III OSK 220/26

III OSK 220/26 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2026-08-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2026-01-28
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Przemysław Szustakiewicz /przewodniczący/
Sławomir Pauter /sprawozdawca/
Zbigniew Ślusarczyk
Symbol z opisem
6143 Sprawy kandydatów na studia i studentów
658
Hasła tematyczne
Szkolnictwo wyższe
Sygn. powiązane
VII SAB/Wa 1430/25 - Wyrok WSA w Warszawie z 2025-10-30
Skarżony organ
Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 36 § 1, art. 217 § 3, art. 35 § 3, art. 37 § 1 pkt 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2026 poz 143
art. 149 § 1 pkt 1 i 3, art. 183 § 1 i 2, art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz Sędziowie: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Sędzia del. WSA Sławomir Pauter (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 26 sierpnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Rektora Uczelni [...] w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 października 2025 r., sygn. akt VII SAB/Wa 1430/25 w sprawie ze skargi A. T. na bezczynność Rektora Uczelni [...] w W. w przedmiocie wydania karty przebiegu studiów oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie przez Rektora Uczelni [...] w W. jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 października 2025 roku, sygn. akt VII SAB/Wa 1430/25, którym po rozpatrzeniu skargi A. T. na na bezczynność w/w organu w przedmiocie wydania karty przebiegu studiów w pkt 1 stwierdzono, że Rektor Uczelni [...] w W. dopuścił się bezczynności w sprawie, w pkt 2. stwierdzono, że bezczynność ta miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, w pkt 3. umorzono postępowanie w zakresie zobowiązania Rektora Uczelni [...] w W. do wydania aktu, w pkt 4. przyznano od Rektora Uczelni [...] w W. na rzecz skarżącej A. T. sumę pieniężną w wysokości 1000 (tysiąc) złotych, a w pkt 5. zasądzono od Rektora Uczelni [...] w W. na rzecz skarżącej A. T. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Powyższy wyrok został wydany w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne:
Skarżąca A. T. odbywała jednolite studia magisterskie w formie niestacjonarnej na kierunku [...] w [...] – Szkole [...] w W. (obecnie Uczelnia [...] w W.). W dniu 5 września 2024 r. skarżąca przesłała na adres e-mail Biura Obsługi Studiów [...] – Szkoły [...] w W. oraz komórki obsługującej rezygnacje ze studiów oświadczenie o rozwiązaniu umowy o świadczenie usług edukacyjnych, w którym zażądała skreślenia z listy studentów oraz złożyła wniosek o wydanie karty przebiegu studiów. W dniu 6 września 2024 r. (data prezentaty organu) do organu wpłynęła papierowa wersja powyższego pisma. W dniu 6 września 2024 r. do organu wpłynął kolejny wniosek skarżącej o wydanie karty przebiegu studiów. W dniu 28 września 2024 r. do organu wpłynął następny wniosek skarżącej o wydanie karty przebiegu studiów. W dniu 10 października 2024 r. do organu wpłynęło kolejne pismo skarżącej, w którym zażądała zaprzestania naliczania jej czesnego za studia, natychmiastowego skreślenia z listy studentów oraz wydania karty przebiegu studiów. Wobec braku odpowiedzi ze strony organu, skarżąca pismem z dniu 5 listopada 2024 r. złożyła ponaglenie w trybie art. 37 k.p.a. w związku z niewydaniem jej wnioskowanej karty przebiegu studiów. Zawiadomieniem z 1 lutego 2025 r. organ poinformował skarżącą o niezałatwieniu sprawy w terminie oraz o wyznaczeniu nowego terminu jej załatwienia do 30 kwietnia 2025 r. W dniu 4 lutego 2025 r. do organu wpłynęło kolejne ponaglenie skarżącej w związku z niewydaniem jej karty przebiegu studiów. Podobną treść miało pismo skarżącej z dnia 18 lutego 2025 r. W dniu 4 kwietnia 2025 r. skarżąca wniosła skargę na bezczynność organu. Pomiędzy 4 kwietnia 2025 r. (data w nagłówku dokumentu), a 22 kwietnia 2025 r. (odręczna data przy podpisie Prorektora do Spraw Studenckich) organ wystawił dla skarżącej zaświadczenie o przebiegu studiów. W dniu 20 maja 2025 r. organ wysłał do skarżącej listem poleconym zaświadczenie o przebiegu studiów, który został doręczony skarżącej w dniu 12 czerwca 2025 r.
Składając skargę na bezczynność organu w przedmiocie wydania karty przebiegu studiów skarżąca wniosła o zobowiązanie organu do niezwłocznego załatwienia sprawy, stwierdzenia przewlekłości postępowania oraz "nałożenia odpowiednich środków prawnych".
W złożonej odpowiedzi na skargę Rektor Uczelni [...] w W. wnosił o umorzenie postępowania w zakresie zobowiązania organu do wydania karty przebiegu studiów w związku z jej wydaniem oraz o oddalenie skargi w pozostałym zakresie. Nadto organ wnosił organ wniósł o przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentów załączonych do pisma mających wykazać brak ze strony organu możliwość załatwienia sprawy w ustawowym terminie.
W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji po przedstawieniu regulacji prawnych dotyczących kwestii związanych z możliwością zaskarżenia bezczynności organu w przedmiocie załatwienia sprawy, zakresu orzekania przez sąd w oparciu o art. 149 p.p.s.a., spełnienia przez skarżącą warunków formalnych do wniesienia skargi, uznał, że zasługuje ona na uwzględnienie. Stwierdził, że postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń zostało uregulowane w przepisach działu VII k.p.a. Stosownie do art. 217 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie, jeżeli – zgodnie z art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a. – urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa lub – w myśl art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. – osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Co istotne – zgodnie z art. 217 § 3 k.p.a. – zaświadczenie powinno być wydane bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie siedmiu dni. Przepis art. 218 k.p.a. przewiduje, że w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a., organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie, stosownie do art. 219 k.p.a., następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Postępowanie wszczęte wnioskiem o wydanie zaświadczenia cechuje się uproszczoną procedurą. Obowiązkiem organu, do którego skierowano wniosek inicjujący to postępowanie, jest dokonanie porównania treści żądania strony ze stanem wynikającym z prowadzonych przez niego ewidencji, rejestrów lub innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Organ może zaświadczyć tylko o tym, co wynika z dokumentów pozostających w jego dyspozycji, które wiążą się z zakresem wykonywanych przez niego ustawowych kompetencji. Dalej stwierdził, że termin na wydanie zaświadczenia lub jego odmowę określony w art. 217 § 3 k.p.a. stanowi lex specialis w stosunku do terminów wskazanych w art. 35 § 3 k.p.a. Oznacza to, że ogólne terminy na załatwienie sprawy przewidziane ustawą nie mogą być stosowne nawet odpowiednio (por. wyrok NSA z dnia 3 grudnia 2014 r., sygn. akt I OSK 2/14).
Uwzględniając ustawowy siedmiodniowy termin na załatwienie wniosku o wydanie zaświadczenia, Sąd I instancji uznał, że organ dopuścił się bezczynności wynoszącej osiem miesięcy, przekraczającej w sposób oczywisty termin załatwienia wniosku skarżącej, wyznaczony w art. 217 § 3 k.p.a. Z akt sprawy wynika, że skarżąca w dniu 6 września 2024 r. wystąpiła z wnioskiem o wydanie karty przebiegu studiów. Do dnia złożenia skargi (4 lutego 2025 r.) i pomimo wniesienia niezależnie trzech ponagleń (5 listopada 2024 r., 4 lutego 2025 r. oraz 18 lutego 2025), organ – w świetle przedłożonych Sądowi akt administracyjnych – wysłał do skarżącej kartę przebiegu studiów dopiero w dniu 20 maja 2025 r.
Nawet biorąc pod uwagę okoliczność, że w sprawie mogła istnieć konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego na zasadzie art. 218 § 2 k.p.a., nie sposób jednak nie zauważyć wątpliwej pod względem organizacyjnym pracy organu w analizowanej sprawie. Przejawiała się ona – z jednej strony – niezałatwieniem w terminie wniosku skarżącej, a z drugiej – zakreśleniem nowego terminu na załatwienie wniosku dopiero 1 lutego 2025 r. Ponadto Sąd podkreślił, że w aktach administracyjnych nie ma żadnego śladu, iżby organ prowadził jakiekolwiek postępowanie wyjaśniające związane z wnioskiem skarżącej.
W tej sytuacji – w ocenie Sądu I instancji – doszło do bezczynności organu z rażącym naruszeniem prawa. Rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, iż naruszono prawo w sposób oczywisty (por. wyrok NSA z 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, CBOSA), co w niniejszej sprawie bez wątpienia miało miejsce.
Uzasadniając umorzenie postępowania w zakresie zobowiązania Rektora Uczelni do wydania aktu Sąd I instancji stwierdził, że organ ostatecznie wysłał do skarżącej zaświadczenie o przebiegu studiów w dniu 20 maja 2025 r., a list polecony zawierający tę przesyłkę został skarżącej doręczony w dniu 12 czerwca 2025 r., a tym samym zobowiązanie organu do wydania aktu na zasadzie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. jest bezprzedmiotowe ( art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.).
Uzasadniając rozstrzygniecie w części dotyczącej przyznania skarżącej od organu sumy pieniężnej Sąd I instancji stwierdził, że bezczynność organu czy przewlekłość postępowania może rodzić konsekwencje nie dające się pogodzić z zasadą wyrażoną w art. 30 Konstytucji. Sąd, przyznając skarżącej sumę pieniężną (niższą wprawdzie od wnioskowanej przez nią w skardze), stwierdza, że jakkolwiek ustawodawca w rozwiązaniach przyjętych w p.p.s.a. nie zdecydował się na wprowadzenie zasady obligatoryjnego zasądzania sumy pieniężnej w przypadku uwzględnienia skargi, tak jak to uczynił w ustawie z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz. U. z 2023 r. poz. 1725), to jednak nie może budzić wątpliwości, iż negatywne odczucia strony związane z bezczynnością organu albo przewlekłym prowadzeniem postępowania są szczególnie dotkliwe w sytuacji, gdy bezczynność albo przewlekłość przybiera postać kwalifikowaną. Pogląd ten koreluje z orzecznictwem Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu (zob. np. wyrok Wielkiej Izby z: 10 listopada 2004 r., nr 64890/01, Apicella przeciwko Włochom, LEX nr 175697) oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. np. wyrok z 11 lipca 2019 r., sygn. akt I OSK 442/18, Legalis) i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, według których – po pierwsze – istnieje silne domniemanie, iż nadmiernie długie postępowanie powoduje szkodę moralną i domniemanie to może być obalone tylko przy należytym uzasadnieniu takiego stanowiska przez sąd krajowy, a po drugie – konieczne jest zapewnienie stronie z tego tytułu słusznej rekompensaty.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Rektor Uczelni [...] w W. zaskarżając go w części, tj. w zakresie punktów 1, 2, 3, 4 i 6 zarzucając mu:
- 1) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 217 § 3 k.p.a. oraz w zw. z art. 149 § 1 pkt 3 oraz § 1a p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uwzględnienie skargi oraz uznanie, iż organ dopuścił się bezczynności:
- a) która to ocena nastąpiła bez uwzględniania szczególnej sytuacji faktycznej i prawnej Uczelni związanej z ustanowieniem zarządu przymusowego, co skutkowało m.in. odebraniem Rektorowi przeważającej części uprawnień ustawowych,
- b) bez uwzględnienia szczególnej kwestii, jaką jest konieczność przeprowadzenia weryfikacji wydawanych dokumentów (w tym kart przebiegu studiów i dyplomów), co było zgodne z zaleceniami organów ścigania, względami legalności i rzetelności działań podejmowanych przez Uczelnię,
- c) bez uwzględnienia szeregu działań naprawczych podjętych przez Uczelnię w ramach jej struktur nakierowanych na legalność i jakość kształcenia,
- d) a nadto bez uwzględnienia faktu usprawnienia przez Rektor procesu weryfikacyjnego po odzyskaniu pełni kompetencji w lutym 2025 r., czego efektem jest zrealizowanie na dzień dzisiejszy niespełna 3.000 wniosków studentów o wydanie kart przebiegu studiów/zaświadczeń o przebiegu studiów,
-2) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 217 § 3 k.p.a. oraz w zw. art. 149 § 2 i art. 154 § 6 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uwzględnienie skargi oraz zasądzenie na rzecz skarżącej sumy pieniężnej, podczas gdy:
1) fakt nie uznania charakteru bezczynności za mającą miejsce z rażącym naruszeniem prawa winien przemawiać na rzecz odmowy przyznania skarżącej sumy pieniężnej i oddalenia skargi także w tym zakresie,
2) okoliczności faktyczne i prawne istniejące po stronie Uczelni uniemożliwiały wydanie skarżącej karty przebiegu studiów z zachowaniem 7-dniowego terminu, w tym w szczególności mając na względzie:
- liczba wniosków studentów o wydanie kart przebiegu studiów skierowanych do Uczelni w zbliżonym czasookresie,
- konieczność przeprowadzenia weryfikacji ocen studentów,
- fakt pozostawania przez Uczelnię podmiotem podlegającym gruntownym przemianom w zakresie władz Uczelni, obsługi prawnej oraz organizacyjnej,
- fakt przeprowadzenia w Uczelni znacznych prac naprawczych,
- istnienie innych licznych postępowań toczonych z udziałem Uczelni, które obligowały ją do wywiązania się z obowiązków,
3) szkoda (krzywda) skarżącej nie została wykazana.
Mając powyższe na uwadze skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości, tj. w zakresie punktu 1, 2, 3, 4 i 5 tegoż orzeczenia i rozpoznanie skargi poprzez oddalenie skargi skarżącej w całości, ewentualnie, w przypadku nieuwzględnienia wniosku, o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Jednocześnie Rektor oświadczył, iż zrzeka się rozprawy.
Powyższe zarzuty rozwinięto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej
W złożonej odpowiedzi na skargę A. T. wnosiła o jej oddalenie w całości i zasądzenie na jej rzecz od Organu zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę kasacyjną przedstawiono argumentację mającą potwierdzać powyższe stanowisko.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skoro w niniejszej sprawie pełnomocnik strony skarżącej kasacyjnie - na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. - zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna w ustawowym terminie nie zawnioskowała o jej przeprowadzenie, to rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpatrywaniu sprawy na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania w wypadkach określonych w § 2, z których żaden w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten, w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej.
Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć niewłaściwe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie, dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania - może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w wypadku oparcia skargi kasacyjnej na tej podstawie skarżący powinien nadto wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy.
Jako nieuzasadnioną ocenić należy skargę kasacyjną Rektora Uczelni [...] w W.
Przede wszystkim przechodząc do analizy zarzutów sformułowanych w skardze kasacyjnej, w pierwszej kolejności wyjaśnienia wymaga, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowane jest stanowisko, że przepis art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a oraz art. 149 § 2 p.p.s.a., którego naruszenie zarzuca autor skargi kasacyjnej, podobnie zresztą jak art. 145 § 1 pkt 1, art. 146 § 1, art. 147, art. 151, czy też art. 161 § 1 p.p.s.a., ma charakter ogólny (blankietowy) i określa kompetencje sądu administracyjnego w fazie orzekania. Tego typu przepisy nie mogą więc stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Strona skarżąca kasacyjnie chcąc powołać się na zarzut naruszenia art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a lub § 2 p.p.s.a. zobowiązana jest więc bezpośrednio powiązać omawiany zarzut z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów, którym - jej zdaniem - Sąd I instancji uchybił w toku rozpoznania sprawy. Naruszenie ww. przepisów jest zawsze następstwem uchybienia innym przepisom, czy to procesowym, czy też materialnym (por. wyroki NSA: z dnia 30 kwietnia 2015 r., I OSK 1701/14, z dnia 29 kwietnia 2015 r., I OSK 1595/14, z dnia 29 kwietnia 2015 r., I OSK 1596/14, z dnia 24 kwietnia 2015 r., I OSK 1088/14, z dnia 8 kwietnia 2015 r., I OSK 71/15, z dnia 9 stycznia 2015 r., I OSK 638/14).
Strona skarżąca kasacyjnie powiązała zarzut naruszenia art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a p.p.s.a. z art. 37 § 1 pkt 1 w związku z art. 217 § 3 k.p.a. W związku z powyższym podkreślenia wymaga przede wszystkim to, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie stosował przepisów k.p.a., lecz jedynie oceniał prawidłowość ich zastosowania przez Rektora Uczelni, co oznacza, że nie mógłby ich naruszyć podczas orzekania, co już świadczy o wadliwej konstrukcji omawianego zarzutu i tym samym o jego nieskuteczności.
Niezależnie od powyższego wskazać należy, że niezrozumiała jest próba wytknięcia przez stronę skarżącą kasacyjnie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie nieuwzględnienia przy ocenie pozostawania przez Rektora Uczelni w bezczynności wskazywanych przez nią okoliczności faktycznych dotyczących jej szczególnej sytuacji w związku z ustanowieniem zarządu przymusowego, konieczności przeprowadzenia weryfikacji wydawanych dokumentów, szeregu podjętych przez nią działań naprawczych, a także usprawnienia przez Rektora procesu weryfikacyjnego, na podstawie zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 217 § 3 k.p.a. Należy podkreślić, że powyższe okoliczności stanowiące zdaniem organu utrudnienie w załatwieniu wniosku skarżącej o wydanie kary przebiegu studiów są następstwem działań naruszających prawo podejmowanych przez organy Uczelni, a podejmowane przez organy ścigania czynności, w tym ustanowienie zarządu konsekwencją tych działań. Artykuł 37 § 1 pkt 1 k.p.a. dotyczy prawa strony do wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. (bezczynność). Zgodnie zaś z art. 217 § 3 k.p.a. zaświadczenie powinno być wydane bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie siedmiu dni. Strona skarżąca kasacyjnie nie kwestionuje zaś na podstawie omawianego zarzutu konieczności wniesienia ponaglenia w niniejszej sprawie, czy też oceny dokonanej przez Sąd I instancji sprawy w tym zakresie. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie nie jest także fakt niedochowania przez Rektora Uczelni terminu wskazanego w art. 217 § 3 k.p.a. Zarzut nieuwzględnienia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazywanych przez Rektora Uczelni okoliczności towarzyszących prowadzeniu w niej działań naprawczych nie mógł zatem być skutecznie podnoszony jako zarzut naruszenia art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a p.p.s.a. w związku z art. 37 § 1 pkt 1 i art. 217 § 3 k.p.a.
W związku z treścią omawianego zarzutu dodać także należy, że wbrew twierdzeniom strony skarżącej kasacyjnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznając niniejszą sprawę uwzględnił wskazywane przez nią okoliczności faktyczne, co znajduje odzwierciedlenie w uznaniu przez Sąd I instancji rażącego charakteru stwierdzonej w sprawie bezczynności. Sąd I instancji wskazał wprost, że rozpoznając niniejszą sprawę uwzględnił argumenty Uczelni dotyczące aresztowania Rektora Uczelni, zmianę formy organizacyjnej Uczelni, zmiany kadrowe związane z wszczęciem postępowania karnego, ustanowienie zarządu przymusowego, konieczność przeprowadzenia długotrwałego i skomplikowanego postępowania wyjaśniającego oraz weryfikacji danych przed wydaniem studentom dokumentów. Nie można zatem zgodzić się ze stroną skarżącą kasacyjnie, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pominął problemy organizacyjne wskazywane przez Rektora Uczelni w toku postępowania sądowego. Słusznie jednak Sąd I instancji stwierdził, że nie mogą one usprawiedliwić bezczynności Uczelni w przedmiocie wydania skarżącej karty przebiegu studiów. Stosowne zaświadczenie wydano skarżącej dopiero po upływie 9 miesięcy od złożenia wniosku.
Z powyższych względów nie zasługuje na uwzględnienie także drugi zarzut związany z naruszeniem przepisów postępowania, mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 217 § 3 k.p.a. oraz w zw. art. 149 § 2 i art. 154 § 6 p.p.s.a. "poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uwzględnienie skargi oraz zasądzenie na rzecz skarżącej sumy pieniężnej w kwocie 1.000 zł".
Otóż Sąd I instancji prawidłowo rozważył zastosowanie środka prawnego w postaci grzywny oraz przyznania skarżącej sumy pieniężnej, o co wnosiła w skardze z 26 listopada 2024 r. Zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a. uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy, sąd może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. W świetle przywołanego przepisu jedyną normatywną przesłanką warunkującą nałożenie na organ grzywny, bądź przyznanie skarżącemu od organu sumy pieniężnej stanowi uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy administracji. To, że nie przewidziano w tym przypadku innych kryteriów, jakie sąd administracyjny powinien uwzględnić rozważając zastosowanie tych środków, jak też użycie przez ustawodawcę sformułowania "może orzec" oznacza, że decyzję o wymierzeniu grzywny lub przyznaniu sumy pieniężnej (albo zastosowaniu obu tych środków), ustawodawca pozostawił dyskrecjonalności sądu. Sąd powinien wziąć pod uwagę możliwość zastosowania tych środków także wówczas, gdy okoliczności danej sprawy są niemożliwe do zaakceptowania w kontekście ochrony praw strony. Rozważając zastosowanie środków przewidzianych w art. 149 § 2 p.p.s.a. w konkretnej sprawie, sąd administracyjny powinien uwzględnić funkcje, jakie one pełnią. Suma pieniężna stanowi środek o charakterze kompensacyjnym w tym sensie, że ma zrekompensować stronie dolegliwości, niedogodności, negatywne przeżycia, na jakie została ona narażona wskutek bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania (tak np. Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroków z14 stycznia 2026 r., sygn. I OSK 1417/25, z 3 lutego 2017 r., sygn. akt II GSK 1695/16, z 11 maja 2018 r., sygn. akt I OSK 2230/17, z 11 lipca 2019 r., sygn. akt I OSK 1143/18). Przyznanie sumy pieniężnej nie jest w szczególny sposób uzależnione od wykazania przez skarżącą zaistnienia szkody (krzywdy). Natomiast fakty związane z uznaniem charakteru bezczynności za mającą miejsce z rażącym naruszeniem prawa, ilością wniosków studentów o wydanie kart przebiegu studiów skierowanych do Uczelni w zbliżonym czasookresie, koniecznością przeprowadzenia weryfikacji ocen studentów, pozostawaniem przez Uczelnię w procesie gruntownych przemian w zakresie władz Uczelni, obsługi prawnej oraz organizacyjnej, przeprowadzaniem w Uczelni znacznych prac naprawczych, czy też istnieniem innych licznych postępowań toczonych z udziałem Uczelni, które obligowały ją do wywiązania się z obowiązków zostały uwzględnione przez Sąd I instancji poprzez odstąpienie od wymierzenia organowi grzywny oraz w miarkowaniu sumy pieniężnej przyznanej skarżącej. Przepis art. 154 § 6 p.p.s.a. stanowi bowiem, że grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego, a sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Zgodnie z Komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 11 lutego 2025 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2024 r. (M. P. z 2025 r. poz. 125), przeciętne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w 2024 r. wyniosło 8181,72 zł. Tym samym przyznana skarżącej suma pieniężna mieści się w granicach przewidzianych prawem. Jednocześnie podkreślić należy długotrwałość oczekiwania skarżącej na wydanie karty przebiegu studiów (które zamiast w terminie 7 dni, zostało wydane po kilku miesiącach), co niewątpliwie wpływało na możliwość podjęcia przez nią dalszego kształcenia (dokończenia studiów) oraz na jej kondycję psychiczną i stres związany z sytuacją wokół Uczelni i niepewnością co do otrzymania stosownego zaświadczenia.
Mając powyższe na uwadze uznając, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w wyroku.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził brak do zasądzenia od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Skarżąca nie była reprezentowana w niniejszej sprawie przez profesjonalnego pełnomocnika tj. radcę prawnego czy też adwokata. Nie wykazała także aby w postępowaniu kasacyjnym poniosła koszty o których mowa w art. 205 § 1 p.p.s.a.