III OSK 19/26

III OSK 19/26 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2026-07-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2026-01-07
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Arkadiusz Windak
Sławomir Wojciechowski /sprawozdawca/
Wojciech Jakimowicz /przewodniczący/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Sygn. powiązane
II SAB/Kr 6/25 - Wyrok WSA w Krakowie z 2025-06-10
Skarżony organ
Burmistrz Miasta
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 902
art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. c
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Jakimowicz Sędziowie: sędzia NSA Sławomir Wojciechowski (sprawozdawca) sędzia del. WSA Arkadiusz Windak po rozpoznaniu w dniu 17 lipca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M.D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 czerwca 2025 r., sygn. akt II SAB/Kr 6/25 w sprawie ze skargi M.D. na bezczynność Burmistrza Miasta Limanowa w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 20 września 2024 r. 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od M.D. na rzecz Burmistrza Miasta Limanowa kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 10 czerwca 2025 r., sygn. akt II SAB/Kr 6/25, wydanym po rozpoznaniu sprawy ze skargi M.D. (dalej jako: "skarżąca") na bezczynność Burmistrza Miasta Limanowa (dalej jako "organ") w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek dnia 20 września 2024 r., na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (aktualnie obowiązujący tekst jednolity Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." oddalił skargę
Wyrok wydano w poniższym stanie faktycznym i prawnym.
W skardze wniesionej na bezczynność organu, skarżąca podała, że w dniu 20 września 2024 r. złożyła do Burmistrza Miasta Limanowa wniosek o dostęp do informacji publicznej, w którym zażądała udzielenia odpowiedzi na następujące pytania dotyczące rozgraniczenia działek:
1. kto naniósł samowolnie na moim wniosku punkty A, B, C, D?
2. kto wyłączył z rozgraniczenia punkty A i D?
3. kiedy będzie rozgraniczony odcinek C-D zgodnie z postanowieniem Burmistrza?
4. jakie są podstawy prawne wyłączenia z rozgraniczenia punktów A i D?
Skarżąca wniosła ww. skargę z uwagi na brak odpowiedzi organu na tak zadane pytania – nieudzielenie żądanej informacji publicznej.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie stwierdzając, że żądanie skarżącej nie miało statusu pytania o informację publiczną, gdyż skarżąca była stroną postępowania, którego pytania dotyczyły i na każdym etapie postępowania miała nieograniczony dostęp do akt sprawy.
W replice na powyższą odpowiedź pełnomocnik skarżącej podtrzymał twierdzenia zawarte w skardze. Stwierdził, że wbrew twierdzeniom organu wniosek nie zawierał pytań dotyczących wyłącznie samego postępowania administracyjnego, którego skarżąca była stroną. W rzeczywistości wniosek miał na celu uzyskanie ogólnych informacji dotyczących kompetencji organu, o czym świadczy pytanie nr 5 zawarte we wniosku (nr 4 w skardze). Z kolei pytanie nr 1 o podanie imienia i nazwiska osoby merytorycznej w sprawie, dotyczyło natomiast, w świetle art. 6 ust. 1 lit. ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 902 ze zm., dalej jako "u.d.i.p."), informacji o organach i osobach sprawujących w nich funkcje.
Sąd I instancji oddalając wniesioną skargę stwierdził, że organ nie miał obowiązku przekazać żądanych informacji w trybie informacji publicznej, co przede wszystkim wynikało z treści pytań zamieszczonych we wniosku z dnia 20 września 2024 r., które dotyczyły z kolei sprawy rozgraniczeniowej, której skarżąca była stroną.
WSA w Krakowie tego rodzaju ustalenie poczynił także w oparciu o uzasadnienie złożonego do organu wniosku o dostęp do informacji publicznej. W tym zakresie zauważył, że w uzasadnieniu tym skarżąca zarzuciła, że postępowanie to "prowadzone było z rażącym naruszeniem prawa i k.p.a., a także z przekroczeniem uprawnień przez urzędników prowadzących wspomniane postępowanie". Ponadto skarżąca nie zgadzała się z merytoryczną prawidłowością naniesionych punktów rozgraniczeniowych. W tej sytuacji, zdaniem Sądu I instancji, skarżąca w celu podważenia podjętych czynności czy rozstrzygnięć, winna była skorzystać
z przysługujących jej środków zaskarżenia właściwych w tego typu postępowaniach, a nie sięgać po wyjaśnienia w ramach dostępu do informacji publicznej. Sąd zwrócił też uwagę, że organ, do którego skierowała ona swój wniosek poinformował ją o tej okoliczności.
Z tego też powodu Sąd I instancji nie zgodził się ze stanowiskiem zajętym przez pełnomocnika skarżącej, zgodnie z którym to stanowiskiem wniosek o dostęp do informacji publicznej nie zawierał wyłącznie pytań dotyczących samego postępowania administracyjnego, czego przykładem miało było pytanie o "podanie podstawy prawnej wyłączenia z rozgraniczenia punktów A i D". Według Sądu I instancji było to jednak pytanie wprost o działania podjęte przez organ w ramach postępowania rozgraniczeniowego i nie zostało zadane, jak utrzymywała skarżąca,
"w celu uzyskania ogólnych informacji dotyczących kompetencji organu".
Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd I instancji uznał, że skoro skarżąca domagała się informacji pochodzących z postępowania administracyjnego, którego była stroną, to podstawą jej żądania mogły być przepisy proceduralne regulujące to postępowanie, a nie ustawa o dostępie do informacji publiczne.
W dalszej zaś konsekwencji organ nie pozostawał w bezczynności, a skarga podlegała oddaleniu.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła skarżąca, reprezentowana przez adwokata ustanowionego z urzędu. Skarżąca kasacyjnie zaskarżyła wyrok Sądu I instancji w całości..
Wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, ewentualnie wystąpiła o zobowiązanie organu do rozpatrzenia wniosku skarżącej (skarżącej kasacyjnie) o dostęp do informacji publicznej w terminie 7 dni od daty doręczenia wyroku wraz z aktami sprawy.
Oświadczyła, że zrzeka się rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie.
Pełnomocnik skarżącej kasacyjnie zamieścił też wniosek o zasądzenie od Skarbu Państwa kosztów pomocy prawnej świadczonej z urzędu na rzecz skarżącej, które nie zostały zapłacone w całości lub w części.
Skarżący kasacyjnie zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:
1. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. c) u.d.i.p. przez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że żądania dotyczące uzyskania ogólnych informacji dotyczących kompetencji organu, tj. podania podstawy prawnej wyłączenia z rozgraniczenia punktów A i D, nie mają charakteru informacji publicznej, gdyż dotyczą działań organu podjętych w postępowaniu o rozgraniczenie, którego skarżąca była stroną, a w konsekwencji nieuwzględnienie skargi na bezczynność organu, podczas gdy organ zobowiązany dopuścił się bezczynności w zakresie rozpoznania wniosku, co stanowi naruszenie przepisów postępowania mającego istotny wpływ na wynik spraw, tj. art. 149 § 1 i art. 149 § 2 p.p.s.a.;
2. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 4 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że organ nie udzielając odpowiedzi na wniosek nie dopuścił się naruszenia art. 13 ust. 1 u.d.i.p., w sytuacji, gdy organ był zobowiązany do rozpoznania wniosku na postawie przepisów u.d.i.p.;
3. naruszenie przepisów postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 w zw. z art. 134 § 1 i art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, mimo że Sąd I instancji nie rozpoznał wszystkich zarzutów podniesionych w skardze, a w szczególności zarzutu, że organ nie odpowiedział na pkt 1 wniosku, który to zarzut niewątpliwie ma istotne znaczenie dla przyjęcia, że organ dopuścił się bezczynności i świadczy, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalenie skargi może nastąpić dopiero po przeprowadzeniu przez sąd wszechstronnej oceny działań organu pod względem jego zgodności z prawem.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ, reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł o jej oddalanie.
Organ wystąpił również o zasądzenie od skarżącej kasacyjnie na jego rzecz kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych (art. 204 pkt 2 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.).
Oświadczył też, że zrzeka się rozprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a., gdyż strona skarżąca kasacyjnie zrzekła się rozprawy, a organ nie zażądał jej przeprowadzenia, zrzekając się tego uprawnienia.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. W związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej.
Skarga kasacyjna była niezasadna i jako taka podlegała oddaleniu.
W pierwszej kolejności należało zauważyć, że skarżąca kasacyjnie przede wszystkim zarzucała przeprowadzenie przez Sąd I instancji wadliwej oceny co do tego, że wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej. Skarżąca kasacyjnie nie dostrzegła jednak, że WSA w Krakowie nie stwierdził, że wnioskowane informacje nie stanowią informacji publicznej, lecz że nie podlegają udostępnieniu w trybie określonym przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej. W części zważającej swojego uzasadnienia WSA podał, że zgodnie
z art. 1 ust. 2 u.d.i.p. przepisy tej ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Sąd I instancji ocenił, że wszystkie wnioskowane informacje, co do których następnie (w skardze do WSA) sformułowano zarzut bezczynności w ich udzieleniu, dotyczyły postępowania administracyjnego (rozgraniczeniowego).
Skarżąca (skarżąca kasacyjnie) jako strona tego postępowania miała dostęp do wnioskowanych informacji oraz ich nośników poprzez wzgląd do akt sprawy administracyjnej realizowany w trybie art. 73 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej: "k.p.a."). Jak stwierdził bowiem NSA w wyroku z dnia 18 stycznia 2017 r., sygn.. akt I OSK 2006/16 "[d]ostęp do akt postępowania administracyjnego, na podstawie przepisów ustawy z 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, ograniczony jest do podmiotów niebędących stronami postępowania administracyjnego. Dostęp do akt postępowania administracyjnego dla stron tego postępowania reguluje przepis art. 73 k.p.a."
Uwzględniając wyłożone kwestie nie można podzielić zastrzeżeń skarżącej kasacyjnie co do tego, że WSA błędnie uznał, iż wnioskowane informacje nie stanowią informacji publicznej.
Negatywnej weryfikacji podlegał również i ten zarzut, w ramach którego podniesiono, że wnioskowane informacje dotyczyły wyłącznie ogólnych kompetencji organu. Analiza treści wniosku dostępowego jednoznacznie przeczy stawianej tezie. Wnioskowane przez skarżącą informacje odnoszą się do konkretnego postępowania administracyjnego, o czym od początku świadczyła właśnie treść samego wniosku – zamieszczonych w nich pytań dotyczących ściśle przebiegu punktów rozgraniczeniowych w tym konkretnym postępowaniu z udziałem skarżącej jako jego strony.
Z powyższych względów nie zasadne są zarzuty naruszenia prawa materialnego podnoszone w skardze kasacyjnej.
Zgodnie z treścią art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania, co do dalszego postępowania. W orzecznictwie przyjmuje się, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a., jeżeli nie wiadomo, jaki stan faktyczny Sąd pierwszej instancji przyjął, jako podstawę wyrokowania, a także w sytuacji, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może być podstawą uwzględnienia skargi kasacyjnej, gdy wada uzasadnienia nie pozwala na kontrolę instancyjną orzeczenia lub gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się, bowiem w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to, więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli (zob. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 8/09, wyrok NSA z 12 października 2010 r. sygn. akt II OSK 1620/10 oraz wyrok NSA z 19 grudnia 2024 r., sygn. akt III OSK 2718/23). Uzasadnienie wyroku powinno być tak sporządzone, aby wynikało z niego, dlaczego sąd uznał zaskarżone orzeczenie za zgodne lub niezgodne z prawem, dlaczego nie stwierdził czy stwierdził w rozpatrywanej sprawie naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego, czy też przepisów procedury w stopniu, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z 4 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 1985/09).
Wskazać należy, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwałę NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt: II FPS 8/09, wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2009 r., sygn. akt: II FSK 568/08). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Za jego pomocą nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego. Za pomocą zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. niemożliwe jest także skuteczne kwestionowanie stanowiska sądu co do wykładni lub zastosowania prawa materialnego. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. Wadliwość uzasadnienia orzeczenia może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku (por. postanowienie NSA z dnia 22 maja 2014 r., II OSK 481/14). Dodać także należy, że z art. 141 § 4 p.p.s.a. nie wynika dla sądu administracyjnego obowiązek szczegółowego omówienia w uzasadnieniu każdej okoliczności, czy każdego argumentu lub twierdzenia, jakie pojawiło się w badanej sprawie. Uzasadnienie wyroku ma być "zwięzłe", co należy rozumieć w ten sposób, że sąd administracyjny powinien się odnieść wyłącznie do kwestii istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy, aby nie czynić wywodu nadmiernie rozbudowanym, a przez to niejasnym (zob. wyrok NSA z dnia 29 lutego 2008 r., sygn. akt II FSK 1801/06).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wymagania i standardy, o których mowa w art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd I instancji, bowiem zastosował się do dyspozycji tego przepisu, uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie niezbędne elementy, co wynika wprost z argumentacji Sądu I instancji, a więc umożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę zasadności przesłanek, na których oparto zaskarżone orzeczenie. Z treści uzasadnienia wynika ponad wszelką wątpliwość, że Sąd I instancji odniósł się, w swych wywodach do wszystkich istotnych zarzutów skargi podniesionych zarówno z przyczyn leżących w prawie materialnym i w konsekwencji prawie procesowym.
Wbrew zatem postawionym zarzutom naruszenia art. 141 § 4 w zw. z art. 134 § 1 i art. 151 p.p.s.a., uzasadnienie zaskarżonego wyroku Sądu I instancji wyjaśniało istotę sporu, którą od początku pozostawała kwestia innego trybu dostępu do informacji publicznej. Poddawało się też w pełni kontroli instancyjnej. Trzeba też wyjaśnić, że na podstawie art. 141 § 4 p.p.s.a. można kwestionować kompletność elementów uzasadnienia, a nie jego prawidłowość merytoryczną, a ewentualna wadliwość argumentacji bądź prezentowanie przez stronę innego poglądu niż wskazany w uzasadnieniu, co miało też miejsce w przypadku rozpoznanej niniejszej skargi kasacyjnej, nie stanowi o naruszeniu przez sąd art. 141 § 4 ww. ustawy (por. wyrok NSA z dnia 17 lutego 2026 r., sygn.. akt III OSK 2514/24, Legalis nr 3956517).
Sąd I instancji nie był również zobowiązany odnosić się do wszystkich zarzutów skargi, skoro rozpoznał te, które miały podstawowy dla rozstrzygnięcia sprawy charakter.
Z powyższych względów podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie mógł zatem odnieść zamierzonego skutku.
Podstawą prawną zaskarżonego wyroku był natomiast art. 151 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie nie uwzględniania skargi sąd skargę oddala. Okoliczność nieuwzględnienia skargi nie mogła, więc stanowić bezpośrednio argumentu mającego świadczyć o naruszeniu art. 151 p.p.s.a. Podobnie bowiem, jak przepisy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c, art. 146 § 1, art. 147 § 1 czy art. 149 § 1 p.p.s.a. ma on też charakter ogólny (blankietowy) określający kompetencje sądu administracyjnego w fazie orzekania. Tego typu przepisy nie mogą zatem stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, również przepis art. 151 p.p.s.a. jako przepis blankietowy stanowi jedynie o wyniku przeprowadzonej kontroli przez sąd administracyjny. Warunkiem jego zastosowania jest spełnienie hipotezy w postaci odpowiednio stwierdzenia, czy niestwierdzenia przez sąd naruszeń prawa przez organ administracji publicznej. Wobec tego prawidłowe postawienie zarzutu naruszenia ww. przepisów wymaga powiązania ich ze wskazaniem innego jeszcze naruszenia prawa, czego skarżąca kasacyjnie nie uczyniła.
Natomiast zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Wymaga podkreślenia, że art. 134 § 1 p.p.s.a. można naruszyć wtedy, gdy strona w postępowaniu sądowym wskazywała na istotne dla sprawy uchybienia popełnione na etapie postępowania administracyjnego bądź powołała w postępowaniu sądowym dowody, które zostały przez sąd pominięte, względnie, gdy w postępowaniu administracyjnym popełniono uchybienia na tyle istotne, a przy tym oczywiste, iż bez względu na treść zarzutów sąd nie powinien był przechodzić nad nimi do porządku (zob. w tej materii m.in.: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 17 kwietnia 2013 r.; sygn. akt I GSK 1151/11 oraz z dnia 18 sierpnia 2020 r.; sygn. akt I OSK 848/20), a także wtedy gdy sąd pierwszej instancji rozpoznając skargę dokonał oceny pod względem zgodności z prawem innej sprawy (w znaczeniu przedmiotowym i podmiotowym) lub z przekroczeniem granic danej sprawy (zob. w tej materii m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 26 września 2024 r.; sygn. akt III OSK 4/23 oraz z dnia 28 czerwca 2022 r.; sygn. akt II GSK 356/19). Żadna z powyższych okoliczności nie miała miejsca w realiach rozpatrywanej sprawy. Równocześnie należy podkreślić, że za pomocą zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. nie można kwestionować ocen prawnych zawartych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, tj. nie można skutecznie kwestionować prawidłowości zajętego stanowiska prawnego i poglądów wyrażonych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku ani prawidłowości oceny materiału dowodowego sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lipca 2015 r., sygn. akt I OSK 450/15).
W tym miejscu jedynie dla porządku wskazać należy, że autor skargi kasacyjnej nie zakwestionował w sposób skuteczny ustaleń stanu faktycznego, na których oparto skarżone rozstrzygnięcie. Zarzuty naruszenia przepisów postępowania służą m.in. kwestionowaniu ustaleń i ocen w zakresie stanu faktycznego sprawy, co oznacza, że brak zarzutów naruszenia przepisów postępowania czy też ich nieskuteczność powoduje, że Naczelny Sąd Administracyjny w procesie kontroli instancyjnej przyjmuje, jako niezakwestionowany punkt odniesienia, stan faktyczny i jego ocenę przyjęte przez sąd pierwszej instancji.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie
art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w pkt. 1. sentencji wyroku.
O kosztach, w pkt. 2. sentencji wyroku, NSA orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a.
Odnosząc się natomiast do zawartego w skardze kasacyjnej wniosku o przyznanie wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, należy wskazać, że wynagrodzenie pełnomocnika ustanowionego z urzędu za pomoc prawną należne jest od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.) i przyznawane jest przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie przepisów art. 258-261 p.p.s.a. Z tego też względu, wniosek pełnomocnika z urzędu o przyznanie wynagrodzenia za czynności w postępowaniu kasacyjnym Naczelny Sąd Administracyjny pozostawił do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie.