III OSK 2202/22

III OSK 2202/22 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2022-10-07
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-09-08
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Rafał Stasikowski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6136 Ochrona przyrody
Hasła tematyczne
Wstrzymanie wykonania aktu
Sygn. powiązane
II SA/Lu 173/22 - Wyrok WSA w Lublinie z 2022-05-12
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Odmówiono wstrzymania wykonania decyzji
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 329
art. 61 § 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Rafał Stasikowski po rozpoznaniu w dniu 7 października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zawartego w skardze kasacyjnej T. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 12 maja 2022 r., sygn. akt II SA/Lu 173/22 w sprawie ze skargi T. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białej Podlaskiej z dnia 22 grudnia 2021 r., nr SKO.4020.OC/480/20/21 w przedmiocie kary pieniężnej za usunięcie drzew postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Uzasadnienie
Wyrokiem z 12 maja 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny
w Lublinie oddalił skargę T. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białej Podlaskiej z 22 grudnia 2021 r. w przedmiocie kary pieniężnej za usunięcie drzew w wysokości 119 794,80 zł.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wniósł skarżący. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że ma żonę oraz dwójkę dzieci, jest na emeryturze. Żona skarżącego osiąga niewielki dochód z prowadzonej działalności gospodarczej. Skarżący oraz jego żona mają na utrzymaniu dwie małoletnie córki. Natychmiastowe wykonanie decyzji w przedmiocie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej w kwocie 119 794,80 zł oraz wszczęcie egzekucji w tym przedmiocie spowodowałoby dla skarżącego oraz jego rodziny zbyt ciężkie skutki.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 329; zwanej dalej "p.p.s.a.") po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi odstępstwo od ogólnej reguły wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Przesłanki jakimi powinien kierować się sąd przy rozstrzyganiu takiego wniosku w sposób wyczerpujący zostały określone w art. 61 § 3 p.p.s.a., w myśl którego są nimi: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki te należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony. Wykazanie istnienia tych przesłanek spoczywa na stronie.
Z powyższego wynika, że skarżący powinien we wniosku przedstawić taką argumentację, która przekona, iż konsekwencje wykonania zaskarżonego aktu mogą spowodować znaczną szkodę lub doprowadzić do powstania trudnych do odwrócenia skutków. Brak uzasadnienia wniosku lub niewykazanie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi wystarczającą podstawę do negatywnego rozpoznania wniosku. Zatem, żądając udzielenia ochrony tymczasowej, skarżący powinien we wniosku wskazać na której przesłance opiera swoje żądanie oraz je uzasadnić. Skarżący mógł odwołać się do konkretnych dokumentów znajdujących się w aktach sprawy lub też załączyć nowe dowody na poparcie swojego wniosku.
W niniejszej sprawie skarżący uzasadnił swój wniosek tym, że ma żonę oraz dwójkę małoletnich dzieci i jest na emeryturze. Jego żona osiąga niewielki dochód z prowadzonej działalności gospodarczej. Natychmiastowe wykonanie decyzji w przedmiocie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej w kwocie 119 794,80 zł oraz wszczęcie egzekucji w tym przedmiocie spowodowałoby dla skarżącego oraz jego rodziny zbyt ciężkie skutki.
Wskazać należy, że co do zasady egzekucja ww. kwoty spowodowałaby ciężkie skutki dla wielu osób, jest to bowiem kwota znaczna. Jednakże nie można zakładać, że tak jest również i w niniejszej sprawie. Z przedstawionych wyżej wywodów wynika, że skarżący powinien we wniosku przedstawić odpowiednią argumentację oraz ją poprzeć stosownymi dokumentami lub chociażby danymi, na podstawie których Sąd mógłby dokonać oceny, że w istocie wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować
u skarżącego niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W przedmiotowym wniosku skarżący ograniczył się jednak do ogólnych informacji o swojej sytuacji rodzinnej – nie przedstawił tego typu informacji jak: kwota miesięcznie osiąganych przychodów (wysokość emerytury, dochody osiągane przez żonę), posiadany majątek (oszczędności), dochody osiągnięte w poprzednim roku itp. itd. Bez tego typu informacji popartych stosownym uzasadnieniem nie sposób ocenić, czy faktycznie sytuacja skarżącego uzasadnia przyznanie mu w sprawie ochrony tymczasowej. Uzasadnienie wniosku przedstawione przez skarżącego jest zbyt ogólnikowe, w związku z czym wniosek ten nie zasługiwał na uwzględnienie.
W tym stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3
w zw. z art. 193 p.p.s.a., oddalił rozpoznawany wniosek.