, ani też argumentacji organu gminy, które mogłoby mieć jakikolwiek wpływ na ocenę tego naruszenia – to brak zawiadomienia o prowadzonym postępowaniu nadzorczym będzie wprawdzie stanowić wadę postępowania nadzorczego, ale nie mającą istotnego wpływu na wynik sprawy. Taka sytuacja zaistniała w tej sprawie, skoro unieważniona przez organ nadzoru uchwała zawierała istotne wady nie mogące być sanowane po jej podjęciu.
Zarzut naruszenia art. 8 K.p.a. w związku z art. 151 P.p.s.a. nie poddaje się kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego, ponieważ art. 8 K.p.a. składa się z dwóch odrębnych paragrafów, a strona skarżąca kasacyjnie nie doprecyzowała w tym zakresie zarzutu kasacyjnego. Ponadto ani same zarzuty skargi kasacyjnej, ani też jej uzasadnienie nie zawierają jakiejkolwiek argumentacji wskazującej na naruszenie tego przepisu i na czym ono miałoby polegać. Naczelny Sąd Administracyjny nie może domyślać się na czym miałoby polegać naruszenie przez Sąd pierwszej instancji danego przepisu ani w tym zakresie uzupełniać samej skargi kasacyjnej.
Nie podlega kontroli zaskarżony wyrok w zakresie zarzutu naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 91 ust. 5 u.s.g. w związku z art. 64 § 4 K.p.a. z tego powodu, że Kodeks postępowania administracyjnego nie zawiera art. 64 § 4 K.p.a.
Należy także podnieść, że nie może odnieść skutku zawarty w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 91 ust. 1 i art. 91 ust. 4 u.s.g. Powołane przepisy określają skutki, jakie wynika ze stwierdzenia stopnia naruszenia prawa w nadzorowanej uchwale lub zarządzeniu. Jeżeli naruszenie to jest
nieistotne, to wówczas organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa (art. 91 ust. 4 u.s.g.). Natomiast w przypadku innego niż nieistotne naruszenie prawa (a więc istotnego naruszenia prawa) - uchwała lub zarządzenie podlega unieważnieniu (art. 91 ust. 1 u.s.g.). Skoro trafnie w tej sprawie Sąd pierwszej instancji kontrolując zaskarżone rozstrzygniecie nadzorcze stwierdził, że naruszenie prawa w zakresie obejmującym uchwałę Rady Gminy Świerklany z dnia 30 stycznia 2025 r. nr 74/IX/25 w sprawie rozpatrzenia skargi na działalność Wójta tej Gminy miało charakter istotny, to nie było podstaw do stosowania art. 91 ust. 4 u.s.g., ale właśnie art. 91 ust. 1 u.s.g.
Mając powyższe na uwadze należy zatem uznać, że prawidłowo Sąd pierwszej instancji ocenił, iż rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Śląskiego odpowiada prawu, a podniesione w nim argumenty są trafne.
Wobec uznania, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw Naczelny Sąd Administracyjny oddalił ją na podstawie art. 184 P.p.s.a.