Pełny tekst orzeczenia

III OSK 1922/24

Oryginalna, niezmieniona treść orzeczenia. Jeżeli chcesz przeczytać analizę (zagadnienia prawne, podstawa prawna, argumentacja, rozstrzygnięcie), wróć do strony orzeczenia.

III OSK 1922/24 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2025-07-01
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-07-09
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Teresa Zyglewska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6099 Inne o symbolu podstawowym 609
Hasła tematyczne
Odrzucenie zażalenia
Sygn. powiązane
IV SA/Wa 2929/23 - Wyrok WSA w Warszawie z 2024-03-21
Skarżony organ
Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku
Odrzucono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 15 § 1 pkt 1, art. 168 § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca: Sędzia NSA Teresa Zyglewska po rozpoznaniu w dniu 1 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia P.W. od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 kwietnia 2025 r., sygn. akt III OSK 1922/24 rozpoznającego skargę kasacyjną Głównego Inspektora Ochrony Środowiska od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 marca 2024 r., sygn. akt IV SA/Wa 2929/23 w sprawie ze skargi P.W. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 6 października 2023 r., nr DI-420/420/2020/ea w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej postanawia: odrzucić zażalenie.
Uzasadnienie
Wyrokiem z 29 kwietnia 2025 r., sygn. akt III OSK 1922/24 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Głównego Inspektora Ochrony Środowiska od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 21 marca 2024 r., sygn. akt IV SA/Wa 2929/23 w sprawie ze skargi P.W. (dalej: skarżący) na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z 6 października 2023 r., nr DI-420/420/2020/ea w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej.
W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że nie miał podstaw do zasądzenia na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego z tego powodu, że pismo zawierające wniosek o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego zostało wniesione po upływie 14 dni od daty otrzymania skargi kasacyjnej. Zgodnie z art. 179 zd. 1 p.p.s.a. strona, która nie wniosła skargi kasacyjnej, może wnieść do wojewódzkiego sądu administracyjnego odpowiedź na skargę kasacyjną w terminie czternastu dni od doręczenia jej skargi kasacyjnej. Złożenie odpowiedzi na skargę kasacyjną po terminie określonym w art. 179 p.p.s.a. powoduje, że pismo to traci ten przymiot i staje się zwykłym pismem procesowym (zob. wyrok NSA z 22 listopada 2017 r., sygn. akt I FSK 1377/17). W rozpoznawanej sprawie odpis skargi kasacyjnej pełnomocnik skarżącego otrzymał 23 maja 2024 r., zaś pismo zawierające wniosek o zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącego zostało wniesione 28 czerwca 2024 r. Wcześniejsze pismo pełnomocnika skarżącego z 3 czerwca 2024 r. zostało zwrócone pełnomocnikowi, z uwagi na treść art. 66 § 1 p.p.s.a.
Pełnomocnik skarżącego złożył zażalenie "na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku Sądu z 29 kwietnia 2025 r., sygn. akt III OSK 1922/24 (...) w sprawie kosztów postępowania kasacyjnego" oraz wniósł o uchylenie postanowienia w sprawie kosztów postępowania kasacyjnego i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz skarżącego według norm przepisanych.
W ocenie pełnomocnika skarżącego, sformułowane w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie braku zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego nie znajduje żadnego oparcia w przepisach regulujących zwrot kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie jako niedopuszczalne należało odrzucić.
Z przepisu art. 15 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych, stosownie do przepisów ustawy. Zatem, zaskarżalne w drodze środków odwoławczych – takich jak skarga kasacyjna oraz zażalenie – są wyłącznie wyroki i postanowienia wojewódzkich sądów administracyjnych.
W myśl art. 168 § 1 p.p.s.a. orzeczenie sądu administracyjnego staje się prawomocne, jeżeli nie przysługuje od niego środek odwoławczy. Wskazana ustawa procesowa nie zawiera przepisu dopuszczającego możliwość rozpoznawania w trybie określonym w jej przepisach skargi kasacyjnej bądź zażalenia od orzeczeń wydanych przez Naczelny Sąd Administracyjny. Oznacza to, że od wyroków i postanowień wydanych przez Naczelny Sąd Administracyjny nie przysługuje środek odwoławczy. Orzeczenia te stają się prawomocne z chwilą ich wydania.
W konsekwencji, wniesione przez skarżącego zażalenie uznać należy za niedopuszczalne (vide postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 lipca 2010 r., sygn. akt II GZ 30/09, z 11 lipca 2023 r., sygn. akt I FZ 64/23 - orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w bazie internetowej na stronie NSA: orzeczenia.nsa.gov.pl).
Co więcej, pełnomocnik skarżącego w zażaleniu wskazuje, że zaskarża postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku tego Sądu z 29 kwietnia 2025 r., sygn. akt III OSK 1922/24 w sprawie kosztów postępowania kasacyjnego, tymczasem w wyroku tym Naczelny Sąd Administracyjny nie zawarł rozstrzygnięcia w zakresie kosztów postępowania kasacyjnego. W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał jedynie, że nie miał podstaw do zasądzenia na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego
Wyłącznie na marginesie, odnosząc się do argumentacji zażalenia, zauważyć należy, że na gruncie art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a-c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2023 r., poz. 1935 ze zm.), określającym stawki minimalne za czynności radców prawnych w sprawach przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji, wynagrodzenie pełnomocnika, będącego radcą prawnym, przysługuje za:
1) sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej lub odpowiedzi na skargę kasacyjną,
2) za udział w rozprawie.
W rozpoznawanej sprawie pismo procesowe pełnomocnika skarżącego zostało złożone po terminie określonym w art. 179 zd. 1 p.p.s.a. (fakt ten nie jest kwestionowany), a więc nie stanowiło odpowiedzi na skargę kasacyjną.
Skutek w postaci zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego mógłby zostać uwzględniony jedynie w sytuacji, gdyby pełnomocnik skarżącego wniósł odpowiedź na skargę kasacyjną w rozumieniu art. 179 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił zażalenie na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.