III OSK 2146/23

III OSK 2146/23 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2026-04-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-08-25
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Arkadiusz Windak
Sławomir Wojciechowski
Teresa Zyglewska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6091 Przywrócenie stosunków wodnych na gruncie lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom
Hasła tematyczne
Wodne prawo
Sygn. powiązane
II SA/Kr 109/23 - Wyrok WSA w Krakowie z 2023-04-05
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 2233
art. 234 ust. 3
Ustawa z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne - t.j.
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 84 § 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca: sędzia NSA Teresa Zyglewska (sprawozdawca) Sędziowie: sędzia NSA Sławomir Wojciechowski sędzia del. WSA Arkadiusz Windak Protokolant: starszy asystent sędziego Olga Libiszewska po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K.L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 5 kwietnia 2023 r., sygn. akt II SA/Kr 109/23 w sprawie ze skargi K.L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 15 listopada 2022 r., znak SKO.PW/4171/100/2022 w przedmiocie stwierdzenia braku zmiany stosunków wodnych i odmowy nakazania przywrócenia stanu poprzedniego lub wykonania urządzeń zapobiegających szkodom oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z 5 kwietnia 2023 r., sygn. akt II SA/Kr 109/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (dalej: Sąd I instancji, WSA) oddalił skargę K.L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie (dalej: SKO, Kolegium, organ odwoławczy) z 15 listopada 2022 r., znak SKO.PW/4171/100/2022 utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa (dalej: Prezydent, organ I instancji) z 11 lipca 2022 r., znak WS-08.6331.28.2021.MŁ w przedmiocie stwierdzenia braku zmiany stosunków wodnych i odmowy nakazania przywrócenia stanu poprzedniego lub wykonania urządzeń zapobiegających szkodom.
Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodziła się K.L. (dalej: skarżąca, skarżąca kasacyjnie) i w skardze kasacyjnej zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi naruszenie prawa materialnego, tj. art. 234 ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne poprzez jego niezastosowanie, a także naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. przez zaakceptowanie przez Sąd I instancji dokonanego przez organy administracji publicznej obu instancji błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy polegającego na wybiórczym i dowolnym wykorzystaniu treści zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a ponadto braku przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego z zakresu geodezji oraz hydrologii, w rezultacie czego organ nie ustalił czy doszło w realiach rozpatrywanej sprawy do zmiany stosunków wodnych ze szkodą dla gruntów sąsiednich, to jest działki o numerze ewidencyjnym [...] obręb [...] w K., a w ramach ustalenia stanu faktycznego sprawy nie korzystając z opinii geodety w sposób błędny ustalił nawet okoliczność położenia najniższego miejsca na terenie drogi wybudowanej na działce o nr [...] obręb [...] w K.,
2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 77 § 4 k.p.a. przez zaakceptowanie przez Sąd I instancji dokonanego przez organy administracji publicznej obu instancji błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy polegającego na braku uwzględnienia w ustalonym stanie faktycznym faktów znanych organowi I instancji z urzędu, w szczególności treści opinii sporządzonej w sprawie znak: WS-08.6331.3.2020.AZMŁ,
3) art. 151 p.p.s.a. poprzez jego zastosowanie, pomimo iż skarga na decyzję administracyjną zawierała uzasadnione podstawy i jako taka zasługiwała na uwzględnienie przez Sąd orzekający,
4) naruszenie "art. 145 § 1 ust. 1 pkt c" p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i nieuchylenie decyzji administracyjnej wydanej z naruszeniem prawa.
Wobec tak sformułowanych zarzutów skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych, rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie, a także dopuszczenie dowodu z dokumentu w postaci dołączonej do skargi kasacyjnej decyzji SKO z 4 października 2021 r., znak SKO.PW/4171/50/2021 na fakt tego, że Prezydent Miasta Krakowa prowadzi postępowanie dotyczące zmiany stosunków wodnych ze szkodą dla gruntów sąsiednich dotyczące działki o numerze ewidencyjnym między innymi działki o numerze ewidencyjnym [...] obręb [...] w K., w którym zgodnie z treścią art 138 § 2 k.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wskazało, że przedmiot tego postępowania wymaga dopuszczenia opinii biegłego, ponieważ istotne okoliczności stanu faktycznego wymagają dla ich prawidłowego ustalenia wiadomości specjalnych z zakresu hydrologii.
W uzasadnieniu przedstawiono argumentację przemawiającą za zasadnością skargi kasacyjnej.
Zdaniem skarżącej kasacyjnie, Sąd I instancji dokonał aprobaty dokonanego przez organy administracji publicznej obu instancji błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy polegającego na wybiórczym i dowolnym wykorzystaniu treści zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a ponadto braku przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego z zakresu geodezji oraz hydrologii, w rezultacie czego organ nie ustalił czy doszło w realiach rozpatrywanej sprawy do zmiany stosunków wodnych ze szkodą dla gruntów sąsiednich, to jest działki o numerze ewidencyjnym [...] obręb [...] w K., a w ramach ustalenia stanu faktycznego sprawy nie korzystając z opinii geodety w sposób błędny ustalił nawet okoliczność położenia najniższego miejsca na terenie drogi wybudowanej na działce o nr [...] obręb [...] w K.
Sąd I instancji nie dostrzegł, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z 4 października 2021 r., znak SKO.PW/4171/50/2021 stwierdziło, iż Prezydent Miasta Krakowa prowadzi postępowanie dotyczące zmiany stosunków wodnych ze szkoda dla gruntów sąsiednich dotyczące działki o numerze ewidencyjnym, między innymi działki o numerze ewidencyjnym [...] obręb [...] w K., w którym zgodnie z treścią art. 138 § 2 k.p.a. i z uwagi na przedmiot tego postępowania wymagane jest przeprowadzenie opinii biegłego, ponieważ istotne okoliczności stanu faktycznego wymagają dla ich prawidłowego ustalenia wiadomości specjalnych z zakresu hydrologii. Tymczasem, zdaniem skarżącej, Sąd I instancji samodzielnie dokonuje oceny prawidłowości ustaleń faktycznych wymagających wiadomości specjalnych biegłego z zakresu hydrologii oraz geodezji, w szczególności dochodząc do wniosku, że wykonanie niejako rynny w postaci drogi ograniczonej wykonanymi przez sąsiadów skarżącej murami ogrodzeniowymi nie wpływa na zmianę stosunków wodnych, choćby poprzez intensyfikację istniejącego kierunku spływu wód opadowych.
Tego rodzaju ustalenia Sądu I instancji zdaniem skarżącej są ustaleniami dowolnymi, a to naruszenie prawa proceduralnego spowodowało w konsekwencji niezastosowanie art. 234 ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne i oddalenie skargi na decyzję administracyjną wydaną z naruszeniem prawa uzasadniającym jej uchylenie.
Pismem z 26 lipca 2023 r. w odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestniczka postępowania L.S. wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd II instancji, który w odróżnieniu od sądu I instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.
Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.
W rozpoznawanej sprawie skarżąca domagała się wydania decyzji, o której mowa w art. 234 ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2021 r., poz. 2233 ze zm.; dalej: Prawo wodne). Zastosowanie tego przepisu możliwe jest po ustaleniu, czy właściciel gruntu dokonał zmiany stanu wody na gruncie oraz czy zmiany te szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowane jest stanowisko, wedle którego sprawy z zakresu zmiany stanu wody na gruncie co do zasady wymagają dla zastosowania art. 234 ustawy Prawo wodne wnikliwego postępowania wyjaśniającego opartego o wiadomości specjalne. Są to postępowania specyficzne i skomplikowane, wymagające odpowiedniej wiedzy z zakresu hydrologii, gospodarki wodnej, postępowań wodnoprawnych i melioracji wodnych, a ewentualnie również przeprowadzenia badań analiz i obliczeń. Inne dowody takie jak oględziny, czy zeznania świadków nieposiadających fachowej wiedzy, nie zawsze mogą być wystarczające dla obiektywnej oceny okoliczności danej sprawy, tj. dla wyjaśnienia, czy doszło do zmiany stanu wody na gruncie ze szkodą dla gruntów sąsiednich, w tym czy istnieje związek przyczynowo-skutkowy między dokonaną zmianą, a wynikłą szkodą. Regułą w sprawach tego rodzaju powinien być dowód z opinii biegłego na okoliczność tego, czy doszło do zmiany stanu wody na gruncie, czy na gruncie sąsiednim nastąpiła szkoda (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 grudnia 2025 r., sygn. akt III OSK 1959/24 - orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w bazie internetowej na stronie NSA: orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie oznacza to jednak, że w niniejszej sprawie wymagany był dowód z opinii biegłego na okoliczność tego, czy doszło do zmiany stanu wody na gruncie oraz czy w związku z tym miało miejsce szkodliwe odziaływanie na grunt sąsiedni.
W tym zakresie należy zauważyć, że zgodnie z art. 84 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2022 r., poz. 2000 ze zm.; dalej: k.p.a.), gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ administracji publicznej może zwrócić się do biegłego lub biegłych o wydanie opinii. Użycie przez ustawodawcę sformułowania "może zwrócić się" wskazuje, że powołanie biegłego na podstawie art. 84 § 1 k.p.a. ma charakter fakultatywny i zależy od uznania organu prowadzącego postępowanie, również w przypadku gdy w sprawie pojawia się zagadnienie wymagające wiadomości specjalnych. Granice korzystania z tej swobody wyznacza zasada prawdy obiektywnej, gdyż to z tej zasady wypływa obowiązek podjęcia wszelkich czynności mających na celu ustalenie rzeczywistego stanu faktycznego w sprawie administracyjnej. Do naruszenia mającego wpływ na wynik sprawy doszłoby zatem wówczas, gdyby ze względu na stopień skomplikowania danej sprawy do jej prawidłowego załatwienia niezbędna okazała się tego rodzaju wiedza ekspercka, którą organ nie dysponuje, a jednocześnie zaniechałby powołania biegłego na daną okoliczność. Co należy jednak podkreślić, oceny co do niezbędności tego dowodu w postępowaniu dokonuje organ administracji publicznej, uwzględniając okoliczności danej sprawy, wymagany zakres ustaleń, stopień ich skomplikowania, a także kwalifikacje własnego zasobu kadrowego (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego 30 września 2025 r., sygn. akt I OSK 1738/22).
Dodatkowego wyjaśnienia wymaga, że art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a., dotyczą obowiązków organów administracji publicznej w zakresie zbierania i oceny zgromadzonego materiału dowodowego w celu pełnego ustalenia i uzasadnienia stanu faktycznego przyjętego przez organy za podstawę faktyczną rozstrzygnięcia. Stosownie do treści art. 7 k.p.a. organy administracji publicznej w toku postępowania podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy.
Realizację tej zasady zapewniają przede wszystkim przepisy regulujące postępowanie dowodowe. Zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać materiał dowodowy. W myśl z kolei art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Po przeprowadzeniu postępowania dowodowego obowiązkiem organu administracji publicznej jest zaś jego wszechstronne rozpatrzenie. Zadaniem sądu administracyjnego jest natomiast m.in. ustalenie, czy prawidłowo został zebrany materiał dowodowy w postępowaniu administracyjnym, a następnie czy został oceniony przez organy administracyjne zgodnie z przepisami tego postępowania. W związku z tym sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracyjne wyjaśniły wszystkie okoliczności istotne dla sprawy.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w przeciwieństwie do twierdzeń skargi kasacyjnej, Sąd Wojewódzki miał podstawy, aby uznać, że ustalenia faktyczne poczynione przez organy są prawidłowe i odpowiadają zebranym dowodom zawartym w aktach administracyjnych. Organy przeprowadziły bowiem kompletne postępowanie dowodowe, spełniające wymogi wskazane w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Kolegium dokonało właściwej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, a zatem nie można w tym zakresie zarzucić mu uchybień. Precyzyjnie zostały wyjaśnione przyczyny rozstrzygnięcia, a także jasno wskazano dlaczego nie mogły zadziałać zarzuty odwołania.
Zauważyć należy również, że zakres postępowania dowodowego oraz ustaleń faktycznych organów w przedmiotowej sprawie był wyznaczony przesłankami wynikającymi z art. 234 ust. 3 ustawy Prawo wodne. Podzielić należy w tej mierze stanowisko Sądu I instancji, który nie stwierdził nieprawidłowości zarówno co do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak i w zakresie zastosowania do niego przepisów prawa. Ma rację Wojewódzki Sąd Administracyjny twierdząc, że postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone prawidłowo, ustalenia organu nie pozostawiają wątpliwości, a ocena dokonana na podstawie przyjętych ustaleń znajduje umocowanie w zgromadzonym materiale dowodowym. Sąd I instancji zasadnie zatem uznał, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. W sprawie organy zgromadziły bowiem materiał dowodowy, który był wystarczający do oceny, czy spełnione zostały przesłanki, od których uzależnione jest wydanie decyzji na podstawie art. 234 ust. 3 ustawy Prawo wodne.
Organy administracji publicznej prawidłowo ustaliły, że ostatni stan wody na gruncie w zakresie istotnym dla niniejszej sprawy wynika przede wszystkim ze stanu ustalonego w wyniku budowy osiedla w 2010 r., następnie modyfikowanego celem zniwelowania negatywnych skutków budowy osiedla dla działek sąsiednich (ostateczna decyzja Prezydenta z 5 kwietnia 2011 r. nakazująca wykonać współwłaścicielom działki nr [...] urządzenia zapobiegającego szkodom umożliwiającego swobodny odpływ wód opadowych z działek nr [...], [...] i [...] – położonych wyżej, na północ od drogi).
Niewątpliwym jest, co organy ustaliły w sprawie jednoznacznie, że rzędne poszczególnych fragmentów działek objętych postępowaniem odpowiadają danym z mapy inwentaryzacji powykonawczej opracowanej w 2010 r. Ustalenia te zostały potwierdzone w trakcie rozprawy administracyjnej 10 stycznia 2022 r. połączonej z oględzinami terenowymi, a także mapami z różnych okresów i dokumentacją geodezyjną.
Nie stwierdzono, aby w analizowanym okresie doszło do podniesienia terenu działek, ani by wykonanie ogrodzeń czy prowadzenie zwykłych prac ogrodowych miało wpływ na stosunki wodne. Spływ wód opadowych odbywa się zgodnie z naturalnym ukształtowaniem powierzchni terenu ustalonym w wyniku realizacji osiedla w 2010 r., z uwzględnieniem wykonanego na przełomie listopada i grudnia 2020 r. urządzenia określonego decyzją z 5 kwietnia 2011 r.
Sąd I instancji słusznie zaakceptował ustalenia poczynione w prowadzonym postępowaniu administracyjnym, w którym organy uznały, że w ciągu 5 lat poprzedzających złożenie wniosku nie doszło do zmiany stanu wody na gruncie w rozumieniu przepisów Prawa wodnego ani do szkodliwego oddziaływania na grunty sąsiednie pozostającego w związku przyczynowo-skutkowym z działaniami właścicieli sąsiednich nieruchomości. Zebrany w sprawie materiał dowodowy, między innymi dokumenty, mapy, zdjęcia, oględziny i zeznania ocenić należało jako kompletny i spójny, a twierdzenia skarżącej kasacyjnie nie znalazły potwierdzenia w ustalonym stanie faktycznym. Organy ustaliły bowiem, że w latach 2010-2021 nie doszło do zmian stanu wody na gruncie wskazywanych przez skarżącą zabudowanych działek, a zbudowanie murowanych ogrodzeń nie zostaje w związku przyczynowo-skutkowym ze szkodami na działce skarżącej. Prawidłowe jest zatem stanowisko, wedle którego dalsze powoływanie dowodów, w tym opinii biegłego nie było uzasadnione okolicznościami sprawy.
Co więcej, jak słusznie zauważył Sąd I instancji, postępowanie w niniejszej sprawie prowadzone było przez wyspecjalizowaną jednostkę dużej gminy dysponującą wyodrębnionymi strukturami zajmującymi się zagadnieniami środowiskowymi. Pracownicy organu posiadają wiedzę z zakresu hydrologii, gospodarki wodnej oraz inżynierii środowiska, co pozwala im na fachową ocenę takich kwestii jak ukształtowanie terenu, kierunki spływu wód czy wpływ inwestycji na stosunki wodne. Sposób prowadzenia postępowania oraz uzasadnienie decyzji potwierdzają, że sprawa została rozpoznana rzetelnie i fachowo.
W konsekwencji powyższego, za pozbawiony usprawiedliwionych podstaw uznać należało zarzut dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. przez zaakceptowanie przez Sąd I instancji dokonanego przez organy administracji publicznej obu instancji błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy polegającego na wybiórczym i dowolnym wykorzystaniu treści zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a ponadto braku przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego z zakresu geodezji oraz hydrologii, w rezultacie czego organ nie ustalił czy doszło w realiach rozpatrywanej sprawy do zmiany stosunków wodnych ze szkodą dla gruntów sąsiednich.
Skoro organy ustaliły, że w sprawie nie doszło do zmiany stanu wody na gruncie szkodliwie wpływającej na grunty sąsiednie, to zasadnie odmówiono nakazania właścicielom określonych działek przywrócenia stanu poprzedniego lub wykonania urządzeń zapobiegających szkodom. Niezasadny jest zatem zarzut dotyczący naruszenia art. 234 ust. 3 Prawa wodnego.
Nie zasługiwał na uwzględnienie również zarzut dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 77 § 4 k.p.a., bowiem – jak słusznie wskazał Sąd I instancji – brak było podstaw do przeprowadzenia dowodu z opinii geodezyjnej i hydrologicznej sporządzonej w innej sprawie. Opinia ta odnosiła się do odmiennych stanów faktycznych i dotyczyła relacji pomiędzy innym układem działek niż w niniejszym postępowaniu, co wykluczało możliwość jej adekwatnego zastosowania.
Niezasadne są również zarzuty dotyczące naruszenia "art. 145 § 1 ust. 1 lit. c p.p.s.a." oraz naruszenia art. 151 p.p.s.a., przy czym zarzut naruszenia "art. 145 § 1 ust. 1 lit. c" p.p.s.a. został błędnie sformułowany, ponieważ art. 145 § 1 nie dzieli się na ustępy, ale na punkty.
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowane jest stanowisko, że przywołane przez stronę skarżącą kasacyjnie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz art. 151, podobnie zresztą jak art. 146 § 1, art. 147, art. 149 § 1, § 1a i § 2, czy też art. 161 § 1 p.p.s.a. mają charakter ogólny (blankietowy) i określają kompetencje sądu administracyjnego w fazie orzekania. Tego typu przepisy nie mogą zatem stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Strona skarżąca kasacyjnie chcąc powołać się na zarzut naruszenia art. 151, czy też art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. zobowiązana jest bezpośrednio powiązać omawiany zarzut z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów, którym – jej zdaniem – Sąd I instancji uchybił w toku rozpoznania sprawy. Naruszenie ww. przepisów jest zawsze następstwem uchybienia innym przepisom, czy to procesowym, czy też materialnym (vide wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 30 kwietnia 2015 r., sygn. akt I OSK 1701/14; z 29 kwietnia 2015 r., sygn. akt I OSK 1595/14; z 29 kwietnia 2015 r., sygn. akt I OSK 1596/14; z 24 kwietnia 2015 r., sygn. akt I OSK 1088/14; z 8 kwietnia 2015 r., sygn. akt I OSK 71/15; z 9 stycznia 2015 r., sygn. akt I OSK 638/14).
Ponadto wskazać należy, że w przypadku oddalenia skargi można zarzucić Sądowi I instancji naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. lub art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. tylko wówczas, gdy Sąd ten stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.) lub naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.), a mimo to nie spełni dyspozycji normy prawnej i nie uchyli zaskarżonego rozstrzygnięcia. Natomiast, jeśli z zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to Naczelny Sąd Administracyjny nie może zarzucić oddalającemu skargę Sądowi I instancji naruszenia omawianych przepisów, gdyż rozstrzygnięcie jest zgodne z dyspozycją stosowanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny normy prawnej (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 czerwca 2024 r., sygn. akt III OSK 117/24). W rozpoznanej sprawie Sąd Wojewódzki nie stosował art. 145 § 1 pkt 1 lit. c. p.p.s.a. Podstawą prawną zaskarżonego wyroku był art. 151 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala. Okoliczność oddalenia skargi nie mogła więc stanowić bezpośrednio argumentu mającego świadczyć o naruszeniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Przy tym podobnie jak przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., również art. 151 tej ustawy stanowi jedynie wynik kontroli przez sąd zaskarżonego aktu. Warunkiem ich zastosowania jest spełnienie hipotezy w postaci odpowiednio stwierdzenia czy niestwierdzenia przez sąd naruszeń prawa przez organ administracji publicznej. Ponadto przepis art. 151 p.p.s.a. może być naruszony, gdy Sąd I instancji, uznając, że skarga zasługuje na uwzględnienie, wydaje orzeczenie oddalające skargę, lub też gdy, uznając, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, uwzględnia ją. Naruszenie tych przepisów - powoływanych odrębnie, jak i wspólnie - jest zawsze następstwem złamania innych przepisów. W przedmiotowej sprawie Sąd Wojewódzki nie stwierdził naruszenia norm i zasad postępowania administracyjnego, dlatego prawidłowo oddalił skargę. Skoro zatem, Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów postępowania przez organ administracji publicznej, to nie miał podstaw do zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. W konsekwencji uznać należało, że wydane w sprawie rozstrzygnięcie zgodne jest z dyspozycją zastosowanej normy prawnej.
Naczelny Sąd Administracyjny nie dopuścił dowodu z dokumentu w postaci dołączonej do skargi kasacyjnej decyzji SKO z 4 października 2021 r., znak SKO.PW/4171/50/2021 na fakt tego, że Prezydent Miasta Krakowa prowadzi postępowanie dotyczące zmiany stosunków wodnych ze szkodą dla gruntów sąsiednich dotyczące działki o numerze ewidencyjnym między innymi działki o numerze ewidencyjnym [...] obręb [...] w K. Należy wyjaśnić, że w świetle przepisów p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zasadniczo nie prowadzi postępowania dowodowego, co wynika z faktu związania tego Sądu granicami skargi kasacyjnej. W postępowaniu wywołanym skargą kasacyjną, NSA ocenia wyłącznie prawidłowość działania sądu administracyjnego pierwszej instancji w granicach podstaw kasacyjnych. Wskazany w art. 106 § 3 p.p.s.a. wyjątek dotyczy jedynie możliwości uzupełniającego dowodu z dokumentu niezbędnego dla wyjaśnienia istotnych wątpliwości i to pod warunkiem, że nie przedłuży nadmiernie postępowania w sprawie. W rozpoznawanej sprawie sytuacja taka zaś nie zachodzi.
Skoro podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty okazały się nieskuteczne, Naczelny Sąd Administracyjny nie miał podstaw do jej uwzględnienia, co skutkowało oddaleniem skargi kasacyjnej w oparciu o art. 184 p.p.s.a.