III OSK 1863/25

III OSK 1863/25 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2026-01-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-09-24
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Kazimierz Bandarzewski /sprawozdawca/
Rafał Stasikowski
Tamara Dziełakowska /przewodniczący/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Sygn. powiązane
II SAB/Lu 38/25 - Wyrok WSA w Lublinie z 2025-05-06
Skarżony organ
Inspektor Sanitarny
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 902
art. 13 ust. 1, art. 14 ust. 1, art. 10 ust. 1
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Tamara Dziełakowska Sędziowie: Sędzia NSA Rafał Stasikowski Sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) Protokolant: asystent sędziego Dawid Lis po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej H. B. i Z. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 6 maja 2025 r. sygn. akt II SAB/Lu 38/25 w sprawie ze skargi H. B. i Z. B. na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Radzyniu Podlaskim w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. prostuje oczywistą omyłkę w komparycji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 6 maja 2025 r. sygn. akt II SAB/Lu 38/25 w ten sposób, że w oznaczeniu skarżącego Z. B. po imieniu Z. dodaje imię "J.", 2. oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 6 maja 2025 r. sygn. akt II SAB/Lu 38/25 oddalił skargę H. B. i Z. B. (dalej: wnioskodawcy lub skarżący) na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Radzyniu Podlaskim (dalej organ) w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.
W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał w pierwszej kolejności, że należy stwierdzić, że w rozpoznawanej sprawie organ w odpowiedzi na wniosek skarżących z dnia 10 stycznia 2025 r., wystosował do nich pismo z dnia 25 stycznia 2025 r., w którym udzielił odpowiedzi na zadane przez wnioskodawców wszystkie 38 pytań. W związku z powyższym, zdaniem Sądu, brak jest jakichkolwiek podstaw do formułowania stanowiska o naruszeniu art. 13 ust. 1 i 2 ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902) zwanej dalej ustawą o dostępie do informacji publicznej skoro zobowiązany organ udzielił odpowiedzi w terminie 14 dni od wpływu wniosku. Z treści pisma organu wynika, że udzielił on odpowiedzi wskazując na dane jakie posiada, bądź w odpowiedzi na określone pytania wyjaśnił, że nie posiada danych informacji albo że dana informacja nie stanowi informacji publicznej.
Oceniając przebieg postępowania Sąd uznał, że nie można zarzucić organowi bezczynności. Organ, który nie jest w posiadaniu żądanej informacji publicznej, nie ma bowiem obowiązku jej udostępnienia (art. 4 ust. 3 ustawy o dostępie do informacji publicznej). Nie ma również obowiązku wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Co więcej, Sąd pierwszej instancji orzekający w niniejszej sprawie podzielił stanowisko, że oceny czy organ pozostaje w bezczynności w załatwieniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie może kształtować tylko i wyłącznie przypisywanie organowi powinność dysponowania żądaną informacją. Organ nie może udostępnić informacji, której sam nie posiada bez względu na to, czy zdaniem wnioskodawcy winien nią dysponować. Skoro zatem organ udzielił odpowiedzi na każde pytanie zawarte we wniosku skarżącej, na które zobowiązany był odpowiedzieć, to nie można zasadnie zarzucać mu naruszenia prawa.
W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie stwierdził, że informacji publicznej nie stanowią dane dotyczące realizacji szczepień ochronnych wykraczające poza nadzór sprawowany przez organy inspekcji sanitarnej, którego zakres określa art. 17 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1284 z późn. zm.) w powiązaniu z przepisami rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 18 sierpnia 2011 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych. Informacji publicznej nie dotyczą także skierowane do organu zapytania o opinię czy stanowisko co do konstytucyjności obowiązujących przepisów prawa, zwracanie się do organu o dokonywanie wykładni przepisów, w tym wnioski stanowiące w istocie prośbę o udzielenie porady prawnej. Informacji publicznej nie dotyczą też pytania z zakresu wiedzy medycznej. Nadto wiedza organu o stanowisku Światowej Organizacji Zdrowia w zakresie szczepień ochronnych oraz w zakresie regulacji prawa krajowego wykracza poza pojęcie informacji publicznej. Działalność organizacji międzynarodowej nie dotyczy bowiem polskich władz i gospodarowania mieniem publicznym. Również obowiązujące powszechnie przepisy prawa krajowego nie są informacją publiczną. Co więcej, w trybie i na zasadach przewidzianych w ustawie o dostępie do informacji publicznej organ nie jest obowiązany dokonywać ocen dotyczących konstytucyjności prawa krajowego, jego wykładni, udzielać porad prawnych ani medycznych, czy też oceniać racjonalności bądź celowości regulacji prawnych stanowiących podstawę działania tego organu. Innymi słowy, na zasadach określonych w przepisach o dostępie do informacji publicznej nie można domagać się dokonywania przez organ oceny prawidłowości funkcjonowania tego bądź innych organów władzy publicznej.
Konkludując, podkreślić należy, że ustawa o dostępie do informacji publicznej daje prawo do uzyskania informacji o sprawach publicznych, natomiast część wskazanych przez skarżącą informacji, w zakresie podnoszonych przez nią zagadnień - nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Kwestie poruszane w części pytań odnoszą się do wyrażenia pewnego osądu przez organ, opinii, a zatem do jego subiektywnej oceny lub pouczenia o treści obowiązujących przepisów. Odpowiedzi na te pytania nie mogą więc stanowić informacji publicznej. W ocenie Sądu, organ odniósł się do każdego z pytań, również do tych, które nie mieszczą się w kategorii informacji publicznej. Wbrew zarzutom skargi organ nie naruszył wskazanych w niej przepisów prawa z zakresu ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnieśli H. B. i Z. B., zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucili naruszenie prawa materialnego, tj. art. 13 ust. 1 oraz art. 14 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez ich niezastosowanie dla oceny działania organu, skutkujące uznaniem że organ udostępnił skarżącym informacje publiczne, zgodnie z wnioskiem skarżących, podczas gdy organ administracji publicznej nie udzielił pełnych odpowiedzi na pytania.
W oparciu o powyższe zarzuty w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy w całości do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, a także rozpoznanie sprawy na rozprawie.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Radzyniu Podlaskim wniósł o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.) zwanej dalej P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę przesłanki uzasadniające nieważność postępowania wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. oraz przesłanki uzasadniające odrzucenie skargi bądź umorzenie postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym, stosownie do treści art. 189 P.p.s.a. Żadna z powyższych przesłanek w tej sprawie nie zaistniała.
Rozpoznając sprawę Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskami. Naczelny Sąd Administracyjny bada przy tym wszystkie podniesione przez stronę skarżącą kasacyjnie zarzuty naruszenia prawa (tak NSA w uchwale pełnego składu z 26 października 2009 r. sygn. I OPS 10/09, opubl. w ONSAiWSA 2010 z. 1 poz. 1).
Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Stosownie do treści art. 176 P.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku Sądu pierwszej instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną.
W pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny w punkcie pierwszym wyroku sprostował, na podstawie art. 156 § 1 i § 3 P.p.s.a. w związku z art. 193 P.p.s.a. oczywistą omyłkę pisarską zawartą w komparycji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 6 maja 2025 r. sygn. akt II SA/Lu 38/25 w zakresie oznaczenia skarżącego Z. B.. Sąd pierwszej instancji wskazał, że jednym ze skarżących jest Z. B. zamiast prawidłowego określenia, że skarżący ten posługując się dwoma imionami powinien być wskazany jako Z. B.. Skarżący ten używa obu imion w każdym piśmie procesowym składanym do akt sprawy. Jest to oczywista omyłka pisarska, ponieważ nie budzi żadnych wątpliwości, że skarżącymi w tej sprawie są H. B. i Z. B..
Przechodząc do kontroli zaskarżonego wyroku należy stwierdzić, że skarga kasacyjna jest niezasadna, a zaskarżony wyrok odpowiada prawu.
Strona skarżąca kasacyjnie zarzuciła Sądowi pierwszej instancji naruszenie prawa materialnego przez niezastosowanie art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, art. 14 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej w związku z art. 10 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Strona skarżąca kasacyjnie podnosi nadto, że niezastosowanie tych przepisów skutkowało uznaniem, że organ udostępnił skarżącym informacje publiczne zgodnie z wnioskiem skarżących, podczas gdy nie udzielił pełnych odpowiedzi na postawione pytania.
Naruszenie prawa materialnego może przejawiać się w dwóch postaciach: jako błędna wykładnia albo jako niewłaściwe zastosowanie określonego przepisu prawa. Podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię należy wykazać w jaki sposób Sąd pierwszej instancji dokonał wadliwej interpretacji (wykładni) danego przepisu prawa. Uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego należy wykazać, że Sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji, czyli niewłaściwie uznał, że stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada lub nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach strona skarżąca kasacyjnie musi wykazać, jak w jej ocenie powinna być rozumiana norma zawarta w stosowanym przepisie prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia. Jednocześnie należy podkreślić, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżąca uznaje za prawidłowy (por. wyrok NSA z 13 sierpnia 2013 r. sygn. akt II GSK 717/12; wyrok NSA z 4 lipca 2013 r. sygn. akt I GSK 934/12).
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowane jest stanowisko, zgodnie z którym nie jest dopuszczalne w świetle treści art. 174 P.p.s.a. formułowanie zarzutu skargi kasacyjnej jako naruszenie przepisów prawa "poprzez ich niezastosowanie" (por. wyrok NSA z 3 grudnia 2008 r. sygn. akt I OSK 1807/07; wyrok NSA z 14 maja 2007 r. sygn. akt I OSK 1247/06; postanowienie NSA z 2 marca 2012 r. sygn. akt I OSK 294/12). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wyrażany jest również pogląd, zgodnie z którym w ramach zarzutu naruszenia prawa materialnego dopuszczalne jest kwestionowanie niezastosowania określonego przepisu prawa, z tym jednak zastrzeżeniem, że jeżeli strona skarżąca kasacyjnie podnosi w skardze kasacyjnej, że Sąd rozpoznający sprawę w pierwszej instancji zastosował nie ten przepis prawa materialnego, który powinien być zastosowany, to powinna wskazać przepis właściwy jako podstawę materialną rozstrzygnięcia i uzasadnić, dlaczego ten właśnie przepis powinien być podstawą kwestionowanego rozstrzygnięcia, tj. dlaczego powinien być zastosowany (por. wyrok NSA z 14 kwietnia 2004 r. sygn. akt OSK 121/04; wyrok NSA z 19 grudnia 2005 r. sygn. akt II OSK 299/05; wyrok NSA z 15 marca 2011 r. sygn. akt II OSK 323/10). Zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego w postaci pozytywnej, czyli zarzucenia zastosowania normy prawnej, która nie powinna być w danej sprawie zastosowana, a także w postaci negatywnej, czyli zarzucenia niezastosowania normy prawnej, która w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną powinna być zastosowana, wymaga należytej precyzji w jego konstruowaniu w konkretnej sprawie (por. wyrok NSA z 3 października 2013 r. sygn. akt II FSK 1020/12). Należy zatem stwierdzić, że nie dyskwalifikowałoby omawianego zarzutu skargi kasacyjnej wskazanie przez stronę skarżącą kasacyjnie na niezastosowanie określonych przepisów jedynie wtedy, gdyby strona skarżąca kasacyjnie jednocześnie wskazała przepisy, które w jej przekonaniu zostały wadliwie zastosowane zamiast przepisów przez nią wskazywanych wraz z podaniem uzasadnienia tego stanowiska. Jednak wymogu tego skarga kasacyjna nie spełnia, co tym samym czyni podnoszony zarzut nieskutecznym.
Nieskuteczność podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu wynika ponadto z wadliwości bardzo lakonicznego uzasadnienia skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnia, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie podkreślano, że w przypadku skargi kasacyjnej - będącej kwalifikowanym środkiem zaskarżenia - czytelność sformułowanego w niej komunikatu jest o tyle istotna, że ustawa wiąże powstanie określonych skutków procesowych nie tylko z samym faktem wniesienia tego pisma (jak w przypadku skargi czy zażalenia), ale także z jego treścią (por. wyrok NSA z 1 marca 2017 r. sygn. akt II FSK 3133/16; wyrok NSA z 24 października 2025 r. sygn. akt III OSK 2676/24). Uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno szczegółowo określać, do jakiego naruszenia przepisów prawa doszło i na czym to naruszenie polegało, a w przypadku zarzucania uchybień przepisom procesowym dodatkowo wykazać, że to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mimo że przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie określają warunków formalnych, jakim powinno odpowiadać uzasadnienie skargi kasacyjnej należy przyjąć, że ma ono za zadanie wykazanie trafności (słuszności) zarzutów postawionych w ramach podniesionych podstaw kasacyjnych, co oznacza, że musi zawierać argumenty mające na celu "usprawiedliwienie i uzasadnienie" przytoczonych podstaw kasacyjnych (por. wyroki NSA z 5 sierpnia 2004 r. sygn. akt FSK 299/04; wyrok NSA z 24 września 2021 r. sygn. akt I GSK 290/21). Należy także zaznaczyć, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Określona w art. 183 § 1 P.p.s.a. zasada związania granicami skargi kasacyjnej oznacza również związanie wskazanymi w niej podstawami zaskarżenia, które determinują zakres kontroli kasacyjnej, jaką Naczelny Sąd Administracyjny może podjąć - działając na podstawie i w granicach prawa (art. 7 Konstytucji RP) - w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia.
Wykładnia systemowa art. 176 i art. 183 § 1 P.p.s.a. prowadzi zatem do wniosku, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może rozpoznać merytorycznie zarzutów skargi, które zostały wadliwie skonstruowane. Wnoszący skargę kasacyjną musi poprawnie określić, jakie przepisy jego zdaniem naruszył wojewódzki sąd administracyjny i na czym owo naruszenie polegało. Naczelny Sąd Administracyjny nie może domniemywać intencji strony i samodzielnie uzupełniać bądź konkretyzować zarzutów kasacyjnych, uściślać ich ani w inny sposób korygować. Nie jest powołany do uzupełniania ani interpretowania niejasno sformułowanych zarzutów kasacyjnych. Nie jest rolą tego sądu stawianie jakichkolwiek hipotez i snucie domysłów w zakresie uzasadnienia podstaw kasacyjnych (wyrok NSA z 31 października 2017 r. sygn. akt I GSK 2343/15; wyrok NSA z 12 listopada 2025 r. sygn. akt III OSK 2677/24).
W praktyce orzeczniczej Naczelnego Sądu Administracyjnego nie dochodzi jednak do automatycznego dyskwalifikowania skarg kasacyjnych w sytuacji, gdy zarzuty kasacyjne nie w pełni spełniają wymogi konstrukcyjne określone w art. 176 P.p.s.a. Jeżeli bowiem dana sprawa może być poddana kontroli w oparciu o skargę kasacyjną zawierającą nie w pełni poprawnie sformułowane zarzuty, to wykładnia konstytucyjnej zasady zawierającej prawo do sądu (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP) nakazuje, aby w istniejące wątpliwości intepretować jednak na korzyść samej strony, która domaga się realizacji jej prawa do sądu. Jednakże nawet w takim przypadku Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, ani uściślać bądź w inny sposób ich korygować (por. wyrok NSA z 27 stycznia 2015 r. sygn. akt II GSK 2140/13).
Przechodząc do kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie zarzutu naruszenia art. 13 ust. 1, art. 14 ust. 1 i art. 10 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej należy stwierdzić, że tak powołane przepisy nie dają podstaw do stwierdzenia słuszności stanowiska skarżących o udzieleniu niepełnych odpowiedzi na pytania zawarte w ich wniosku z 10 stycznia 2024 r. Uzasadnienie skargi kasacyjnej nie nawiązuje bowiem do treści art. 13 ust. 1, art. 14 ust. 1 i art. 10 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Sprowadza się ono do stwierdzenia, że gdyby Sąd pierwszej instancji sprostał swoim obowiązkom to doszedłby do wniosku, że udzielone przez organ odpowiedzi są niepełne, a organ pozostaje w bezczynności. Na potwierdzenie postawionego zarzutu przytoczono krótkie stanowiska z orzecznictwa sądów administracyjnych z których wynika, że niepoinformowanie pismem wnioskodawcy, że organ nie posiada żądanej informacji publicznej lub gdy udziela informacji niepełnej czy nieadekwatnej do treści wniosku stanowi naruszenie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, tak samo jak brak jakiegokolwiek odniesienia się do wniosku, czy też brak zawiadomienia wnioskodawcy w terminie wskazanym w art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Wskazano również na te orzeczenia sądów administracyjnych zgodnie z którymi organ pozostaje w stanie bezczynności, jeżeli nie udziela na żądanie informacji publicznej. Poglądy te nie budzą wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego. Jednak miałyby one zastosowanie w niniejszej sprawie tylko wtedy, gdyby strona skarżąca kasacyjnie przedstawiła argumentację, która podważyłaby stanowisko Sądu pierwszej instancji, że organ udzielił skarżącym pełnej odpowiedzi na ich pytania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie wskazano jednak, że organ udzielił skarżącym niepełnej odpowiedzi na ich pytania. Nie podjęto jakiejkolwiek polemiki z szeroko opisanym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie odnoszącym się do poszczególnych pytań i wykazującym, że odpowiedź organu była jasna i pełna.
Jak prawidłowo stwierdził Sąd pierwszej instancji, z obszernego zakresu przedstawionych we wniosku skarżących z dnia 10 stycznia 2024 r. (doręczonego organowi w dniu 14 stycznia 2024 r.), nie wszystkie z trzydziestu siedmiu pytań w ogóle mogły być uznane za żądanie udzielenia przez organ informacji publicznej, czyli informacji, które odnoszą się do publicznej sfery działalności tego organu, a zostały wytworzone lub są posiadane przez ten organ. Część pytań dotyczyło informacji obejmujących medyczne zagadnienia ochrony zdrowia i związanych z tym wiedzą z zakresu zdrowia, farmakologii, jakości i skuteczności leków, szczepień oraz metod postępowania leczniczego. Mimo, że zagadnienia te stanowią przedmiot odpowiednich nauk medycznych i nie stanowią informacji publicznej.
Istotna część pytań dotyczyła czynności podejmowanych przez lekarzy w zakresie realizacji obowiązku szczepień, kontroli nad nimi oraz oceny ich czynności. Trafnie zarówno Sąd pierwszej instancji, jak i organ stwierdziły, że w tym zakresie nie posiada żadnych kompetencji Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Radzyniu Podlaskim.
Pytania nr 26, 27 i 28 dotyczyły informacji publicznych i na nie organ udzielił odpowiedzi w zakresie takich danych, jakie posiadał.
W stosunku do pytania nr 32 zawartego we wniosku należy wskazać, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest też pogląd, zgodnie z którym nie są informacją publiczną zagadnienia dotyczące działalności Światowej Organizacji Zdrowia. Działalność organizacji międzynarodowej nie dotyczy polskich władz publicznych ani gospodarowania mieniem publicznym. Z tych względów organ nie miał obowiązku udzielenia odpowiedzi na te pytania.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej w ogóle nie odniesiono się do przedstawionej wyżej argumentacji wskazanej przez Sąd pierwszej instancji. Skuteczne postawienie zarzutu dotyczącego udzielenia - w rozumieniu skarżących - niepełnych odpowiedzi na pytania postawione we wniosku o udostępnienie informacji publicznej wymaga precyzyjnego wskazania, które odpowiedzi są niejasne (niepełne) oraz w jakim zakresie organ powinien je uzupełnić. Ogólne wskazanie, że organ udzielił niepełnych odpowiedzi na pytanie uniemożliwia Sądowi kasacyjnemu ocenę zasadności stanowiska skarżących.
W kwestii naruszenia art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej zgodnie z którym udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że wobec braku jakiegokolwiek nawiązania w postawionym zarzucie i uzasadnieniu skargi kasacyjnej do treści tego przepisu, za Sądem pierwszej instancji należy tylko wskazać, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Radzyniu Podlaskim w piśmie z 24 stycznia 2024 r. udzielił odpowiedzi na wniosek skarżących z 10 stycznia 2024 r. (doręczony organowi 14 stycznia 2024 r.). Zachowano termin 14-dniowy.
W tej sprawie nie został naruszony art. 14 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, zgodnie z którym udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Informacja publiczna w takim zakresie, w jakim objęta została pytaniami zawartymi we wniosku skarżących z 10 maja 2024 r. i zarazem jaka znajdowała się w posiadaniu organu została im udostępniona w sposób i w formie zgodnej z treścią wniosku.
Naczelny Sąd Administracyjny nie uznaje za zasadny zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji także art. 10 ust. 1 ww. ustawy. Zgodnie z tym przepisem informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub portalu danych, jest udostępniana na wniosek. Strona skarżąca kasacyjnie nie wskazała na jakąkolwiek postać naruszenia tego przepisu w tej sprawie, który nie był stosowany przez Sąd pierwszej instancji.
Mając powyższe należy stwierdzić, że słusznie przyjął Sąd pierwszej instancji, że organ udzielił odpowiedzi na pytania skarżących w ustawowym terminie, w miarę posiadanych informacji - w sposób pełny i konkretny, co uwalnia organ od zarzutu bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżących doręczonym organowi w dniu 13 maja 2024 r.
Mając na uwadze powyższe wywody, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, dlatego w punkcie drugim wyroku na mocy art. 184 P.p.s.a. została ona oddalona.