III OSK 2077/25

III OSK 2077/25 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2026-05-06
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-10-22
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Artur Kuś /sprawozdawca/
Kazimierz Bandarzewski
Tamara Dziełakowska /przewodniczący/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Sygn. powiązane
II SAB/Łd 82/25 - Wyrok WSA w Łodzi z 2025-08-06
Skarżony organ
Wójt Gminy
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2026 poz 143
art. 184 p.p.s.a.
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Tamara Dziełakowska Sędziowie: sędzia NSA Artur Kuś (sprawozdawca) sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski Protokolant: starszy asystent sędziego Tomasz Godlewski po rozpoznaniu w dniu 6 maja 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wójta Gminy [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 6 sierpnia 2025 r. sygn. akt II SAB/Łd 82/25 w sprawie ze skargi P. S. na bezczynność Wójta Gminy [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z 6 sierpnia 2025 r. sygn. akt II SAB/Łd 82/25 po rozpoznaniu sprawy ze skargi P. S. (dalej: "skarżący") na bezczynność Wójta Gminy [...] (dalej: "Wójt", "organ") w sprawie udostępnienia informacji publicznej: w pkt 1 zobowiązał Wójta do rozpatrzenia wniosku skarżącego z 17 kwietnia 2025 r. w terminie 14 dni od dnia zwrotu organowi akt wraz z prawomocnym orzeczeniem; w pkt 2 stwierdził, że Wójt dopuścił się bezczynności, która miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa; w pkt 3 oddalił skargę w pozostałym zakresie; w pkt 4 zasądził od Wójta na rzecz skarżącego kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego.
W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny.
Skarżący pismem z 17 kwietnia 2025 r., na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 r., poz. 2176 ze zm., dalej "u.d.i.p."), zwrócił się do Urzędu Gminy w [...] o udostępnienie pozwolenia wodnoprawnego i innych dokumentów związanych z wykonaniem rowu przy granicy jego działki nr ewid. [...], obręb [...].
W odpowiedzi, pismem z 29 kwietnia 2025 r., Wójt poinformował skarżącego, że Gmina [...] realizuje inwestycję pn. "[...]" na podstawie decyzji Nr 35/2022 o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej z 31 stycznia 2022 r. wydanej przez Starostę [...]. Inwestycja realizowana przez gminę obejmuje budowę drogi wraz z rowami przydrożnymi i budowę infrastruktury technicznej.
Skarżący stwierdził, że Wójt udzielił niepełnej odpowiedzi, która nie obejmuje całości wnioskowanych informacji. W związku z powyższym, pismem z 5 maja 2025 r., zwrócił się do Wójta o uzupełnienie odpowiedzi na wniosek wskazując, że nie uzyskał odpowiedzi w zakresie decyzji lub dokumentów wodnoprawnych dotyczących wykonania rowu, dokumentów dotyczących zmiany kierunku przepływu wód gruntowych i powierzchniowych, informacji na temat zgłoszenia oraz uzgodnień przebiegu rowu w pobliżu granic działki skarżącego.
Pismem z 8 maja 2025 r. Wójt poinformował skarżącego że żądane przez niego informacje i dokumenty są ogólnodostępne na stronie prowadzonego postępowania przetargowego oraz na stronie Biuletynu Informacji Publicznej Urzędu Gminy w [...]. Organ wskazał w piśmie linki prowadzące bezpośrednio do informacji i dokumentów.
Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Wójta.
W uzasadnieniu skargi wyjaśnił, że wykonane rowy przydrożne nie zostały ujęte ani przewidziane w zatwierdzonym projekcje zagospodarowania działki (PZD), który stanowi podstawę uzyskania pozwolenia na budowę. W jego ocenie wykonane rowy stanowią urządzenia wodne w rozumieniu art. 16 pkt 65 ustawy z 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2023 r. poz. 1478; dalej: "p.w."), których realizacja wymagała uzyskania stosownego pozwolenia wodnoprawnego lub zgłoszenia.
Skarżący oświadczył, że gdyby wcześniej posiadał wiedzę o planowanych lub istniejących urządzeniach wodnych w postaci rowów przygranicznych wzdłuż jego działki, nie wybrał by tej nieruchomości jako miejsca do realizacji inwestycji budowlanej ani nie zdecydował się na budowę domu w tym miejscu. Wprowadzono go w błąd co do rzeczywistego stanu zagospodarowania nieruchomości, co znacznie ogranicza możliwość korzystania z niej zgodnie z przeznaczeniem budowlanym oraz wpływa negatywnie na wartość i funkcjonalność działki.
Mając powyższe na uwadze skarżący wniósł o stwierdzenie bezczynności organu oraz o zobowiązanie organu do załatwienia wniosku poprzez udostępnienie żądanych informacji.
Ponadto skarżący wniósł o wymierzenie organowi grzywny, a także o zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy [...] wniósł o oddalenie skargi.
W uzasadnieniu organ stwierdził, że skoro dokumentacja projektowa wraz z pozwoleniem i operatem wodnoprawnym dla inwestycji "[...]" była dostępna dla wszystkich zainteresowanych na stronie prowadzonego postępowania przetargowego, a organ zawiadamiał na stronie BIP Urzędu Gminy w [...] o sprawie na każdym etapie postępowania (zarówno przy wszczęciu postępowania przez Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie i przy wydaniu pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzeń wodnych w ramach inwestycji, jak i przy wszczęciu postępowania przez Starostę [...] i wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji), skarżący od początku miał dostęp do informacji, o które wnioskował w trybie dostępu do informacji publicznej.
Wójt wyjaśnił, że z treści art. 10 u.d.i.p. wynika zasada, że organ nie ma obowiązku udostępniania informacji publicznej na wniosek, jeżeli wnioskodawca może ją uzyskać na stronie BIP lub z portalu danych, co oznacza, że informacje udostępnione w ww. publikatorach nie podlegają udostępnieniu na wniosek. Ponadto udostępnienie informacji publicznej w BIP zwalnia także podmiot zobowiązany z obowiązku potwierdzania na piśmie jej istnienia, jak również na dysponencie tej informacji nie spoczywa obowiązek dokonywania wydruków z BIP i przesyłania ich wnioskodawcy.
Wójt stwierdził, że taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, zatem nie pozostawał bezczynnym. Organ podkreślił, że pomimo posiadania możliwości łatwego i szybkiego uzyskania informacji na przywołanych powyżej stronach, w odpowiedzi na wniosek ułatwił skarżącego działanie udostępniając linki do miejsc, gdzie opublikowane zostały żądane przez niego informacje.
Pismem z 19 maja 2025 r., stanowiącym uzupełnienie skargi, skarżący poinformował, że 16 maja 2025 r. otrzymał pismo Wójta z 13 maja 2025 r., jednak w ocenie skarżącego przedmiotowe pismo nie stanowi rzetelnego wykonania obowiązku udostępnienia informacji publicznej zgodnie z art. 13 u.d.i.p., ponieważ nie udostępnia żądanych dokumentów w sposób bezpośredni, a jedynie odsyła do zewnętrznych linków, nie zapewnia mu wglądu do operatu wodnoprawnego ani dokumentacji technicznej w formie fizycznej lub elektronicznej. Jednocześnie skarżący stwierdził, że odpowiedź została udzielona po terminie ustawowym, a więc już po wniesieniu skargi.
W kolejnym piśmie z 1 lipca 2025 r. skarżący stwierdził, że wskazane przez Wójta linki do stron internetowych, na których znajduje się dokumentacja, nie spełniają pełnej odpowiedzi na wniosek o dostęp do informacji publicznej. Skarżący wyjaśnił, że oczekiwał udostępnienia konkretnych dokumentów, a nie jedynie odesłania do rozbudowanych serwisów internetowych.
Opisanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi częściowo uwzględnił skargę.
W uzasadnieniu Sąd I instancji stwierdził, że organ nie tylko udzielił skarżącemu odpowiedzi na jego wniosek z 17 kwietnia 2025 r. z uchybieniem ustawowego terminu (pisma organu z 8 i 13 maja 2025 r.), o którym mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., to na dodatek odesłał skarżącego do strony internetowej BIP Urzędu Gminy w [...] nie podając jednak precyzyjnie miejsc, w którym informacja się znajduje. Zdaniem Sądu I instancji przesłane skarżącemu linki: (https://[...]),(https://[...]),(https://[...]), (https://[...]), wbrew temu co twierdzi organ, nie prowadzą bezpośrednio do informacji i dokumentów, których żądał skarżący, lecz do wszystkich ogłoszeń i obwieszczeń organu znajdujących się stronach BIP Urzędu Gminy w [...].
W ocenie Sądu I instancji, uczynienie zadość ustawowemu obowiązkowi udostępnienia informacji publicznej nie stanowiło również odesłanie skarżącego do strony internetowej prowadzonego postępowania przetargowego, mieszczącej się pod adresem: https://[...]. Jest to bowiem portal internetowy prowadzony przez podmiot prywatny (zawnętrzny). Nie jest to więc portal danych w rozumieniu ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. o otwartych danych i ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1524), czyli prowadzony przez ministra właściwego do spraw informatyzacji, powszechnie dostępny system teleinformatyczny, służący do udostępniania informacji sektora publicznego w celu ponownego wykorzystywania oraz danych prywatnych w celu wykorzystywania.
Sąd I instancji stwierdził, że w niniejszej sprawie organ administracji popadł w bezczynność, bowiem odesłał skarżącego do zamieszczonych w BIP informacji ogólnych, bez wskazania konkretnej ścieżki dostępu do uzyskania żądanej informacji publicznej. Również odesłanie skarżącego do innego niż BIP i portal danych internetowego zbioru danych, mieszczących się na portalu prowadzonym przez prywatny podmiot, nie odpowiadało ustawowym wymogom załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej.
Organ wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zarzucając naruszenie:
I. przepisów postępowania, tj.:
1. art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") w związku z art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że skarżącemu nie została udzielona odpowiedź na złożony przez niego wniosek w przedmiocie udzielenia informacji publicznej, w sytuacji, gdy nie zaistniały przesłanki uzasadniające podjęcie takiego rozstrzygnięcia a skarga winna zostać oddalona;
2. art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez niezastosowanie przez Sąd I instancji i niewydanie postanowienia o umorzeniu postępowania, gdy skarżący otrzymał informację odsyłającą go przy użyciu linków do miejsca opublikowania wnioskowanej informacji;
II. prawa materialnego, tj.:
1. art. 6 u.d.i.p. i art. 7 ust 1 pkt 1 u.d.i.p. poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie skutkujące przyjęciem, że odesłanie wnioskodawcy na stronę BIP oraz stronę postępowania przetargowego przy użyciu linku nie wypełnia przesłanek udzielenia informacji, gdy wskazane przez organ linki odsyłają bezpośrednio do wnioskowanej informacji;
2. art. 10 ust. 1 u.d.i.p. poprzez jego niezastosowanie, gdy została wypełniona negatywna klauzula dla zastosowania wnioskowego trybu udzielania informacji publicznej i adresat wniosku zwolniony jest z obowiązku udostępnienia informacji, gdyż została ona udostępniona w BIP oraz stronę postępowania przetargowego.
Podnosząc powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych, w tym kosztów zastępstwa radcowskiego.
Skarżący kasacyjnie wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżący wniósł o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.
Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Rozpoznawszy skargę kasacyjną z uwzględnieniem powyższych uwarunkowań Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nie ma ona usprawiedliwionych podstaw i tym samym podlega oddaleniu.
Skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach kasacyjnych, podniesiono w niej bowiem zarzuty naruszenia prawa materialnego, jak i zarzuty naruszenia przepisów postępowania. W takiej sytuacji co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania.
Na wstępie należy jednak wyjaśnić, że związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające z regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować (zob. wyrok NSA z 8 grudnia 2015 r. sygn. akt II OSK 909/14). Naczelny Sąd Administracyjny nie jest władny badać, czy zaskarżony wyrok nie narusza innych przepisów niż wskazane w podstawach, na których środek oparto (zob. wyrok NSA z 25 listopada 2014 r. sygn. akt II GSK 1253/13). Nie ma on kompetencji do konkretyzowania czy uzupełniania zarzutów kasacyjnych, bądź ich uzasadnienia, a brak konkretnego i popartego stosowną argumentacją zakwestionowania stanowiska wyrażonego w danej kwestii przez wojewódzki sąd administracyjny powoduje związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego poglądem sądu pierwszej instancji w danym zakresie i niemożność zbadania jego zasadności (zob. wyrok NSA z 21 stycznia 2015 r. sygn. akt II FSK 3171/12; wyrok NSA z 6 grudnia 2012 r. sygn. akt II OSK 1426/11).
W orzecznictwie wielokrotnie powtarzano w związku z powyższym, że związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze kasacyjnej, oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym – zdaniem skarżącego kasacyjnie – uchybił sąd, określenia, jaką postać miało to naruszenie, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego – wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kasacja nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych, uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności (zob. wyrok NSA z 29 kwietnia 2016 r. sygn. akt I OSK 2490/14; wyrok NSA z 14 stycznia 2015 r. sygn. akt I OSK 2096/13; wyrok NSA z 16 listopada 2012 r. sygn. akt I OSK 892/12). Przytoczenie podstawy kasacyjnej musi być przy tym precyzyjne (zob. wyrok NSA z 7 marca 2013 r. sygn. akt II GSK 2321/11). Jeżeli przepis prawa składa się z kilku jednostek redakcyjnych wówczas zarzucane naruszenie należy powiązać z jego konkretną jednostką redakcyjną. W odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z paragrafów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu. Warunek przytoczenia podstawy kasacyjnej i jej uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające sąd drugiej instancji do domyślania się, który przepis prawa autor kasacji miał na uwadze, podnosząc zarzut naruszenia przepisów prawa (por. wyrok NSA z 20 sierpnia 2008 r. sygn. akt II FSK 557/07, wyrok NSA z 7 marca 2014 r. sygn. akt II GSK 2019/12, wyrok NSA z 28 czerwca 2013 r. sygn. akt II OSK 552/12, wyrok NSA z 22 stycznia 2013 r. sygn. akt II GSK 1573/12, wyrok NSA z 27 marca 2012 r. sygn. akt II GSK 218/11, wyrok NSA z 8 marca 2012 r. sygn. akt II OSK 2496/10, wyrok NSA z 14 lutego 2012 r. sygn. akt II OSK 2232/10).
Odnosząc powyższe uwagi do zarzutu naruszenia art. 149 § 1 p.p.s.a. należy zauważyć, że autor skargi kasacyjnej nie dostrzega, że art. 149 § 1 p.p.s.a. składa się z mniejszych jednostek redakcyjnych, w których zawarte są normy określające kompetencje sądu administracyjnego w fazie orzekania w sprawach ze skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy administracji. Art. 149 p.p.s.a. jest podzielony na cztery paragrafy, natomiast zaskarżony paragraf pierwszy składa się z trzech punktów, w których określono "podstawowe" kompetencje sądu w przypadku uznania skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.
Niezależnie od powyższego należy zauważyć, że art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. wskazuje, jakie rozstrzygnięcie podejmuje sąd administracyjny w przypadku, gdy skarga zostanie uwzględniona. Unormowanie to stanowi przepis kompetencyjny – dający sądowi administracyjnemu kompetencje do podejmowania przewidzianych prawem rozstrzygnięć oraz "wynikowym", to jest mówiącymi o tym, jaki może być wynik sprawy. Jego naruszenie jest zawsze następstwem uchybienia innym normom prawnym, a zatem wymieniony we wskazanym zarzucie przepis nie może stanowić samoistnej podstawy zarzutu skargi kasacyjnej, gdyż można go naruszyć jedynie w powiązaniu z wyraźnie wskazanymi przepisami postępowania lub prawa materialnego. Dopiero bowiem naruszenie konkretnych przepisów postępowania lub prawa materialnego może doprowadzić do konieczności uwzględnienia skargi. W konsekwencji wobec wadliwego skonstruowania ww. zarzutu, jest on nieskuteczny.
Powyższe rozważania odnoszą się również do zarzutu naruszenia art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Zarówno bowiem art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., jak i art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. są przepisami wynikowymi. Ich zastosowanie przez sąd I instancji jest za każdym razem rezultatem uznania, że w sprawie zaistniała bądź nie zaistniała bezczynność. Oznacza to, że przepisy te nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej (zob. wyrok NSA z 30 listopada 2016 r., sygn. akt I OSK 2551/16, wyrok NSA z 17 sierpnia 2016 r., sygn. akt I OSK 859/15, wyrok NSA z 30 czerwca 2016 r., sygn. akt II OSK 2671/14). Niezależnie jednak od tego, z uwagi na to, że strona skarżąca kasacyjnie wytyka naruszenie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. podkreślenia wymaga przede wszystkim to, że Sąd I instancji, uwzględniając skargę w niniejszej sprawie i w konsekwencji zobowiązując Wójta do rozpoznania wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., nie stosował art. 161 §1 pkt 3 p.p.s.a. określającego podstawy umorzenia postępowania, a zatem przede wszystkim z tego powodu nie mógł naruszyć tego przepisu.
Nieskuteczne okazały się również sformułowane w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia prawa materialnego.
Odnosząc się do naruszenia art. 6 u.d.i.p. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że również i ten zarzut został postawiony nieprecyzyjnie, co uniemożliwia kontrolę kasacyjną wyroku w tej części. Przepis art. 6 u.d.i.p., zawierający przykładowy katalog informacji publicznych posiada złożoną strukturę. Składa się z kilkudziesięciu ustępów, punktów i liter. Skarga kasacyjna nie wskazuje jednak jakiej konkretnie jednostki redakcyjnej tego przepisu dotyczy zarzut. Podczas, jak już wyżej podano, w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się, że związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze kasacyjnej. Podniesiony zarzut w tym zakresie nie odpowiada tym wymaganiom, pozbawiony konstytuujących go elementów treściowych uniemożliwia Sądowi ocenę jego zasadności. Kwestionowanie dokonanej przez Sąd I instancji kwalifikacji żądanej informacji publicznej poprzez oparcie tego wadliwie skonstruowanego zarzutu na naruszeniu art. 6 u.d.i.p., bez sprecyzowania jakiej jednostki redakcyjnej to naruszenie dotyczy, jest oczywiście bezskuteczne.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego za niezasadny uznać należy, w realiach rozpatrywanej sprawy, zarzut naruszenia art. 7 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. poprzez stwierdzenie, iż pisemne poinformowanie skarżącego o tym, że wnioskowana informacja udostępniona jest w Biuletynie Informacji Publicznej i odesłanie skarżącego na stronę Biuletynu Informacji Publicznej oraz stronę postępowania przetargowego przy użyciu linku, stanowi prawidłowe załatwienie wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej oraz zarzut naruszenia art. 10 ust. 1 u.d.i.p.
Zauważyć należy, że w orzecznictwie przyjmuje się, że wskazanie podmiotowi żądającemu udzielenia informacji publicznej Biuletynu Informacji Publicznej nie zawsze wyłącza obowiązek udzielenia informacji na wniosek. Odesłanie do Biuletynu Informacji Publicznej zwalnia podmiot zobowiązany z udostępnienia informacji na wniosek, tylko wówczas gdy informacje tam zawarte odnoszą się bezpośrednio i konkretnie do meritum żądania, a zatem zwierają dane istotne z punktu widzenia pytającego, a ich uzyskanie nie wymaga przedsięwzięcia dodatkowych czynności (zob. wyroki NSA: z 3 stycznia 2013 r. sygn. akt I OSK 2244/12, z 18 sierpnia 2010 r. sygn. akt I OSK 844/10 i z 21 czerwca 2012 r. sygn. akt I OSK 770/12 oraz wyrok WSA w Białymstoku z 27 marca 2008 r. sygn. akt II SAB/7/09).
Wskazać w tym miejscu należy, że zgodnie z art. 10 ust. 1 u.d.i.p. na wniosek udostępnione są tylko te informacje publiczne, które nie zostały udostępnione w Biuletynie Informacji Publicznej lub portalu danych. Przepis ten wprowadza tzw. negatywną klauzulę wnioskowego trybu udzielania informacji publicznej. Odesłanie do Biuletynu Informacji Publicznej może nastąpić jednakże tylko wówczas, gdy informacje tam zawarte odnoszą się bezpośrednio i konkretnie do meritum żądania, a zatem zwierają dane istotne z punktu widzenia pytającego i ich uzyskanie nie wymaga przedsięwzięcia dodatkowych czynności. Przede wszystkim zatem zakres żądania sformułowany we wniosku i zakres informacji znajdującej w Biuletynie Informacji Publicznej musi być identyczny (zob. w tej materii m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 stycznia 2013 r.; sygn. akt I OSK 2244/12 oraz z 27 września 2017 r.; sygn. akt I OSK 290/17). Innymi słowy, adresat wniosku dostępowego zwolniony jest z obowiązku udostępnienia informacji, wyłącznie wówczas, gdy została ona udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej. W takiej sytuacji podmiot zobowiązany zawiadamia wnioskodawcę o braku stosowania trybu wnioskowego w związku z ujawnieniem żądanej informacji w Biuletynie Informacji Publicznej. W orzecznictwie wyrażono akceptowany przez skład Naczelnego Sądu Administracyjnego rozpoznający niniejszą sprawę kategoryczny pogląd, w świetle którego organ, który zawiadamia wnioskującego o informację o braku zastosowania trybu wnioskowego w związku z ujawnieniem żądanej informacji w Biuletynie Informacji Publicznej powinien jednocześnie podać precyzyjnie adres internetowy, pod którym informacja się znajduje, a także ścieżkę dostępu do określonej, wnioskowanej informacji zawartej w Biuletynie Informacji Publicznej (zob. m. in: wyrok NSA z 27 września 2017 r. sygn. akt I OSK 290/17). Ponadto dostęp do opublikowanych informacji powinien być realny, a więc musi istnieć możliwość odnalezienia tych informacji pod wskazanym przez organ adresem internetowym w dacie udzielenia przez organ informacji. Tylko udzielenie takiej informacji może być uznane za prawidłową realizacją wniosku o udostępnienie informacji publicznej i nie pozwala na przyjęcie, że organ pozostaje w zwłoce w jego wykonaniu. Na tle powyższych zapatrywań uznać zatem należy, że ogólne wskazanie, że informacja, o którą zwrócił się wnioskodawca, została już udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej, nie czyni zadość obowiązkowi wynikającemu z art. 10 u.d.i.p. i w związku z tym nie może być uznana za skuteczne odesłanie.
W realiach rozpatrywanej sprawy, na co prawidłowo zwrócił uwagę Sąd I instancji, organ w udzielonej odpowiedzi nie zawarł wyżej wskazywanych informacji. Wójt odesłał skarżącego do strony internetowej Biuletynu Informacji Publicznej Urzędu Gminy w [...] bez wskazania konkretnej ścieżki dostępu do uzyskania żądanej informacji publicznej. Organ nie podał bowiem precyzyjnie miejsc, w których informacja się znajduje. Przesłane skarżącemu linki: (https://[...]),( https://[...]),( https://[...]), (https://[...]), nie prowadzą bezpośrednio do informacji i dokumentów, których żądał skarżący, lecz do wszystkich ogłoszeń i obwieszczeń organu znajdujących się stronach Biuletynu Informacji Publicznej Urzędu Gminy w [...]. W orzecznictwie wskazuje się, że za nieprawidłową należy uznać sytuację, gdy załatwienie wniosku polega na odesłaniu do stron Biuletynu Informacji Publicznej, podczas gdy do uzyskania żądanej informacji konieczne jest zapoznanie się przez stronę z licznymi udostępnionymi na stronie BIP dokumentami źródłowymi, a następnie dokonanie selekcji zawartych w nich danych lub też, gdy uzyskanie informacji polegać ma na interpretacji obszernych danych dostępnych w BIP, a następnie samodzielnym jej wytworzeniu na ich podstawie (por. wyrok NSA z 21 kwietnia 2022 r., sygn. akt III OSK 1204/21). NSA w składzie orzekającym w pełni akceptuje takie stanowisko.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego prawidłowe jest stanowisko Sądu I instancji, że również odesłanie skarżącego do strony internetowej prowadzonego postępowania przetargowego, mieszczącej się pod adresem: https://platformazakupowa.pl/transakcja/936750 nie czyni zadość ustawowemu obowiązkowi udostępnienia informacji publicznej. Jak słusznie zauważył Sąd I instancji, wskazany portal to portal internetowy prowadzony przez podmiot prywatny, czyli podmiot zewnętrzny. Nie jest to więc "portal danych" w rozumieniu ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. o otwartych danych i ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego (Dz.U. z 2023 r. poz. 1524) - czyli prowadzony przez ministra właściwego do spraw informatyzacji, powszechnie dostępny system teleinformatyczny, służący do udostępniania informacji sektora publicznego w celu ponownego wykorzystywania oraz danych prywatnych w celu wykorzystywania. "Portal danych" (dane.gov.pl) realizuje funkcje centralnego repozytorium informacji publicznej, regulowanego wcześniej w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Zaktualizowanie i przeniesienie do ustawy o otwartych danych regulacji dotyczącej centralnego repozytorium informacji publicznej jest jednym z rozwiązań wykraczających poza minimum wyznaczone dyrektywą 2019/1024. Jest on sposobem realizacji zasady "otwartości domyślnej", do której odwołuje się dyrektywa 2019/1024. Tworzenie przez państwa członkowskie portali danych jest niezbędne dla zabezpieczenia technologicznego, służącego dystrybucji danych do ponownego wykorzystywania. Jest elementem krajowym szerszego działania w ramach UE zapewnienia infrastruktury unijnej w postaci europejskiego portalu otwartych danych (https://data.europa.eu/pl). Portal danych zastąpił centralne repozytorium informacji publicznej (zob. B. Fischer, in., Ustawa o otwartych danych i ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego. Komentarz, WKP 2022).
Z powyższych względów, skoro zarzuty skargi kasacyjnej są niezasadne, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu tej skargi na podstawie art. 184 p.p.s.a.